MM Story Teller

Chapter 232

Viewers 32k

🌍Chapter 232

တဖက်တွင် ဂျက်က ဟိန်းဟောက်လျက် မြေကြီးကိုဆောင့်၍ မြင့်မားသော ဂိတ်တံခါးဆီ ခုန်ပျံသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအရိပ်၏ ပုခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ချိန် ထန်မော့လည်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဖမ်းမိသွားသော လူမှာ ပူပန်ခြင်း အနည်းငယ်မျှမရှိပဲ ဂျက်ကိုလှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာအားတွေ့လိုက်ရလေသည်။

၄င်းမှာ ကင်းခြေများများ တွားသွားနေသည့်နှယ် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရုပ်ဆိုးဆိုးအမာရွတ်များနှင့် ပြည့်နေသော လူလတ်ပိုင်း ယောကျာ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည်ဂျက်အားအလွန်ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့၏ အကြည့်များမှာ ထိုလူ၏ လည်တိုင်ထံတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဥ် ထိုလူမှာ လှောင်ရယ်လာရာထန်မော့ အမြန်သတိပေးလိုက်ရသည်။

"ဂျက်သတိထား"

ထိုလူလက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်နှင့် ငွေရောင်အပ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်လေထဲတွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဂျက် အလျင်အမြန်ရှောင်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ၄င်းမှာ နီးကပ်လွန်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ဘယ်လက်မှာ အပ်၂ချောင်းခန့်စိုက်၀င်သွားလျက် သွေးများတမဟုတ်ချင်းစီးကျလာခဲ့သည်။

လူလတ်ပိုင်းက ထန်မော့နှင့် ဂျက်တို့၏ လည်ပင်းကို ကြည့်လျက်သရော်လာခဲ့သည်။

"မိနစ်၂၀ပေါ့"

သူလက်ကိုနောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မြှောက်လိုက်ပြီး ငွေအပ်၂၀ခန့်ထပ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ၁၀ချောင်းမှာ ထန်မော့ဆီပြေး၀င်လာပြီး ကျန်၁၀ချောင်းမှာ လဲကျသွားသော ဂျက်ထံပြေး၀င်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့၏ အမူအရာပျက်ယွင်းသွားလျက် ရှေ့သို့ပြေးသွားရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။ သူဂျက်ကို ဘေးသို့ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သူဂျက်ကိုဖယ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ဂျက်ရှိနေခဲ့သောနေရာတွင် အပ်၁၀ချောင်းခန့်စိုက်၀င်သွားခဲ့သည်။

ဂျက်ကသတိပေးလာခဲ့သည်။

"ထန်မော့ သူ့မှာ ၁၄၆၂မိနစ်ရှိတယ်"

ထန်မော့ ဂျက်ကိုဆွဲလျက် အပ်များထံမှ ပြေးလွှားနေရင်းမှ ဆိုလာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တွေ့တယ်"

ထိုလူ၏ စတီးအပ်များမှာ အဆုံးမရှိသလိုပင်။ သူကဆက်တိုက်လက်ကိုမြှောက်လျက် ပစ်ခတ်နေပြီး ထန်မော့နှင့် ဂျက်အား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်အခွင့်အရေးကို မပေးခဲ့ချေ။

ထိုလူ၏ရယ်သံမှာ ကျယ်၀န်းသော ခြံ၀န်းအတွင်းပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"မိနစ်၂၀လေးတွေ...မင်းတို့ပြေးတာနှေးလှချည်လား"

ယခုလေးတင် ဂျက်၏ ခြေသလုံးကို တစ်ချောင်းထပ်မံဖောက်၀င်သွားလျက် ထန်မော့၏ ညာလက်မှာလည်း အနည်းငယ်ခြစ်မိသွားခဲ့သည်။ သူ၏လက်ခလယ်မှာ ပြတ်ထွက်လုနီးနီးပင်။ ထိုအပ်များ၏ ဦးတည်ရာကိုခန့်မှန်းရင်း အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှေးလာခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ သူတို့အားအနည်းငယ်မှ အလေးအနက်မထားပုံဖြင့် ဆက်တိုက် လှောင်ရယ်နေခဲ့သည်။

ထိုတဖက်သတ်ဖိနှိပ်မှုမှာ ၅မိနစ်မျှကြာပြီးနောက် ထန်မော့အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုဖမ်းဆုပ်မိသည့်အချိန်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ ထန်မော့ အပ်ကို ရပ်တန့်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ ထိုလူမှာ တစ်ခုခုမူမမှန်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်မှာပင် ထန်မော့နှင့် ဂျက်မှာ သူ၏ဘယ်နှင့်ညာမှပြေး၀င်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုလူ လက်ကိုမြှောက်လျက် ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်လာခဲ့သည်။

"၀က်တွေကများ..အသက်ဘယ်လိုရှင်ရမလဲမသိကြဘူးပေါ့"

သူပြောနေချိန်မှာပင် လက်နှစ်ချောင်းကိုမြှောက်လျက် ငွေအပ်များ ဒါဇင်ကျော်ခန့်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ ၅ချောင်းမှာ ဂျက်ကို ချိန်ထားပြီး ကျန်၁၉ချောင်းမှာ ထန်မော့အားဦးတည်နေခဲ့သည်။

ထန်မော့ ထီးကလေးကိုမြှောက်လိုက်လျှင် စတီးအပ်များမှာ ထီးမျက်နှာပြင်ကို ရိုက်ခတ်သွားကာ တွန်းကန်အားကြောင့် ၂လှမ်းခန့်နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ တဖက်တွင်တော့ ဂျက်မှာ ထိုအပ်များကို တိုက်ရိုက်ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးဖြင့် ထိုလူကို ထိုးချလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ပုံပန်းမကျစွာမြေတွင်လှိမ့်လျက် ထိုလက်သီးချက်ကို ရှောင်ရှားလိုက်၏။

ဂျက်၏ လက်သီးချက်မှာ လျင်မြန်လွန်း၍ သူမတ်တပ်မရပ်နိုင်ခင်မှာပင် နောက်တစ်ကြိမ်လဲကျသွားခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ လက်ကိုမြှောက်လျက် စတီးအပ်များကို ပစ်ရန်ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် ဂျက်၏ လက်သီးမှာ တဖန်ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။

ထိုလူ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ကိုနောက်တစ်ကြိမ်မှ သတ်ပေးမယ်"

ထို့နောက် ထွက်ပြေးရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမပြေးနိုင်ခင်တွင် သူ၏ခြေလှမ်းတို့ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားရသည်။

လူလတ်ပိုင်းလူကြီးမှာ ခေါင်းကိုဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်လျက် ချောမောသောလူရွယ်လေးအား ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လာခဲ့သည်။

တောက်ပသောနေရောင်အောက်တွင် ပန်းရောင်ထီးလေးမှာ သူ၏လည်ပင်းကိုထောက်ထားခဲ့သည်။ ထန်မော့ ထီးကလေးကိုထောက်ထားရင်း ညာလက်မှာ ရေပြင်ညီသဏ္ဍာန်လှုပ်ရှားသွားလျက် ထိုလူ၏ပြေးပေါက်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ မည်သို့ပြေးရမည်ကို စဥ်းစားနေစဥ် ထန်မော့ လက်ဖ၀ါးကိုလှန်လိုက်ရာ ရာဘာကြိုးတစ်ချောင်း ပြေးထွက်လာပြီး ထိုလူ၏လက်ကို ချည်ထားလိုက်လေသည်။

လူလတ်ပိုင်းယောကျာ်းကြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

"ဘာကြီးလဲ"

ထိုရာဘာကြိုးက သူ့အားလျင်မြန်စွာချည်နှောင်သွားခဲ့သည်။ သူရုန်းကန်ပါသော်လည်း ၄င်းကို ဘယ်လိုမှ ဖြည်၍မရချေ။

ချန်ရှန်းရှန်း အပြင်မှပြန်၀င်လာခဲ့သည်။ ၃ယောက်သားသည် ချည်နှောင်ခံထားရသော လည်ပင်းတွင် ဂဏန်းလေးလုံးဖြင့်လူကိုကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရှန်းရှန်းကထိုနံပါတ်များကို အလေးအနက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"1456"

မှန်၏။ ထန်မော့စမြင်စဥ်က ထိုလူ၏လည်ပင်းမှ နံပါတ်များမှာ 1462ဖြစ်သည်။ ယခု၆မိနစ်ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်၍ 1456သာကျန်ရစ်လေသည်။

ထန်မော့ လည်ပင်းတွင် နံပါတ်များရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကိုမြင်ဖူးသော်လည်း ဤလူလောက်တော့ မများချေ။

ချန်ရှန်းရှန်းကဆိုသည်။

"တိုက်အဖွဲ့ရထားတဲ့ သတင်းတွေထဲမှာ လည်ပင်းမှာ နံပါတ်ချိတ်ထားတဲ့ ကစားသမားက အယောက် ၃၀၀ကျော်ရှိတယ်တဲ့ သိပ်မများဘူး"

၃ယောက်လုံးမှာ ထိုလူလတ်ပိုင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထန်မော့၏ မျက်လုံးတို့ ကျဥ်းမြောင်းသွားလျက် အေးစက်စွာမေးလာခဲ့သည်။

"မင်းကဘယ်သူလဲ"

လူလတ်ပိုင်းကြီးမှာ ထိုကြိုးကို လွတ်အောင်မရုန်းနိုင်သည်ကိုတွေ့သော် ဖြူဖျော့သွားခဲ့လေသည်။ ဤလူရွယ်နှင့် နိုင်ငံခြားသားမှာ သူခန့်မှန်းထားသည်ထက် သန်မာလွန်းနေခဲ့သည်။ ထန်မော့၏ မေးခွန်းကြောင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်ခံစားချက်မျိုးစုံဖြတ်ပြေးသွားလျက် အံကိုကြိတ်ကာဆိုလာသည်။

"လီချောင်ချန်း"

ထို့နောက် ထိုလူမှာ မျက်လုံးကိုမှိတ်လျက် ထန်မော့၏စကားကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သူ၁၀စက္ကန့်မျှစောင့်နေသည့်တိုင် မည်သည့်တုန့်ပြန်မှုကိုမှ မကြားခဲ့ရချေ။ သူသည် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သော် ၀က်၃ကောင်မှာ သူပြောသော စကားကိုမကြားသည့်နှင့် သူ့အား မှင်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လူလတ်ပိုင်း လူကြီးကအော်ဟစ်လာခဲ့သည်။

"ပြောနေတယ်လေ ငါက လီချောင်ချန်းလို့"

ဂျက်ကမေးလိုက်သည်။

"လီချောင်ချန်းက ဘယ်သူလဲ"

"မင်းငါ့ကိုမသိဘူးလား"

လူလတ်ပိုင်းကြီးမှာ မယုံကြည်စွာမေးလာခဲ့သည်။

ဂျက်မှာ'မင်းကနာမည်ကြီးလား ငါတို့ကမင်းကိုသိရမှာလား'ဟု မေးတော့မလို့ပင်။ ထို့စဥ် ထန်မော့ သူ့အားတားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူအားကြည့်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာဆိုလာခဲ့သည်။

"နာမည်ကိုထားလိုက်..အဆင့်ဘယ်လောက်လဲ"

လီချောင်ချန်း အံကိုကြိတ်လိုက်သည်။

"၈၉"

ဂျက်ပင်လျှင် ၄င်းကို နားလည်လေသည်။

ထန်မော့တို့ သူ့အား မသိသည်အတွက် အံ့သြသွားသည်မှာ မထူးဆန်းတော့။ သူသည် အချိန်အဆင့်ဇယားပေါ်မှ ကစားသမားဖြစ်သည်။ ထန်မော့သည် ထိပ်ဆုံးမှာ အယောက်၅၀၏ နာမည်များကိုသာ သိကာ ထိုအောက်မှ သူများကိုမူမသိချေ။

သူတို့တွင် ဂျက်တစ်ယောက်သာ ထိုလူ၏ သရုပ်မှန်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ထန်မော့နှင့် ချန်ရှန်းရှန်းမှာ မူ လီချောင်ချန်းကို သိနှင့် ပြီးသားနှယ် အမူအရာပင်ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။

သို့သော် ထို၃ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသော လီချောင်ချန်း၏ မျက်နှာမှာမူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး..မင်းတို့က ၀က်တွေမဟုတ်ဘူး...၀က်တွေကဒီလောက်မသန်မာနိုင်ဘူး..ပြီးတော့ မင်းငါ့ကို လိမ်နေတာ မင်းငါ့ကို လုံး၀မသိဘူး"

သူသည်ထန်မော့ကိုစိုက်ကြည့်လျက် သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"ဘယ်သူတွေလဲ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

"မင်းတို့ကဘာတွေလဲ"

လီချောင်ချန်း၏ အော်သံမှာ ခြံ၀န်းထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ လီချောင်ချန်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ လူ၃ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ဖောက်မြင်ရရန်ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထန်မော့နှင့် ချန်ရှန်းရှန်းမှာ သူ၏စကားများကိုသာ တည်ငြိမ်စွာနားထောင်နေခဲ့ပြီး အမူအရာတစ်ချက်မှာ မယွင်းခဲ့ချေ။ တဖက်တွင်တော့ ဂျက်မှာ တဖက်လူ၏စကားကို ကောင်းကောင်းနားမလည်၍ ထူးထူးခြားခြားမတုန့်ပြန်ခဲ့ချေ။

ထန်မော့ ထိုကြောက်ရွံ့နေသော ကိုယ်ပျောက်လူသားကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ခေါင်းထဲတွင်မူ အတွေးမျိုးစုံဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကိုယ်ပျောက်လူသားများမှာ ကမ္ဘာ၂ခု ပေါင်းစပ်လာခြင်းကို မသိချေ။

အစကတည်းက ထန်မော့ ၄င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ အနက်ရောင်မျှော်စင်က အမြဲတမ်းမျှတခဲ့သည်။ ယခုတွင် ကမ္ဘာ၂ခုမှာ ရုတ်တရက်ပေါင်းစပ်လာကာ အနက်ရောင်မျှော်စင်က သူတို့အား ထိုအကြောင်းကို သတိမပေးခဲ့ချေ။ သို့သော် ထိုကိုယ်ပျောက်လူသားများမှာတော့ ကမ္ဘာ၂ခုကြား စိတ်ကြိုက်သွားလာနေခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ ရှင်ကျန်ရစ်သော ကစားသမားများအတွက် အလွန်မမျှတခြင်းဖြစ်သည်။

ထန်မော့ လ၀က်မျှအချိန်ယူလျက် ပိုင်ရို့ယောင်ပြောခဲ့သော ကိုယ်ပျောက်လူသားများနှင့် အချိန်အဆင့်ဇယားအကြောင်း ကိုလေ့လာထားခဲ့သည်။ အဖွဲ့အစည်းမရှိသော သာမာန်ကစားသမားများမှာ ထိုသတင်းကို သိရန် အချိန်အတော်ယူရမှာပင်။ ထိုကစားသမားများမှာ ကိုယ်ပျောက်လူသားများထံတွင် ၀က်ဟုအခေါ်ခံနေရသည်ကို မသိပေ။ သူတို့အားမည်သူကသတ်သွားသည်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သတ်သွားသည်ကိုလည်း မသိကြချေ။

မူလတွင် ထန်မော့သည် အနက်ရောင်မျှော်စင်က ထိုမတရားမှုကို တမင်ဖန်တီးထားခြင်းဟု ထင်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်၀က်ခန့်က လူပေါင်း ၆ဘီလျံခန့်မှာ ကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ဤလူများ ဘာကိုကြုံတွေ့ခဲ့ရသလဲ ထန်မော့မသိချေ။

သူတို့မှာ အနက်ရောင်မျှော်စဥ်ကို ဆက်တိုက်စိန်ခေါ်ရပြီး ဂိမ်းများတွင် မရပ်မနားပါ၀င်နေရသည်လည်းဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အချိန်အဆင့်ဇယား၏ တည်ရှိမှုအရ ထို၆ဘံလျံမျှသော လူတို့မှာ ကမ္ဘာပေါ်ကလူများထက် ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုကိုဖြတ်ကျော်ခဲ့ရမှန်း သိသာလှသည်။

လူပေါင်း ၆ဘီလျံမှာ အဆုံးမဲ့ ရက်စက်မှု လူမဆန်မှုတို့နှင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတွင် နှစ်၀က်မျှ နေထိုင်ခဲ့ရကာ ယခုမူ မျှော်စင်ဗားရှင်း 4.0နှင့်အတူ ကမ္ဘာ၂ခုပေါင်းစပ်ကာ ကမ္ဘာပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြချေပြီ။ သူတို့သည်(ကံဆိုးစွာ ဂိမ်းထဲမ၀င်ရောက်နိုင်ခဲ့မှုကြောင့်) မတရားမှုကိုခံစားခဲ့ကြပြီးဖြစ်ကာ ယခုမူအနက်ရောင်မျှော်စင်မှ သူတို့အား ဤကဲ့သို့ တရားမျှတမှုကိုပေးလာခဲ့သည်။ (ကမ္ဘာကစားသမားများသည်သူတို့တည်ရှိမှုကိုမသိ)

ကြည့်ရသည်မှာ အနက်ရောင်မျှော်စင်မှာ မျှတပုံပင်။

ထန်မော့ အိတ်ကပ်ထဲလက်ထည့်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကံကောင်းခြင်းက သန်မာမှုတစ်ခုပဲ..ဘယ်တုန်းကမှ မမျှမတမဖြစ်ခဲ့ဘူး"

လူလတ်ပိုင်းကြီးသည် ၄င်းကိုကြားသော် ထန်မော့ကို လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

တောက်ပသောနေရောင်က လူရွယ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ဖြာကျနေပြီး သူ၏လည်ပင်းတွင် ဘာနံပါတ်မှ မရှိချေ။ သို့သော် လီချောင်ချန်း ဖိအားကို ခံစားနေခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

သူသည်ဤကဲ့သို့ခံစားချက်မျိုးကို အချိန်အဆင့်ဇယားမှ သွေးရူး နံပါတ်၃၆ကိုတွေ့စဥ်ကလည်း ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

လီချောင်ချန်း၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ သူအချိန်အဆင့်ဇယားပေါ်တွင် ၀င်ရောက်နိုင်သည်ဆိုသည်မှာ လူအများကြီးသတ်ခဲ့ရုံကြောင့်သာမဟုတ်ပဲ ငတုံးလည်းမဟုတ်ချေ။ ထန်မော့၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ရန် အချိန်ခဏမျှသာယူလိုက်ရပြီး သူသည်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

"မင်း...မင်းက ပြန်လာသူမဟုတ်ဘူး..မင်း ကံကောင်းတဲ့အဲဒီ သောက် လူပေါင်းသန်း၄၀၀ထဲကတစ်ယောက်ပဲ"

ဂျက် စဥ်းစားသွားခဲ့သည်။

"ပြန်လာသူဟုတ်လား.."

လီချောင်ချန်းမှာ ချက်ချင်း သူ၏ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်သည်။ သူသည်ထန်မော့ ချန်ရှန်းရှန်းနှင့် ဂျက်တို့အားထူးဆန်းစွာကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရူးသွပ်စွာရယ်လိုက်လေသည်။ သူ၏မျက်နှာ ကြွက်သားများမှာ လှုပ်ရှားသွားလျက် အမာရွတ်များမှာ တွားသွားနေသည့်နှယ်။

"ငါတို့ပြန်လာပြီလား..ငါတို့ပြန်တောင်ရောက်လာပြီပေါ့"

ထို့နောက် သူ၏ရယ်သံမှာ ချက်ချင်းရပ်သွားခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း ငါတို့မရောက်သေးဘူး..ငါတို့ရောက်ပြီဆို အနက်ရောင်မျှော်စင်က ငါတို့ကို ပြောပြမှာပေါ့ ..သတိပေးချက်လည်း မရှိဘူးဒီတော့.."

လီချောင်ချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မူဟွေ့ရွှယ်ကြောင့်လား"

ထန်မော့တို့ထံမှ အဖြေကို မစောင့်ပဲ လီချောင်ချန်းမှာ တစ်ယောက်တည်းရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် မူဟွေ့ရွှယ်ကြောင့်ပဲဖြစ်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ လ၀က်လောက်က အနက်ရောင်မျှော်စင်ကသူ့ကိို ဆုပေးပြီး မူဟွေ့ရွှယ်က လေးထပ်မြောက်ကို ရှင်းဖို့သွားတယ်လေ...လေးထပ်မြောက်က ပြန်လာဖို့ သော့ချက်ဖြစ်နေတာကိုး..ဒါပေမယ့် ဂိမ်းကိုလုံး၀ကြီးမရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး..အဲဒါကြောင့် ငါတို့က အပြည့်အ၀ပြန်မလာနိုင်သေးတာလား"

၄င်းကိုပြောပြီးနောက် လီချောင်ချန်းမှာ တစ်ခုခုကိုနားလည်သွားပုံပင်။

သူလက်ရှိအခြေအနေကို သိခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထန်မော့က သူ့အား ဘာမှမပြောရသေးသော်လည်း သူတို့၏စကားလုုံးတချို့နှင့် တုန့်ပြန်မှုတို့မှပင် လီချောင်ချန်းမှာ အမှန်တရားတစ်ခုလုံးကို သိသွားခဲ့သည်။ လီချောင်ချန်းမှာအခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ထူးဆန်းသော အပြုံးကြီးကို ဖော်ပြလာခဲ့သည်။

ထိုအမှန်တရားကို တွေးနေစဥ်အတောအတွင်းတွင် လီချောင်ချန်းက သူ၏လက်မှ ရာဘာကြိုးကို တိတ်တဆိတ်ဖြည်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမည်မျှ ကြိုးစားပါစေ မဖြည်နိုင်ခဲ့ချေ။ အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူလက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

လူလတ်ပိုင်းယောကျာ်းကြီးမှာ မြေပေါ်တွင်ထိုင်ချလျက် သူ၏ရှေ့မှ လူသုံးယောက်ကို ဆိုးရွာသော အပြုံးကြီးဖြင့် ကြည့်လာခဲ့သည်။

သူသည်ပြုံးရုံသာပြုံးနေပြီး ဘာစကားမှမဆိုချေ။

ဂျက်မှာ ထိုသူ၏အကြည့်ကြောင့်ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ"

လီချောင်ချန်းမှာနှာမှုတ်လိုက်ကာ ဘာမှမဆိုချေ။

ဂျက်အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"မင်း.."

ဂျက်အလွန်စိတ်တိုနေခဲ့သည်။ ဤလူမှာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း အဘယ်ကြောင့်အပြောင်းအလဲ မြန်သည်ကို နားမလည်ချေ။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကအထိ ထန်မော့ထံတွင် အဖမ်းခံရပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်သည်ကို ထိတ်လန့်နေခဲ့သေးသည်။ ယခုမူ တစက်လေးမှ စိတ်ပူခြင်းမရှိတော့ပဲ သူများတကာကိုပင် ရန်စနေလိုက်သေးသည်။

သူ၏ ရုပ်ဆိုးဆိုးအပြုံးကြီးမှာ နေရောင်ထဲတွင် အလွန်ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

🌍

Prev Next