Chapter 61

💮Chapter 61

မကြာသေးမီကမှ မက်မွန်ပွင့်ပွဲတော်တွင် ရှစ်ကျင်းက ကျင်းကျိုးဒေသသို့သွားရန် ပြင်နေကြောင်း ဝမ်ချီကြားခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ထိုအရေးကိစ္စက သူနှင့် ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသောကြောင့် တစ်ဖက်နားကဝင်ပြီး တစ်ဖက်နားထွက်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မင်းကြီးထံမှ ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချီ အတော်လေး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိသွားသည်။ 

ထင်မှတ်မထားသောကိစ္စကြောင့် အချိန်တစ်ခုကြာသည်အထိ သူဘာစကားမှ ပြောမထွက်နိုင်ဘဲ ရှိနေလေသည်။ 

"အခုချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ မလိုသေးဘူး...အချိန်ရှိပါသေးတယ်...ပြန်စဥ်းစားကြည့်ပေါ့…"

မင်းကြီးက သက်ပြင်းချရင်း စိတ်မောစွာပြောလာသည်။

"ကိုယ်တော်လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေက နည်းနည်းမှ အသုံးမကျဘူး...သူတို့သာ အလုပ်ကို သေချာလုပ်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်တော်လည်း ဒီလို အစီအစဥ်မျိုး ဆွဲစရာအကြောင်းမရှိဘူး…"

သက်ပြင်းတချချဖြင့် ပြောလာသော မင်းကြီးကြောင့် ဝမ်ချီလည်း မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်နေရသည့် ရှစ်ကျင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းကျိုးကို ကျွန်တော် မသွားချင်တာမဟုတ်ပါဘူး အရှင်မင်းကြီး... ဒါပေမဲ့ သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး ထင်လို့ပါ…"

မင်းကြီးက ပြန်မေးလာသည်။

"ဘာက မသင့်တော်တာလဲ..."

ဝမ်ချီက ပိုပိုပြီး ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားရင်..."

ဆိုးဆိုးရွားရွားသေရမှာ ကြောက်မိတယ်...

ဧကရာဇ်နန်းတော်ဆိုသည်မှာ ဝင်ချင်တိုင်းဝင် ထွက်ချင်တိုင်းထွက်၍ မရသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝမ်အိမ်တော်သို့ သူပြန်သွားစဥ်ကပင် ရှစ်ယဲ့၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုခခယယ တောင်းခံခဲ့ရသေးသည်။ ရှစ်ယဲ့ကိုကျော်ပြီး ဧကရာဇ်၏တောင်းဆိုချက်ကို သူ သဘောမတူရဲပေ။ 

မထင်မှတ်ထားစွာဖြင့် သူ့စကားအဆုံးတွင် မင်းကြီးက ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်လေသည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှသောက်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလာသည်။

"အိမ်ရှေ့စံနဲ့ အရင် မဆွေးနွေးရသေးဘဲ ကိုယ်တော်က မင်းကို ဒီလိုခေါ်တွေ့မယ် ထင်လို့လား..."

ဝမ်ချီ တစ်ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားသည်။

"မင်းရဲ့ အကြံဥာဏ်တွေကို အမတ်ကြီးတွေဆီ ငါပြလိုက်သေးတယ်...သူတို့ကတော့ အဲဒီအကြံဥာဏ်တွေက အလုပ်မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်နေတုန်းပဲ...ဒါပေမဲ့စမ်းကြည့်ရတာပေါ့…"

မင်းကြီးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုနေရာတကျ ပြန်ထားကာ ဆက်ပြောလာသည်။

"အစကတော့ ရှစ်ကျင်းအစား အိမ်ရှေ့စံကိုလွှတ်မလို့ပဲ... ကံဆိုးချင်တော့ သူ့ခြေထောက်က အဲဒီအထိသွားဖို့ အဆင်ပြေမနေဘူးလေ…"

ထိုသို့ပြောရင်း မင်းကြီးက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်နှာအမူအရာက တ​ဖြည်းဖြည်း မအီမသာ ဖြစ်လာသည်။ ပေါင်ပေါ်တင်ထားသည့် လက်တို့ကလည်း ဆိုးရွားလွန်းလှသည့် အတိတ်မှတ်ဥာဏ်တစ်ခုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် လက်သီးဆုပ်ထားသည်။

ကျင်းကျိုးသို့သွားရန် အစားထိုးခံလိုက်ရသော ရှစ်ကျင်းမှာမူ ထိုစကားကိုကြားသည့်တိုင် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ထုံပေပေ အမူအရာဖြင့် တစ်နေရာရာသို့ အာရုံပျံ့လွင့်နေဆဲပင်။

မင်းကြီးပြောသမျှကို ဝမ်ချီတစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိသည်။

တစ်ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် မင်းကြီးက ဆက်ပြောလာပြန်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံကပြောတယ်...ကျင်းကျိုးအထိတော့ သူ မသွားနိုင်ဘူးတဲ့... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း သူဝင်စွက်ဖက်မှာမဟုတ်ဘူး... အဲဒီတော့ လိုက်မလိုက်က မင်းသဘောပါပဲ…"

ဝမ်ချီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆုံးဖြတ်ရခက်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် ရှစ်ယဲ့ကို သွားမဆွရဲသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း မင်းကြီး၏ တောင်းဆိုချက်ကို မငြင်းချင်ပေ။ 

ရှစ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများက ကျင်းကျိုးခရီးစဥ်အတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်ဆင်နေကြကြောင်း သူကြားထားခဲ့သည်။ သွားခါနီးမှ သူ့အား အတူလိုက်ရန် ပြောခြင်းမှာ ယခင်ကတည်းက သူ့ကိုအပါခေါ်ရန် စီစဥ်ထားပုံပင်။

ထို့အပြင် ဤအရေးကိစ္စက သူ့အတွက်ရှားပါးလွန်းလှသော အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည် ကောင်းစားရေးအတွက် တစ်ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပါဝင်ကူညီနိုင်ခဲ့လျှင် နောင်အနာဂတ်တွင် ကောင်းကောင်းအသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးက ပိုများလာနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ကျင်းကျိုးဒေသသို့သွားရန် ရှစ်ယဲ့ကိုယ်တိုင်က လိုလိုလားလားသဘောတူလိုက်သည့်တိုင် သူအလျင်စလိုဆုံးဖြတ်ချက်ချ၍ မဖြစ်သေးချေ။

အချိန်တစ်ခုကြာသည်အထိ ဝမ်ချီစဥ်းစားရကြပ်နေသည်။ ထို့နောက်မင်းကြီး၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံသည်လည်းမဟုတ် ငြင်းဆန်သည်လည်းမဟုတ် စကားအလှသုံးကာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက အရှေ့နန်းတော်မှာနေလာတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒီနေရာကိုခွဲပြီး ရက်ရှည်ခရီးသွားဖို့ကို တစ်ခေါက်မှ မစဥ်းစားခဲ့ဖူးပါဘူး... ဒီတော့ ကျင်းကျိုးခရီးစဥ်ထဲ လိုက်ပါဖို့ ကျွန်တော်မျိုးကို စဥ်းစားချိန် အနည်းငယ် ပေးစေချင်ပါတယ်..."

သူ့စကားကြောင့် မင်းကြီးက ဆက်ပြီးတွန်းအား မပေးတော့ချေ။

"ဟုတ်ပြီလေ...ငါမင်းကို စဥ်းစားချိန် နှစ်ရက်ပေးမယ်…"

ဝမ်ချီ: "ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ်...အရှင်မင်းကြီး…"

" အကယ်လို့ ခရီးစဥ်ထဲ လိုက်ဖို့သဘောတူတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့သရုပ်မှန်ကို ဖော်ပြီးသွားစရာမလိုဘူး...တခြားလူအနေနဲ့ သက်သေအထောက်အထားတစ်ခုကို ငါစီစဥ်ပေးမယ်... အဲဒီတော့ သိပ်ပြီးစိတ်မပူနဲ့..."

ထိုစကားအဆုံး မင်းကြီးက တစ်ခဏမျှ တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောလာပြန်သည်။

"အဟမ်း...မင်းက ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ အားနွဲ့တဲ့ မိန်းမသားမှမဟုတ်တာ...ယောကျာ်းတစ်ယောက်လေ...ဆိုတော့ အနောက်ဆောင်မှာပဲ တစ်ဘဝလုံး နစ်မြှုပ်မနေနဲ့…"

ဝမ်ချီ: "........"

နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုမှာ ငါက တစ်နေကုန်တစ်နေခမ်း အခန်းအောင်းပြီး အပျင်းတစ်နေတဲ့ "otaku" (အိုတာကု) တစ်ယောက်ပါလို့ ပြောလိုက်ရင် အရှင်မင်းကြီး ဒေါသအထွက်လွန်ပြီး သွေးပါအန်လောက်တယ်...

ဆွေးနွေးပြီးသည်နှင့် မင်းကြီးက ဝမ်ချီကိုဦးစွာပြန်ပို့ပေးရန် မိန်းမစိုးအား ပြောလိုက်သည်။ သူက ကိစ္စအချို့ကို ရှစ်ကျင်းနှင့်နှစ်ကိုယ်ကြား တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် ကျန်နေသေးပုံရသည်။ 

ဝမ်ချီ မိန်းမစိုးနောက်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်တွင် ပေါ့ပလာပင်ကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်စောင့်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

အရှေ့မှ ဖြတ်သွားရင်း ထိုလူအား ဝမ်ချီ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

တကယ်ကြီး စစ်သူကြီးလင်းဖြစ်နေတာပဲ...

စစ်သူကြီးလင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်းနီးလာချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါက်ကို ဝမ်ချီအသေးစိတ် အကဲခတ်မိသည်။ ထူထဲသောမျက်ခုံးတန်းနှင့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးကြီးတို့က သူထင်ထားသလောက် ကြမ်းတမ်းမနေပေ။ စစ်သူကြီးဟု မထင်ရလောက်အောင် အနည်းငယ် နူးညံ့လွန်းနေသည့် မျက်နှာပေါက်ကြောင့် သူရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သို့သော် နှစ်မီတာနီးပါးရှိသည့် အရပ်ကြီး​က စစ်သူကြီးလင်းကို သန်မာထွားကျိုင်းသည့် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူစေသည်။

စစ်သူကြီးလင်း၏ မျက်နှာက သုန်မှုန်နေပြီး မျက်ခုံးများကို စုကျုံ့ထားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို လေးလေးနက်နက် တွေးနေပုံရသည်။ သူ့ပုံစံက ခေတ်သစ်တရုတ်ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ လူတိုင်းကြောက်ရသော စစ်သူကြီးတစ်ယောက်နှယ်။ 

သို့သော် စစ်သူကြီးလင်း မက်မွန်ပွင့်ပွဲတော်တွင် ဗျပ်စောင်းတီးသည့်မြင်ကွင်းကို ဝမ်ချီ ပြန်မြင်ယောင်မိသောအခါ ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထလာသည်။ 

တစ်ခဏမျှအကြာတွင် စစ်သူကြီးလင်းထံ ရောက်နေသည့် သူ့အကြည့်တို့ကို မိန်းမစိုးက သတိထားမိသွားပြီး ရှင်းပြလာသည်။

" ကျိုင်းကောင်ကပ်ဘေးကြောင့် ကောက်ပဲသီးနှံတွေ အစားအသောက်တွေအားလုံး ပျက်စီးပြီး နေရာအနှံ့မှာ ဆူပူအုံကြွမှုတွေ ဖြစ်နေပါတယ် သခင်လေးဝမ်... အငတ်ဘေးကြောင့် လူတွေက ခိုးဆိုးလုနှိုက်တွေ လုပ်လာလို့ အခုဆိုရင် အခြေအနေတွေက အတော်လေးကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေပြီ... အဲဒါကြောင့် မင်းကြီးက စစ်သူကြီးလင်းကို မင်းသား (၄) နဲ့အတူ ထည့်ပေးမလို့ လုပ်နေတာပါ…"

စစ်သူကြီးလင်းလည်း အတူလိုက်မှာတဲ့လား...

(🤣)

ဝမ်ချီစိတ်ထဲတွင် မသိမသာပျော်သွားမိသည်။ မက်မွန်ပွင့်ပွဲတော်တွင် ဝမ်လျန့်အစား စစ်သူကြီးလင်းက အဘယ်ကြောင့် ဗျပ်စောင်းတီးခတ်ခဲ့ကြောင်း သူသိချင်လွန်းလှသည်။

မိန်းမစိုးက ပြောလာပြန်သည်။

"စစ်သူကြီးလင်းတစ်ယောက်ပဲ လိုက်မှာမဟုတ်ပါဘူး သခင်လေး... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဥ်မှာ အရှင်မင်းကြီးက လူအတော်များများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ...ဒီကိစ္စကိုအရှင်မင်းကြီးက နေ့နေ့ညည စိတ်ပူနေတာလေ..."

ဝမ်ချီ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိသည်။ 

တစ်ခဏမျှအကြာတွင် မိန်းမစိုးက ဆက်ပြောသည်။

"ကျိုင်းကောင် ကပ်ဘေးကိစ္စကို အမတ်ကြီးရင်းတောင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတော့ အရှင်မင်းကြီးလည်း နောက်ဆုံးမှာ သခင်လေးကို ခေါ်လိုက်ရတာပါ... သခင်လေးကို အကျပ်ရိုက်စေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး...အဲဒါကြောင့် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး သခင်လေး သေသေချာချာ စဥ်းစားစေချင်ပါတယ်…"

ဝမ်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်စဥ်းစားပါ့မယ်..."

------

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်လုံးလုံး ရှစ်ယဲ့တစ်ယောက် စာကြည့်ခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေခဲ့သည်။ တိုင်းပြည်ရေးရာ အမှုကိစ္စများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တွင် လုပ်စရာဘာမှမရှိပေ။

ရှစ်ယဲ့ စိတ်အခြေအနေမဟန်ကြောင်း ရိပ်မိသော မိန်းမစိုးကျိုးမှာ ရှစ်ယဲ့ဘေးတွင် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အသက်ပင် ဖြောင့်ဖြောင့်မရှူရဲဘဲ ကျောက်ရုပ်သဖွယ် ရပ်နေသည်။ 

ထိုအခိုက်တွင် ရှစ်ယဲ့ထံမှ စကားသံထွက်လာသည်။

"ကျိုးရှန့်..."

မိန်းမစိုးကျိုး အမြန် အရှေ့ထွက်လာသည်။

"အမိန့်ရှိပါအရှင့်သား..."

ရှစ်ယဲ့က ဘီးတပ်ကုလားထိုင်လက်ရန်းပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ထားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း စာရွ​က်များကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ့ဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်လှန်နေသည်။ နက်ဆွေးနေသော မျက်ဝန်းများကို ငိုက်ကျနေသည့်မျက်တောင်ရှည်ရှည်များက ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် ထိုမျက်ဝန်းများတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ခံစားချက်များကို မမြင်နိုင်ချေ။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် သူ့အား မေးလာသည်။

"သူတို့ ထွက်သွားပြီလား..."

မိန်းမစိုးကျိုးလည်း နေ့ရက်အချိန်တို့ကို အတန်ငယ်တွက်ဆပြီးနောက် သတိတကြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထွက်သွားခါနီးပါပြီ..."

ရှစ်ယဲ့က သူ့အဖြေကို ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လျက် အသိအမှတ်ပြုသည်။

လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ပေါက်ထွက်မတတ်စိုက်ကြည့်နေသော အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ကြည့်ရင်း မိန်းမစိုးကျိုးတစ်ယောက် မနေနိုင်တော့သည်ဖြစ်၍မ မရဲတရဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းကျိုးကို မသွားချင်ဘူးလို့ အရှင့်သားကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သလားလို့... အဲဒါကို ဘာလို့များ သခင်လေးဝမ်ကို သွားခိုင်းဖို့ မင်းကြီးရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောပေးလိုက်ရတာလဲအရှင့်သား..."

ရှစ်ယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ မော့မကြည့်ဘဲ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဝမ်ချီကို ခရီးစဥ်ထဲ ထည့်ချင်လွန်းလို့ မင်းကြီးက ပန်ကုန်းဆီမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို တစ်ကျီကျီ အပူကပ်နေတာကြာလှပြီ... နားပူမခံနိုင်တော့လို့ လိုက်လျောပေးလိုက်တာ..."

မိန်းမစိုးကျိုး: "........."

ဧကရာဇ်အား ယင်ကောင်တစ်ကောင်နှင့်နှိုင်းပြောလိုက်သော အိမ်ရှေ့မင်းသားကြောင့် မိန်းမစိုးကျိုး နှလုံးရောဂါရတော့မတတ််ပင်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားလောက် ရဲတင်းတဲ့လူမျိုး ရှိပါဦးမလား...

မိန်းမစိုးကျိုးလည်း သူ့အတွေးများကိုပြန်လည်စုစည်းပြီး အိမ်ရှေ့စံ ကျေနပ်စေရန် တမင်တကာ ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အထင်တော့ သခင်လေးဝမ်က မင်းကြီးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး... သခင်လေးသာ အသာတကြည် လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းကြီးက ဆုတောင် ချီးမြှင့်ဦးမယ် ထင်ပါတယ်... ဒီနောက်ပိုင်း မင်းကြီး ချီးမြှင့်တဲ့ဆုတွေက သိပ်ကောင်းတာ အရှင့်သား..."

သူ့စကားမဆုံးလိုက်မီတွင် အိမ်ရှေ့စံကကြားဖြတ်ပြောလာသည်။

"သူသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မိန်းမစိုးကျိုး အတော်လေးအံ့ဩသွားပြီး သူ့နဖူးပေါ်မှ ဇောချွေးများကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် အိမ်ရှေ့စံက ဝါးပုလွေအိမ်တော်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူပြောသည်။

"ဝမ်ချီက အရမ်းအကြောက်ကြီးတယ်... ပန်ကုန်း တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်တောင် ဖိန့်ဖိန့်တုန်နေတာ...အရှေ့နန်းတော်ကနေ သူ​ခြေတစ်လှမ်းမှ ထွက်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး…"

မိန်းမစိုးကျိုး တစ်ခွန်းမျှဝင်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိသည်။ သို့သော် သူနားထောင်လေလေ ပိုပိုပြီးခေါင်းရှုပ်လာလေလေပင်။

သခင်လေးဝမ်အား ကျင်းကျိုးသို့ မသွားစေလိုလျှင် အိမ်ရှေ့စံကိုယ်တိုင် မင်းကြီး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းဆန်၍ရသော်လည်း အဘယ့်ကြောင့် သခင်လေးဝမ်ကို ရွေးချယ်ခွင့်ပေးကြောင်း သူနားမလည်နိုင်ပေ။

အိမ်ရှေ့စံက သခင်လေးဝမ်အား စမ်းသပ်နေကြောင်း သူရိပ်မိသော်လည်း ထိုသို့သောစမ်းသပ်မှုမျိုးက ရေရှည်တွင် အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ချေ။

သခင်လေးဝမ်က အိမ်ရှေ့စံအပေါ်တွင်အကြောက်တရားမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်ခံစားချက်မှရှိမနေသည်ကို မျက်စိရှိသည့်သူတိုင်း သိနိုင်သည်။

ဥာဏ်ကောင်းလွန်းလှသည့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ထိုသို့ရိုးရှင်းသော အမှန်တရားကိုပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်မှာ သနားချင့်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မိန်းမစိုးကျိုး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ 

တစ်ခဏမျှအကြာတွင် မုန့်ဘူးတစ်ဘူးကိုလက်ထဲတွင်ကိုင်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲဝင်လာသည့် ရှောင်ရွှမ်ကျီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်ရှေ့စံရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ရွှမ်ကျီက ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးသည်။

"အရှင့်သား ဒါက သခင်လေးဝမ်ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ မုန့်ဘူးပါ..."

ရှစ်ယဲ့၏ အကြည့်တို့က မုန့်ဘူးဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ နဂိုအေးစက်နေသော လေသံမှာ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသည်။

"ဒီယူလာခဲ့..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင့်သား..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီက အမြန်ရှေ့ထွက်လာပြီး လက်ထဲရှိမုန့်ဘူးကို အိမ်ရှေ့စံရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့စံက သူ့အား မုန့်ဘူးအဖုံးဖွင့်ခိုင်းပြီးနောက် လွှတ်ခနဲ မေးလာသည်။

"သူ ဘယ်မှာလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံက သူ့ကို တိုက်ရိုက်မေးနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ ရှောင်ရွှမ်ကျီတစ်ယောက် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။ ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်ပြန်ဖြေသည်။

"အရှင့်သား သခင်လေးဝမ်က အရှေ့နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားပါပြီ..."

မုန့်မြည်းကြည့်ရန် ဇွန်းကိုင်ထားသည့် အိမ်ရှေ့စံ၏ လက်တို့ ရပ်တန့်သွားပြီး လေသံကလည်း ရုတ်ချည်းအေးစက်သွားသည်။

"ထွက်သွားပြီ ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီက ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသား (၄) နဲ့ သူ့လူတွေက ဒီနေ့နေ့လည်ကျရင် ကျင်းကျိုးခရီးစဥ်ကို စထွက်မှာမို့လို့ သခင်လေးကလည်း သူတို့နဲ့ သွားပူးပေါင်းတာပါ... ဒီမုန့်ဘူးကလည်း သခင်လေးက အရှင့်သားကိို နှုတ်ဆက်လက်ဆောင် အနေနဲ့ ပေးလိုက်တာပါ..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီ၏စကားအဆုံး အိမ်ရှေ့စံက သူ့ညာဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်သည်။ 

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အိမ်ရှေ့စံလက်ထဲရှိ ဇွန်းက ရှောင်ရွှမ်ကျီ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားလေသည်။

ရှောင်ရွှမ်ကျီက မိန်းမစိုးကျိုးကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိသောကြောင့် အော်ညည်းရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေလဲကျသွားသည်။ ဇွန်းနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း အပေါက်ခံလိုက်ရသော သူ့နဖူးကိုသူ ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်မိရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် သွေးများချင်းချင်းနီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်ကာ ဆောင်းဦးရွက်ကြွေအလား ပုံလျက်သား လဲကျသွားပြန်သည်။

"ထွက်သွား...."

အိမ်ရှေ့စံက လက်ထဲရှိ စာရွက်များကိုစားပွဲပေါ်သို့ဆောင့်ချကာ ရှောင်ရွှမ်ကျီအား ဩဇာအာဏာသံအပြည့်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများက ဒေါသကြောင့်နီရဲနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှ၏။

"မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း..."

ရှောင်ရွှမ်ကျီက ချက်ချင်းလက်ငင်းထွက်ပြေးသွားသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်စစီပြန့်ကြဲနေသည့်စာရွက်များကိုတစ်လှည့် မထိရသေးသော မုန့်ဘူးကို တစ်လှည့်ကြည့်ရင်း မိန်းမစိုးကျိုး သက်ပြင်းချမိသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ရွှမ်ကျီ နည်းတူ သူလည်း စာကြည့်ခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။

.....

တစ်သက်မှ တစ်ခါရသည့် ရှားပါးလွန်းလှသော အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်လိုသောကြောင့် တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း ဝမ်ချီ ခက်ခက်ခဲခဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အလျင်လိုနေသောကြောင့် ဝမ်ချီတစ်ယောက် လိုအပ်သည့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ခပ်မြန်မြန်ထုတ်ပိုးကာ ယောဖန်းနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

မင်းကြီးက သူ့အတွက် အခြွေအရံနှစ်ယောက်၊ ကိုယ်ရံတော်လေးယောက်နှင့် သီးသန့်ရထားလုံးတစ်ခုကို ပြင်ပေးထားသည်။ ထို့အပြင် စစ်သူကြီးလင်း၏ စတုတ္ထညီလင်းယွမ်ဟူသည့် သရုပ်မှန်အတုကိုလည်းပြင်ပေးထားသေးသည်။

သို့သော် စစ်တပ်ကြီးနှင့် ခရီးစဥ်လိုက်ပါလာရသောကြောင့် ဝမ်ချီ အနည်းငယ်အနေရခက်နေသေးသည်။ ထွေထွေထူးထူး ကိစ္စမရှိလျှင် ခရီးစဥ်တစ်လျှောက်လုံး သူရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် သူစထွက်လာကတည်းက မင်းသား (၄) နှင့် စစ်သူကြီးလင်းကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရချေ။ 

ကံကောင်းသည်က သူလိုလူမျိုးမှာ ထိုသို့သောအရာမျိုးကို  ဂရုစိုက်တတ်သူမဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူစိမ်းများနှင့် အဆက်အဆံမလုပ်လိုပေ။ တစ်ကိုယ်တည်း နေရသည်က သူ့အတွက်ပိုပြီး အဆင်ပြေသည်။ 

💮💮💮

(စစ်သူကြီးက shouဆိုရင် ဇမတော့ 7ရက် 7ည မအိပ်နိုင်မစားနိုင်ဖြစ်ပြီ🥲 )