Chapter 233 🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Chapter 233

🦊Arc 14 - ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း

Chapter 233

4.20 - ဒီခံစားချက်က....တင်းတိမ်မှုမျိုးလား

ကျူးရော့ချင်မှာ ရွှယ်လင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းက အင်မတန်စိတ်နှစ်ထားနေကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဖန်းယွဲ့ကျီက အနှီသူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ အကြံပေးထားသည်ကိုတွေးကြည့်ပြီး ကော်ပီကူးထားသည့်ဇာတ်ညွှန်းစာရွက်ကို ရွှယ်လင်ထံပေးလိုက်သည်

"ဒါက ကျွန်တော့်အဖေရဲ့စာအုပ်လေ...သူမဆုံးခင်က ကျွန်တော်သူ့ဇာတ်လမ်းကို ရုပ်ရှင်ရိုက်မှာမြင်ချင်ခဲ့ရှာတာ..ဒါပေမဲ့လည်း သူမစောင့်နိုင်တော့ဘူး...ကျွန်တော်လည်းအချိန်မီမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ...ကျွန်တော် ဒီဇာတ်လမ်းကို ပထမဆုံးအနေနဲ့ရိုက်ချင်တယ်...ကျွန်တော်ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောဆိုတာကိုလည်းခံနိုင်တယ်..ပြီးတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်လာပါစေ ဇာတ်လမ်းကိုမပြောင်းဘူး...ဒါရိုက်တာနေရာကိုလည်း အခြားလူလက်ထဲမပေးနိုင်ဘူး...ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်လက်ထဲကဇာတ်ညွှန်းက ရင်းနှီးမယ့်သူရှာဖို့ခက်ခဲနေတာပေါ့.."

ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ပုဒ်က အတွေ့အကြုံနည်းသော ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်လက်ထဲရောက်နေပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကလည်း ယင်းအချက်ကြောင့် အကျိုးအမြတ်မမြင်ကြပေ၊ ထို့ကြောင့်ပင် ကျူးရော့ချင်မှာ အရင်းအနှီးထုတ်ပေးမည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှယ်လင်က စကားမပြောပေ။ ဇာတ်ညွှန်းကိုဖွင့်ပြီး ဖတ်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သခင်လေးချီသည် ထိုခေတ်အခါက အလှဆုံးပန်းပွင့်လေးပင်။ ငယ်ရွယ်စဥ်အချိန်တွင် အမည်ကျော်ကြားလာပြီး သမိုင်းစာအုပ်ထဲတွင်လည်း သူ့အလှကထင်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သမိုင်းဖတ်စာအုပ်များထဲတွင် အနှီသူကို ဉာဏ်ပညာ၏ အရှင်သခင်အလှလေးအဖြစ် ဖော်ပြကြသည်။ အနှီသူသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလင့်ကစား ရုပ်ရည်ကြည့်ကောင်းရုံတစ်ခုတည်းကြောင့်မဟုတ်။ သမိုင်းတွင် ထိုသူသည်အသက်အငယ်ဆုံး စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နံပါတ်တစ်စာပေပညာရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ဂုဏ်သတင်း ကျော်ဇောလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ့အမည်ကို မကြာခဏထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိတော့သော်လည်း အနာဂတ်ခေတ်သစ်၏ မျိုးဆက်များအတွက် သမိုင်းဝင်လက်ရာများနှင့်စာအုပ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုသူသည်အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အချိန်ကာလအလိုက် ရေးသားဖန်တီးနိုင်သည်။ ငယ်ရွယ်သေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း ရေးသားခဲ့သမျှစာအုပ်တိုင်းက မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းသယ်နိုင်သည်အထိ ထိပ်တန်းအဆင့်ဝင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ၏ဘဝအတွေ့အကြုံများက စူးမျိုးနွယ်၏စရိုက်နှင့် အတော်လေးတူသည့်တိုင် သူ့ဘဝ၏နေထိုင်မှုပုံစံက လူများကိုကွဲပြားသည့် ခံစားချက်များဖြင့်ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

လူငယ်လေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျော်ကြားလာခဲ့ပြီး သူ့အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တွင် တိုင်းပြည်က ကပ်ဘေးကျရောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့သော အထိကရုဏ်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူ၏ဂုဏ်ပုဒ်များကိုစွန့်ပစ်ပြီး စစ်တပ်ထဲသို့ဝင်ရောက်ခဲ့ကာ မင်းဆက်အသစ်၏ ဧကရာဇ်အသစ်ကိုထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်ကဟွားပြည်ကိုထူထောင်သော ဧကရာဇ်ဖြစ်လာသည်၊ တည်ထောင်သူဘိုးဘေး ကျူးကျီ။ ဆယ်နှစ်ကြာစစ်ပွဲဖြစ်ပြီးသည့်နောက် ၎င်းတို့သည်တောင်တန်းနှင့်မြစ်တို့ကို သိမ်းယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျူးကျီ ဘုရင်နေရာကိုဆက်ခံချိန်မှာပင် ဉာဏ်ပညာကြီး၍ အသိပညာမြင့်မားသောပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူ့အနားတွင်မရှိနေတော့ချေ။

သည့်နောက် သူပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချိန်နှင့်အမျှသူရေးသားခဲ့သည့် ကဗျာစာပေများ ပေါ်ထွက်ခဲ့စေကာမူ မည်သူကမှသူ့အား လိုက်မရှာကြသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်လည်း အမှုန်ပင်မကျန်အောင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

မင်းဆက်တည်ထောင်ခြင်းက အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ကြာမြင့်နိုင်သည်၊ သို့သော် ဧကရာဇ်က သခင်လေးချီကို ရှာဖွေရန်အမိန့်စာထုတ်ပြန်ခဲ့၏။ သို့တစေ အဆုံး၌ ကျရှုံးခဲ့ရချေ၏။

ကျားနန်သက္ကရာဇ်၏ ရှစ်နှစ်မြောက်တွင် မြို့တော်ကျဆုံးပုံနှင့် ဇာတ်လမ်းစတင်ထားပြီး သခင်လေးချီက နမိတ်ဖတ်သူအဖြစ် မြို့တော်ချိပ်စည်းမကျခင် လူများကိုနန်းတော်အပြင်သို့ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုကို ပြန်လည်နေရာချပေးပြီး သူ့သဘောနှင့်သူ စစ်တပ်အတွင်းသို့ဝင်ခဲ့သည်။ အလှည့်အပြောင်းများ အများအပြားဖြစ်ခဲ့ပြီး တော်လှန်ရေး ဒုတိယမြောက်နှစ်တွင် ထိုအချိန်က အမည်မကျော်ကြားသေးသော ကျူးကျီကို ပူးပေါင်းရန်ရွေးချယ်ခဲ့ကာ မြို့တစ်မြို့ကိုသာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ထပ်ရှစ်နှစ်အကြာတွင် သူ၏ဉာဏ်ပညာနှင့် သိုင်းပညာကိုအသုံးချပြီး ကျူးကျီကိုကူညီပေးခဲ့သည်၊ ထိုသူနှင့်အတူ တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့၏၊ နောက်ဆုံး၌ တစ်ပြည်လုံးမှတောင်တန်းနှင့်မြစ်ပြင်တို့ကို အုပ်စိုးနိုင်ခဲ့သည်။

ရုပ်ရှင်တွင်မူ စစ်မြေပြင်နှစ်ရပ်လုံးကို သူ၏အံ့အားသင့်ဖွယ်ဉာဏ်ရည်နှင့် ရေးဆွဲသလိုဖော်ပြရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ပထမတစ်ခုတွင် စစ်ရေးအကြံပေးအနေဖြင့် ကျူးကျီ၏စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်၊ ကျန်တစ်ခုက ဟွားပြည်၏မင်းဧကရာဇ်အသစ်ထံတွင်ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်ပွဲကြီးပြီးသည့်နောက် ကျူးကျီစစ်တပ်က အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကိုဖြတ်ကျော်ကာ ကျန်နေသည့်တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစစ်ပွဲကသူ့ဘဝတွင် အပြောင်မြောက်ဆုံးစစ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည့်တိုင် သူ၏နောက်ဆုံးစစ်ပွဲလည်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စစ်ပွဲပြီးသည့်အခါ ဧကရာဇ်ကျူးကျီအတွက် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ အများအပြားကိုချန်ရစ်ခဲ့ပြီး နေ့သာသောနေ့တစ်နေ့တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကာ ဘယ်တော့မှပြန်မလာတော့ချေ။

ရုပ်ရှင်က သူထွက်ခွာသွားသည့်တိုင် မပြီးဆုံးသေးပေ။ ဧကရာဇ်ကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးသည့်နောက် သခင်လေးချီသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်တွင် ခြေရာချန်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းက နေရာအစုံတွင် သူ့အရိပ်များကို မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ရွှေနန်းတော်ကိုသတင်းမပို့ကြပေ။ ဇာတ်လမ်းအဆုံး၌သခင်လေးချီသည် ပင်လယ်သို့သွားကာ သူလက်တစ်ဖက်တည်းနှင့်အုပ်စိုးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းတို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ဖန်းယွဲ့ကျီကမူ အဆိုပါရုပ်ရှင်က ထိုသူနှင့် ဧကရာဇ်ကျူးကျီတို့အကြားမှ သံယောဇဥ်ကိုအခြေခံသောဒရမ်မာအဖြစ် သူ့အားစိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။ ဇာတ်ညွှန်းထဲမှပုံဖော်ထားခြင်းသည် ဝိုးတဝါးသာဖြစ်သော်လည်း ဒွိဟဖြစ်စရာမရှိဘဲ တည့်တိုးဆန်နေသည်။ သခင်လေးချီ၏ တိုင်းပြည်နှင့်ညီလာခံမှ ဝေးရာတွင်နေလိုသော သူ၏ခံစားချက်ကချီးကျူးဖွယ်ရာပင်။ ဧကရာဇ်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် စွမ်းအားအကြီးဆုံးလူတစ်ယောက်ဖြစ်လာကာ ထိုသို့သောလူကို နောက်တစ်ခါထပ်တွေ့ရရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သခင်လေးချီသည် သဘာဝကျပြီး အနှောင်အဖွဲ့ကင်းစွာနှင့် ထွက်ခွာသွားခြင်းက ကောင်းကင်ဘုံဖျားမှ ထီးနန်းကိုရယူခဲ့သည့် ဧကရာဇ်၏ အထီးကျန်ဆန်သည့်ပုံရိပ်နှင့် တိုက်ရိုက်ထပ်တူကျခဲ့၏။

ရုပ်ရှင်က စိတ်ခံစားချက်များကို ပုံဖော်ထားကာ ဇာတ်ညွှန်းမှာ ဤဒရမ်မာရှုထောင့်မှဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရုပ်ရှင်ထဲတွင် ကျူးကျီက မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း ပြသထားရုံမှအပ ထိုသူသည် ဇာတ်ညွှန်းထဲတွင်အဓိကဇာတ်ကောင်မဟုတ်။ ထိုအစား သူသည်သရုပ်ဆောင်ကို ပံ့ပိုးပေးထားပြီး ရုပ်ရှင်တစ်ခုလုံးက သခင်လေးချီ၏ရှုထောင့်မှ ပြောပြထားခြင်းဖြစ်၍ သခင်လေးချီသည်သာ ဤဇာတ်လမ်းတွင် အဓိကဇာတ်လိုက်ဖြစ်နေလေသည်။ ရုပ်ရှင်ထဲတွင် အနှီသူ၏ ထက်မြက်မှုနှင့်သုံးသပ်ချိန်တွင် ခပ်ပါးပါးသာဖော်ပြထားပြီး သူ၏အမြင်ကမူ နက်ရှိုင်းနေတတ်၏။ 

ဇာတ်လမ်းကရိုးရှင်းသော်ငြား ဇာတ်ညွှန်းကမူ လက်မလွှတ်နိုင်စရာပင်။ ဖော်ပြထားချက်၊ တတိယလူနေရာမှ ပြောဆိုခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်၏ရှုထောင့်အားလုံးက ပြီးပြည့်စုံသည်။ ဖန်းယွဲ့ကျီပြောသလိုပင်၊ အနှီဝတ္ထုက ဆုချီးမြှင့်ထိုက်၏။

ဇာတ်ညွှန်းဖတ်ပြီးသွားသည့်အခါ ရွှယ်လင်က စူးရွှမ့်ယန်ဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

 "ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အရင်းအနှီးထုတ်ခိုင်းရင် ခင်ဗျားစိတ်မပါလည်းလုပ်မှာပဲလား.."

စူးရွှမ့်ယန်ကသူ့ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာကြည့်လာပြီး ရွေးစရာမရှိတော့၍ပြောလိုက်ရ၏။ "အင်း..."

ရွှယ်လင် ဇာတ်ညွှန်းကို ကျေကျေနပ်နပ်ဖြင့်ပြန်ချထားလိုက်ကာ ကျူးရော့ချင်ကိုပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျူး စူးမိသားစုက ဒီဇာတ်ညွှန်းအတွက် အရင်းအနှီးထုတ်ပေးပါလိမ့်မယ်..ထျန်းရွှမ်ကလည်း ထုတ်လုပ်ရေးပိုင်းမှာ ကူညီပါလိမ့်မယ်...ခင်ဗျားရိုက်ပါ..ကျွန်တော်ဇာတ်ဆောင်နေရာ ယူပေးပါ့မယ်.."

ကျူးရော့ချင်မှာ ဤမျှမြန်မြန်ဖြစ်လာမည်ဟုမမျှော်လင့်ထား၍ အံ့ဩသွားရလေသည်။ "ခင်ဗျားတကယ်ပဲ ခေါင်းဆောင်နေရာကသရုပ်ဆောင်မှာလား..." 

သူစိတ်ဝင်စားနေသည်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရန်အတွက်မဟုတ်၊ ရွှယ်လင်မှ ထိုနေရာတွင်သရုပ်ဆောင်မည်ဟု မတွေးထားမိရုံသာ။

ရွှယ်လင်ကခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဇာတ်ညွှန်းကိုလှန်ကာပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျူးက ကျွန်တော့်အပေါ် ယုံကြည်ချက်မရှိဖြစ်နေတော့ အချိန်ဆယ်မိနစ်လောက်ပေးပါ..ဒါရိုက်တာကျူးကို ကျွန်တော်သရုပ်ဆောင်ပြပါ့မယ်..."

ကျူးရော့ချင်က ထိုအခြေအနေကိုကြိုတွေးထားခဲ့၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ခင်ဗျားလုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ရိုက်ပေးမယ်..."

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ကုန်လွန်သွားပြီး ရွှယ်လင်နှင့်စူးရွှမ့်ယန်းတို့ ကျူးရော့ချင်အိမ်မှ ထွက်ခွာလာကြသည်၊ စူးရွှမ့်ယန်းသည် စီးပွားဖက်အသစ် ကျူးရော့ချင်နှင့်ဆက်သွယ်ရန် ကုမ္ပဏီမှလူလွှတ်ပေးပါရန် စူးရွှမ်းချင်ကိုသတိပေးလိုက်၏။ 

ရွှယ်လင်ကပျော်နေပြီး သူ့အားမေးလာသည်။ "ကျွန်တော်သရုပ်ဆောင်တာ ကောင်းလား..."

စူးရွှမ့်ယန်က ရှားရှားပါးပါးနူးညံ့မှုများနှင့် သူ့အားကြည့်လာသည်။ "မင်းကရိုမန့်တစ်ဆန်ပြီး ခွဲခြားတတ်သည့်ပုံစံလေ...သူ့ရဲ့ဇာတ်ကောင်ကို သရုပ်မဆောင်တတ်လို့ ဆိုးရွားနေတာမျိုးတော့ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ရွှယ်လင်က သွားနေသည်ကိုရပ်လိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာအောင်ရပ်နေပြီးမှ မေးလိုက်လေ၏။ "ဒါဆို...ကျွန်တော်ကဘယ်တုန်းကသူ့လိုမျိုး ရိုမန့်တစ်ဆန်ပြီးခွဲခြားတတ်တဲ့ စရိုက်မျိုးရှိလာတာလဲ...အဝေးကြီးထွက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှပြန်မလာတာမျိုးလေ..."

"ဟုတ်တယ်လေ...မင်းကအရမ်းဝေးတဲ့နေရာကိုသွားပြီး ဘယ်တော့မှပြန်မလာခဲ့ဘူး.." နှစ်ယောက်လုံးက အမေးအဖြေလုပ်နေသလိုနှင့် တစ်ခဏမျှ စကားခေါင်းစဥ်မှသွေဖယ်သွားလေ၏။

"အကယ်၍..'အကယ်၍' လို့ပြောတာနော်..ဒီရုပ်ရှင်က တကယ်ဆုရသွားတယ်ပဲထား..ဒါဆိုကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုမှတ်မိနိုင်တယ်..." ရွှယ်လင်က အတည်ပေါက်ပြောနေလေသည်။ "ခင်ဗျားကရင်းနှီးတယ်...အလုပ်ကြိုးစားတယ်...ကျွန်တော်အကုန်လုံးမှတ်မိလာရင် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်သွားလုပ်ကြမယ်..."

စူးရွှမ့်ယန်က ထိတ်လန့်သွားသည်၊ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရွှယ်လင်၏အနောက်မှလိုက်နေခဲ့၏။ ရွှယ်လင်၏လက်ကိုဆွဲပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းအခုပြောလိုက်တာ တကယ်လား..."

"ခင်ဗျားပဲပြောလိုက်တယ်လေ...ကျွန်တော်တို့အတူနေခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်ပေါင်းကမနည်းတော့ဘူးဆို..." ရွှယ်လင်က အလေးအနက်ပြောနေဆဲ။ "ကျွန်တော်တို့ချစ်ခဲ့ကြပြီး ဘဝတွေအများကြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကူညီပေးခဲ့ကြတယ်ဆို...ဒါဆို ခင်ဗျားကိုမမှတ်မိချင်တဲ့ကျွန်တော်မဟုတ်လို့ပဲ.."

"စူးရွှမ့်ယန်.."

"အင်း.."

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုသစ္စာဖောက်လို့မရဘူး...."

"ကိုယ်မလုပ်ပါဘူး..." စူးရွှမ့်ယန်ကပြုံးကာ သူ့အားပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "ကိုယ်သိပါတယ်..ကိုယ်မင်းကို သစ္စာဖောက်မိရင် မင်းကိုယ့်ကိုသတ်မှာလေ..." သူသည်ခေါင်းငုံ့ကာ ရွှယ်လင်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်၏၊ သူ၏မျက်လုံးများက နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့်ရယ်သွမ်းသွေးမှုတို့ပြည့်နေပြီး ဖော်ပြရခက်သည်အထိ ချိုမြိန်နေလေသည်။ "မင်းပြောသလိုပဲပေါ့...ကိုယ်တို့အတူဘဝတွေ အကြာကြီးဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်..ကိုယ်မမှတ်မိလည်း ဘဝတိုင်းမှာ မင်းကိုပဲချစ်မိနေတာလေ...မင်းကိုမှတ်မိနေတဲ့လူက မင်းကိုဘယ်လိုလုပ်သစ္စာဖောက်ပါ့မလဲ..."

ရွှယ်လင်က သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်စဥ်တွင် သူ၏မျက်နှာက စူးရွှမ့်ယန်၏မြင်လွှာနှစ်ခုတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူကမှီလိုက်ကာ စူးရွှမ့်ယန်ကိုအနမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လှည့်သွားပြီး အနှီသူ၏ဖက်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်၏။ သူသည် စူးရွှမ့်ယန်၏လက်ကိုဆွဲထားပြီး နှစ်ယောက်သားလက်ချောင်းများကို အတူတကွ တွယ်ချိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ 

"မှတ်ထားလိုက်ပြီ...ခင်ဗျားကအခုကစပြီး ကျွန်တော့်လူနော်.."

"ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ...ကိုယ်ကမင်းအပိုင်ပါ..."

ထိုနေ့ညက ရွှယ်လင်အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသည့်စစ်ပွဲက စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ရစ်သိုင်းထားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခွင် စစ်သားများကတိုက်ခိုက်နေကြပုံရ၏။ စူးရွှမ့်ယန်သည် မြင်းစီးပြီးသူ့ထံလာနေခဲ့ကာ သူ့အနားရောက်သည်နှင့်မြင်းပေါ်မှခုန်ချပြီး သူ့အားအမြန်ဖက်လာခဲ့သည်။

သူ့အားဖက်တွယ်ထားရင်း အနှီသူသည် ငိုကြွေးနေခဲ့လေ၏။

မျက်ရည်စက်တို့က သူ့ပုခုံးပေါ်ကိုကျဆင်းလာသည်။ သူသည် ထိုသူ၏ပုခုံးကိုပုတ်ပေးပြီး မငိုပါရန်နှစ်သိမ့်ပေးချင်ခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ၏ကိုယ်က လှုပ်ရှားမရဘဲတောင့်တင်းနေချေ၏။

သူကသေပြီးနေပြီထင်သည်။

ရွှယ်လင်သည်ကား အင်မတန်မုန်းတီးမိချေသည်။ ဘဝဆက်တိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ယောက်က အမြဲပျော်ရွှင်ခဲ့ကြကြောင်း စူးရွှမ့်ယန်းကပြောပြခဲ့ပြီး သူတို့၏ဘဝများအနက် တစ်ခုကယခုလိုသေကွဲကွဲခဲ့ရသည်ဟု တစ်ခါမှမပြောခဲ့ဖူးချေ။ သူအဝေးကြီးကိုထွက်သွားခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့သည့်အကြောင်းကိုသာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

စစ်မြေပြင်မှ သူ့အိပ်မက်အပြင် အခြားအိပ်မက်အများအပြားကိုလည်း မက်ခဲ့သည်၊ အများစုက သူသေနေခြင်းများသာ။ သူထွက်ခွာရသည့်အချိန်တိုင်း စူးရွှမ့်ယန်ကသူ့အနားတွင်ရှိနေရင်း အဖော်ပြုပေးနေခဲ့ကာ သူထွက်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် စူးရွှမ့်ယန်က နောက်မှလိုက်လာတတ်သည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် သေပြီးရင်းသေနေသောအိပ်မက်များ မက်လာပြီးသည့်နောက် ရွှယ်လင် အိပ်မက်မှနိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည်ကား စိတ်ဓာတ်နေလျက် အိပ်ရာပေါ်တွင်လူးလှိမ့်နေပြီးနောက်ဆုံး၌ ခေါင်းအုံးကိုပိုက်ရင်း စူးရွှမ့်ယန်၏အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြေးသွားရတော့သည်။

စူးရွှမ့်ယန်၏အိပ်ရာက တစ်ယောက်အိပ်သာဖြစ်စေကာမူ အတော်လေးကျယ်ဝန်းလေသည်။ ရွှယ်လင်သည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် စောင်ကို မ ကာ ၎င်းအောက်သို့ဝင်တိုးလိုက်၏။

တစ်ယောက်အိပ် အိပ်ရာပေါ်တွင်လူနှစ်ယောက်အိပ်ရသည်က အတော်လေးခက်ခဲပြီး သူလုပ်လိုက်သည့်အပြုအမူက အိပ်ပျော်ကာစ စူးရွှမ့်ယန်ကို နိုးသွားစေနိုင်သည်။ စူးရွှမ့်ယန်က စကားမဆိုဘဲ ရွှယ်လင်တစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်တက်လာသည်ကိုမြင်ပြီး လက်ဆန့်ကာဆွဲပြီးဖက်လိုက်သည်။

သူတို့၏ကိုယ်က နီးကပ်သွားခဲ့ပြီး ရွှယ်လင်သည် စူးရွှမ့်ယန်၏နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံကိုပင်ကြားနိုင်သည်။

အစက သူယခုလိုပုံစံဖြင့် မအိပ်နိုင်လောက်ဟုထင်ခဲ့သည်၊ သို့ထိတိုင် သူကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့ပါ၏။

ထိုခံစားချက်မျိုးကား....တင်းတိမ်ခြင်းမျိုးဖြစ်နိုင်၏။