MM Story Teller

Chapter 103

Viewers 18k

🐯Chapter 103

ကောင်းကင်မြို့တော်၊ ကြယ်တာရာလမင်းရေကန်-

ကြီးမားလှပသော ဤနေရာက ညကောင်းကင်ယံတွင် လုံးဝပျံဝဲလျက်ရှိသည်။

အလင်းဖောက်နိုင်သော လရောင်ကျောက်တုံးများက ကြမ်းခင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နတ်သမီးလေးများက အလင်းရောင်နှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရှေ့တိုးနောက်ငင် လွန်းထိုးသွားလာနေကြ၏။ လမင်းကြီး၏တောက်ပသောအလင်းရောင်က ရေကဲ့သို့စီးဆင်းဖြာကျနေပြီး ညအချိန်နှင့်အတူ ပနံသင့်လှ၏။ ည၏အလှကို အနည်းငယ်ပဟေဠိဆန်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသွားစေသည်။

လူအများစုက မျက်နှာဖုံးများနှင့် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသမီးများက ငှက်မွေးယပ်တောင်များကို အသာအယာလှုပ်ရမ်းကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်မောနေကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ခရီးသွားထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ကောင်းကင်မြို့တော်မှလူမျိုးတို့အပြင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှတစ်ဆင့် ကြည့်ရှုနေသူ သန်း ၂၀၀ လည်း ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း မရည်ရွယ်ဘဲ ရပ်တန့်ကုန်ကြသည်။

၁၀ စက္ကန့်ကြာပြီးနောက် စာတိုတစ်ကြောင်းက အမည်းရောင်ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

[အသုံးပြုသူ 18786 - သောက်ကျိုးနည်း]

ဤမှတ်ချက်က ယခုအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ရှိနေကြသော ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းထက်ပိုသောလူများ၏အတွေးများကို အပြည့်အဝ ကိုယ်စားပြုနိုင်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသားက လူများ မော်မကြည့်ရဲသည့် လူပင်ဖြစ်၏။

သူ၏အသွင်သဏ္ဍာန်က ချောမောခံ့ညားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိကာ သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ် စာနာထောက်ထားမှုကင်းမဲ့နေသည်။ သူ့မျက်နှာဖုံးက ကုယွီမြန်၏မျက်နှာဖုံးအတိုင်း ပုံစံတူဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဖြောင့်စင်းမြင့်မားသောနှာတံနှင့် အနည်းငယ်အပေါ်သို့ကွေးညွတ်နေသော နတ်ခမ်းပါးတစ်စုံကိုသာ မြင်နိုင်ပေသည်။

ယခုအချိန်၌ သွင်ပြင်လက္ခဏာက အလွန်အရေးကြီးလှပေ။

လူတစ်ယောက်လုံးကိုယ်တိုင်က ပျင်းရိငြီးငွေ့တတ်သည့်လူစားမျိုးဖြစ်ပုံရသော်လည်း ဩဇာအင်အားကြီးမားသောအရှိန်အဝါရှိသည်။ အခြားသတ္တဝါများကိုသတ်ဖြတ်စားသောက်သူ၊ ရာထူကြီးမားသူ၊ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ဤနေရာ၌ သူပေါ်ထွက်လာချိန်မှစ၍ နေရာတစ်ခုလုံးက ထိုသူ၏ဆွဲဆောင်မှုစက်ကွင်းထဲသို့ ကျဆင်းကုန်ကြ၏။

သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိသူတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး လူအများကို အံဩထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ကုယွီမြန်ကိုသာ နူးညံ့ပြီးအန္တရာယ်မပေးနိုင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လျှင် ထိုသူက လုံးဝပွင့်လင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုရှိသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပို၍ချဲ့ကားထားသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေချိန်၌ー

ကုယွီမြန်နှင့်ထိုလူကို ဗဟိုထားကာ ပတ်ပတ်လည်ဝန်းရံလာကြပြီး မည်သည့်အသက်အရွယ်ပင်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်ရာထူးအဆင့်အတန်းပင်ဖြစ်စေ အတွင်းနှင့်အပြင်မှလူတိုင်း ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အားလုံးဦးညွတ်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီ အရိုအသေပေးလာကြသည်။ သူတို့၏ကျောပြင်များကို အလွန်နှိမ့်ထားပြီး သူတို့၏ညာဘက်လက်ကို ဘယ်ဘက်ရင်အုံပေါ်တွင် လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ ထိုအပြုအမူက တလေးတစား အရိုအသေပေးခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်ဖြစ်၏။ ပျံသန်းနေသောနတ်သူငယ်လေးများအားလုံးသည်လည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဦးညွတ်လာကြသည်။

"မြို့အရှင်…"

အခြားသူများ၏ အံ့ဩထိတ်လန့်မှုကို ကျင့်သားရနေသောကြောင့် ထိုလူက အလွန်အေးတိအေးစက်နိုင်လှသည်မှာ ထင်ရှား၏။

ခရီးသွားများကသည်လည်း မသေချာသောကြောင့် ရိုမန်လူမျိုးများ လုပ်သည့်အတိုင်း သူတို့လည်း အရိုအသေးပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် အင်တင်နက်ကျော်ကြားသူ မိန်းကလေးက ကုယွီမြန်ကို အရိုအသေပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သို့သော် ထိုလူ သူမအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နှိမ့်ချကာအရှက်ရဖွယ်ပုံစံဖြင့် ဦးညွတ်မိသွားသည်။

အင်တာနက်ကျော်ကြားသူ "..." ချီးပဲ ငါ့ကိုယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးတွေရှိနေတာပဲ…

( သူကိုယ်တိုင်က မလုပ်ချင်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ကြောက်လို့ အလိုလို ဦးညွတ်မိသွားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါ )

ကုယွီမြန် "..."

နေပါဦး မြို့အရှင်တဲ့လား...

ကုယွီမြန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောနိုင်သေးမီမှာပင် သူ့ဘေးရှိစားပွဲထိုးလေးက သူ့အား တိုးတိုးလေးပြောလာသည်။

"အရှင်နဲ့ လူကြီးမင်း အရှင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အဖွင့်အကကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေတာပါ…"

မြို့အရှင်က ပါးစပ်မဟသောကြောင့် သူတို့ မထရဲသေးဘဲ အားလုံး ဦးညွတ်နေကြဆဲပင်။

ကျယ်ပြောလှသော ညကောင်းကင်ရှိ လမင်းကြီး၏လရောင်က တစ်လောကလုံးကို ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံထားသည်။

မြို့အရှင်ဟုအမည်ရသော ထိုလူက ကုယွီမြန်ဆီသို့ သူ့ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လာပြီး ဂရုမစိုက်သလို သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ ကုယွီမြန် ပြန်မတုန့်ပြန်ဘူးဆိုလျှင်ပင် ထိုလူက သူ့မျက်လွှာများကို အောက်သို့ချထားရင်း ကုယွီမြန်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အရိုးသားဆုံးပြောရလျှင် ၎င်းကို ခုခံရန်မှာ ခက်ခဲလှ၏။

ကုယွီမြန်က သူ၏ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးဖြစ်နေသကဲ့သို့ အခြားအရာများနှင့်ပတ်သက်ပြီး လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုမျက်လုံးများတွင် သေစေနိုင်လောက်သောဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ကုယွီမြန်သည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင်။

လရောင်က အောက်သို့ဖြာကျနေသည်။

ရည်ရွယ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ထားသည်ဖြစ်စေ ဦးညွတ်နေသောထိုလူများက သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ်တွင်သာ တိတ်တဆိတ် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

အလွန်ကြီးမားသော အံအားသင့်စရာကြောင့် ပရိတ်သတ် သန်း ၂၀၀ က အစပိုင်းတွင် ခဏမျှတိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မှတ်ချက်ရေးသားသည့်ဖန်သားပြင်က နောက်တစ်ကြိမ် အလုပ်ရှုပ်သွားရပြန်သည်။

[ငါ့ဘဝရဲ့အချစ်ဝေဒနာ - ငါသွားမယ်… ဘာလို့မြို့အရှင်က အရမ်းချောမောနေရတာလဲ မတရားလိုက်တာ… သူက ငါနဲ့ချစ်သူဖြစ်တာ ၁၀ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ငါ့ရည်စားထက် ပိုပြီးတော့တောင် တင်ဆက်သူကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းကြည့်နေတယ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး အားးးး... ရှဉ့်ကလေးအော်နေပြီ။]

[ဂျူနီယာ ဘီ - ငါ မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ဘူး… သူက အရမ်းကြီးချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ပုံမပေါ်ပါဘူး…ယောက်ျားစစ်စစ်တွေရဲ့ သာမန်မျက်လုံးမျိုးပါပဲ…]

[ဖုန်းယွဲ့ည - လုံးဝအဖြောင့်မဟုတ်တဲ့ အဖြောင့်ယောက်ျားတစ်ယောက်စီကနေ ၁၀ စက္ကန့်လောက်စိုက်ကြည့်တာကို တကယ် မြင်ဖူးတယ်… ပြီးတော့ နင့်မှာ အဲလိုပြောဖို့ အခွင့်အရေးမရှိဘူး QAQ နင် အချစ်အကြောင်းကို မသိပါဘူး…]

[အလှကုန်တွေကိုလွှင့်ပစ်မယ် - အရမ်းကိုချိုမြိန်နေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်က ငါ့ယောက်ျား၊ ထွမ်ထွမ်၊ ယွမ်ယွမ်၊ ချိုးချိုးနဲ့ အာ့အာ အားလုံးက ငါ့ကလေးတွေပဲ… ငါ့ကလေးတွေရဲ့အဖေကို ဆန္ဒရှိသလို မပြောင်းကြပါနဲ့… မြို့အရှင်က အရမ်းချောမောနေရင်တောင် ငါ့ကလေးတွေရဲ့အဖေ မဖြစ်နိုင်ဘူး…]

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုယွီမြန်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် မကတတ်ဘူး… ရှို့ーမြို့အရှင်…

" သူ ဇာတ်လမ်းမြှုပ်ကွက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ကုယွီမြန် မစဉ်းစားဘဲမနေနိုင်ပေ။

မြို့အရှင် "..."

ကုယွီမြန် 'မြို့အရှင်' ကို တွေ့လိုက်ချိန်တွင် အခြားသူများ သရုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ခဲပြာရောင်မျက်လုံးများကိုကြည့်ပြီး မကြာခဏတွေ့ရသော စိတ်ဆိုးလွယ်ခြင်း၊ ခေါင်းမာချိန်တွင် လူချမ်းသာများ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံ...

ဒီလူက ရှို့ဟန်မဟုတ်ဘူးလား...

ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးနားကလူတွေက သူ့ကို နဂါးနဲ့ရေသူမ(Non Player Character တွေ)ရဲ့ သားလို့ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ… ရှို့ဟန်၊ ဒီခေါင်းမာတဲ့ကလေးက ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ… ပိုက်ဆံရှာဖို့ စိတ်ကူးယဉ်မြို့တော်ကို ရောက်လာတာလား…

ကုယွီမြန်၏ခေါင်းထဲတွင် အမေးသင်္ကေတများ ပေါ်လာသည်။

"ကိုယ် ကတတ်တယ်လေ…"

အများနှင့်မတူ အလွန်တမူထူးခြားလွန်းသော မြို့အရှင်က ပြောလာသည်။ သူက ကုယွီမြန်၏နားရွက်အောက်ဖျားလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး တုန့်ဆိုင်းမှုမရှိပြောလာပြန်သည်။

"ကိုယ့်နောက်ကလိုက်ခဲ့…"

ကုယွီမြန် ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်။

"နေပါဦး..."

စားပွဲထိုးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြို့အရှင်က သူ့လက်ကိုအောက်သို့ရွှေ့ကာ ကုယွီမြန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးက အလျင်အမြန် တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အမူအရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်လူများက အရိုအသေပေးနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ပြန်ရပ်သွားကြသော်လည်း သူတို့အားလုံး မြို့အရှင်၏အဖွင့်အကအတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲပင်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အပေါ်ဝတ်ကုတ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သူငယ်လေးများအုပ်စုက သူတို့၏လက်မောင်းများထဲတွင် တူရိယာများသယ်ဆောင်ကာ ထွက်လာကြပြီး တယောအကြီးစားများနှင့် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသောစန္ဒယားများကို အသုံးပြုပြီး ဝေါ့ဇ်အက၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးခြေဆင်းကို တီးမှုတ်လိုက်သည်။

ရှို့ဟန်ーမဟုတ်သေး၊ မြို့အရှင်က ကုယွီမြန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ကပွဲခန်းမဆီသို့ သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကုယွီမြန်၏ မသိစိတ်အရ ရှို့ဟန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ နှင်းကျားသစ်လေး၏လက်ဖဝါးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးသကဲ့သို့ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ခါတိုင်း ကလေးများအား ချော့မြူသည့်လေသံဖြင့် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ မဟုတ်သေးဘူး မင်းမွေးနေ့ကျရင် မင်းနဲ့အတူတူကပေးမယ်နော်..."

[သရက်သီးလေး - အာ...ဘာမွေးနေ့လဲ…သူတို့က အရင်ကတည်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတာလား…]

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကုယွီမြန်ကိုယ်တိုင် ထူးဆန်းသလိုခံစားသွားရသည်။

ဒီရင်းနှီးတဲ့အပြုအမူက ဘယ်ကနေရောက်လာတာလဲ... ငါနဲ့ရှို့ဟန်က အဲဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးကြလို့လား...

အရိုးသားဆုံးပြောရလျှင် သူ မလုပ်သင့်သော်လည်း ရှို့ဟန်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး သူ့ကိုဆွဲခေါ်ထုတ်သွားချင်သည့် အခိုက်အတန့်အချို့လည်း ရှိပေသည်။

စကားမှားသွားသည်ကို ပြန်ပြင်ရန် ကုယွီမြန် တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း မျှော်လင့်မထားစွာပင် ထိုကဲ့သို့ရိုးရှင်းသောနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။

'မြို့အရှင်' က ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့နားရွက်များမှာ နီရဲနေသည်။

"ဘာလို့မရ ရမှာလဲ…"

ကုယွီမြန် တုန့်ဆိုင်းမှုမရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု ဗိုက်ဆာနေလို့…"

မြို့အရှင်၊ သူ့ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိလူများနှင့် ပရိသတ်များ "..."

သူ သေချာပေါက် အမှန်တကယ် ဗိုက်ဆာနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် နေရာက ကလေးများ၏နေရာနှင့် အနည်းငယ်ဝေးလွန်းသည်။ သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ကလေးများကိုမမြင်ရလျှင် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် မည်သို့ ကရမည်ကို သူ မသိပေ။

ရှို့ဟန်နှင့်အတူကခြင်းက နှလုံးသားအတွက် အမှန်တကယ် အကြီးမားဆုံးစိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်ပင်။ သူ ထိုအရာအတွက် ပြင်ဆင်မထားရသေးပေ။

သူ့နှလုံးသားက ရင်ဘက်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာလုနီးပါးပင်။

စားပွဲထိုးလေးသည် အလွန်မှန်းဆ၍မရနိုင်သော လင်ပန်းတစ်ချပ်ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

" မြို့အရှင်က ပထမဆုံးအကကို ကကိုကပြရမှာပါ… မဟုတ်ရင် ငွေလရောင်ပန်းက ပွင့်လာမှာမဟုတ်ဘူးー ဒီလူကြီးမင်းက မကနိုင်ဘူးဆိုရင် တခြားအကတွဲဖက်တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လို့ရပါတယ်…"

သလင်းကျောက်လင်ပန်းထဲတွင် ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ရှိနေသည်။ အဖြူစွတ်စွတ်အဖူးလေးက ပွင့်လန်းမလာသေးပေ။

ငွေလရောင်ပန်းက ကောင်းကင်မြို့တော်အတွက် မြို့အရှင်၏ဆုမွန်ကောင်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ၎င်းမှာ ကောင်းကင်မြို့တော်၏ အစဉ်အလာများထဲမှတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီး အလွန်အရေးကြီးသည်မှာ မှန်ပေသည်။ စိတ်ကူးယဉ်လောကအနေဖြင့်ကြည့်လျှင် ငွေလရောင်ပန်းက အလွန်အဖိုးထိုက်တန်လှ၏။

အင်တာနက်ကျော်ကြားသူမိန်းကလေး အပါအဝင် မိန်းမငယ်လေးအများစုက ကြိုးစားကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ ထိုအမျိုးသားနှင့်တွဲကခြင်းက အကောင်းဆုံးဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရာတစ်ခုပင်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ လူအများ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်သောပတ်ဝန်းကျင်၌ပင်ဖြစ်၏။ ၎င်းက လူအများကို စိတ်ကူးယဉ်သွားစေသည်။ သူတို့သာ ထိုလူ၏ချစ်ခင်နှစ်သက်ခြင်းကို ခံရလျှင်...

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြို့အရှင်က သူ့လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ စားပွဲထိုးလေးနှင့်လူအများ၏ အာမေဋိတ်သံများအောက်တွင် သူ့လက်ဖဝါးထဲရှိပန်းပွင့်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ပွင့်ဖတ်များကို အားသုံးပြီးဆွဲခွာကာ ကိုယ်ကိုကွေးညွတ်လိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ကို ကုယွီမြန်၏အိပ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ယူထားလိုက်…"

လူတိုင်း "..."

မြို့အရှင်က ကုယွီမြန်၏လက်ဖဝါးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

"သွားရအောင်…"

ကုယွီမြန် " ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ..."

မြို့အရှင်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အရေးမပါသည်များကို မေးနေသကဲ့သို့ ကုယွီမြန်အား နားမလည်သလိုကြည့်လာသည်။

"မင်း ဗိုက်ဆာတယ် မဟုတ်ဘူးလား…"

ကုယွီမြန် ခဏမျှ မှင်သက်အံ့ဩသွားရပြီး ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရသည်။

မြို့အရှင်က အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျှို့ဝှက်ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ သူ့လက်က ကုယွီမြန်၏လက်ဆယ်ချောင်းလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ လူအားလုံး၏အကြည့်များအောက်တွင် မြို့အရှင်က ကုယွီမြန်နှင့်အတူထွက်သွားခဲ့သည်။

သူနှင့်အတူ တွဲမကခြင်းမှာ မှန်ကန်သည့်ရွေးချယ်မှုဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကုယွီမြန် တွေးမိသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့နှလုံးသားကို စမ်းကြည့်မိသည်။

ငါ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား…

ကြယ်တာရာလမင်းရေကန်၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လူအထူထပ်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ စင်္ကြန်လမ်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာရှိ၏။

ကုယွီမြန်: "အပျော်စီးချားရဟတ်ဆီကို သွားချင်တယ်… ကလေးတွေー"

"နောက်မှ…"

မြို့အရှင်က ခဏမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်။

"မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ကိုယ်က မင်းနဲ့အတူတွဲကချင်တယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ…"

ကုယွီမြန် သူ့အတွေးများကို လိုက်မမှီနိုင်သေးသော်လည်း အချိန်တစ်ခုကြာပြီးနောက် ပြုံးကာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာကိုလဲ မင်း ဘာလိုများချင်လို့လဲ ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်…"

လရောင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးဖြာပြန့်ကျဲကျနေသည်။

မြို့အရှင်က သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သည်။ ကုယွီမြန်၏နားပေါ်ရှိသူ့လက်က ကုယွီမြန်နောက်ရှိ ရောမခေတ်ကျောက်တိုင်နှင့် သူ့ရင်အုပ်ကြားတွင် ကုယွီမြန်ကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး ငုံ့ကြည့်လာသည်။ သူ့အမူအရာက အနည်းငယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအထင်ကြီးနေသော်လည်း စစိတ်ရှုပ်စရာ မကောင်းပေ။ မရည်ရွယ်ပါဘဲ သူ၏ဟော်မုန်းများက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဘာမဆိုလား…"

သူက ကောင်းကင်ပေါ်ရှိလမင်းကို တောင်းဆိုလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ကုယွီမြန် တွေးလိုက်မိသည်။

"အင်း…"

မြို့အရှင်က သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာကြည့်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် ကုယွီမြန်၏နားဆီသို့ ငုံ့ကိုင်းပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က လောဘကြီးတယ်နော်…"

ကုယွီမြန်၏ပါးပြင်ကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်ခွံများက မှေးကျဉ်းသွားသည်။

ကုယွီမြန် "..."

သူ့တွင် ပြုစားနိုင်သောမျက်ဝန်းတစ်စုံရှိပေသည်။

အဲဒါက လမင်းကြီးလား... လကို ယူပေးဖို့ ငါ ကြိုးစားနိုင်လောက်ပါတယ်...

ထိုအချိန်တွင် မြို့အရှင်က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လေထုထဲတွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော ကင်မရာအသေးစားလေးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ပရိသတ်များ ခဏမျှ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူတို့က အခြားသူများချစ်ကြည်နူးနေကြသည်ကို ခိုးကြည့်ရခြင်းအား ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ထိုသူနှစ်ယောက်လုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည်ကို မေ့သွားပြီဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ အရိုးသားဆုံးဆိုရလျှင် လူနှစ်ယောက်ကြားရှိ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံပုံက အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

၎င်းက အလွန်အကြူး ချစ်ခင်ပြနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ချည်ခင်အလွှာများကိုဖြတ်ပြီး ပြောင်းလဲလာသောခံစားချက်မျိုးဖြစ်သော်လည်း သူတို့က အလွန်ရင်းနှီကျွမ်းဝင်ကြပုံပေါ်သည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ပရိသတ်များသည် ဇာတ်ကွက်၏စကားလုံးပေါင်း ၁ သိန်းကို ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်သည်။ သူတို့ ပိုသိလေလေ၊ စိတ်ထဲပို၍ယားယံလာလေလေပင်။

ယခင်တည်းက ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိမှတ်ချက်များမှာ ကြယ်တာရာလမင်းရေကန်၌ သီအိုရီများဖန်တီးကာ မရပ်မနားဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမျိုးမျိုးသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

🐯🐯🐯

Prev Next