MM Story Teller

Chapter 224 🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Viewers 32k

Chapter 224

🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Chapter 224

4.11 - သူတို့က ဘဝပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ငြိတွယ်ခဲ့ကြတဲ့ချစ်သူတွေ။

ရွှယ်လင်မှာ တွေဝေနေတတ်သူမျိုးမဟုတ်။ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး စူးရွှမ့်ယန်၏သရုပ်ဆောင်ချက်ကို နားမလည်သလို မကျေမနပ်ဖြင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုသူ၏အနားကို တစ်လှမ်းချင်းကပ်သွားရာတွင်ပင် သတိထားနေသေးပြီး စူးရွှမ့်ယန်က ဒီဂျစ်တယ်ဖန်သားပြင်အားဖွင့်လိုက်သည်ကိုကြည့်နေ၏၊ ၎င်းက သူမူးနေစဥ်ညက ဖြစ်ခဲ့သမျှကိုပြသနေသည်။

ရွှယ်လင်သည် စူးရွှမ့်ယန်းကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသောသူ့ပုံစံနှင့် သူ့အားအိမ်ပြန်ခေါ်သွားခိုင်းနေသည့် စကားတို့ကိုလည်း ဗလုံးဗထွေးပြောနေပုံအား ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့်ကြည့်နေလေသည်။

အစက သူစူးရွှမ့်ယန်ကိုအိမ်အထိ ကားမောင်းပို့ခိုင်းပြီးသည့်နောက်ပိုင်း သူထူးဆန်းသည့် အပြုအမူများလုပ်ခဲ့ခြင်းကို ပြချင်၍ဖြစ်မည်ဟုထင်ခဲ့သည်၊ သို့တစေ ဗွီဒီယိုတစ်ခုလုံးကိုကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရွှယ်လင်၏မျက်နှာပေါ်မှ ရှက်သွေးဖြာနေမှုက လည်ပင်းအထိ ရောက်သွားလာလေသည်။ သူသည်ကား မှင်သက်နေရာမှ စူးရွှမ့်ယန်း ဖန်သားပြင်ကိုပိတ်လိုက်သည့်အခါ ရှေ့မှကြိုပြောလိုက်၏။

"အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်ကိုမူးအောင်တိုက်လိုက်တာခင်ဗျားလေ..! ကျွန်တော့်လည်ပင်းတောင် ရက်တော်တော်ကြာအောင်နာနေခဲ့တာ..! ခင်ဗျားကကျွန်တော့်ကိုဒါတွေလာပြရဲသေးတယ်..."

စူးရွှမ့်ယန် လက်ညိုးထိုးပြပြီး ကယ်သူမဲ့စွာဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။ "အဲဒါငါ့အမှားလား..."

ရွှယ်လင်က သူ့လက်ကိုပြန်ချပြီးခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုခွင့်လွှတ်တယ်ဗျာ..အခု ခင်ဗျားရဲ့အရက်ပုလင်းတွေကိုယူပြီးသွားပါတော့..."

"အရက်တွေက မင်းအတွက်လက်ဆောင်..မင်းမသောက်နိုင်ရင်တောင် ပြန်ပေးစရာအကြောင်းမရှိဘူး..."

သူ့စကားများက ရွှယ်လင်ကို အရှိုက်တည့်တည့်ထိသွားစေပြီး စူးရွှမ့်ယန်းအားကြည့်နေသည့်မျက်လုံးက ပို၍ပိုကာမပျော်မရွှင်ဖြစ်လာလေသည်။ "မင်းဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစာနေတာလဲ..."

"အရမ်းကိုရှင်းပါတယ်..." စူးရွှမ့်ယန် ဗီဒီယိုကိုလှမ်းထိုးပြလိုက်သည်။ မတော်တဆထိခိုက်မှုမရှိစေရန် ရွှယ်လင်သူ့အပေါ် ခိုထားသည်နှင့် သူ၏နာနိုကွန်ပျူတာတွင် ဗီဒီယိုကိုဖွင့်ထားခဲ့၏။ ယင်းကအတိုးတက်ဆုံးသော နည်းပညာဖြစ်ပြီး ရွှယ်လင်၏မျက်နှာအမူအရာနှင့် အသံမှအစ ကြည်လင်ပြတ်သားနေလေသည်။ ထိုအတောအတွင်း စူးရွှမ့်ယန်းက ဗီဒီယိုကိုအခေါက်ပေါင်းမနည်းကြည့်ခဲ့ပြီး မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစလေးများက ပြတ်တိပြတ်တောင်းပေါ်လာခဲ့သည်။ သူကြည့်မဝနိုင်ဖြစ်နေရုံသာ။ သူသာ ဤပုဂ္ဂိုလ်နှင့် လူကိုယ်တိုင်မဆက်သွယ်ခဲ့လျှင် သူပျောက်ဆုံးခဲ့သောမှတ်ဉာဏ်များအကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမှ သိခွင့်ရမည်မဟုတ်ချေ။

သူမထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စများဆိုလျှင် မနှစ်မြို့တတ်ပေ။ "မင်းမူးနေတုန်းက တုံ့ပြန်မှုတွေကိုကြည့်ရရင်..ငါတို့အရင်တည်းက သိခဲ့ကြတာဖြစ်မယ်...ပြီးတော့ ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကလည်း ရိုးရှင်းမှာမဟုတ်ဘူး..ဒါပေမဲ့ မင်းရောငါရော မမှတ်မိဘဲဖြစ်နေတာ..."

ရွှယ်လင် နှုတ်ခမ်းတို့ကို ဖိလိုက်မိသည်။ အပေါ်ယံတွင် မယုံသလိုလုပ်နေသော်လည်း စူးရွှမ့်ယန်၏ မှန်းဆချက်များကိုမူ လက်ခံမိနေသည်။ သူနိုးထလာပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင်စနစ်ရှိနေတည်းက တစ်ခုခုပျောက်ဆုံးနေသလိုခံစားခဲ့ရကာ မှားယွင်းနေသလိုပင်။ သို့ထိတိုင် မည်မျှပင်အစဖော်ကြည့်ပါစေ၊ တစ်ခုလေးပင်မမှတ်မိသလို သူ့ဘေးတွင်ရှိနေကျအရာကိုလည်း မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

စူးရွှမ့်ယန်ကမတ်တပ်ရပ်လာကာ သူ့လက်ကိုဆွဲခါလိုက်သည်။ "မင်းပါးစပ်ဟပြီး ကိုယ်တို့ကြားမှာ ဘာပတ်သတ်မှုမှမရှိခဲ့ဘူးလို့ ငြင်းလို့ရတယ်..ဒါပေမဲ့ မှတ်မိလာမယ့်အရာတွေကိုတော့ တားလို့မရဘူး...တကယ်တော့ ကိုယ်နည်းနည်းမှတ်မိလာတာတော့ရှိတယ်..ဒါပေမဲ့ အတိတ်မှာဖြစ်ခဲ့တာတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်...အကုန်လုံးကိုတော့ မရှင်းနိုင်ဘူး..."

ရွှယ်လင်သည်ကား ယောင်တိယောင်ဝါးဖြင့်ရေရွတ်လာပါ၏။

"အချိန်ကာလတစ်ခုတည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်မှတ်ဉာဏ်တွေအကုန်လုံးကိုပြန်ရပါ့မလဲ...အရင်ဘဝအကြောင်းကို ပြောနေတာဆိုရင်တော့တစ်မျိုးပေါ့..."

စူးရွှမ့်ယန်က သူ့လက်ကိုညှစ်ပစ်ကာ ရုတ်တရက်ရယ်မောလာ၏။

"အဲဒီလိုလည်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်.."

သူသည်ကား ရွှယ်လင်၏မျက်နှာကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာများအပြည့်ဖြင့် နူးညံ့စွာကြည့်လာပေသည်။ "ဘဝပေါင်းများစွာ ချစ်လာခဲ့ကြလို့ဖြစ်မယ်...မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် အမှတ်တရတွေအများကြီး ရှိနေပါ့မလဲ..ကိုယ်မှတ်မိတာတိုင်းမှာ မင်းအမြဲပါနေတာလေ..."

မထင်မှတ်ထားသော ဖွင့်ပြောမှုကြောင့် ရွှယ်လင် ရှက်သွေးဖြန်းသွားခဲ့သည်။ စူးရွှမ့်ယန်၏လက်ထဲမှ အမြန်ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လက်ကိုယမ်းခါ၍ ငြင်းဆန်မည်ပြု၏။ "ဘာကိုအရင်ဘဝလဲ...ကျွန်တော့်အမှတ်တရတွေထဲမှာတော့ ခင်ဗျားကတစ်ခါမှမပါခဲ့ဘူး...!"

ထိုသို့ပြောလိုက်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည့်တိုင် ထူးဆန်းသည့်မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဖျတ်ကနဲလက်သွားခဲ့သည်။ သူသည်ကား ငြိမ်ကျသွားခဲ့ပြီး နားထဲတွင်ထူးဆန်းသည့်စကားသံကိုပါ ကြားလိုက်ရသည်။

_"ကိုယ်မင်းကိုချစ်တယ်...ကိုယ့်ကိုပြန်ချစ်ပေးနိုင်မလား..."

__"ငါမင်းကိုပြန်ချစ်ပေးနိုင်တယ်...ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝလုံး ငါတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်နေပါ့မယ်လို့ မင်းကတိပေးရမယ်..."

.....

_ "မင်းလည်းသိပါတယ်...ငါကဧကရီဖြစ်ဖို့မွေးဖွားလာတယ်ဆိုတာ.."

_"အကောင်းဆုံးပဲပေါ့...ကိုယ်ကဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့မွေးဖွားလာတာလေ..."

......

__"ဒါပေမဲ့ ငါကယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လေ..."

__ "ကိုယ်သိပါတယ်..မင်းယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်မင်းကိုသဘောကျတယ်..."

စကားလုံးများက အစဥ်တကျမရှိ၊ သို့သော် ချစ်သူများအကြားမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများနှောင်ဖွဲ့ထားသည့် အဓိပ္ပာယ်များအပြည့်။ မည်သည့်အခြေအနေ၊ မည်သို့သောလူများပင်ဖြစ်ခဲ့ကြပါစေ၊ ထိုစကားများအား ပြောခဲ့သူက တစ်ဦးတည်းသာ။ ရွှယ်လင်က ခေါင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အတင်းယမ်းခါနေပြီး အဆိုပါထူးဆန်းနေသည့် အတွေးများကို ဖျောက်ပစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ထိုအခါမှ သူ့ကိုကူညီပေးရန် အလောတကြီးကြိုးစားနေသည့် စူးရွှမ့်ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။

"စူးရွှမ့်ယန်..." သူ၏အသံမှာ မရေရာမှုနှင့် မေးခွန်းထုတ်လိုစိတ်များဖြင့်ပြည့်နေပြီး စူးရွှမ့်ယန်းက သူ့အားဆွဲထူပွေ့ဖက်ကာ ကျောပြင်ကိုပွတ်သပ်ပေးပြီး အင်မတန်ရင်းနှီးသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့၍နဖူးပြင်ထက်သို့ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ်ပါ..." ထိုသူကပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

ရွှယ်လင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက်ဆုံးမှ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စူးရွှမ့်ယန်က သူ့အားလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသောမျက်နှာဖြင့် ဆိုလာသည်။ "ကြည့်ရတာ မင်းတစ်ခုခုကိုမှတ်မိလာပြီထင်တယ်..."

ရွှယ်လင်ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကိုအမှတ်တရတွေပဲ...ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးကတကွဲတပြားနဲ့ မမှတ်မိတော့ဘူး...အပေါ်ယံလေးပဲပေါ်လာပြီး ဘာမှန်းမသိရသေးခင်မှာပဲ ပြန်ပျောက်သွားတယ်..." သူသည်ကားခေါင်းမော့လာပြီး မျက်ခုံးကြောများကိုနှိပ်နယ်နေရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားပြောမှ ကျွန်တော်တို့ မေ့နေတာတစ်ခုခုရှိတယ်ထင်တယ်..."

"ဒါဆို ကိုယ်နဲ့အလုပ်လာလုပ်လေ..."

နောက်ဆုံးတွင်မူ စူးရွှမ့်ယန်မှာ သူယနေ့လာခဲ့ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောနိုင်လေပြီ။

"တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အကုန်လုံးကိုမမှတ်မိနိုင်ဘူး..မင်းနဲ့တွေ့ပြီးမှ ကိုယ်နည်းနည်းချင်းစီပြန်မှတ်မိလာခဲ့တာ...ကိုယ်မင်းနဲ့ နည်းနည်းကြာကြာနေလိုက်မယ်ဆိုရင် ပိုမှတ်မိလာမယ်ထင်တယ်..."

ရွှယ်လင်ကသူ့အား တွန့်ဆုတ်ဆုတ်ဖြင့်ကြည့်လိုက်၏။ သူအတိတ်မေ့သလို ဖြစ်နေမှန်းယုံကြည်သော်လည်း စနစ်ကိုအပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး မေးလိုက်၍ရသည်။ အနှီသူစိမ်းကို သူ့အိမ်တွင််ခေါ်မထားချင်ပေ။

သို့သော် ယခုလေးတင်ပြောလိုက်သော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် စကားတစ်ခွန်းက သူ့အားခေါင်းညိတ်အောင် လုပ်လိုက်နိုင်သွားသည်။

စူးရွှမ့်ယန်ကသူ့အဖြေကို အံ့ဩပုံမရ။ သူသည်ကား မတ်တပ်ရပ်ကာပြောလိုက်ချေသည်။

"ကိုယ့်ပစ္စည်းတွေက အောက်ထပ်က ကားထဲမှာ...အခုချက်ချင်းရွှေ့လိုက်မယ်..."

ရွှယ်လင်မှာ စိတ်နှင့်ကိုယ်ပြန်မကပ်သေးလင့်ကစား သူသည် စူးရွှမ့်ယန်၏လက်ဗွေရာကို အိမ်၏လုံခြုံရေးစနစ်တွင် သွင်းလိုက်ပြီးသားဖြစ်နေပြီး ဧည့်သည်အဖြစ်စာရင်းသွင်းလိုက်မိပြီ။ အနှီသူက သူ့ပစ္စည်းများကိုယူရန်အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားချေ၏။

ရွှယ်လင်ခမျာ အချိန်အတန်ကြာအောင်အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေပြီးမှ ယခုလေးတင် သူသဘောတူလိုက်သည့်ကိစ္စကိုသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတိုင်းက သူမထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည့် အရေးများပင်။ သူကိုယ်တိုင်မောင်းနေသလိုထင်ရပြီး လက်တွေ့တွင်မူ ကားက ရုတ်တရက်ပင် ကောင်းကင်ဘုံပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည့်ကိစ္စများတွင် အချက်အလက်အများအပြားပါနေခဲ့ကာ ရွှယ်လင်မှာ ဆုပ်ကိုင်ရန်အခွင့်အရေး မရှိလိုက်ပေ။ သူသည်ကား တစ်နေရာတည်းတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး စနစ်ကပါးစပ်ဟကာ သူ့အားကူကယ်ရာမဲ့နေသည့်ပုံဖြင့်မေးလာခဲ့၏။

"host မှာမေးစရာများရှိပါသလား.."

ယင်းက သူ့ကိုအသိပြန်လည်လာစေခဲ့သည်။ သူသည် စနစ်ကိုစိုက်ကြည့်နေမိပြီး တဖက်လှည့်၍ ဆိုဖာပေါ်သို့ခုန်တက်ပြီး ခြေချိတ်ထိုင်နေလိုက်၏၊ အမေးအဖြေလုပ်နေစဥ်တွင် သူ၏မျက်နှာထားက အလေးအနက်နှင့်တင်းမာနေလေသည်။

"မင်းကငါ့ကိုဒီမေးခွန်းမေးရဲသေးတယ်...မင်းငါ့ကိုဖုံးကွယ်ထားတာတွေ တော်တော်များတာပဲ!"

စနစ်က ၎င်းသည်စနစ်ငယ်လေးပင်ဖြစ်ကြောင်း ဆင်ခြေပေးလာပြီး ထိုကိစ္စများနှင့်ပတ်သတ်၍မသိပါကြောင်း၊ ပြောရန်နည်းလမ်းလည်းမရှိပါကြောင်း ရွှယ်လင်အားရှင်းပြလာသည်။

ရွှယ်လင်က လက်ပိုက်ထားပြီး ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်းငါ့ကိုပြောစမ်းပါဦး...မင်းငါ့ကိုပြောလို့ရတာ ဘာရှိလဲ..."

စနစ်က လက်လေးနှစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ ဝန်ခံသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် သုံးသပ်တာ အရမ်းကောင်းပါတယ်...နှစ်ယောက်လုံးကမှတ်ဉာဏ်တွေပျောက်သွားခဲ့ကြတယ်...သူကနည်းနည်းပဲမှတ်မိတယ်...ဒါပေမဲ့ host ကတော့ပြန်စဥ်းစားရမယ်...ငါပေးတဲ့တာဝန်ကိုပြီးအောင်လုပ်ပြီး အနုပညာလောကကိုလွှမ်းမိုးရမယ်လေ..."

ရွှယ်လင်က မျက်လုံးမှေးကာခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "တကယ်လား? ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စကားတွေကမယုံရဘူး...မင်းကသူလွှတ်လိုက်တဲ့လူမဟုတ်ပါဘူးလို့ ဘယ်လိုသက်သေပြမှာလဲ.."

အဖြစ်အပျက်များက စိတ်ကူးယဥ်ဇာတ်လမ်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်းဆက်သွားနေခဲ့သည်။ စနစ်က အနှီယောက်ျားပျိုထံတွင် စနစ်ကိုအစ်အောက်မေးနိုင်မည့်အရည်အချင်း မရှိလောက်ဟုထင်ထားခဲ့သည်~ ချစ်စရာကောင်းတဲ့စနစ်ကို လွှတ်ထားပေးပါ~ ၎င်း၏စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ရေအချို့မျှ အသနားခံခဲ့ပြီး သင့်တော်သလိုပြောလိုက်၏။

"ငါ host ကိုဖုံးကွယ်ထားတဲ့အချိန်တိုင်း...အမြဲတမ်းအကြောင်းပြချက်ရှိခဲ့တယ်...ဒါ မင်းမှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ဘူး...နောက်ဆုံးတခေါက်တုန်းက မင်းအကုန်လုံးကို ပြန်မှတ်မိခဲ့တယ်...ဒါကြောင့် ဒီတခါလည်းအခက်အခဲရှိမှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆို..သူကတစ်နှစ်တာရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပျောက်သွားတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြောခဲ့တာလဲ...ဒါပေမဲ့ ငါတောင်ဘာမှမခံစားခဲ့ရဘူး..." ရွှယ်လင်ကဖိပြောလိုက်သည်။

စနစ်ကနောင်တရနေသည့်ပုံဖြင့် ၎င်း၏ host ကိုပြောလိုက်သည်။ "ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူကလူ..မင်းကတော့မဟုတ်ဘူး.."

ရွှယ်လင်: "မင်းဘယ်သူ့ကိုလူမဟုတ်ဘူးလို့ပြောနေတာလဲ.."

စနစ်က သနားစဖွယ်အော်ငိုလေတော့၏။ "ငါ host ကို ကျိန်ဆဲနေတာမဟုတ်ဘူး...မင်းကတကယ်ကိုလူမဟုတ်တာ..မင်းရဲ့အသက်နှစ်ဆယ်နဲ့ မင်းဖြတ်သန်းလာတဲ့ဘဝတိုင်းက မှားယွင်းနေခဲ့တယ်..Host ကဒီကမ္ဘာမှာနိုးထလာလို့သာ ငါကမင်းရဲ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ရှိနေတာ...ဒါကမင်းရဲ့စမှတ်ပဲ..မင်းရဲ့ခန္ဓာတိုင်းက ငါပဲရွေးပေးထားတာ..ပြီးတော့ မင်းသွားလာနေတဲ့ သံသရာလမ်းကလည်း အရင်တည်းကရှိပြီးသား..."

ရွှယ်လင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် ဘဝ၏တဝက်ခန့်က အတုအယောင်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသူတိုင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြမည်ပင်။ သူသည် သက်တမ်းကြာရှည်စွာနေထိုင်ခဲ့သည့်တိုင် လအနည်းငယ်ကသာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွှယ်လင်၏စိတ်အခြေအနေက အံ့မခန်းတည်ငြိမ်နေ၍သာ ရူးမသွားသေးခြင်းဖြစ်ပြီး စနစ်ပြောသမျှကိုပင် အေးအေးဆေးဆေးအတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ "မင်းဆိုလိုချင်တာ..ငါကလူမဟုတ်ဘူး...ဆိုတော့ငါကဘာလဲ..ငါ့ရဲ့အတုအယောင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေမရခင်အရင်က ငါကဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

"အဲဒါကတော့ Host ကိုယ်တိုင်ရှာရလိမ့်မယ်...ဒီနေ့ host သိချင်နေတာတွေကို ငါဖြေပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါ့တာဝန်ကျေပြီ..."

အတော်ကြာမှ စနစ်မှာ ၎င်း၏ host တစ်ယောက် ရှော့ခ်ရလွန်ပြီး ရူးကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားပြီဟုတွေးမိတော့မည့်ဆဲဆဲ ရွှယ်လင်ကမေးလာလေ၏။

".....ဒါဆို...စူးရွှမ့်ယန်နဲ့ငါက ဘယ်လိုပတ်သက်ခဲ့တာလဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ပတ်သတ်မှုကို ခေါင်းစဥ်တပ်ရရင်...." စနစ်က တွေးကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ကဘဝပေါင်းများစွာ ငြိတွယ်လာခဲ့ကြတဲ့ ချစ်သူတွေလို့ယူဆလို့ရတယ်..."

၎င်းပြောပြီးသည့်နောက် စူးရွှမ့်ယန်ကတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ဝင်လာခဲ့သည်။ မျက်နှာသေဖြင့်ထိုင်နေသော ရွှယ်လင်ကိုလှမ်းကြည့်ပြီး ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့မှာစားလိုက်ကြမယ်..မင်းအတိတ်မေ့နေပေမဲ့ စားဖို့တော့လိုသေးတယ်လေ..."

ရွှယ်လင်: "......" ဘဝပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ငြိတွယ်ခဲ့ကြတဲ့ ချစ်သူတွေတဲ့လား။

****

မမျှော်လင့်ဘဲ အတူနေထိုင်ရခြင်းက ရွှယ်လင်အတွက် အသားမကျနိုင်စေနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့က တစ်မိုးအောက်တည်းထဲတွင် အတူနေထိုင်ခဲ့ရပြီး သူ့ဘက်မှလည်း မတိုင်ခင်ကအထိ စူးရွှမ့်ယန်ကို သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့်သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အခုမူ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘဝပေါင်းများစွာအတူတကွရှိလာခဲ့ကြသော ချစ်သူများဟု စနစ်မှပြောလာခဲ့လေရာ သူစူးရွှမ့်ယန်ကိုကြည့်မိချိန်တိုင်း မှားယွင်းနေသလိုခံစားရတော့၏။

ရွှယ်လင်သည် သူသဘောကျတတ်သူက မည်သည့်ပုံစံဖြစ်နိုင်မှန်း တစ်ခါမှမစဥ်းစားခဲ့မိဖူးချေ၊ ထို့ကြောင့် အနှီရှုထောင့်မှ တစ်ကြိမ်ပင် ချိန်ထိုးမိဖူးခြင်းမရှိ။ ထပ်လောင်းပြောရပါက ဤနိုင်ငံတွင် လိင်တူထိမ်းမြားမှုကိုခွင့်ပြုထားပြီး စူးရွှမ့်ယန်၏လိင်စိတ်တိမ်းညွတ်မှုကလည်း ရွှယ်လင်ကိုအခက်မတွေ့စေပေ သို့ထိတိုင် ရွှယ်လင်သည် ထိုဖြစ်နိုင်ချေကို ထူးဆန်းနေသလို ခံစားနေရဆဲသာဖြစ်၏။

သူ့ဘက်မှ စူးရွှမ့်ယန်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဝေဖန်ရလျှင် ယင်းက တကယ့်ပြဿနာမဟုတ်သေး။ ပုံမှန်အရ ထိုသူသည်ရေခဲကဲ့သို့အေးစက်တတ်သော်လည်း မှတ်ဉာဏ်များပြန်ရလာသည့်နောက် ရွှယ်လင်ကိုသူ့အပိုင်များအနက်မှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပုံရပြီး ရွှယ်လင်နှင့် စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အေးတိအေးစက်မျက်နှာအစား ပုံမှန်အပြုအမူကိုသာ ပြသခဲ့သည်။ ဥပမာ အစားအသောက်များ ရောက်လာသည့်အခါ လာစားရန်ခေါ်တတ်သည့်ပုံက အင်မတန်သဘာဝကျနေခဲ့၏။

ရွှယ်လင်မှာ စနစ်မှပေးလာသော အချက်အလက်များကို ရလာပြီး တုံ့ပြန်ရန်ပင်ခက်ခဲသွားလေသည်။ စူးရွှမ့်ယန်က သူ၏အစစ်အမှန် ပုံစံအသစ်ကိုလက်ခံရန်အတင်းဖိအားမပေးဘဲ ဟင်းပွဲများကိုပြင်ဆင်ပြီးမှ ရွှယ်လင်ကိုညစာစားရန် လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် စားသောက်ဆိုင်တွင်စားခြင်းနှင့် မှာစားခြင်းကြားတွင် ကွာခြားမှုမရှိပေ။ စူးရွှမ့်ယန်ကအစားအသောက်များကို ထိုနေ့က သူတို့စားခဲ့သည့်ဆိုင်မှပင် မှာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် စားပွဲကိုအပြည့်ဖြည့်ပြီး အစားအသောက်များ များနေသည်ဟု ထင်ပုံရသည် သို့သော် ၎င်းတို့ကအတော်အသင့်ပမာဏပင်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ထိုင်တည်းကုန်အောင်စားရန်မှာ ပြဿနာကြီးမဟုတ်ချေ။

ရွှယ်လင်် စားပွဲအရှေ့တွင် အကျအနဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ စူးရွှမ့်ယန်က သူ့အရှေ့ကို ဟင်းပွဲများ ထိုးပေးနေပုံကိုကြည့်ပြီး နောက်ဆုံး၌ အသိစိတ်ပြန်ကပ်သွားကာ ရှက်ရှက်နှင့်လက်မြှောက်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လုပ်ပါ့မယ်..."

စူးရွှမ့်ယန်ကမျက်လုံးများ ကွေးသွားသည်အထိပြုံးလိုက်၏။ "ဒါပေါ့...ဒါမှမဟုတ် မင်းက ကိုယ့်ကိုခွံကျွေးစေချင်လို့လား..."

ရွှယ်လင်မှာ အစအနောက်ခံလိုက်ရပြီး စိတ်ရှုပ်ရှုပ်ဖြင့်ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းပွဲအနည်းငယ်ခန့် ရွေးစားလိုက်သည်၊ မတိုင်ခင်က အခါတစ်ရာမျှ သူ့အားပြောထားခဲ့သောစနစ်၏စကားများကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှ မိုင်ပေါင်းရှစ်သောင်းအဝေးအထိ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။ သူတို့ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာ ဘယ်နှဘဝလဲဆိုတာ ဘယ်သူဂရုစိုက်နေလဲ? သူလည်းအခုမမှတ်မိဘူးလေ...ပြီးတော့ နှစ်ယောက်လုံးကမမှတ်မိတာပဲဟာ...ဆိုလိုချင်တာက ငါတို့ကသူစိမ်းတွေပဲ...သူစိမ်းတစ်ယောက်က သူ့ကိုဖွန်ကြောင်လာရင် ပြန်ကြောင်လို့ရတယ်!။(🤣)

သူက အစခံရသည့်အချိန်တွင် ရှက်သွေးဖြာပြီး ခေါင်းငုံ့စားနေမည့်လူစားမျိုးမဟုတ်ပေ။

Prev Next