MM Story Teller

Chapter 165

Viewers 35k

💮Chapter 165

ရွှံ့စေးရုပ်တုငယ်လေးက နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး ညာဘက်လက်မောင်း၏ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကလည်း ပျောက်ဆုံးနေ၏။

ဝမ်ချီလည်း အားကုန်သုံးရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ သွေးများစွန်းထင်းနေသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပျောက်ဆုံးနေသော ရွှံ့စေးရုပ်၏ညာဘက်လက်မောင်း အပိုင်းအစလေးကို စမ်းတဝါးဝါးရှာဖွေနေမိသည်။ ကျိုးပဲ့နေသည့် ရွှံ့စေးရုပ်ငယ်လေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းကွက်ကြီးကို ရုတ်တရက်စမ်းမိသွားသည်။

အရေးကြီးသောအရာက...

အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် အမွှေးနံ့ခပ်ဖျော့ဖျော့ကို သူရှူရှိုက်မိခြင်းပင်။

ထိုအနံ့က ရှစ်ယဲ့၏ သွေးနံ့ပင်ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ သွေးအနံ့မှာ ပြင်းလွန်း၍ ခပ်ဖျော့ဖျော့မွှေးရနံ့ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဝမ်ချီသာ နီးနီးကပ်ကပ်မကြည့်မိလျှင် အခန်းထောင့်တွင်ရှိနေသည့် ရှစ်ယဲ့၏သွေးကို သတိထားမိမည်မဟုတ်ချေ။

ရွှံ့စေးရုပ်ကိုကိုင်ထားသော ဝမ်ချီ၏လက်တို့ တဖြေးဖြေးတင်းကျပ်သွားသည်။ ကျောကျစ် သူ့အားအော်ခေါ်နေသည်ကို မကြားသကဲ့သို့ ဖြေးဖြေးချင်းမတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အိမ်အပြင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်သွားကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့သွေးရနံ့ကို ရှာဖွေနေမိ၏။

သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်လားမသိပေ။ သို့သော် အိမ်အပြင်ဘက်ပိုရောက်လေလေ ထိုခပ်ဖျော့ဖျော့ရနံ့က ပို၍သိသာလာလေလေဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီက တွေဝေမိန်းမောစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားရင်း လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ဝေ့ဝိုက်ပြီးထွက်လာသည်။

"ဝမ်သခင်လေး..."

ကျောကျစ်၏ စိုးရိမ်တကြီးအော်သံက သူ့အနောက်မှပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ အမြန်ပြေးလိုက်လာသော်လည်း ဝမ်ချီဘယ်သွားသည်ကို အသေအချာမသိပေ။ ထို့နောက် အခန်းထဲတွင် သူမ လမ်းပျောက်သွားတော့သည်။

"သခင်လေး လျှောက်မသွားပါနဲ့...ကျွန်မကိုစောင့်ပါဦး…"

ဝမ်ချီမှာမူ ကျောကျစ်ကို နောက်တွင်ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ ရှေ့ဆက်သွားသည်။

ဝမ်ချီက ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့ဆက်သွားသည်။ သူလမ်းလျှောက်နေသည့်အရှိန်က တဖြည်းဖြည်းပိုပိုမြန်လာသည်မှာ မပြေးရုံတမယ်ပင်။ စွန့်ပစ်ထားသောအိမ်ကြီးထဲမှပြေးထွက်လာပြီးနောက် တစ်ချက်မှ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်နောက်ဖေးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူက လူသွားလမ်းများနှင့် သစ်ပင်အုပ်များကို ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ပြီးနောက် ရေကန်တစ်ခုအနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

တောက်ပနေသောလရောင်က အဆုံးမဲ့ရေပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ နက်ဆွေးနေသောရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်အစက်အပြောက်များက လှိုင်းကြပ်ခွက်များနှင့်အတူ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်ဖြစ်နေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်က မှောင်လွန်းနေကာမြူဆိုင်းနေသော ညအမှောင်ယံကိုသာမြင်ရပြီး ရေလှိုင်းငယ်တို့၏အသံကိုသာ ကြားရသည်။

ညလေပြည်က လေထဲတွင်ပျံ့လွင့်မျောနေသည့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ရနံ့တို့ကို ပြယ်ပျောက်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝမ်ချီ မည်သည့်အနံ့မှမရတော့ချေ။

ဝမ်ချီက အိမ်ပြန်လမ်းရှာမတွေ့သည့် လမ်းပျောက်နေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရေကန်ဘေးတွင် တွေတွေကြီး ရပ်နေမိသည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးမှ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လရောင်အောက်တွင် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာတည်ရှိနေသည့် လက်ဖဝါးပေါ်မှ ကျောက်တုံးလေးက အတိုင်းသားပေါ်လာသည်။

အရောင်စုံနေသည်မှလွဲ၍ အနှီကျောက်တုံးမှာ အရေးပါလှသောကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်ဟန်မပေါ်ပေ။

သို့သော် ဤညတွင်မူ ထိုကျောက်တုံး၏ ထူးခြားသောအရည်အသွေးနှင့် အရောင်အဝါများပင်လျှင် ညအမှောင်ယံထဲတွင် နစ်မြှုပ်ပုန်းကွယ်နေ၏။

ဝမ်ချီ မျက်လွှာချပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကိုကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များက သူ့မျက်လုံးထဲမှ အကြောင်းမဲ့စီးကျလာသည်။

သူ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ဝမ်ချီမှာ မည်သည့်လမ်းဆီသွားရမည်ကိုမသိဘဲ လမ်းဆုံတွင်ရပ်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

မှော်ကျောက်တုံးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသော်လည်း သူက ဝမ်လျန့်ကဲ့သို့ အဓိကဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် ဟုတ်မနေချေ။ သူ့လက်ထဲတွင် ကျောက်တုံးက အရေးမပါလှသော်လည်း ရှစ်ယဲ့ကို ကယ်နိုင်ရန် ထိုကျောက်တုံးကိုအသုံးပြုလိုသေးသည်။

ဝမ်ချီ၏မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာစီးကျလာသည်။ သူ ငိုရှိုက်ရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ထားမိသောကြောင့် ကျောက်တုံးကိုင်ထားသည့် လက်ဖဝါးတို့မှာနာကျင်လာ၏။

ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ...

ရှစ်ယဲ့ကို ကယ်ဖို့ ငါ နောက်ထပ်ဘာလုပ်သင့်လဲ...

ဝမ်ချီ၏လက်မှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို လက်သီးဆုပ်နှင့်ကာလိုက်ချိန်တွင် မျက်ရည်များက လက်ချောင်းများပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

"ငါ့ကိုကူညီပေးနိုင်မလား..."

သူ့အသံက ရေနစ်နေသကဲ့သို့ အသက်ရှူမရဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ငိုသံပေါက်နေသည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲဟင်...ငါ့ကိုပြောပြနိုင်မလား..."

"ငါ အသနားခံနေတာပါ...သဲလွန်စလေးဖြစ်ဖြစ်ပေးလို့ရမလား…"

"ရှစ်ယဲ့ကိုရှာဖို့ ကူညီပေးပါ..."

သူ့စကားမဆုံးမီ လက်ထဲရှိကျောက်တုံးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာသည်။

ဝမ်ချီ၏အသက်ရှူသံတို့ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များကမူ တစ်စစီကျိုးပြတ်သွားသော ပုတီးစေ့လေးများကဲ့သို့ ဆက်တိုက်ကျဆင်းနေသေး၏။ မကြာလိုက်သောအချိန်တွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို သူခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနွေးထွေးမှုက အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီ လက်ဖဝါးကိုဖြန့်ပြီး လက်ချောင်းများကိုဖြည်လိုက်ချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းမျှင်တန်းများက နေရောင်ခြည်ကြောင့် တလက်လက်တောက်နေသော ရေများကဲ့သို့ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပြည့်လျှံကျလာသည်။

လက်ချောင်းအားလုံးကို ဖြည်လိုက်သောအခါ မှော်ကျောက်တုံးက အရောင်တောက်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ညဘက်အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်တုံးကအရောင်တောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ဖြစ်ဟန်တူသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ကျောက်တုံးထဲတွင် ချုပ်နှောင်မှုမှလွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်ကြိုးစားနေသည့်အရာတစ်စုံတစ်ခုရှိသကဲ့သို့ ပိုပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်တုန်ခါလာသည်။

ဝမ်ချီ တစ်ခဏမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် အံ့ဩသွားသလို ပျော်လည်းပျော်မိသည်။ သူ့နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်နေကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဂရုတစိုက်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံးနှင့် ရွှံ့စေးရုပ်ငယ်တို့မှာ နီးနီးကပ်ကပ်ရှိနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးက ရွှံ့စေးရုပ်ငယ်လေးဆီသို့ ဖြေးဖြေးချင်းကူးပြောင်းသွားကာ ဝမ်ချီ၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ အမြန်တွယ်တက်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝမ်ချီကိုယ်တိုင်လည်း အလင်းရောင်၏လွှမ်းမိုးမှုကိုခံလိုက်ရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက လေထဲလွင့်မျောနေသည့် ငှက်မွှေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ပေါ့ပါးနူးညံ့နေသည်။ ညအမှောင်ယံကို အလင်းရောင်က တဖြည်းဖြည်းလွှမ်းမိုးသွားပြီး အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံးမှာလည်း စူးရှတောက်ပလွန်း၍အဖြူရောင်ပြောင်းသွားသည်။

အဖြူရောင်အလင်းက တဖြည်းဖြည်းစူးရှလာ၏။

ဝမ်ချီ ခက်ခက်ခဲခဲမျက်လုံးမှိတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့် စူးအောင့်နေသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နာကျင်မှု...

သူ့အာရုံထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ နာကျင်မှုပင်ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်များက သူ့ဦးနှောက်ကို ကိုက်ဖောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်အတန်ကြာသွားသောအခါ နာကျင်မှုကြောင့် ဝမ်ချီထုံထိုင်းလာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

ဝမ်ချီ ဆတ်ခနဲ မျက်လုံးပွင့်သွားသည်။

သူ့မြင်ကွင်းထဲဝင်ရောက်လာသည်မှာ ပြာလဲ့လဲ့ကောင်းကင်၊ ဖြူလွှလွှတိမ်စိုင်များနှင့် ကောင်းကင်ထက်တွင် ဝေ့ဝဲပျံသန်းနေသော ငှက်များပင်ဖြစ်သည်။

လေပြည်အေးက တစ်သွဲ့သွဲ့တိုက်ခတ်သွားသောအခါ တရှဲရှဲမြည်နေသည့်အသံကို အတိုင်းသားကြားနေရသည်။ မြက်ပင်များ တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင်ထိခတ်နေသည့် တရှပ်ရှပ်အသံများကပါ အပေါင်းအဖော်သဖွယ်ကပ်ပါလာသည်။

သူတွေဝေနေခိုက် ကလေးဆန်ဆန်မျက်နှာလေးက သူ့မြင်ကွင်းအာရုံထဲ ပေါ်လာသည်။ ထိုကလေးငယ်လေးက လှပလွန်းသည့် ဇာမဏီမီးငှက်သဏ္ဍာန်မျက်လုံးများဖြင့် မွေးဖွားလာပြီး မျက်ဝန်းအစွန်းပိုင်းများက အနည်းငယ်ကော့ညွှတ်နေကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူ့အားငုံ့ကြည့်နေသော ထိုကလေးငယ်၏မျက်လုံးများတွင် ဘာမထီဟန်အရိပ်အယောင်များ အပြည့်ပါနေ၏။

ထိုကလေး၏မျက်နှာကို သူရင်းနှီးနေသည်။

ထိုကလေးကို သူတစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့သလိုပင်။

ဝမ်ချီ အသည်းအသန်စဥ်းစားနေမိသည်။ သို့သော် ထိုကလေးကိုမည်သည့်နေရာတွင်မြင်ဖူးသည်အား သူ မမှတ်မိတော့ချေ။ သူကိုယ်တိုင်က မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မမှတ်မိသလို မည်သည့်နေရာကလာသည်ကိုလည်း မသိတော့ပေ။ သူ့မှတ်ဥာဏ်ကို မြူလွှာပါးလေးကို ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ သူ့နာမည်ကိုပင် သူ မမှတ်မိနိုင်တော့ချေ။

ထိုကောင်လေးက သူ့မျက်လုံးထဲမှ အံ့ဩမှုတို့ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ oသူက တစ်ခုခုပြောချင်သကဲ့သို့ ပါးစပ်ဟလာသော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ဝမ်ချီကိုသာကြည့်နေသည်။

ထိုကလေးကို ဝမ်ချီ ငေးကြောင်ကြောင်ပြန်ကြည့်လိုက်မိပြီး ဘယ်တစ်လှည့်ညာတစ်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ထိုကလေးက သူ့အားငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

" ဟေး...မင်းကဘယ်သူလဲ..."

ဝမ်ချီ အနည်းငယ်အနေရခက်သွား၍ ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေး၏မျက်နှာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပြန်ဖြေသည်။

"ခင်ဗျားကရော ဘယ်သူလဲ..."

ဝမ်ချီ ခေါင်းကုပ်နေမိသည်။

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီ...ဘာမှကိုမမှတ်မိတော့တာ…"

ထိုကောင်လေးက စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

ဝမ်ချီက ဒူးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပိုက်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူထိုင်နေသောနေရာက မြက်ခင်းပြင်မဟုတ်ဘဲ အိမ်ဘေးတွင်ရှိသည့် ပန်းခင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေမိသည်အားသိလိုက်ရသည်။ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အမည်မသိသော အနီရောင်နှင့်အဖြူရောင်ပန်းပွင့်များက ဝန်းရံထားသည်။ ပန်းများက လှပလွန်းသော်လည်း လေနှင့်အတူပါလာသည့် ပန်းဝတ်မှုန်များကမူ သူ့အား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နှာချေစေသည်။

ဝမ်ချီ သူ့နှာခေါင်းသူပွတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ အိမ်ကို ပတ်ကြည့်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မည်သည့်မှတ်ဥာဏ်မှ မရှိသည့်အပြင် မည်သည့်နေရာကိုရောက်နေမှန်းလည်းမသိသည်ကို သတိရသွားသည်။ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော ကောင်လေးကိုကြည့်လိုက်မိသောအခါ အိမ်ကိုပတ်ကြည့်ရန်ပြင်နေသည့် သူ့အတွေးတို့ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ကြင်နာစွာပြုံးပြကာ နူးညံ့လွန်းသည့်လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ကလေး...မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"........."

"ဒီမှာနေတာလား"

"........."

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

".........."

သူ့နည်းလမ်းက ထိုကောင်လေးအပေါ်တွင် အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ကောင်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်လွန်းနေပြီး မျက်လုံးအကြည့်တို့က အနည်းငယ်လေးမှ မပြောင်းလဲပေ။

ထိုကောင်လေးကြောင့် ခဏခဏဆွံ့အနေရသော ဝမ်ချီမှာ မေးခွန်းများပင် ဆက်မမေးနိုင်တော့ချေ။ မလှုပ်မယှက်နေနေသော ကောင်လေးကြောင့် ထိုကောင်လေးက ဆွံ့အနားမကြားဖြစ်နေသလားဟုပင် ဝမ်ချီတွေးမိသည်။

သို့သော် သူထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးသည်နှင့် ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏အသံက မလှမ်းမကမ်းမှပေါ်ထွက်လာသည်။

"ရှောင်ယဲ့...ညစာလာစားတော့…"

ထိုအသံကိုကြားသောအခါ ကောင်လေးက ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"လာပါပြီ..."

ဝမ်ချီ: "......"

ထိုကောင်လေးက ဆွံ့အနားမကြားဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူနှင့်စကားမပြောလိုသောကြောင့်သာ သူ့ရှေ့တွင် ဆွံ့အနားမကြားဖြစ်နေသလို အယောင်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်လေးက သူ့ဘက်ပြန်လှည့်လာပြီး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေသော သူ့မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သော်ငြားလည်း တုံ့ပြန်မှုလုံးဝမရှိပေ။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းတစ်ပါဒမျှ မဆိုဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုကောင်လေးနှင့် စကားအချေအတင်ဖြစ်ရမည်ကို ဝမ်ချီဂရုမစိုက်ပေ။ မြေကြီးပေါ်မှ ချက်ချင်းထပြီး အိမ်ကြီးဆီသွားနေသည့် ကောင်လေးနောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

ကောင်လေးကို ဘာမှမေးလို့မရရင်တောင် ကောင်လေးရဲ့မိဘတွေကိုတော့ မေးလို့ရလောက်ပါရဲ့...

အိမ်က အရွယ်အစား မကြီးလှသော်ငြားလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် နွေးနွေးထွေးထွေးလေးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားသောအခါ ထမင်းစားပွဲဝိုင်းရှေ့တွင်ရပ်ပြီး ဟင်းပန်းကန်များနှင့်တူများကို နေရာချနေသည့် လူကြီးလူကောင်းဆန်ကာ ချောမောပြေပြစ်သော အမျိုးသားငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေသံများကိုကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားက လှည့်ကြည့်လာပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့်စကားဆိုသည်။

"မြန်မြန်လက်ဆေးတော့..."

ကောင်လေးကလည်း လက်ဆေးရန် တစ်နေရာရာဆီသို့ ဦးတည်ပြီးပြေးသွားသည်။

သူတစ်ပါး၏အိမ်ထဲသို့ သူ့ စိတ်တိုင်းကျမဝင်ထွက်လိုသော်လည်း တံခါးပေါက်ဝတွင် သူအကြိမ်ပေါင်းများစွာအော်ခေါ်နေသည့်တိုင် ထိုအမျိုးသားက သူ့ခေါ်သံကိုကြားပုံမရသည့်အပြင် လှည့်ပင်မလှည့်ကြည့်လာပေ။

ဝမ်ချီက ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေးပြောလိုက်သည်။

"ဟို... ကျွန်တော်လမ်းပျောက်သွားလို့ ဘယ်နေရာရောက်နေမှန်းမသိတော့လို့ပါ..."

သူ့စကားမဆုံးမီ ထိုအမျိုးသားက သူ့ဘက်သို့လှည့်ကြည့်လာသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ရုတ်တရက်ဆန်သောအပြုအမူကြောင့် ဝမ်ချီ အတန်ငယ်လန့်သွားမိသည်။ ထိုအမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လာသဖြင့် သူအိမ်ထဲဇွတ်ဝင်လာ၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေလေသလားဟု ထင်လိုက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... တံခါးပေါက်ဝမှာ အကြာကြီးအော်ခေါ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြလို့ပါ... အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ဝင်လာလိုက်တာပါ..."

ဤတစ်ခေါက်တွင်လည်း ထိုအမျိုးသားက သူ့စကားမဆုံးမီ သူ့အနားသို့ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် သူ့ထဲမှတစ်ဆင့် ထုတ်ချင်းပေါက်ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ဝမ်ချီလည်း ကြက်သေသေသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ထိကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မည်သည့်ဒဏ်ရာမှမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်းပင်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကိုသဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအမျိုးသားက လက်ဆေးပြီးသွားသော ကောင်လေးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကောင်လေးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ခုကိုထုတ်ပြီး ကောင်လေး၏ရေစိုနေသည့်လက်ကို သုတ်ပေးရင်း ခပ်ပြုံးပြုံးပြောနေသည်။

"လက်ဆေးပြီးရင် ရေခြောက်အောင်သုတ်ရမယ်လေ...နားလည်လား..."

ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်သည်။

"နားလည်ပါတယ်..."

ထိုအမျိုးသားက ကောင်လေး၏ ခေါင်းလေးကိုပွတ်သပ်ပေးသည်။

"ရှောင်ယဲ့က လိမ္မာတဲ့ကောင်လေးပဲ..."

ကောင်လေး၏မျက်နှာအမူအရာက ခံစားချက်မဲ့နေဆဲပင်။ အနှီအမျိုးသားက သူ့ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပေးနေသော်လည်း ကောင်လေးက ဝမ်ချီကို မျက်လုံးပင့်ကြည့်လာသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဝမ်ချီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ အသိစိတ်ပြန်မဝင်လာသေးပေ။ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးမှာအနည်းငယ်လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားပြီး ကောင်လေးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ကောင်လေး၏မျက်ဝန်းများက အလွန်နက်ဆွေးနေပြီး ဝမ်ချီအား အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ အကြည့်များက အာရုံစိုက်လွန်းနေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသားငယ်ကလည်း ကောင်လေး၏အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသောကြောင့် ဝမ်ချီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာပြန်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အမျိုးသား၏အကြည့်တို့က သူ့အပေါ်တွင်အာရုံစိုက်မနေချေ။ ထိုအမျိုးသားက သူ့ကိုမမြင်နိုင်ပုံပင်။ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့်မျက်လုံးဝေ့ကာကြည့်နေပြီး ခပ်ဖွဖွရယ်သည်။

"ရှောင်ယဲ့လေး...ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ..."

ကောင်လေးက နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ထိုအမျိုးသားကိုပြန်ကြည့်ပြီးပြောသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

အမျိုးသားငယ်ကလည်း အာရုံမထားချေ။ သူက ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ကောင်လေး၏ လက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ထမင်းစားဖို့အချိန်ရောက်ပြီ..."

ထိုသူ၏စကားအဆုံး အနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက အခန်းထဲသို့ဝင်လာသည်။ သူမက လှပချောမောလွန်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပင်။ သူမ၏ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က ကောင်လေးနှင့် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှ ဆင်တူသည်။ အထူးသဖြင့် နီရဲတောက်နေသည့် ဇာမဏီမီးငှက်အသွင်မျက်ဝန်းများမှာ နှစ်ယောက်လုံး ပုံတူကူးချထားသလိုပင်ဖြစ်သည်။

💮💮💮

Prev Next