MM Story Teller

Chapter 147

Viewers 32k

🌍Chapter 147

နှစ်‌ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်‌ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ဆိုလိုချင်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို တစ်ယောက်နားလည်လိုက်ကြသည်။

နင်နင်း အော်လိုက်၏။

“ပထမထပ်ကို သွား…ရှောင်ချောင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ…”

ထန်မော့ ထီးကို ပိတ်ကာ ထိုထီးဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီးကို ထိုးလိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့နောက်သို့ သွားလိုက်ပြီး အခြားလားရာမှ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံကို နင်းလိုက်၏။

ကြက်ဆင်ကြီးက ထန်မော့၏ထီးကို ရှောင်လိုက်ပြီး တောင်ပံခတ်ကာ ဖူ၀မ်သော်ကိုလည်း ဖယ်လိုက်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော် အော်လိုက်သည်။

“ထန်မော့…”

“အိုကေ…”

ဖူ၀မ်သော် လက်ချောင်းများ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်ဓားမြှောင်တစ်လက်ပေါ်လာလေသည်။

သူ ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထန်မော့ ထီးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက ဖူ၀မ်သော်၏ဓားမြှောင်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဖူ၀မ်သော်က သူ့ထက် ပိုမြန်ပေသည်။

သာမာန်ဟုထင်ရသည့် အနက်ရောင်ဓားမြှောင်က ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံကို ထိခိုက်စေသည်။

သူ ထန်မော့၏ထီးလေးကြောင့် ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း ဓားမြှောင်က သူ့တောင်ပံကို အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်သွား‌ပေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး နာကျင်သွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကတော်…”

ထိုစဉ် ထန်မော့ ထီးကို အပြည့်ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြက်‌ဆင်ကြီးရှေ့ သွားလိုက်သည်။

သူ ဖူ၀မ်သော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖူ၀မ်သော်ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေလေသည်။

ဖူ၀မ်သော် လက်ဆန့်လိုက်ပြီး ထီးလက်ကိုင်ကို ထန်မော့နှင့်အတူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ထီးကို တွန်းလိုက်သောအခါ ကြက်ဆင်ကြီး ဒုတိယထပ်မှ ရက်စက်စွာ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

ဘုန်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူ ကြက်ဆင်ကြှီး ဒုတိယထပ်မှ ပထမထပ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ထန်မော့၊ ဖူ၀မ်သော်နှင့် နင်နင်းတို့ လက်ရန်းကို ကိုင်ကာ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ အေးခဲစားသောက်ကုန်ဧရိယာမှ ရွှေရောင်‌ဆံပင်နှင့်ကောင်လေး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“ဒီမှာ…ဒီဘက်မှာ…”

ထန်မော့တို့သုံးယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြကာ တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်‌ကောင်းမွန်လာသည့် ကြက်ဆင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက သူ့တောင်ပံကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည့်ဖူ၀မ်သော်ကို ပိုမိုသတိထားလာလေသည်။ သူ အခြားအရာများကို ကြာရှည် အာရုံမစိုက်‌နိုင်တော့ပေ။ သူ ဖူ၀မ်သော်၏ဓားမြှောင်ကိုသာ အမြဲအာရုံစိုက်နေကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာရန် အခွင့်အ‌ရေး မပေးချေ။ သုံးယောက်သား ကြက်ဆင်ကြီးကိုအတူတိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး ကောင်လေးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တွန်းပို့လိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိ‌သွားသောအခါ ဤသို့ဆက်ဖြစ်နေလျှင် မကောင်းတော့ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် နင်နင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သွေးရောင်မျက်လုံးများဖြင့် နင်နင်းကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် နင်နင်းနှလုံးသား တင်းကြပ်လာလေသည်။ သူ ကြက်ဆင်ကြီးကို ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကြက်ဆင်က သူ့ကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး မပေးပေ။

“ကတော်…”

ကြက်ဆင်ကြီး နင်နင်းနောက် လိုက်သွားကာ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့လည်း သူ့နောက်လိုက်သွားကြလေသည်။

ထန်မော့ အော်လိုက်သည်။

“အဲ့နေရာကို ပြေး…”

“အိုကေ…”

နင်နင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူ့အမြန်နှုန်းကြောင့် သူ ထိုနေရာသို့ မရောက်မီ ကြက်ဆင်ကြီးဆီ အဖမ်းခံရမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့်ကောင်လေးက ထိုပြဿနာကို ရှာတွေ့သွားသဖြင့် သူ့အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ကြမ်းပြင်မှ ကျောက်နီအပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်လိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင် လာကူညီဦး…”

ကောင်လေးက နင်နင်းနှင့် ကြက်ဆင်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး နင်နင်းကို ဖမ်းမိတော့မည်အချိန် ကောင်လေးက လက်ထဲမှ ကျောက်နီဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီးကို ကျောက်နီထိသွားသည့်နေရာက ကျောက်တုံးအဖြစ်ပြောင်းသွားလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ထန်းလက်ပုံသဏ္ဍာန်ကြီး ‌ကျောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသော်လည်း မကြာမီပင် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်လေး အော်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်…”

ဝှီး…

အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်ကို ထန်မော့ မြင်လိုက်ရလေသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယင်းမှာ စွန်ဘီးဖြစ်နေလေသည်။ ရှောင်ကျီထုံး ပထမထပ်မှ ဒုတိယထပ်သို့ ဆင်းလာလိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏ရင်ဘတ် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်မပြောင်းမီ သူ ကောင်လေးရပ်နေသည့်နေရာသို့ ပြေးသွားလိုက်ကာ စွန်ဘီးကို ပစ်လိုက်သည်။(ရစ်ဘီးလို့ခေါ်တာလားမသိ😁)

အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး စွန်ဘီးမှစွန်ကြိုးထွက်လာကာ ဖူ၀မ်သော်ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားသော တောင်ပံများကို ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုကြိုး၏အဓိ‌ပ္ပာယ်ကို သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

နောက်စက္ကန့်အကြာ ကြိုးက သူ့ကို ချည်နှောင်လာမှသာ ကစားသမားများ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

”ကတော်…”

ကြက်ဆင်ကြီး စိုးရိမ်တကြီး ဟစ်ကြွေးလိုက်သော်လည်း သူ ရှောင်ကျီထုံးအဖွဲ့၏ကြိုးထောင်ချောက်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေပေပြီ။

ဒိုမီနိုတုံးများ ပြုတ်ကျသကဲ့သို့ တစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့် မရပ်တန့်တော့ပေ။ ထန်မော့ သနားစရာကြက်ဆင်ကြီး ‌ထောက်ချောက်မျိုးစုံဖြင့် အဆက်မပြတ် နှိပ်စက်ခံနေရသည်ကို မြင်နေရလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီးကို ‌ထောင်နှင့်ချီသော ဓားများဖြင့် ဖြတ်သော်လည်း သူ့အသား ဒဏ်ရာမရပေ။ မီးဖြင့်တိုက်သော်လည်း လှောင်ကျွမ်းမှုမရှိချေ။ သာမာန်မီးများက ကြက်ဆင်ကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အနက်ရောင်မျှော်စင်က အချိန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ရေတွက်နေဆဲဖြစ်သကဲ့သို့ ထန်မော့သည်လည်း ကြက်ဆင်ကြီး ထောင်ချောက်မျိုးစုံကြောင့် လူးလှိမ့်နေသည်ကို ကြည့်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီးက သံမဏိနံရံနှင့်တူပေသည်။ သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားမရှိပေ။ ယင်းမှာ အနီရောင်ရုပ်သေးရုပ်က သူ့ကို စူပါမားကတ်အလယ်သို့ တွန်းမပို့မီ အချိန်ထိသာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုနေရာရှိ အပြာရောင်ရေစက်က သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျလာတော့မည်ဖြစ်၏။

ပထမဆုံးအကြိမ် ကြက်ဆင်ကြီး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေသည့်အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။ သူ ရေစက်ကို ကြည့်ကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကတော်…ကတော်…”

ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့ အံ့ဩသွားကြ၏။

ရှောင်ကျီထုံး၊ ရှောင်ချောင်းနှင့် နင်နင်းတို့လည်း အံ့ဩနေကြလေသည်။ ရေစက်က ကြက်ဆင်ကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျတော့မည်ဖြစ်သည်။

နှစ်စင်တီမီတာ…တစ်‌စင်တီမီတာ…

ထိုအချိန်တွင်…

“တင်းတောင်…ကစားသမား ဂျော့ရှ်အက်ဝေါ့ဒ်က ‘ရူးသွပ်စွာ မေမေ့ကို သတ်ခြင်း’ သက်ရောက်မှုကို အစပျိုးလိုက်ပါပြီ…အဲ့အတွက် မိုးကြိုးအပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံရမှာဖြစ်ပါတယ်…”

ကြက်ဆင်ကြီးကို ထိတော့မည် ရေစက်အငွေ့ပျံသွားလေသည်။ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့်ကောင်လေး အားရကျေနပ်နေရာမှ စိတ်ပျက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်မျိုးစုံဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်‌ဆုံး မုန်းတီးမှုသာ ကျန်ခဲ့၏။ သူ အင်္ဂလိပ်လို နာကျည်းစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်မှ ငွေရောင်မိုးကြိုးက ‌ကောင်လေး၏ခေါင်းဆီသို့ ကျလာပြီး ကောင်လေး နောက်လှန်ကျသွား၏။

ကြက်ဆင်ကြီး လွတ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူ ကစားသမားများကို ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ ခြေသည်းဆန့်ကာ နင်နင်းကို ရိုက်လိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ် သူ့၏အရှိန်က ယခင်ကထက် နှစ်ဆမြန်လာသဖြင့် မည်သူမှ ပြန်တုံ့ပြန်မှုမပြုမီ နင်နင်းကို ရိုက်မိသွားပြီဖြစ်သည်။ နင်နင်း သွေးချောင်းဆိုးလိုက်ရသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး နောင်တရနေသည့်အသံပြုကာ ထပ်မံရိုက်ရန် ရွယ်လိုက်သည်။

“...၁…၀…”

“တင်းတောင်…လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်း ပြီးသွားပါပြီ…”

ထိုစကားကြောင့် ကြက်ဆင်ကြီး နေရာတွင် အေးခဲသွားလေသည်။ သူ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပြန်မည်းလာပြီး အစိမ်းရောင်ပိုးကောင်ဘေးသို့ ခပ်တောင့်တောင့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ တောင်ပံ ပြန်သိမ်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ပြီးနောက် ကြက်ဆင်ကြီး မလှုပ်တော့ကြောင်း သေချာသွားမှသာကစားသမားများ စိတ်သက်သာရာရသွားကြလေသည်။ ထန်မော့ ထီးလေးကို ပိတ်ကာအားပြုထားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းမှသွေးကို သုတ်လိုက်သည်။

တစ်‌နာရီခန့် ထွက်ပြေးတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နင်နင်းနှင့် ပထမတိုက်ခိုက်ခံရသည့်မိန်းကလေးတို့ ‌ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရခဲ့လေသည်။ ထန်မော့က ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရခဲ့ပြီး ဖူ၀မ်သော်တွင် မည်သည့်ပြင်းထန်သည့်ဒဏ်ရာမှ မရှိချေ။

ကြက်ဆင်ကြီး အိပ်ပျော်တော့မှသာ ‌အမှောင်ထဲမှ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ရဲတင်းစွာ ထွက်လာရဲကြလေသည်။

ဆံပင်တိုမိန်းကလေးက ငိုကြွေးကာ သူ့အ‌ဖော်ကို သယ်လာလေသည်။ သူ့ကျောပေါ်မှမိန်းကလေးက မရတော့ပေ။သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နောက်ကျောရှိ ဒဏ်ရာကလည်း ပွင့်ထွက်နေသည်မှာ အတွင်းအင်္ဂါများပင် မြင်ရ၏။

“သူ့ကို ကယ်ပေးကြပါ…ယွမ်ယွမ်ကို ကယ်ပေးကြပါ…ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပေးကြပါ…”

ရှောင်ကျီထုံး ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးလိုက်ကာ ပုလင်းထဲမှ တွင်းထွက်ရေသန့်ကို ဒဏ်ရာပေါ် လောင်းချပေးလိုက်သည်။ ရေနှင့်ထိသည်နှင့်ဒဏ်ရာမှသွေးများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားလေသည်။ ရှောင်ကျီထုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုက မလုံလောက်ဘူး…အခု အကန့်အသတ်ရောက်နေပြီ…သူ့အသက်ကို ယာယီကယ်လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်…သူ့ဒဏ်ရာတွေက တစ်နာရီလောက်ကြာရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်…ဒါပေမဲ့ သူနောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုဒဏ်ရာထပ်ရရင်တော့ ထပ်ကယ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး…”

ကစားသမားခုနစ်ယောက်လုံး သူတို့ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်ကာ ကိုင်တွယ်လိုက်ကြသည်။

ထန်မော့၏လက်နောက်ဘက်တွင် ကြက်ဆင်၏ခြေသည်းကြောင့် ရထားသည့်ဒဏ်ရာ ရှိနေလေသည်။ ရုပ်ပိုင်းစွမ်းရည်စွမ်းရည်ကန့်သတ်ထားမှုကြောင့် သူ့၏ပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်းက အားနည်းနေ၏။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာက အပြည့်အ၀ ပြန်‌လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိပေ။ အသားက ပွင့်နေကာ သွေးကြောနှင့်အရိုးဖြူကိုပင် မြင်နိုင်ပေသည်။

တီကောင်၏မျက်ရည်ကို သုံးရန် အခွင့်အရေးနှစ်ခုကျန်သေးသော်လည်း ထန်မော့ ဤဒဏ်ရာလောက်နှင့် ယင်းကို မဖြုန်းတီးချင်ပေ။

အမျိုးသားတစ်‌ယောက်၏ ခပ်နိမ့်နိမ့်အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဒါက ဂိမ်းကူပစ္စည်းလား…”

ရှောင်ကျီထုံး ဖူ၀မ်သော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါကို ပြောနေတာလား…”

သူ တွင်းထွက်ရေသန့်တစ်၀က်ကျန်သေးသည့်ပုလင်းကို လှုပ်ပြလိုက်သည်။

“အာ…ဒါက ဒဏ်ရာသေးသေးလေးတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ဂိမ်းကူပစ္စည်းပဲ…မင်း လိုချင်လို့လား…”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

ဖူ၀မ်သော် ရေပုလင်းကို ယူကာ ထန်မော့‌ ဘေးသို့ သွားလိုက်သည်။

“မင်း လိုချင်လား…”

ထန်မော့ ယဉ်ကျေးပြ‌မနေတော့ဘဲ လက်ဆန့်လိုက်၏။

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့၏လက်ပေါ်သို့ ရေလောင်းချပေးလိုက်လေသည်။ ရေနှင့်ထိသည်နှင့် ဒဏ်ရာက သာမာန်မျက်လုံးနှင့် မြင်နိုင်သည်အထိ လျင်မြန်စွာ သက်သာလာ၏။ ဤဒဏ်ရာကုသနှုန်းက နင်နင်း၏အရှိန်ထက် ပိုမြန်လေသည်။

ရှောင်ကျီထုံး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ မှေးကျဥ်းသွားသည်။

ခဏခန့်ကြာပြီးနောက် သူ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“အနက်ရောင်မျှော်စင်ဒုတိယထပ်…”

ထန်‌မော့ ရှောင်ကျီထုံး ဆိုလိုချင်သည်ကို သိပြီး ပြန်မချေပတော့ချေ။

“မင်းရော ဘယ်လိုလဲ…”

ရှောင်ကျီထုံး ပြောလိုပ်သည်။

“အနက်ရောင်မျှော်စင်ဒုတိယထပ်…အနက်ရောင်မျှော်စင်ဒုတိယထပ်…”

သူ့ကိုယ်သူနှင့် နင်နင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ကောင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ရှောင်ချောင်းနဲ့ သူ့အဖော်တွေက ပထမထပ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်ကမှ သွားထားတာ…ဖြစ်စဉ်က ကစားသမားတွေရဲ့ခွန်အားတွေပေါ် မူတည်ပြီး မခက်ခဲသွားလို့ ၀မ်းသာမိတယ်…မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုဂိမ်းမျိုးနဲ့ ကြုံရမယ်မှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ဆံပင်တို မိန်းကလေး စူးစမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်မနဲ့ ယွမ်ယွမ် အနက်ရောင်မျှော်စင်ကို အခုထိ မရှင်းလင်းရသေးဘူး…အလှည့်စဉ်က အနက်ရောင်မျှော်စင်ကို ရှင်းလင်းထားတဲ့ နံပါတ်စဉ်အတိုင်း စီထားတာများလား…”

ရှောင်ကျီထုံး သူ့အထင်ကို ပြောရန် လုပ်လိုက်သော်လည်း သူတို့နောက်မှ သမ်းဝေနေသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဖွဲ့ နောက်သို့ သတိထားကြည့်လိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်ပိုးကောင်ကြီးက ယခုထိ မသေသေးပေ။ သူ လူးလွန့်ကာ တံခါးဆီသို့ သွားရန် ကြိုးစားနေ၏။ ကြက်ဆင်ကြီး ပျင်းရိစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ပိုးကောင်ဆီသို့ တောင်ပံဖြန့်လိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ကျိန်းမောင်းလိုက်၏။

“အရူး…ပြေးချင်နေသေးတာလား…”

ထို့နောက် သူ ကစားသမားများကို ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

“အားးး ဘယ်သူလဲ…ဘယ်သူက မေမေ့ရဲ့ချစ်စဖွယ်ကလေးလေးတွေကို ဒီလိုလုပ်သွားတာလဲ…”

မည်သူမှ ကြက်ဆင်ကြီး၏ပုံစံကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူ့၏ညံ့ဖျင်းသည့်သရုပ်‌ဆောင်စွမ်းရည်က ကစားသမားများကို ခနဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး မရှိသည့်မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ့ကလေး‌တွေ အဆင်ပြေကြရဲ့လား…အို…သေသွားပြီလား…”

သူ သတိလစ်နေသည့်မိန်းကလေး၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆံပင်တိုမိန်းကလေးက ဒေါသဖြင့် သူငယ်ချင်းရှေ့ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး သူ့ကို ထူးဆန်းသည့်အပြုံး ပြုံးပြလိုက်၏။ ဆံပင်တိုမိန်းကလေး စကားမပြောရဲ‌ပေ။ သူ ကြက်ဆင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး တောင်ပံမြှောက်လိုက်ကာ မျက်ရည်သုတ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမိခင်မေတ္တာဖော်ပြရန် စီစဉ်နေသော်လည်း အမျိုးသားတစ်‌ယောက်၏ဆွဲငင်နိုင်သည့်အသံက သူ့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

“ဒုတိယအ‌ကျော့ မေးခွန်းမေးဖို့အချိန်ကျပြီ…ပထမမေးခွန်း လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်းရဲ့ အထူးအဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ…”

မျက်ရည်များ သုတ်နေသည့် ကြက်ဆင်ကြီးတောင့်တင်းသွားပြီး ဖူ၀မ်သော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

🪩

Prev Next