MM Story Teller

Chapter 117

Viewers 19k

👻Chapter 117

အစ်ကို မင်းကို အနှစ်နှစ်ဆယ် စောင့်နေမယ်....

သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည့်အခိုက် သရဲအဖွားကြီးနောက် လိုက်နေသည့် ကလေးလေးက ရုတ်တရက် လည်ပင်းလိမ်လာပြီး သူရှိသည့်ဘက်ကို ကြည့်လာသည်။

ပုန်းရန်အချိန်မရလိုက်၍ ချူဟွိုက်က လာမည့်ဘေးပြေးတွေ့ရန် နှလုံးတုန်တုန်နှင့် စောင့်နေသော်လည်း ကလေးလေးက သူ့ကို ပြုံးပြလာ၏။

သူက သူ့ကို မြင်နေရတယ်....

ဤအသိစိတ်က ချူဟွိုက်၏ ဦးရေပြားကို ကလိကလိဖြစ်သွားစေသော်လည်း ကလေးလေး၏ အဖြူအမည်းစပ် မျက်လုံးလေးများက သိချင်စိတ်နှင့် အကြင်နာတရားတို့ ပြည့်နေသည်။

သရဲအဖွားကြီးက ကလေးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဝတ်နှင့် ဖုံးပေးလိုက်၍ အဝတ်အစားများက သူ၏ နှလုံးနေရာရှိ အပေါက်ကြီးကြောင့် စိုရွှဲကုန်သည်။ သူက ရုတ်တရက် လက်မြောက်လိုက်ရင်း ဘာမှမရှိသော နှလုံးနေရာကို ထိကာ ခေါင်းငုံ့၍ ရေရွတ်လိုက်သည်

" ဒီနေရာက အလွတ်ကြီးပဲ....မသက်မသာ ဖြစ်လိုက်တာ...."

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်မှ သူ၏ မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းလေးများက တော်တော်လေး ချောမောနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

သရဲအဖွားကြီးက မြေးဖြစ်သူက သူမကို ပြောနေသည်ထင်လိုက်၍ ခေါင်းလေးကို အသာပုတ်လိုက်ပြီး ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပြောလိုက်သည်

" ထျန်းယိ....မစိုးရိမ်ပါနဲ့....ဖွားဖွား မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး ကလေးရယ်....ဒီအဖွားက ထျန်းယိလေးအတွက် နှလုံးတစ်ခု ရှာပေးမယ်နော်...."

ချူဟွိုက်က ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည့် နာမည်ကြောင့် မျက်လုံးထက် မယုံနိုင်မှု အထင်းသားပေါ်လာသည်။ သွေးများ ပြောင်းပြန်စီးသွားသလို ခံစားမိပြီး လူက လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

အဲ့ဒီကောင်လေးက ကလေးဘဝက.....ကျင်းထျန်းယိလား.....

ချူဟွိုက်လက်များက အလိုလိုတွန့်ကွေးသွားရင်း လက်သီးဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းသွားကာ လက်ချောင်းထိပ်လေးများပင် ဖြူပြီး အပြာရောင်သန်းလာသည်။ သူ့နှလုံးက ကဆုန်ပေါက်ခုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အိပ်မက်မက်နေသည် ဆိုသည့်စိတ်နှင့် သတိထားနေရသည်။ ယခုမှ သူက ပွဲကြည့်ပရိသတ်သက်သက်သာ ဖြစ်မှန်း နားလည်သွားရသည်။

ချူဟွိုက်က သူတွေ့ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက အမှန်လားအမှားလား အရမ်း အရမ်းကို သိချင်မိတယ်....

အိပ်မက်က အစစ်နဲ့တူလွန်းလို့ အသက်ရှူတောင်မှားမိတယ်....

ကျင်းထျန်းယိက သူ့အဖွားရင်းကြောင့် မမွေးလာခင် အသက်ရှူရပ်သွားပြီး နှလုံးထုတ်ပေးလိုက်ရတယ်....

အမေရင်းကို ဆုံးရှုံးရတယ်....

လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်....

ဒါက ကျင်းထျန်းယိရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေသော မှတ်ဥာဏ်အစိတ်အပိုင်းလား....

ချူဟွိုက်က ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သည့်အချိန် သရဲအဖွားကြီးနှင့် ကလေးလေးတို့က သူနှင့် တော်တော်ဝေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တောတန်းလေးက အဆုံးသတ်သွားပြီး မလှမ်းမကမ်းမှ အချိန်စက်ဝန်းတစ်ခုလို အမည်းရောင် လှိုဏ်ခေါင်းပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သရဲအဖွားကြီးက လှိုဏ်ခေါင်းဆီ ကလေးလေးကို ခေါ်သွားပြီး ချူဟွိုက်မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ချူဟွိုက်က တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။ သူ့ရှေ့က အရာရာတိုင်းက ၉၉.၉၉ရာခိုင်နှုန်းလောက် အတုအယောင်ဖြစ်နေရင်တောင်မှ တစ်သန်းပုံတစ်ပုံလောက် ဖြစ်နိုင်ခြေအတွက် ဒီအခွင့်အရေးကို ယူရလိမ့်မယ်....

ဒါက ကျင်းထျန်းယိရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မှတ်ဥာဏ်ပဲ....ဒါက သူ့ရဲ့ စတင်ရာနေရာ....သူ အခြေချမယ့် နေရာလေး....သူ့ကို ချစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းလေး....

လှိုဏ်ပေါက်ဝက တဖြေးဖြေး ပိတ်တော့မည့်အချိန် ချူဟွိုက်က ပြေးသွားရင်း ဝီရိယမစိုက်သည့်အပေါ် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ကွက်မိသေးသည်။ ကံကောင်း၍ အပေါက်ပိတ်သွားမည့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်ကို မှီလိုက်၍ သူ့ပုံရိပ်လေးကလည်း လှိုဏ်ပေါက်ထဲ ဝင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူက မူးနောက်ပြီး မျက်စိလည်နေသည်။

သူက မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းပင်များ ငါးလေးများနှင့် ပြည့်နေသော ပန်းချီကားလို နေရာကို ရောက်သွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။

သရဲအဖွားကြီးက မြေးဖြစ်သူနှင့်အတူ ခြံဝန်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ ခြံထဲတွင် ကျင်းထျန်းယိနှင့်အသက်အတူတူ ကောင်လေးက မြေကြီးပေါ် လေးဘက်ထောက်ပြီး ဓါးခုတ်ကောင်လေးများကို ဖမ်းနေသည်။ မီးဖိုချောင်ဘက်မှ စကားပြောသံများနှင့် အစားအစာနံ့များ ဝေ့ဝဲလာသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းသွားလမ်းလာများက သရဲအဖွားကြီးနှင့် ကျင်းထျန်းယိတို့ကို ဖြတ်ပြီး သွားလာနေကြသည်။

ကျင်းထျန်းယိက စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေးက ထွန့်ထွန့်လူးနေသော်လည်း သရဲအဖွားကြီး၏ ကြမ်းတမ်းအက်ကွဲနေသော လက်များထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။

ကျင်းထျန်းယိမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မျက်လုံးလေးများ နီလာပြီး မျက်ရည်ဥကြီးများပင် ဝေ့သီလာသည်။ သူ့အဖွားက သူ့ကို ကြည့်မနေသည့်အခိုက် သူက အချည်းနှီးဖြစ်မည်မှန်း သိသော်လည်း အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး ခြံထဲက ကောင်လေးကို အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးမှာ သူ့ကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။

အဖွားအိုကြီးက ဓါးခုတ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည့်အလား ဓါးခုတ်ကောင်က ခြံအပြင်ဘက်ကို ခုန်ထွက်လာသည်။ ကောင်လေးက တစ်ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ဘက် ချောင်းကြည့်ကာ ခြေဖျားထောက်၍ ခြံတံခါးဖွင့်လိုက်ရင်း ဓါးခုတ်ကောင်ဖမ်းရန် ပြေးသွားတော့သည်။

ကျင်းထျန်းယိ၏ လက်ဖဝါးစာ မျက်နှာလေးက ဝမ်းနည်းရိပ်များ သန်းလာသည်။

ချူဟွိုက်က တစ်ခုခုနားလည်သွား၍ အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့သွားရကာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာသည်။

သရဲအဖွားကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သုံးပုံက ရူးသွပ်နေသည့်ပုံစံဖြစ်နေပြီး လေးပုံက ဝမ်းနည်းနေသလို ဖြစ်နေကာ ကျန်သုံးပုံက နာကျည်းရိပ်များ သန်းနေသည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေပဲ သူမက ကျင်းထျန်းယိနှလုံးကို ထုတ်ယူခဲ့သလိုမျိုး ထိုကလေးလေး၏ ရင်ဘတ်ကို လက်နှင့် ထိုးဖောက်လိုက်ကာ ထိုကောင်လေး၏ တစ်လှုပ်လှုပ်ခုန်နေသော သွေးစိုစိုနှလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကောင်လေး၏ ပျော်ရွှင်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အမူအရာလေးက ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားပြီး မြေကြီးပေါ် ပစ်လဲကျသွားတော့သည်။ နောက်မှ ငှက်များလို တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ သွားနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံများနှင့် ကောင်လေး၏ မိသားစုမှ အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သွားကြ၍ ဆွဲဆွဲငင်ငင် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘယ်သူမှ သရဲအဖွားကြီးနှင့် ကျင်းထျန်းယိကို မမြင်ကြပေ။

သရဲအဖွားကြီးက တုန်ယင်နေသော လက်နှင့် နှလုံးကိုင်ထားပြီး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲအမူအရာနှင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ အောင်မြင်သွား၍ မျက်ရည်တို့ ပြည့်နှက်လာသည်။

ချူဟွိုက်က ထိုသို့ ကလေးငယ်ငယ်လေးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားချက်များ ပေါ်ထွက်လာမည်ဟု စိတ်တောင်မကူးကြည့်မိဖူးပေ။ သို့သော်လည်း ကျင်းထျန်းယိ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သရဲအဖွားကြီးက သူမ၏မြေးဖြစ်သူကို အသက်ရှင်စေချင်သည်။

နေဝင်တော့မည်ဖြစ်၍ ကျင်းထျန်းယိတို့ မြေးအဖွားနှင့် သွေးအိုင်ထဲ လဲနေသည့် ကောင်လေး၏ အလောင်းပေါ် နေရောင်ကျလာသည်။ သရဲအဖွားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က အားပျော့လွန်း၍ သူမ၏ ခြေထောက်များကပင် ထုတ်ချင်းပေါက်မတတ် ဖြစ်လာသည်။

သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို အလင်းကြောက်တာပဲ....

သူမက နတ်သမီးပုံပြင်ထဲက စုန်းမနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ရေသူမလေးလိုပဲ....ကံကြမ္မာက ရက်စက်လို့ နေရောင်ထဲ လမ်းလျှောက်ခွင့်ရဖို့ အလှဲအလှယ် လုပ်ခဲ့ရတယ်....အသိတရားကို လက်မြောက်အရှုံးပေးခဲ့ပြီးတော့ ကျင်းထျန်းယိကို တိုတောင်းတဲ့ သရဲလို တည်ရှိမှုတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်....

သူမက ပျောက်ကွယ်မသွားခင် ကျင်းထျန်းယိအတွက် သင့်တော်တဲ့ နှလုံးကို ရှာပေးရဦးမယ်....

ကျင်းထျန်းယိက အသိစိတ်ရှိနေသော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့တွင် ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းမရှိပဲ နှလုံးမပါသည့် ဗလာသက်သက်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသာ ရရှိထားလေသည်။

ချူဟွိုက်က ကျင်းထျန်းယိမျက်လုံးထဲရှိ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုတို့ကို ကြည့်နေရင်း ရင်နာလာရသည်။ ကျင်းထျန်းယိက နှလုံးမယူရန် ငြင်းဆန်ခွင့်လေးပင် မရကြောင်း နားလည်သွားသည်။

ချူဟွိုက်က ကျင်းထျန်းယိနေရာကို ဝင်ပြီး ခံစားကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု နားလည်သွားရသည်။ ဒါက သေချင်နေတဲ့စိတ်ပဲ....

ကျင်းထျန်းယိက သူ့အဖွား အပြစ်မဲ့ကလေးတွေကို အန္တရာယ်မပေးစေချင်တော့လို့ သေချင်နေတော့တာ....ဒါပေမယ့် ဒါက မဖြစ်နိုင်မှန်း သူသိနေတယ်....သူ့အဖွားက စိတ်စွဲနေတာ....သူမဘဝကို သူမယုံကြည်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လောင်မြိုက်နေတာက သူ့အတွက် ဖြစ်နေတယ်....

သေပြီးသားလူအဖို့ သေကြောင်းကြံလို့လည်း မရနိုင်ဘူး....

သူက သူ့အဖွား သူ့ကို နှလုံးပေးလာတာကိုပဲ ကြည့်နေရတယ်....သူမမျက်နှာက ပိုပြီး ရူးသွပ်လာရင်း ခန္ဓာကိုယ်က ထုတ်ချင်းဖောက်လာပြီမို့လို့ လေအဝေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့်အတိုင်းပဲ...

ဒါက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ....

ချူဟွိုက်က အဖွားကြီးနှင့် ကျင်းထျန်းယိတို့နောက်လိုက်ပြီး လှိုဏ်ဂူများ တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖြတ်ရင်း သရဲအဖွားကြီးက ကလေးတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတ်ပစ်နေသည်ကို ကြည့်နေရသည်။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် နှလုံးပူပူလေးများက ကျင်းထျန်းယိရင်ဘတ်ထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နှင့် အသက်ရှင်လာသလို ဖြစ်နေသော်လည်း ကျင်းထျန်းယိ၏ မျက်လုံးလှလှလေးထက် အသက်ပါသည့် အရိပ်ရောင်တို့ မရှိပေ။

သရဲအဖွားကြီး မသေခင် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူမက သူမ၏ မြေးအတွက် ကိုက်ညီသည့် နှလုံးကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူမက နှလုံးကို ကြည့်လိုက်ရင်း ကျင်းထျန်းယိကိုယ်ထဲ တပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သွားသလို မျက်လုံးပိတ်သွားတော့သည်။ သူမက အပြစ်ကြေသွား၍ လွတ်လပ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း အသက်ရှင်နေသေးသည့် ကျင်းထျန်းယိက မလွတ်မြောက်နိုင်သေးပေ။

ပေါင်းပင်များ ကြီးစိုးနေသည့် ဘုရားကျောင်းပျက်တစ်ခုတွင် နတ်ဘုရားရုပ်တုများနှင့် ထိုင်တော်မူ ဗုဒ္ဓရုပ်တုတော်တစ်ဆူ ရှိနေသည်။ ရုပ်တုတော်၏ ရွှေစေးတို့က အရည်အသွေးညံ့၍ ကွာကျနေပြီး အသုံးမဝင်တော့သော အမှိုက်လို စွန့်ပစ်ခံထားရသည်။

ဖျားနာနေကြသည့် သူတောင်းစားများက ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် လှဲနေကြပြီး ပါးစပ်မှ အမြုပ်များ ထွက်နေသည်။ ဘဝက ဖြေးဖြေးချင်း သွားနေ၍ အသက်ရှင်ရသည်က သည်းမခံနိုင်စရာကောင်းလှသည်။

ခုနစ်နှစ်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကျင်းထျန်းယိလေးက ထောင့်လေးတွင် ပုန်းနေပြီး ဒူးပေါ် လက်ပိုက်ထားကာ ပိန်လှီပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေသော ကလေးများ၏ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်မျက်နှာများကို တွေတွေကြီး ကြည့်နေမိသည်။

ချူဟွိုက်က အိပ်မက်မှန်း သိသော်လည်း မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများနှင့် သတိမထားမိပဲ သူ့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ညလေက အရိုးခိုက်အောင် အေးစိမ့်နေသည်။

နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ချူဟွိုက်က အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ချောမောနေသော ကောင်ငယ်လေး ကျင်းထျန်းယိရှေ့ကို ရပ်လိုက်ရင်း ချစ်စိတ်အပြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းငုံ့ထားသည့် ကောင်လေးက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာ၍ နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်ရှင်းသန့်နေသည့် ချူဟွိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ပြုံးပြလာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်

" သားက မထိုက်တန်ပါဘူး...."

သူက ပြုံးဖို့မတန်တဲ့သူ....ပျော်ဖို့ မထိုက်တန်တဲ့သူပဲ....

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူဟွိုက်က လည်ချောင်းထဲ တစ်ခုခု ဆို့နေရင်း နှလုံးသားကို ဓါးနှင့်အမွှေခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုကောင်လေးက မျှော်လင့်ချက်နှင့် နွေးထွေးမှုကို တောင့်တနေသည်။ ထိုကောင်လေးက သူ့နောက်က အပြစ်ကြွေးများကို ရှေ့ကအစ်ကိုချောချောလေး မြင်သွားမှာ ကြောက်နေသည့်ပုံပင်။

သူက ကိုယ်ကို ကျုံ့ထားပြီး ရှေ့တိုးလာသည်။ သူ့အကြည့်တို့က ကြံ့ကြံ့ခံနေရသည့်ပုံနှင့် ကွဲအက်နေသည့် အသံလေးနှင့် တောင်းဆိုလာသည်

" အစ်ကို....သားကို ဖက်ထားပေးလို့ ရမလား...."

" သား အရမ်းချမ်းလို့ပါ...."

ဘယ်သူမှ သူ့ကို မလိုချင်ကြသလို သူ့ကို ချစ်တဲ့သူလည်း မရှိဘူး....သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ့်သူဆိုတာလည်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး....

ဒါပေမယ့် သူ အသက်ရှင်ရမယ်....

မဟုတ်ရင် သူ့အဖွားလုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပါယ်မရှိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်....

ချူဟွိုက်၏ လက်များက တုန်ယင်နေပြီး ကမ္ဘာပေါ်က တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ရတနာလေးလို တုံ့ဆိုင်းမနေပဲ သူ့ကို မချီလိုက်သည်။

ကျင်းထျန်းယိပေါက်စလေးက နီးကပ်လွန်းနေသည့် နူးနူးညံ့ညံ့မျက်နှာလေးကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်နှင့် စိုက်ကြည့်နေမိရင်း ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးပင် ရုတ်တရက် မီးလင်းလာသလို ခံစားရသည်၊

" အစ်ကို....အစ်ကိုက အရမ်း ချောတာပဲ...."

သို့သော်လည်း ချူဟွိုက် တွေးနေမိသည်က ဤအရာအားလုံးက အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုအချိန်က ကျင်းထျန်းယိမှာ ဤသို့နွေးထွေးမှုကိုပင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ပဲ အမှောင်ယံထဲ လျှောက်သွားကာ ဒုက္ခပင်လယ်ထဲမှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားရင်း သုခဘုံတစ်နေရာကို ရှာနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ တစ်ခါမှ မဆုံခဲ့မိတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ....

ပုစဥ်းလေး ခိုနားသွားသလို ဖြူဖြူစင်စင် အနမ်းတစ်ပွင့်က ကောင်လေး၏ နာဖူးပြေပြေလေးထက် သက်ဆင်းသွား၍ ထိုကောင်ငယ်လေး၏ မျက်လုံးနက်နက်လေးတွင် အံ့သြပြီး အိပ်မက်မက်နေသလို ထင်မှတ်သွားသည့် အကြည့်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချူဟွိုက်က သူ့ကို အောက်ချပေးလိုက်သည့်အချိန်ထိ ထိုကောင်လေးက မူးမူးမေ့မေ့နှင့် သတိမဝင်သေးပေ။

ချူဟွိုက်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်ငယ်လေးကို ပြုံးပြလိုက်ကာ သူ့အင်္ကျီလေးများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ဆန့်ပေးလိုက်သည်

" အစ်ကို မင်းကို အနှစ်နှစ်ဆယ် စောင့်နေမယ်...."

ကောင်ငယ်လေးက ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက်သန်းလာသော မျက်နှာလေးနှင့် မော့ကြည့်လာပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ပန်းနုရောင်သန်းနေသော လက်ချောင်းလေးကို ချူဟွိုက်ဆီ ဆန့်ပြလာပြီး အခိုင်အမာ ပြောလာသည် " ပန်းရောင် ကတိ...."

ယင်းက သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရှိသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ရိုးသားဖြူစင်မှုပင်။

ကျင်းထျန်းယိက ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ချူဟွိုက်က ဖြစ်သွားသည့်အရာကို မသဲမကွဲ နားလည်လိုက်၏။

သူ့အတွက် ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ဒုတိယအဆင့် ဟုတ်မနေတဲ့အပြင် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုတောင် မဟုတ်ဘူး.......

သူက ဘာဖြစ်သွားခဲ့လဲ မသိပေမယ့် ဟိုမိန်းမမဟုတ်ယောက်ျားမဟုတ် ရုပ်တုကြီးက သူ့ကို ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြချင်နေတာတဲ့ တူတယ်....

ပထမအဆင့်ပြီးလို့ မှတ်ဥာဏ်မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားရတဲ့အချိန်မှာ နောင်တရမိတာ တစ်ခုက ကျင်းထျန်းယိရဲ့ မှတ်ဥာဏ်တွေကို မဝယ်ခဲ့မိတာပဲ...

ချူဟွိုက်က ကျန်းမာလာပြီဆိုတော့ ကျင်းထျန်းယိကိုလည်း မှတ်ဥာဏ်အပြည့်အစုံ ရှိစေချင်တယ်....

ဒါကြောင့် ဟိုရုပ်တုကြီးက သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တဲ့ပုံပဲ.....

မှတ်ဥာဏ်ဘုံကျောင်းရဲ့ မယ်တော်က ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ သူမသိဘူး....

ကျင်းထျန်းယိ ပထမနေရာရောက်နေတဲ့ အဆင့်ဇယားပေါ်က အချက်အလက်နဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား....

နောပ်ထပ် ခေါင်းမူးအောင် ပတ်ချာလည်သွားသော်လည်း ချူဟွိုက်က ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အိပ်မက်က မပြီးသေးမှန်း သိနေ၍ နောက်ဖြစ်လာမည့် အရာကို သိချင်နေသေးသည်။

အမူးပြေသွားသည့်အချိန် ချူဟွိုက်က တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

အပြင်အဆင်ကို ရင်းနှီးနေ၍ ချူဟွိုက်က ဘုရားကျောင်းထဲက ကျင်းထျန်းယိကို အမြန်ရှာလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အနောက်ဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော အသံကြည်ကြည်လေးကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျင်းထျန်းယိက တစ်ယောက်ယောက်ကို စကားပြောနေသည့်ပုံပင်။ ချူဟွိုက်က သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးချင်၍ ပြတင်းပေါက်ပါးပါးလေးကို အပေါက်သေးသေးဖောက်၍ အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် မီးခိုးဖျော့ဖျော့ ရှိနေပြီး ချူဟွိုက်က ကျင်းထျန်းယိနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေသော တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကျင်းထျန်းယိ၏ သေသပ်လှပသော လက်ဆစ်လေးများကို မြင်နေရပြီး လက်ဖျံတစ်နေရာက ကောင်းကင်ဘုံအမှတ်အသားကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ကျင်းထျန်းယိက အရွယ်ရောက်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံအမှတ်အသား၏ ရွေးချယ်ခံတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။

ဒါဆို ဒါက ကျင်းထျန်းယိက ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းပေါ့....

ဒါကြောင့်လည်း သူက မှတ်ဥာဏ်မြို့တော်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှ မချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ မှတ်တမ်းကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့တာပဲ....

“ ကောင်းကင်ဘုံ အမှတ်အသားလား...." ကျင်းထျန်းယိ၏ အသံက ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့်ပုံပင်။

" ဟုတ်တယ်...." တာအိုဘုန်းတော်ကြီးက သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းညိမ့်ပြလာသည်။ " ဒကာလေးက ဒီအမှတ်ရထားတယ်ဆိုတော့ အပြစ်တွေ ကျူးလွန်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်...."

ဤစကားဝိုင်းကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသည်။ အစပိုင်းတွင် ချူဟွိုက်က လောင်ယွဲ့ကို ခေါ်လိုက်သည့်အချိန် လောင်ယွဲ့က ကောင်းကင်ဘုံအမှတ်အသား၏ မူလအစကို ရှင်းပြနိုင်ရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။

ကျင်းထျန်းယိက အသံတိတ်နေသည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးက မိန့်လာသည် " ဒကာလေးလို အရမ်း ကြင်နာတတ်တဲ့သူမျိုး ကိုယ်တော် မမြင်ဖူးသေးဘူး....ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်မထားစွာနဲ့ ကပ်ဘေးဆိုက်လာရတယ်...."

ကျင်းထျန်းယိက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလာရင်း ပြန်ဖြေလာသည် " ကျွန်တော် မကူညီနိုင်ပေမယ့် ရှာလို့ရပါတယ်....ဘုန်းဘုန်း..."

သူက ကတိအတိုင်း ရှာခဲ့လို့ ငရဲမှာတောင် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရတယ်....

သူက မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး....ဒါပေမယ့် ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်....

သူက အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့လို့ ပရလောကကြီးဆီက ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတာ....ဒါကြောင့် သူက သဘာဝအတိုင်း အဆင့်ကိုးရောက်သွားတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး....

👻

Prev Next