Chapter 131

Volume 7 : ဥပ‌ဒေဌာန

Chapter 131 (ရှေ့နေသေဆုံးခြင်း ၀၂)

ကျန်းဖျင်စစ်သည် နိုးလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရဲစခန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် အပြာရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ထားသည်။ တူညီဝတ်စုံဝတ်ထားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစွာရှိသော်လည်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို မတွေ့ရပေ။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှင်းဝမ်ကို ဆက်သွယ်ရန် သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ကို ချက်ချင်းဖွင့်ခဲ့သော်လည်း သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ပိတ်ထားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်လေ့လာကာ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို ရယူရန် လိုအပ်သည်။

ထိုမြို့ကို ပေရှန်းမြို့ ဟုခေါ်သည်။ လှပသောရှုခင်းများရှိသော ကမ်းရိုးတန်းမြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး အလွန်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော ခရီးသွားလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူရှိသော မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့သည် ချင်းထန်ခရိုင်တစ်ခုလုံးရှိ မှုခင်းအမှုများကို တာဝန်ယူသည့် ပေရှန်းမြို့၊ ချင်းထန်ခရိုင် မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က လင် မျိုးရိုးအမည်ရှိပြီး အသက် 45 နှစ်ခန့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် မုတ်ဆိတ်မွေးများဖြင့် ဖိုသီဖတ်သီဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အရည်အချင်းရှိကာ မရေမတွက်နိုင်သောကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းနိုင်သူဖြစ်သည်။

ဤခေါင်းဆောင်လင်သည် “အလုပ်သင်”အတွက် ရဲတပ်ဖွဲ့သို့ သူရောက်လာသောအခါ သူတွေ့ဆုံခဲ့သည့် ဆရာလည်းဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက ချင်းထန်ခရိုင်တွင် ဆက်တိုက်လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ် နိုးလာသောအခါတွင် သူ့ဆရာက အမှုတွဲကို ရှင်းလင်းနေသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ၎င်းကိုကြည့်ရန် အခွင့်အရေးယူ၍ ဤစာမေးပွဲနှင့်ပတ်သက်နိုင်သည့်အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန်ရေးသားခဲ့သည်။

ညနေ 6 နာရီတွင် အခြားရဲအရာရှိများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဆိုက်ဘာစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး ဤအလုပ်သည်လည်း လူတိုင်းအတွက် အလွန်အဆင်ပြေစေပါသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့မှ လူအနည်းငယ်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ချင်မြောင်တို့ကို ရုံးခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် ခေါ်သွားပြီး ရုံးကွန်ပြူတာကို ဖွင့်ကာ နိုင်ငံသား အချက်အလက်တွင် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အချက်အလက်များကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။

အမည်ရင်းစနစ်ဖြင့် မြို့ထဲတွင် ရဲများက လူများကို ရှာဖွေရန် အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အမည်များကို ထည့်သွင်းပြီး တူညီသောအမည်နှင့် မျိုးရိုးအမည်တချို့ကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ပစ်မှတ်ကို လျင်မြန်စွာ သော့ခတ်ခဲ့သည်။

လန်ယာရုန်သည် မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းမှ ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့သည် နိုင်ငံရေးသိပ္ပံနှင့်ဥပဒေပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရရှိထားပြီး တူညီသော ဥပဒေလုပ်ငန်းတွင် အလုပ်သင်လုပ်နေကြသော ကျောင်းသားများဖြစ်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်: "စီနီယာအစ်မလန်၊ ရှင်းဝမ်နဲ့ စီနီယာအစ်မလင်းတို့က အတူတူ‌ရှိနေပုံပဲ…"

ဒါက သူ့ကို အများကြီး စိတ်သက်သာရာရသွားစေခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှင်းဝမ်ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် လျှိုကျောက်ချင်းကို စစ်ဆေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုလျှိုကျောက်ချင်းနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုရွှီယိရှန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက မြူနီစီပယ်ပြည့်သူ့ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေဖြစ်ပြီး ချင်လုက သူနာပြုပဲ… သူတို့သုံးယောက်က အတူတူရှိနေတယ်…"

ချင်မြောင်သည် သူမညီမက လျှိုနှင့်ရွှီတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေကြောင်း ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ တွေးဆလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့အထောက်အထားက ဘာကိုအခြေခံထားတာလဲ? ချင်လုရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာက ဆေးပညာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘဲ သူမကို ဘာလို့ဆေးရုံမှာ သူနာပြုအဖြစ် တာဝန်ပေးထားရတာလဲ?"

ကျန်းဖျင်စစ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"သဲလွန်စ ဧရိယာအရ နေရာခွဲထားတာဖြစ်နိုင်တယ်… လူ 12 ယောက်ကို အဖွဲ့တွေခွဲပြီး အမှုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို အသီးသီး ရှာဖွေကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ အကျဉ်းချုံးပြီးတော့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ကြမယ်… ရှင်းဝမ်ကလည်း ဥပဒေဘာသာရပ်မဟုတ်ဘဲ ဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ တာဝန်ပေးခံထားရတယ်…"

ချင်မြောင် နားလည်သွားသည်။

"ဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်… ကျန်တဲ့လူတွေကကော?"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "ရှင်းယန်က မှုခင်းဆေးပညာစစ်ဆေးရေးစင်တာမှာ အလုပ်သင်တစ်ယောက်ပဲ… စီနီယာအစ်ကိုကျိုက ကျင်းကျော့ကျားယွမ့်ရပ်ကွက်မှာ လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဂျူနီယာညီလေးကျန်းရှောင်နျန်က ကျင်းကျော့ကျားယွမ်ရပ်ကွက်ရဲ့ ဒီဇိုင်းမှာ ပါဝင်ခဲ့ပုံရတယ်… ပြီးတော့ အဲဒီရပ်ကွက်မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ခဲ့တယ်… သူ့မှာ သူ့နာမည်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုရှိပြီး အခုလောလောဆယ် ကျင်းကျော့ရဲ့အခန်း 33-1၊ unit 2၊ အဆောက်အဦး C မှာ နေထိုင်တယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်ကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ကို အဖွဲ့ 5 ခု ခွဲထားတယ်… မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့၊ မှုခင်းဆေးပညာ၊ ရှေ့နေ၊ ဆေးရုံ၊ လူနေရပ်ကွက်…"

အဖွဲ့များခွဲထားသည်မှာ ဤကိစ္စ၏ သဲလွန်စများသည် ဗိသုကာဌာန၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကဲ့သို့ မစုစည်းဘဲ နေရာတိုင်းတွင် ပြန့်ကျဲနေကြောင်း ပြသနေသည်။ အဖွဲ့ဝင်များ ပြန့်ကျဲနေတာကလည်း ကောင်းပါသည်။ လူတိုင်းသည် သဲလွန်စများကို တစ်ချိန်တည်းတွင် စုဆောင်းနိုင်ပြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး စုစည်းပါက တွေ့ရှိနိုင်သည့် အချက်အလက်ပမာဏမှာ ငါးဆ ပိုများမည်ဖြစ်သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းက သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ? ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေကို ရှာကြမလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကွန်ပျူတာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးရဲ့ဖုန်းနံပါတ်တွေကို မင်းရှာနိုင်လား? တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်လိုက်…"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူ့အိတ်ကပ်ကို ထိလိုက်ရာ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ဖုန်းတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သူတို့သည် ဗိသုကာဌာန၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ဖုန်းများ ထား‌ပေးခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မရှိဘူးဟု ခယ်ရှောင်ပင်းက ယူဆခဲ့သည်။

စာကြည့်တိုက်က သည်လောက်ကြင်နာပြီး လူတိုင်းအတွက် ဖုန်းပေးလိမ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဤသည်မှာ သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ကို ပိတ်ထားရသည့်အကြောင်းရင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ကျသော ကျောင်းသားများသည် အဖွဲ့ဝင်များ၏ အချက်အလက်ကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေနိုင်သ၍ အခြားလူများကို ဆက်သွယ်ရန် လွယ်ကူသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး စာရွက်ပေါ်က နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နံပါတ်ကို ပထမဆုံးခေါ်ဆိုသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ယခုအချိန်တွင် အိပ်ဆောင်၌ ရေချိုးနေသည်။ သူ့ဖုန်းမြည်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။ ခေါ်ဆိုသူ ID သည် မရင်းနှီးသော နံပါတ်ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းကို ချက်ချင်းကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲလို၊ ဘယ်သူလဲ?"

နားထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါပါ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဖျင်စစ်?"

ကျန်းဖျင်စစ်၏လေသံက နူးညံ့သိမ်မွေ့လာသည်။

"အင်း၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ… ငါက စီနီယာအစ်မလန်နဲ့ စီနီယာအစ်မလင်းတို့နဲ့ မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ ရှိနေတာ…" သူက ခေတ္တရပ်ပြီး စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဖျင်စစ်၊ မင်းက ဘယ်မှာလဲ? ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ဖုန်းနံပါတ်ကို သိနေတာလဲ?"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါက မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့မှာရှိနေပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းနဲ့ ချင်မြောင်တို့လည်း ဒီမှာပဲ… ခယ်ရှောင်ပင်းက ရဲတပ်ဖွဲ့တွင်း အချက်အလက်မှတ်ပုံတင်ကွန်ရက်ကနေတစ်ဆင့် လူတိုင်းရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေးခဲ့တာ… မင်း အခု ဘယ်မှာနေတာလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နေအိမ်ကို အချက်အလက်တွင် စာရင်းမသွင်းထားပေ။ သူသည် ဥပဒေလုပ်ငန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အစားအစာနှင့် နေရာထိုင်ခင်းအားလုံးကို ဥပဒေလုပ်ငန်းက စီစဉ်ပေးထားပြီး တိုက်ခန်းမှာ သူ့အမည်မဟုတ်ပေ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အမြန်ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ငါက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်း A33-03 မှာနေတာ… စီနီယာအစ်မန့်လော်က 33-04 နဲ့ စီနီယာအစ်မလန်ကလည်း ဒီတိုက်ခန်းမှာနေပြီး ထိပ်ဆုံးထပ် 33-06 မှာ…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဖုန်းကို နားရွက်နားကပ်ကာ ခယ်ရှောင်ပင်း၏ကွန်ပျူတာကိုယူပြီး မြို့မြေပုံကိုဖွင့်ကာ ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်းသို့ အမြန်ဝင်ခဲ့သည်။ “ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်း”နှင့် ကျိုဖုန်း၏ ရပ်ကွက် “ကျင်းကျော့ကျားယွမ့်”တို့သည် လမ်းတစ်လမ်းခြားနေတာကို သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းသည် ဤရပ်ကွက်နှစ်ခု၏အလယ်တွင် တည်ရှိသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် မြေပုံ ပုံစံတစ်ခုကို အမြန်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အဆောက်အဦးသုံးလုံး၏ အနေအထားများကို "တြိဂံ" ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ သူက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးမှာ မင်းရဲ့ဥပဒေလုပ်ငန်းက အထပ်ဘယ်နှစ်ထပ်ရှိလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အမြင့်ဆုံးထပ်က အထပ် 40 ပဲ…"

ကျန်းဖျင်စစ်: "တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် စီနီယာအစ်မလန် နေထိုင်တဲ့ တိုက်ခန်းရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်နဲ့ ကျန်းရှောင်နျန် နေထိုင်တဲ့ လူနေအဆောက်အဦးရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကနေ သူတို့က မှုခင်းဖြစ်ပွားတာကို မျက်မြင်သက်သေပြနိုင်လား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ် အံ့ဩသွားသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် လူတိုင်း၏တည်နေရာ၏ အရေးပါမှုကို လျင်မြန်စွာရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အမှန်ပင် မြင်နိုင်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ် ပြောလိုက်သည့်စကားကို သတိထားမိပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချက်ချင်းထကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်နျန်က ဘယ်ရပ်ကွက်မှာရှိနေတာလဲ? အခုပဲ ငါသူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်: "လမ်းဖြတ်ကူးပြီး မျက်စောင်းထိုး ကျင်းကျော့ကျားယွမ့်ရပ်ကွက်မှာ စီနီယာအစ်ကိုကျိုဖုန်းကိုရှာဖို့ အိမ်ခြံမြေစီမံခန့်ရေးကို သွားလိုက်… ပြီးရင် အခန်း 33-1၊ unit 2၊ အဆောက်အဦး C မှာ ကျန်းရှောင်နျန်ကို ရှာလိုက်… ဒီနေ့ညမှာ မတော်တဆမှုဖြစ်နိုင်တယ်… စာကြည့်တိုက်က ငါတို့ကို အိပ်ပျော်အောင် ဖိအားမပေးဘူးဆိုရင် လူတိုင်းက နိုးကြားနေဖို့လိုက်ပြီး ဥပဒေလုပ်ငန်းရဲ့ အခြေအနေကို သေချာအာရုံစိုက်ဖို့ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ… မင်းဘက်ကကော?"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါ အခြားလူတွေနဲ့ အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်လိုက်မယ်… ဒီည ရဲဌာနမှာပဲ အိပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်… ညသန်းခေါင်မှာ ရဲကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဖုန်းဆက်လာရင် တာဝန်ကျအရာရှိနဲ့ ငါလည်း လိုက်သွားလို့ရတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ကောင်းပြီ၊ မင်းတစ်ခုခုလိုရင် ငါ့ကို‌ဆယ်သွယ်လိုက်ပါ…"

သူတို့တွေ မဆုံနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း နှစ်ယောက်သား အလုပ်ခွဲကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်နားလည်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် ခေါ်ဆိုသူနံပါတ်ကို လိပ်စာ စာအုပ်တွင်ထည့်ကာ လင်းမန့်လော်နှင့် စီနီယာအစ်မလန်ကို ချက်ချင်းခေါ်ပြီး ကျိုဖုန်းနှင့် ကျန်းရှောင်နျန်တို့ကိုရှာရန် ဆန့်ကျင်ဘက်ရပ်ကွက်သို့ သွားခဲ့သည်။

လူငါးဦး တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူတို့သည် လက်ရှိသိရှိထားသည့် အချက်အလက်များကို အပြန်အလှန်ဖလှယ်ကြပြီး ဖုန်းနံပါတ်ကို သိမ်းဆည်းကာ သူတို့၏ နေရာများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က ဆေးရုံကို ခေါ်ခဲ့သည်။

လူနာဆောင်ရှိ သူနာပြုဌာနတွင် ဖုန်းဖြေခဲ့သူမှာ ချင်လုဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ချင်လု၊ စီနီယာအစ်ကိုရွှီယိရှန်းနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုကျောက်ချင်းတို့ကို ဆေးရုံမှာ အမြန်ဆုံးရှာပါ၊ သူတို့က ဘယ်ဌာနမှာလဲ? သူတို့တွေ ဒီည ညဆိုင်းဆင်းရမှာလား?ဆိုတာကို မေးလိုက်… ငါ့ဖုန်းနံပါတ်ကို သိမ်းထားပြီး မင်းတို့သုံးယောက်ဆုံတဲ့အခါ ငါ့ကိုပြန်ဆက်သွယ်လိုက်…"

ထိုအချိန်တွင် ချင်လု စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူမသည် ပထဝီဝင်ဌာနမှ ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူနာပြုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ လူနာဆောင်ရှိ ဆရာဝန်သည် သူမကို လူနာဆောင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခိုင်းသည်။ မတော်တဆ အမှားလုပ်မိမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် သူမသည် လက်ခြေများကို ဘယ်မှာထားရမှန်းမသိလောက်အောင် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်၏အသံကိုကြားပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ လျှိုကျောက်ချင်းနှင့် ရွှီယိရှန်းတို့ကိုရှာဖွေရန် ဌာနအသီးသီးသို့ ချက်ချင်းသွားခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရွှီယိရှန်းကို ခွဲစိတ်လူနာဆောင်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့ပြီး ပထမထပ်က အရေးပေါ်ခန်းမမှာ လျှိုကျောက်ချင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူတို့သည် လျှိုကျောက်ချင်း၏ရုံးခန်းထဲသို့ဝင်ကာ တံခါးကိုလော့ခ်ချပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို ဖုန်းပြန်ခေါ်ခဲ့သည်။

လျှိုကျောက်ချင်း: "ဖျင်စစ်၊ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ?"

ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာတို့ ဒီည ညဆိုင်းအတွက် အချိန်ဇယားရှိလား?"

လျှိုကျောက်ချင်း: "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့သုံးယောက်စလုံး ညဆိုင်းရှိတယ်…"

ယနေ့ညတွင် တစ်ခုခုဖြစ်မည်ဟုထင်ရသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က သတိပေးခဲ့သည်။

"စီနီယာတို့ တာဝန်ယူနေတဲ့ လူနာဆောင်ထဲက အခြေအနေတွေကို ဂရုတစိုက် အာရုံစိုက်ထားပါ… လူနာတစ်ဦးစီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုခုရှိနေရင် မှတ်သားထားပြီး မနက်ဖြန်မှာ အကျဉ်းချုပ်ပြောပြပါ… စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံးကို ရှာတွေ့ထားပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဖွဲ့ခွဲပြီး အလုပ်လုပ်နေတာ…"

လျှိုကျောက်ချင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"နားလည်ပြီ…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခယ်ရှောင်ပင်းကို ရှင်းယန်အား ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ရှင်းယန်တွင် တသီးတသန့်နေလိုသော စရိုက်ရှိပြီး ပေါင်းသင်းရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ခယ်ရှောင်ပင်းက သူ့ကို အသိပေးပြီး ကောင်းကောင်းပြောခိုင်းလိုက်တာက ပိုအဆင်ပြေပါသည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ရှင်းယန်၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ 

"မင်းဘယ်မှာလဲ?"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "ငါက မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့ထဲမှာ…"

ရှင်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြစ်မှုကျုးလွန်လိုက်လို့ ရဲက ဖမ်းသွားရတာလဲ?"

ခယ်ရှောင်ပင်းက မှင်တက်သွား၏။

"ငါက ဆိုက်ဘာစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှာ ရှိနေတာ… ဒီတစ်ခေါက် ငါကရဲအရာရှိပဲ!"

ရှင်းယန်: "…"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖျင်စစ်နဲ့ ချင်မြောင်က ငါနဲ့အတူရှိနေပြီး အခြားအဖွဲ့ဝင်တွေကိုလည်း ဆက်သွယ်လိုက်ပြီ… မင်းက မှုခင်းဆေးပညာစင်တာမှာ အလုပ်သင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါတို့သိလိုက်ရတယ်… မနက်ဖြန် အလောင်းပို့ရမယ့်တာဝန်ရှိလာရင် ဆရာဖြစ်သူနဲ့ လိုက်လာပြီး ပါဝင်ဆောင်ရွက်လို့ရလား? အလောင်းကို ခွဲစိတ်စစ်ဆေးပြီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရနိုင်သလား?" သူက ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "မင်း အလောင်းကို မြင်လို့ ရွံရှာနေရင် မင်းပါးစပ်ထဲကို ပူဒီနာထည့်ထားလို့ရတယ်…"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် မှုခင်းဆေးပညာစင်တာမှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသော ရှင်းယန်အတွက် တကယ်ကိုခက်ခဲမယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဓာတုဗေဒဌာနသည် အများအားဖြင့် အေးစက်သောကိရိယာများဖြင့်သာ ပတ်သက်ရပြီး လူသေကိုမြင်ရင် သူကြောက်နေမှာပဲ မဟုတ်ပါလား။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှင်းယန်က ရုတ်တရက် အေးစက်စက်ပြောခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ‌မှုခင်းဆေးပညာစင်တာရဲ့ ရလဒ်တွေကို ငါ အချိန်မရွေး အာရုံစိုက်ထားမယ်…"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ပြောသည်။ 

"ဒါဆို မနက်ဖြန်မှ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်…"

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအပြီးတွင် ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ကျန်းဖျင်စစ်ကိုကြည့်ကာ 

"ဒီည ဘာဖြစ်မလဲဆို မသိဘူးနော်?"

ကျန်းဖျင်စစ်: "ဒီညရှေ့နေတစ်ယောက်ယောက် သေနိုင်တယ်…"

ထို့အပြင် ဤသင်တန်း၏အမည်မှာ “ရှေ့နေသေဆုံးခြင်း”ဖြစ်ပြီး အရိပ်အမြွက်မှာ အလွန်ထင်ရှားပါသည်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်သူသေမှာလဲ?

ကျန်းဖျင်စစ်သည် တာဝန်ခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဘယ်အချိန်က မိုးစရွာလာသည်မသိ မိုးကတဖြည်းဖြည်းပိုပြင်းထန်လာသည်။ ညသန်းခေါင် 12 နာရီတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။

သာယာဝပြောသော ဤမြို့သည် ညဘက်တွင် တောက်ပနေသေးသည်။ မိုးသက်မုန်တိုင်းကြောင့် လမ်းပေါ်မှာ လူသွားလူလာ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။ မော်တော်ကားများ အလျင်စလို သွားလာနေကြသည်။ မြို့လယ်ရှိ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးတွင် လှပသောကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်ပြတင်းပေါက်များသည် မိုးရေကြောင့် မြူများကဲ့သို့ စိုစွတ်နေပါသည်။

ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးသည် အထပ် 40 ရှိသော ရုံးအဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် တံခါးကို သော့ခတ်ထားသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အပြင်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိုးသည် ပို၍ပို၍သည်းလာပြီး သူ့အမြင်အာရုံကို မှုန်ဝါးစေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သလို စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရုတ်တရက်ထကာ ပြတင်းပေါက်သို့သွားပြီး အောက်ထပ်ကိုကြည့်လိုက်သည်...

မိုးသက်မုန်တိုင်းကြောင့် အောက်ထပ်တွင် လူသေအလောင်းများ ရှိ၊ မရှိကို မမြင်နိုင်ပေ။

သူသည် လန်ယာရုန်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့အား သတင်းကို အလျင်အမြန်ပြောပြပြီး သူတို့သုံးဦးသည် လူချင်းတွေ့ရန် အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့သည်။ တဖွဲဖွဲကျနေသော မိုးရေထဲတွင် ထီးနှင့်ပင် သူ့အဝတ်အစားများက တခဏချင်း စိုစွတ်သွား၏။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မီးဖွင့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်ရှာသော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မနေနိုင်တော့ဘဲ တွေးဆမိသည်။

"အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ပြုတ်ကျလာတာကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ပါတယ်… အဲဒါက အမြင်မှားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?"

လန်ယာရုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။

"ငါလည်း မြင်လိုက်တယ်… အဲဒါက ဒီနားမှာ ရှိသင့်တာကို၊ ဘယ်ကိုပြုတ်ကျသွားတာလဲ?"

သုံးယောက်သားသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့၏ခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြသည်—

တတိယထပ်က ဆိုင်းဘုတ်ကြီးပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ညပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်နေကာ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများသည် မိုးရေများဖြင့် စီးကျလာပြီး လူသုံးယောက်၏ ဦးခေါင်းထိပ်ဆီသို့ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "..."

သူသည် သူ့မျက်နှာမှ သွေးများကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကျန်းဖျင်စစ်ထံ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်—

"အဆောက်အဦးပေါ်ကနေတစ်ယောက်ယောက် ပြုတ်ကျသွားတယ်… သေဆုံးသူက မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းရဲ့ ရှေ့နေ ကျိုးကျီယန်ပဲ…"

ကျန်းဖျင်စစ်၏စိတ်ဝိညာဉ်က ချက်ချင်း နိုးကြားလာသည်။

"110 ကိုခေါ်လိုက်၊ ငါတို့ကို ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်!"

#TK