Chapter 224

Volume 10 : အနုပညာဌာန

Chapter 224 (မျက်နှာဖုံးကပွဲ ဇာတ်သိမ်း)

သုတေသနအဖွဲ့: C-183

သင်တန်း: မျက်နှာဖုံးကပွဲ

Credit: 4 မှတ်

ရှင်းလင်းရေးရမှတ်: 90 မှတ်

နောက်ဆုံးရမှတ်: 4x90 = 360 မှတ်

သုတေသနအဖွဲ့အပိုဆု: အဖွဲ့ C က 1.5 ဆ အပိုဆုအမှတ်ရရှိပါသည်။ စုစုပေါင်းအမှတ် 540 မှတ် ရရှိပါသည်။

သင်တန်းကျရှုံးမှုနှုန်း: 35%

စာသင်ခန်းထဲမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသောလူများသည် ထိုသတင်းကိုမြင်ပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်းတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် သင်တန်းရွေးချယ်ရေးစင်တာ၏ စာသင်ခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းက ချက်ချင်း ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး သိချင်စွာ မေးသည်။ "စာမေးပွဲက အောင်ဖို့ ခက်သလား။ မင်းတို့ ဘာအကတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။"

ယွီရှင်းက အစပြုကာပြောသည်။ "လူရှစ်ယောက်ပါ စုံတွဲအကပါ။ အကအဆင့်တချို့ကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး ဖျော်ဖြေမှုက အရမ်းကောင်းတယ်။ ရှင်းဝမ်နဲ့ ဖျင်စစ်တို့က အကကို ကပြဖို့ ဦးဆောင်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ကောင်းကောင်းကပြနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ကြီးစွာသောနောင်တဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကံမကောင်းတာက ငါ အဲဒီနေရာမှာမရှိဘဲ ဒီရှိုးကို မှတ်တမ်းမတင်ခဲ့ရဘူး။"

ရှင်းယန်က ပေါ့ပါးစွာ ဆိုသည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း စာကြည့်တိုက်က ထွက်သွားရင် မင်းနဲ့အတူ ပစ္စည်းတွေ ယူသွားလို့မရဘူး။ မှတ်တမ်းတင်ထားရင်လည်း မင်းအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး။"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ။" သူသည် လျင်မြန်စွာ တက်ကြွမှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ထံသို့ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရောက်လာသည်။ "ဒါမှမဟုတ် ရှင်းဝမ်နဲ့ဖျင်စစ်တို့က ခဏလောက် ပြန်ကပြပါလား၊ ဒါမှ တိုက်ရိုက်ဖျော်ဖြေပွဲကို မသွားဖူးတဲ့သူတွေအတွက် ရှိုးကောင်းကောင်းကြည့်လို့ရတာပေါ့။"

သူ့အနားက ကျန်းရှောင်နျန်ကလည်း သိချင်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော်လည်း စီနီယာအစ်ကိုရှင်းဝမ်ကတာ မမြင်ဖူးသေးဘူး။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ခါးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကခုန်သည့်မြင်ကွင်းကို သတိရကာ သူ့နားရွက်တွေ အနည်းငယ် ပူလာသည်။ သူက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။ "မကပါဘူး။ ငါ ဒီစာမေးပွဲမှာ သုံးရက်ဆက်တိုက်အက လေ့ကျင့်ခဲ့တာ၊ ငါ့ခြေလက်တွေထုံပြီး ငါ့ခါးကျိုးတော့မယ်။ မင်းတို့အတွက် နောက်ထပ်ကပြဖို့ ငါ့မှာအင်အားမရှိတော့ဘူး။"

ဒါကိုကြားတော့ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အကြံဥာဏ်ကို ချက်ချင်းပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ငါကနောက်တာပါ။ မင်းတို့ အရမ်းပင်ပန်းခဲ့မှာပေါ့၊ ည 10 နာရီထိုးနေပြီဆိုတော့ ပြန်ပြီးအနားယူကြပါ။"

အကသင်တန်းသည် ည 8 နာရီတွင် စတင်ပြီး အတန်းထဲတွင် 3 ရက်ကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း စာကြည့်တိုက်အချိန်သည် အမြဲတမ်း 2 နာရီဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နံရံပေါ်က နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အားလုံး ပြန်သွားပြီး အနားယူကြပါ၊ မနက်ဖြန်မနက် ကန်တင်းဆိုင်အဝင်ဝမှာစုပြီး နောက်ထပ်ဌာနကို သွားကြမယ်။"

အားလုံးထပြီး ထွက်သွားတော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ယွီရှင်းဆီကို လျှောက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းကာ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်မယွီရှင်းကို ဒီတစ်ခေါက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စီနီယာအစ်မရဲ့ ပြုပြင်ပေးမှုက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်လောက်က စီနီယာအစ်မက အားလုံးရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေမှန်ကန်အောင် တစ်ချင်းစီစိုက်ကြည့်ပေးခဲ့တယ်။ စီနီယာအစ်မက အခက်ခဲဆုံးလုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။"

ယွီရှင်းက ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုသည်။ "ရပါတယ်၊ နင်လည်း အရမ်းတော်တယ်။ နေ့တိုင်း မနက်သုံးနာရီအထိ နင်လေ့ကျင့်ခဲ့တာပဲ… တိုတိုပြောရရင် စာမေးပွဲအောင်သွားတာ ကောင်းပါတယ်၊ နင်တို့ရဲ့နောက်ဆက်တွဲသင်တန်းတွေက ချောမွေ့မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အင်း၊ စီနီယာအစ်မကောပဲ။"

လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် အိပ်ဆောင်ဧရိယာသို့ အတူတူပြန်လာခဲ့ကြသည်။

စာကြည့်တိုက်၏ အိပ်ဆောင်ဧရိယာသည် ည 11:00 နာရီတွင် ပိတ်မည်ဖြစ်သည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားနှင့် အင်တာနက်ကို အချိန်မီ ဖြတ်တောက်မည်ဖြစ်ပြီး ည 10:20 တွင် အိပ်ဆောင်သို့ရောက်သောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောခဲ့သည်။ "ရေသွားချိုးတော့။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ယဉ်ကျေးမနေဘဲ 10 မိနစ်အတွင်း အမြန်ရေချိုးပြီးနောက် ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အိပ်ဆောင်နှင့်အတူပါလာသော တက်ဘလက်ကိုဖွင့်ကာ ဖိုရမ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရေချိုးခန်းမှထွက်လာပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် ဖိုရမ်ကိုကြည့်နေကာ ကျန်းဖျင်စစ်က ဆံပင်မှုတ်စက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ် အနားတွင် ထိုင်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်းဆံပင်ကို ခြောက်အောင်မမှုတ်ပြန်ဘူးလား။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏လက်ထဲက ဆံပင်လေမှုတ်စက်ကို ယူချင်ပေမဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်ကာ ပြောသည်။ "မလှုပ်နဲ့၊ ငါမင်းအတွက် ဆံပင်မှုတ်ပေးမယ်။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် နာခံမှုရှိစွာ လှုပ်ရှားနေတာကို ရပ်လိုက်သည်။

ဆံပင်မှုတ်စက်၏ အသံက သူ့နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်၏ လက်ချောင်းများသည် သူ့ဆံပင်များကို ဖြတ်သွားကာ အနက်ရောင်ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ခြောက်သွားစေသည်။ ရှင်းဝမ်၏ ဆံပင်များသည် ချောမွေ့ပျော့ပျောင်းပြီး အလွန်ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က ဆံပင်မှုတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာတွေကြည့်နေတာလဲ၊ နည်းဗျူဟာထပ်ရေးချင်လို့လား။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ငါက အခြားကျောင်းသားတွေရဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ဘယ်လောက်ပြီလဲလို့ ဖိုရမ်ထဲဝင်ကြည့်ရုံပါ။ ဂီတနဲ့အကသင်တန်းတွေကို ဘယ်လိုနည်းဗျူဟာရေးရမှန်းတောင် ငါမသိဘူး၊ ည 11 နာရီမီးမပျက်ခင် ငါ ဖိုရမ်ကို ဝင်ကြည့်ရုံပါ၊ ပြီးရင် အိပ်တော့မှာ။"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဆံပင်မှုတ်စက်ဖြင့် သူ၏ဆံပင်ကို အလျင်အမြန်ခြောက်စေပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "တက်ဘလက်ကို ဘေးချပြီး လဲအိပ်လိုက်။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကြောင်သွားသည်။ "ဟမ်"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ဘေးရှိ ကုတင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "မင်း အကလေ့ကျင့်တုန်းက မင်းရဲ့ခါးကျိုးတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ငါမင်းကို နှိပ်ပေးမယ်။"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အကသင်တန်းမှာ သူ့ခြေထောက်တွေနာနေချိန်တွင် နှိပ်နယ်ပေးခဲ့တာကို ယွဲ့ရှင်းဝမ် သတိရလိုက်ပြီး နည်းစနစ်က သိပ်မဆိုးဘူး။ စာကြည့်တိုက်သည် စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် စစ်ဆေးမှုအား ရှင်းလင်းမည်ဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးမှုအတွင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူများသည် စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်လာသည့်အခါ ချက်ချင်းပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်သည်။ ခယ်ရှောင်ပင်း၏တောင်းဆိုမှုကိုငြင်းပယ်ရန်အတွက် သူခါးကျိုးတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကာ မောပန်းခြင်းမရှိပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ငြင်းချင်ပေမဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်၏ အကြည့်ကို သူတွေ့လိုက်သောအခါ မသိစိတ်က နာခံပြီး တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေလိုက်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ်မြှောက်သွားပြီး သူ့လက်ကိုဆန့်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ပခုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

ကောင်လေး၏လက်တွေက ပခုံးကနေ နောက်ကျောနှင့် ခါးအထိ မှော်ပညာလို တလျှောက်လုံး နှိပ်သွားသည်။ မူလက တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြွက်သားများသည် သူ့လက်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လေးလံသော အဆစ်များအလွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပုံရပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။ "ဒါကို မင်းဘယ်မှာ သင်ယူခဲ့တာလဲ။"

ကျန်းဖျင်စစ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။ "ငါ့အမေက တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ ပါမောက္ခတစ်ယောက်လေ၊ သူမရဲ့အပ်စိုက်ကုထုံး အမှတ်တွေကို ကြည့်ပြီး ငါသင်ယူလေ့ရှိတယ်။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့မိသားစုအကြောင်းပြောပြတာကို ကြားရခဲသည်။ ဒါကိုကြားတော့ သူက မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒါက အရမ်းသက်သောင့်သက်သာရှိတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။ မင်းက အခုလေးတင် အပ်စိုက်အမှတ်ကို နှိပ်လိုက်တာမလား။ ဒီလိုသက်သောင့်သက်သာအဆင့်က ကိုယ်ခံပညာသိုင်းဝတ္ထုထဲမှာ သွေးလွတ်ကြောနဲ့ သွေးပြန်ကြော ကျင်းလော့နှစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သလိုပဲလို့ ငါထင်တယ်။"

ကျန်းဖျင်စစ်က ရယ်သည်။ "ကျင်းလော့နှစ်ခုက ဒီမှာမရှိဘူး။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နားရွက်များ နီရဲသွားသည်။ "ငါ့ကို မျက်နှာသာလေး နည်းနည်းလောက်ပေးပါ၊ ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောနဲ့လေ ဟုတ်ပြီလား။"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် 'အင်း'လို့ပြောပြီး သူ့လက်ကို အောက်သို့ရွှေ့ကာ သူ့ခြေထောက်ကို လှမ်းဖိလိုက်သည်။ ရှင်းဝမ်၏ ခြေထောက်များသည် ဖြောင့်စင်းသွယ်လျပြီး တင်ပါးများမှာလည်း အလွန်လှပနေကာ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ၎င်းကို နှိပ်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

— ငါ ဒီလူကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်တယ်။

သူသည် ရှင်းဝမ်ကို အိပ်မက်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ တောက်ပသော အပြုံးနှင့် သူ့မျက်လုံးများထဲက ယုံကြည်မှုကို မြင်တိုင်း စည်းကိုမကျော်ဝံ့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက လှပသောဆက်ဆံရေးကို အဆောနလျင် သူမဖျက်ဆီးချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချစ်လာစေရန် ဖားတစ်ကောင်ကို ရေနွေးပူပူထဲပြုတ်သည့်နည်းလမ်းကို သူအသုံးပြုခဲ့သည်။

အပေါင်းအသင်းနှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ရှင်းဝမ်က တုံ့ပြန်သင့်ပြီမဟုတ်လား။

အချိန်တွေ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားကာ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ခြေသလုံးကြွက်သားကို နှိပ်ပြီးသွားတော့ ရုတ်တရက် သူ့နားထဲမှာ ပြင်းထန်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် စက်သံက ပြောလာသည်။ "စာကြည့်တိုက် မီးပိတ်ချိန်ရောက်ပါပြီ၊ အချိန်မှန်မှန်အနားယူပါ။ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများ ကောင်းသောညပါ။"

အသံကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲရှိ မီးရောင်များက "ဖတ်"ဟု မီးပျက်သွားသည်။

"11 နာရီထိုးသွားပြီလား။" ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လှည့်၍ထထိုင်ရန် အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြစ်ကာ သူက ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ကို မတော်တဆ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကုတင်ဘေးမှာ သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ချင်ပေမဲ့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆွဲယူလိုက်တာကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဆွဲငင်အား ပျောက်ဆုံးသွားကာ ကုတင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် မြဲမြံစွာ လဲကျသွားသည်။

"... " ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤမမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲကြောင့် သတိလွတ်ကာ သူ့စိတ်မှာ ခဏတာ စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်ထောက်ထားရန် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ခြေထောက်တွေက လုံးထွေးနေသေးပြီး သူတို့အောက်က ကုတင်သည် အသံထွက်လာကာ အရပ် 1.8 မီတာကျော်သော ယောင်္ကျားလေးနှစ်ယောက်၏ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ သိသာပါသည်။

သူတို့၏ရင်ဘတ်ကြားတွင် လက်သီးတစ်လုံးသာခြားပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ လျင်မြန်သော အသက်ရှုသံသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပက်ဖြန်းလာခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ပါးပြင်များသည် ပူလောင်လွန်းလို့ လောင်ကျွမ်းတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အခင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ-ငါမမြင်လိုက်လို့။ မနာသွားဘူးမလား။"

ကျန်းဖျင်စစ်က စကားမပြောချေ။

အမှောင်ထဲတွင် တစ်ဖက်လူကို သူရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်သော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကိုကြည့်နေကြောင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်ခံစားမိသည်။ ထိုအကြည့်မျိုးတွင် အပူချိန်တစ်ခုရှိပုံရပြီး ပိုပူလာသော ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရပ်တန့်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဒီလိုကူကယ်ရာမဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်ကို အဝေးသို့ သူတွန်းထုတ်ရမလား၊ တစ်ခုခုလုပ်ရမလား၊ ဘာလုပ်ရမလဲ သူမသိတော့ပေ။

တိတ်ဆိတ်နေသော အိပ်ဆောင်ထဲမှာ မှောင်မည်းနေပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသက်ရှူသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံသည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပက်ဖြန်းကာ ယားယံလာစေသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်ပြီး ရုပ်တုတစ်ခုလို အေးခဲသွားသည်။ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားသလဲဆိုတာ သူမသိပေမဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်သည် နူးညံ့စွာ သက်ပြင်းချကာ သူ့အသံက အနည်းငယ် ဩရှရှဖြစ်နေပုံရပြီး သေသေချာချာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်းဝမ်၊ မင်းတစ်ကိုယ်လုံးက တောင့်တင်းနေတာပဲ၊ မင်း... ငါနဲ့ အနီးကပ်ထိတွေ့ရတာကို မုန်းတာလား။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး မသိစိတ်ကဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါမုန်းလို့မဟုတ်ပါဘူး၊ အခု ဒီပုံစံက နည်းနည်းထူးဆန်းနေတယ်လို့ ငါထင်လို့ပါ။ အဟန့်၊ မင်းနေရာကို အရင်ပြန်သွားချင်လား။"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ကုတင်ပေါ် ဖိထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးသည် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်သာ ရှိတာကြောင့် အလွန်ဒွိဟဖြစ်စေသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာသည်။ အမှောင်ထဲမှာ ကျန်းဖျင်စစ်၏အမူအရာကို မမြင်ရဘူး။ ခဏကြာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ခံစားချက်တွေ ရုတ်ချည်း ပြေလျော့သွားသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကုတင်ဘေးမှာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တုန်ခါနေသော အသံတစ်ခုထွက်လာသည်။ နောက်တော့ ကျန်းဖျင်စစ်သည် လှည့်ပြီး ဘေးကုတင်ကိုသွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမမုန်းဘူးဆိုတော့ ကောင်းပါတယ်။ အိပ်တော့။"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် 'အင်း'ဟုအသံပြုကာ စောင်ကိုဆွဲခြုံလိုက်သည်။

အဲဒီညမှာ သူ နောက်ထပ်အိပ်မက်တစ်ခု ထပ်မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်က ကျန်းဖျင်စစ်နဲ့ ပြည့်နေသည်။ နှစ်ယောက်သား ပွေ့ဖက်ကာ အကကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေခဲ့ကြသည်... စင်မြင့်ပေါ်တွင် သူတို့သာရှိပြီး ကခုန်မှုအဆုံးတွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခြေခေါက်လဲသွားပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ဆွဲငင်အား ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကာ သူ့ကို စင်မြင့်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ဖိထားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးသည် မျက်နှာဖုံးကနေတစ်ဆင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း နီးကပ်လာသည်။

ထို့နောက်……

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ထထိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်နေသော ချွေးများ ထွက်လာသည်။

အိပ်မက်၏အဆုံးမှာတော့ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

လခွမ်း၊ သူရူးသွားပြီလား။ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို နမ်းနေတာကို သူ တကယ်အိမ်မက်မက်ခဲ့တာလား။

【Volume 10: အနုပညာဌာန ပြီးပါပြီ။】

#TK