MM Story Teller

Chapter 189

Viewers 32k

🌍Chapter 189

"ကိုယ်မင်းကြောင့် ထလာလို့လေ"

ထလာတယ်...

ဘာကထလာတာလဲ သူနဲ့ရောဘာဆိုင်လို့လဲ...

ထန်မော့ ၄င်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်စေရန် အချိန်အတော်ယူလိုက်ရလေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တမဟုတ်ချင်းနီရဲသွားလျက် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ခဏသွားနားလိုက်ဦးမယ်"

သူ တံခါးကိုအလျင်အမြန်ဖွင့်ကာထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖူ၀မ်သော်ကို တုန့်ပြန်ရန်အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ချေ။

ထို့နောက် အပြင်ဘက်မှ စားပွဲတစ်ခုတွင် လှဲချကာအနားယူရန်ပြင်လိုက်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော် အသိပြန်၀င်လာချိန်တွင် ထန်မော့က ထွက်သွားနှင့်ချေပြီ။ သူသည်ရုံးခန်းအပြင်ဘက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လူငယ်လေးကိုကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဖူ၀မ်သော်သာ် ထန်မော့ကို အဓိပ္ပါယ်တချို့ဖြင့်ကြည့်ရင်း တူညီသောစကားလုံးတချို့ကို ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

"ထန်မော့ ထန်မော့ ထန်မော့"

"မော့ထန် မော့ထန်"

"မင်းပဲလား..."

ထန်မော့သည် ဖူ၀မ်သော်ကိုရှောင်ရန် အနားယူရန်နေရာလည်းရှာရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူအိပ်ပျော်သွားမိဆဲပင်။

နောက်တစ်နေ့မနက်စောစောတွင် မိုးလည်းတိတ်သွားခဲ့ပြီး ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်ရှန်းတို့ နိုးလာခဲ့လေသည်။ သူတို့၂ဦးသားမှာ ဓါတ်ဆီဆိုင်ထဲတွင် ဖူ၀မ်သော်ကို မတွေ့၍ ဂိုထောင်လေးထံသွားရောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော်က သူတို့အားတည့်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စီးကရက်ကို မြေပြင်ပေါ်ပစ်ချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့်နင်းခြေလိုက်သည်။

၃ဦးသားတဖန်ထွက်ခွာလာကြပြန်သည်။

သူတို့သည် ဖူ၀မ်သော်စီစဥ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းအတ်ုင်းလာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် ထျန်းရွှမ်အဖွဲ့အစည်းကိုရှောင်ရှားရန်အတွက် ရှီရှန်းခရိုင်မှပတ်လျက် သုန်ချန်းခရိုင်သို့ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ကားတချို့ဆင့်တိုက်ထားပြီး ပိတ်နေကြသည်။

ထန်မော့ကားပေါ်မှဆင်းလျက် ပိတ်နေသော ကားများကို တွန်းဖယ်လိုက်၏။ သူတို့၅နာရီခန့်ဆက်တိုက်မောင်းနှင်လာခဲ့လေသည်။ ဖူ၀မ်သော်မှာ ကားကိုကွေ့ရန်ပြင်လိုက်စဥ် ထန်မော့ရုတ်ချည်း စတီရင်ယာကို ဖမ်း၍ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ခဏ"

ဖူ၀မ်သော် ဘေးပတ်၀န်းကျင်အား အေးစက်စွာ စူးစမ်းလိုက်ပြီး

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထန်မော့မှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အသေအချာကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ခုံမှ ဖူ၀မ်ရှန်းမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်အပြင်ဘက်သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ကားမှာမောင်းနှင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရှိန်မှာ အလွန်နှေးကျသွားခဲ့သည်။ ကားမှာ စတိုးဆိုင်တစ်ခုကိုဖြတ်မောင်းသွားပြီးနောက် ထန်မော့မှာ ကြော်ငြာဘုတ်အကြီးကြီးတစ်ခုပေါ်အကြည့်ရောက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ဆိုလိုက်လေသည်။

"တွေ့ပြီ ဒီနေရာပဲ"

ဖူ၀မ်သော် တန့်သွားမိပြီးမှ ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့လေသည်။ သူကဘရိတ်ကိုလျင်မြန်စွာနင်းလိုက်သည်။ စူးရှသော ဘရိတ်သံနှင့်အတူ ကားမှ စတိုးဆိုင်အနီးတွင် ရပ်သွားခဲ့လေသည်။

ထန်မော့ကားထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုစတိုးဆိုင်ကိုကြည့်လိုက်မိသည်။ သူကမျက်လုံးကိုမှိတ်လျက် သူ၏မှတ်ဥာဏ်များကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထန်မော့ထိုအတိုင်း ခတ္တမျှရပ်နေပြီးမှ ကားထဲသို့ပြန်၀င်လာခဲ့လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်ကမေးလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်း အိမ်ကိုတွေ့ပြီလား"

၃ဦးသား ပေကျင်းကိုလာသောရည်ရွယ်ချက်ကိုယ်စီရှိကြသည်။ ဖူ၀မ်သော်က အနက်ရောင်မျှော်စင်၏ လျို့၀ှက်ချက်များကိုရှာဖွေရန်ဖြစ်ကာ ဖူ၀မ်ရှန်းမှာမူ သူ၏မိဘအိမ်ကိုရှာဖွေရန်ပင်။

ဖူ၀မ်သော်သည် ထန်မော့က ပေကျင်းတွင် သူငယ်ချင်းကို လာရှာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထန်မော့ စိတ်အေးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" အင်း ဒီနားမှာပဲ ဖြစ်မှာ ကျွန်တော်ဒီနားကိုရောက်ဖူးတယ်"

ထန်မော့လွန်ခဲ့သော ၂နှစ်ခန့်က ပေကျင်းကိုရောက်လာဖူးသည်ပင်။ ထိုစဥ်က သူကတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခါစဖြစ်သည်။ သူ၏သူငယ်ချင်း၂ဦးထဲတွင် တစ်ဦးမှာရှန်ဟိုင်းတွင်ဖြစ်ကာ တစ်ဦးမှာပေကျင်းတွင်ဖြစ်သည်။ ၀မ်ကြီးမှာပေကျင်းတွင်နေထိုင်လေသည်။ နိုင်ငံတော်နေ့တွင် ထန်မော့နှင့် အစ်ကိုကျစ်တို့မှာ ပေကျင်းမှ ၀မ်ကြီးဆီသွားလည်ခဲ့ကြလေသည်။

အနက်ရောင်အိမ်စီးကားလေးမှာ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာရွေ့လျားနေခဲ့လေသည်။

ထန်မော့ လမ်း၂ဖက်လုံးမှ စတိုးဆိုင်များနှင့် ကြော်ငြာဘုတ်များကို မလွတ်တမ်းကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် ဦးနှောက်ကိုပြင်းထန်စွာအလုပ်ပေးလျက် လွန်ခဲ့သော ၂နှစ်ခန့်ကအရာများကို ပြန်လည်တူးဖော်နေခဲ့သည်။ သူ၏မှတ်ဥာဏ်နှင့် တွေးတောနိုင်စွမ်းများမှာ တိုးတက်လာပြီးဖြစ်သော်လည်း ၂နှစ်မျှကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။ ထန်မော့အတော်ကြာပြီးနောက် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း ဒီနားမဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ကျွန်တော့်အထင် ခုနားက ဘယ်ဘက်ကိုကွေ့ခဲ့ရမှာလားလို့"

ဖူ၀မ်သော်လည်း ကားကိုပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

ထန်မော့မှာ ဘေးပါတ်၀န်းကျင်ကိုကြည့်လျက် ပေကျင်း၏ မြေပုံကိုလည်း မပြတ်စူးစမ်းနေခဲ့လေသည်။ ဤမြေပုံမျိုးမှာ ပေကျင်း၏လက်ရှိနေရာများအတိုင် းအတိအကျမမှန်နိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အထင်ကရနေရာများက ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ချေ။

၁နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် ကားလေးသည် ခေတ်နောက်ကျသော အိမ်ယာ၀န်းအဟောင်းတစ်ခုသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"တွေ့ပြီ"

အိမ်ယာ၀န်းမှာ မကြီးလှ။ အတွင်းတွင် ၆ထပ်အဆောက်အဦးများရှိပြီး အတော်လေးဟောင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သံချေးကိုက်နေသော ဂိတ်တံခါးမှာ ခြုံနွယ်များအောက် ပုန်းကွယ်လျက် ၀န်းကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ဖူ၀မ်သော် ကားကို ၀န်းတံခါးနားအထိမောင်းသွားလိုက်ပြီး ၃ယောက်သား ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

ထန်မော့လည်း ဂိတ်တံခါးဆီလျှောက်သွားတာ တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။ ထန်မော့ လက်ချောင်းကိုမြှောက်လိုက်လျှင် သူ၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနက်ရောင် တချို့ပေနေကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ မည်သူမျှဤနေရာသို့ရောက်မလာသည်မှ ကြာလောက်သည်မှန်း သေချာနေပြီး တံခါးမှာ ဖုန်များပင်တက်နေခဲ့သည်။

သူအိမ်ယာ၀န်းကိုတွေ့ပြီးနောက် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏အိမ်ကိုရှာတွေ့ရန် အလွန်လွယ်ကူသွားချေပြီ။ ထန်မော့ ၁၀မိနစ်ခန့်ရှာဖွေပြီးသည့်နောက် ဘေးတစ်ဖက်မှ မီးခိုးရောင်အဆောက်အဦးတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ ဖူ၀မ်သော် လွယ်အိတ်ထဲမှ ဓါးတိုတစ်ချောင်းကိုထုတ်လျက် တံခါးကို အလွယ်တကူပင်ဖွင့်လိုက်လေသည်။ လုံခြုံရေးတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အောက်သိုးသိုးမှို့နံ့တချို့က တိုးထွက်လာခဲ့၏။ တံခါးမဖွင့်သည်မှာ အလွန်ကြာနှင့်ပြီဖြစ်လောက်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း ရှုံ့မဲ့လျက် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးလိုက်လေသည်။

ထန်မော့သူ့နှာခေါင်းကို ပိတ်လျက် ဖူ၀မ်သော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူ၂ဦးခေါင်းအသာညိတ်ပြလျက် ထန်မော့အရင်ဆုံးအတွင်းသို့၀င်သွားခဲ့လေသည်။

ကော်ရစ်တာထဲတွင် ခြေသံများခပ်သုတ်သုတ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့သူ၏နှာခေါင်းကိုကာလျက် ၄ထပ်မြောက်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးတိုင်းမှာ ပိတ်ထားပြီး အတွင်းမှလည်း အသံမကြားရချေ။ ဤသည်မှာ ဤနေရာမှ လူတိုင်း ကမ္ဘာကြီးအွန်လိုင်းပေါ်တက်လာစဥ်ကပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နှယ်။ ထန်မော့၅ထပ်မြောက်ကိုရောက်လျှင် တစ်ခုခုပုပ်ပွနေသောအနံ့တစ်ခုကိုရရှိလိုက်လေသည်။ သူ ဖူ၀မ်သော်အား လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဖူ၀မ်သော်မှာ သူ၏ဆိုလိုရင်းကိုနားလည်စွာ ခေါင်းခါပြလာသည်။

"အလောင်းတော့မဟုတ်ဘူး၊ အသားတစ်ခုခုပုပ်နေတာဖြစ်မယ်"

၃ယောက်သားမှာ အပေါ်ဆုံးအထပ်သို့ တဖြည်းဖြည်းရောက်လာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ထန်မော့လည်း အိုဟောင်းနေသော သံတံခါးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

သူ တံခါးကိုကန်ဖွင့်ရန်ပြင်လိုက်ပါသော်လည်း ဓါးတစ်ချောင်းက သူ့၏လုပ်ရပ်ကိုတားလိုက်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်က သူ၏နောက်တွင်ရပ်နေခဲ့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ထန်မော့မှာ ထိုဓါးဖြင့် တံခါးပေါ်မှ ချောင်းကြည့်ပေါက်ထဲ အလွန်လျင်မြန်ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

၀ှစ်...

ရှောင်ဖူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမမေးနိုင်ခင်မှာပင် ဖူ၀မ်သော်က သူ့အားဖမ်းဆုပ်လျက် လှေကားအောက်သို့ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်ဩ

"ပြေးတော့"

ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ သူ့အစ်ကိုလောက်တော့မဟုတ်သည့်တိုင် သူသည်လည်း ပို၍သန်မာလာခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူကြမ်းပြင်ပေါ်တ်ုက်ရိုက်ပြုတ်မကျခင်မှာပင် လက်ကိုထောက်လျက် အကျမနာအောင် ထိန်းညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည်အောက်ထပ်သို့ လျှင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုစဥ် အပေါ်ထပ်မှ သံတံခါးကြီးအား ကန်ဖွင့်လိုက်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

“အဲကလေးကို ဓါးစာခံဖမ်း"

ဖူ၀မ်သော်၏ မျက်လုံးများကျဥ်းမြောင်းသွားလျက် တံခါးကိုကန်ဖွင့်လိုက်သည့် လူငယ်ကို ကန်ထည့်လိုက်သည်။

ချီဟန် ခြေထောက်ကိုမြှောက်၍ ကာရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖူ၀မ်သော်၏ ပြင်းထန်သော ကန်အားကြောင့် နံရံကို၀င်ဆောင့်သွားခဲ့လေသည်။ သူ့အား တုန့်ပြန်ရန်အခွင့်အရေးမပေးပဲ ဖူ၀မ်သော်မှာ ချက်ချင်းခုန်၀င်လျက် ညာလက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်လေသည်။ ချီဟန် ၄င်းကိုရှောင်ရန် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ချလိုက်လေသည်။

ထိုစဥ် ပိန်ပါးပါးအဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုက တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး လှေကားတစ်လျှောက်လျင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

ထန်မော့မှာ ၄င်းကိုမျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်လေသည်။ ရာဘာကြိုးတစ်ခုမှာ ထိုအရိပ်၏ လက်ကောက်၀တ်ကို လျင်မြန်စွာသွားရောက်ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ၅ထပ်မြောက်ကို ရောက်လုနီးပါး အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ထန်မော့၏ရာဘာကြိုးဖြင့် အတင်းအကြပ်ပြန်လည်ဆွဲယူခံလိုက်ရလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ ဒုတိယထပ်သို့ပင်ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က ခြောက်ထပ်နှင့်ငါးထပ်မြောက်၏ လှေကား၂ခုကြားတွင်ရပ်လျက် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လာခဲ့လေသည်။ သူမမှာ သူမ၏လက်ကိုချည်နှောင်ထားသော ရာဘာကြိုးကို ဆွဲဖြုတ်သော်လည်း မရချေ။

အဆုံး၌ ထိုဆရာ၀န်အမျိုးသမီးမှာ ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ဒီဟာကနင့်ရဲ့စွမ်းရည်လားဟမ်...ထန်မော့"

ထန်မော့မှာ သူ၏အမည်ကိုကြားလျှင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ထိုရာဘာကြိုးကိုဆောင့်ဆွဲလျက် ထန်မော့က်ု ဆွဲချလိုက်လေသည်။ ထန်မော့၏ကိုယ်မှ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ သူကထိုအခွင့်အရေးဖြင့် နံရံကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့်ကန်လိုက်လေသည်။

သူ့ ခန္ဓာကိုယ်အား လှေကားလက်ရန်းပေါ်တွင် ထိန်းညှိလိုက်ပြီး အမျိုးသမီး ဆရာ၀န်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်ခြမ်း ၆ထပ်မြောက်တွင် ဖူ၀မ်သော်နှင့် ချီဟန်သည် အကြိမ်ရေတချို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးချေပြီ။ သတ္တုချင်းထိခတ်မိသံတို့က အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ကော်ရစ်တာတွင်တော့ ရာဘာကြိုး၏စွမ်းရည်မှာ အချိန်ပြည့်သွားပြီးနောက်အမျိုးသမီး ဆရာ၀န်က ချုပ်နှောင်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ထီးကလေး၏ ထိပ်ကိုလျင်မြန်စွာ ရှောင်ရှားလိုက်လေသည်။

ဘန်း...

ထီးကလေးမှာ နံရံကိုထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ထန်မော့၄င်းကို လျင်မြန်စွာဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်လှမ်းထိုးလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က ၄င်းကိုရှောင်ရန် လှဲချလိုက်ပြီး ထန်မော့မှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထိုထီးကလေးဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့လေသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း...

နံရံတွင် အပေါက်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြည့်နှက်သွားပြီး အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ထန်မော့ကြောင့် ဆုတ်ပြီးရင်းဆုတ်နေခဲ့ရသည်။ သူမမှာ ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ထန်မော့ထီးကိုဖွင့်လျက် သူမ၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိတ်၍ တဖန်သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမမလွတ်မြောက်နိုင်တော့သည်ဖြစ်၍ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ သူမ၏အိတ်ထဲမှ ဓါးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထန်မော့မှာ ထိုဓါးကိုမြင်လျှင် ၄င်း၏တိုး၀င်လာမည့်လမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းလျက် ကြိုတင်ရှောင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် သူမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်မှာ ထိုဓါးဖြင့် သူမ၏ ညာလက်ကိုသူမ ထိုးချလိုက်မည်ဟုပင်။ သွေးများက တမဟုတ်ချင်းစီးကျလာခဲ့သည်။

"နင်ကငါ့ကို ဒီလိုလုပ်အောင်တွန်းအားပေးတာ"

ထန်မော့၏ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင်မကောင်းသော ခံစားချက်များနှင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ၏ဦးနှောက်မှာလည်း လျင်မြန်စွာအလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရသည်ကို နားမလည်ခင်မှာပင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ညာဘက်လက်ထံမှ ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ထန်မော့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးသွားစေပြီး အမျိုးသမီးမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို ယူလျက် အပေါ်ထပ်သို့ပြေးတက်ကာ သူမ၏အဖော်နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်လေသည်။

"သွား"

ချီဟန်နှင့်အမျိုးသမီးဆရာ၀န်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်လျက် ပြိုင်တူရေရွတ်လိုက်ကြလေသည်။

၂ဦးသားမှာ ၀ရံတာဆီသို့ပြေးလျက် ခုန်ချရန်ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဖူ၀မ်သော်က ထိုအခွင့်အရေးကို မပေးခဲ့ချေ။ ပါးလွှာသော ကြိုးတစ်ခုက ချီဟန်၏လက်မောင်းကို လှမ်း၍ ချည်နှောင်ထားခဲ့လေသည်။ သူကထိုကြိုးကိုရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း ၄င်းမှာ ခေါင်းမာမာနှင့် သူ့ထံတွင် စွဲကပ်နေခဲ့လေသည်။ သူကဒေါသတကြီးဆိုလိုက်သည်။

"ဖူ၀မ်သော် ငါတို့အခုမင်းနဲ့ ပြဿနာမဖြစ်ချင်ဘူးနော်"

ဖူ၀မ်သော်ကအေးစက်စွာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

"ဒါဖြင့်ရင် ဘာလို့ဒီနားမှာ အလစ်တိုက်ဖို့စောင့်နေသေးတာလဲ"

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က သူမ၏အဖော်လက်မှ ကြိုးကို ဖြေရန်ကြိုးစားနေပါသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။ သူမကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သော် ထန်မော့လည်း ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထန်မော့၏ ညာလက်မှာ အလွန်သဘာ၀မကျစွာ တွဲလွဲကျနေပြီး သူ၏လက်ချောင်းများမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။ သူ၏ညာဘက်လက်တွင် အမှန်တကယ်ဒဏ်ရာတစ်ခုမျှမရှိသော်လည်း နာကျင်မှုမှာ အတော်လေးဆိုးရွားလှပေသည်။

ဖူ၀မ်သော်ကသူ၏လက်ကိုမြင်လျှင် မေးလာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ထန်မော့မှာ သွေးများစီးကျနေသော အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ လက်ကိုညွှန်ပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"သူ့ကိုယ်သူဓါးနဲ့ ထိုးလိုက်တော့ ကျွန်တော်က သူ့ဒဏ်ရာရှိတဲ့ နေရာအတိုင်း နာလာတာ"

ဖူ၀မ်သော် ထိုအမျိုးသမီးဆရာ၀န်အား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးဆရာ၀န်၏ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းပင်။ သွေးများမှာ လျင်မြန်စွာတိတ်သွားခဲ့ပြီး ထိုဒဏ်ရာမှာလည်း မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အလျင်ဖြင့်ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ဒဏ်ရာပြန်ကောင်းလာသည်နှင့် ထန်မော့ခံစားနေရာသော နာကျင်မှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော်၏ ကြိုးမှာ ချီဟန်ကိုချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်၍ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်နှင့် ချီဟန်မှာ မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။

လူ၄ဦးမှာ ၅မီတာစီအကွာအဝေးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စူးရဲစွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ဖူ၀မ်သော်ကမေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာဖြစ်ချင်နေကြတာလဲ"

ချီဟန်ကရယ်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး။ ဒီတိုင်းကျော်သွားလို့မရဘူးလား။ ပေကျင်းကငါတို့နယ်မြေနော်၊ ငါတို့ဟာငါတို့ ဘာလုပ်လုပ်ပေါ့"

🌍

Prev Next