Volume 12 : ရူပဗေဒဌာန
Chapter 274 (ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ချောက်နက် ၂၆)
ချောက်နက်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသည် လုံးဝပြိုကျပြီး အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးသည် အမြောက်အမြား ပြန်လည်ဖြည့်တင်းထားသည်။ မူလ မီတာ 400 ကျော် နက်သော ချောက်နက်ကြီးသည် ချက်ချင်း မြေကြီးဖြင့် ပြည့်သွားသည်။
ကျိုဖုန်းသည် သတ္တုအကာအကွယ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်။ ဒါပေမယ့် ကျန်းဖျင်စစ်ကရော။
အောက်ဆီဂျင်ဘူးရှိရင်တောင် သူ့အပေါ် မြေကြီးတွေအများကြီး ဖိထားပေမယ့် လူ့အရိုးနဲ့ ကြွက်သားများက ဒီလောက်အလေးချိန်ကို မခံနိုင်ပါဘူး။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယခုအချိန်တွင် တစ်စစီကြိတ်ခံရပြီးဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးသားမှာ ထုံကျင်နေပြီး သူ့ကျောသည် အေးစက်သောချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေ၏။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို အတင်းထိန်းထားသော်လည်း သူ၏စိတ်ပူပန်မှုနှင့် မသက်သာမှုများသည် ဆူးပင်များကဲ့သို့ သူ့နှလုံးသားကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နစ်မြုပ်နေသော ချောက်နက်ကြီးကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာသည် အလွန်ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။
ရှင်းဝမ်၏ မျက်နှာတွင် ထိုသို့သောအမူအရာမျိုးကို လူတိုင်းမြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုနှစ်သိမ့်ရန် စကားမပြောဝံ့ကြပေ။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူကို သူ့အဖွဲ့ဝင်များအား ရှာဖွေရန် ဆောလျင်စွာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်ထူသည် ကျိုဖုန်းနှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့၏ ကိုသြဒီနိတ်များကို အမြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ကျန်းရှောင်နျန်ကို အချက်အလက် ပြောခဲ့သည်။ "ချောက်ရဲ့ဘယ်ဘက် မီတာ 50၊ မြေအောက် မီတာ 450 နက်တယ်!"
"သိပြီ!" ကျန်းရှောင်နျန်သည် မြေတူးစက်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး အလိုအလျောက် စတင်တူးခဲ့သည်။
ဤနေရာရှိ မြေဆီလွှာ ပျော့ပျောင်းမှုကြောင့် မြေတူးစက်သည် ၎င်း၏လုပ်ငန်းတွင် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မကြာခဏဆိုသလို တစ်မီတာတူးပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မြေဆီလွှာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလာပြီး ယခင်ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကျန်းရှောင်နျန်သည် တံတိုင်းဆောက်ပြီး မြေကြီးပိတ်ဆို့ရန် ငလျင်ဒဏ်ခံနံရံကိုအသုံးပြုကာ တူးဖော်ရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာလမ်းမရှိတော့ပေ။
မြေတူးစက်၏အရှိန်သည် မြန်ဆန်ခဲ့ပြီး တွင်းသည် မီတာ 400 အနက်သို့ 10 မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားကာ တွင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တူးဖော်နေပါသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းရှောင်နျန်က အလောင်းကို တူးဖော်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောက်ထူကို သူ့အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကိုသြဒီနိတ်များကို အချိန်နှင့်တပြေးညီ စောင့်ကြည့်ခွင့်ပေးထားသည်။ မြေတူးစက်သည် ကိုသြဒီနိတ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါတွင် သူက အလျင်စလို သတိပေးခဲ့သည်။ "ဂျူနီယာညီလေး ရောက်ဖို့ 5 မီတာလိုသေးတယ်၊ အဲဒီနေရာကိုရှောင်ပြီး ဘေးကိုတူးလိုက်ပါ!"
ကျန်းရှောင်နျန်သည် မြေတူးစက်၏ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ဘေးမှ ဆက်လက် တူးဖော်လိုက်သည်။
နောက်တစ်မိနစ်အကြာမှာ ကျန်းရှောင်နျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုဖုန်းနှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့တည်ရှိရာ ကိုသြဒီနိတ်တစ်ဝိုက်ကို တူးဖော်ခဲ့ပြီး မြေတူးစက်၏ဂေါ်ပြားသည် မြေစိုင် 2 ကုဗမီတာခန့်နှင့်အတူ မြေပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အမြန်ပြေးသွားပြီး စိုးရိမ်စွာပြောခဲ့သည်။ "ဒါတွေကိုဖယ်လိုက်တော့!"
ကျန်းရှောင်နျန်သည် မြေတူးစက်ကြောင့် လူနှစ်ဦး ဒဏ်ရာရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် အစွန်းမှ မြေများကို ဂရုတစိုက် ခြစ်ထုတ်ခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ ကျိုဖုန်း၏သတ္တုအကာအကွယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ လက်နဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာကို မြေကြီးထဲမှာ ထိတွေ့လိုက်ရသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် ကမန်းကတန်း သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ့အသံမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်နေသည်။ "ဖျင်စစ်!"
ကျန်းဖျင်စစ်က မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။
လင်းမန့်လော်သည် သတ္တုအကာအကွယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိုဖုန်းသည် သတိမေ့နေသလို အတွင်းဘက်တွင် ကွေးကောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသတ္တုအကာအကွယ်ကို ရှင်းယန်မှ အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ ပြင်ပမှ တွန်းအားပေးမှုများကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် တံခါးလက်ကိုင်ကို အတွင်းမှသာလျှင် ဖွင့်နိုင်သည်။ လင်းမန့်လော်က စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်းယန် မြန်မြန်ဖွင့်ပေးပါဦး!"
ရှင်းယန်သည် သူ့ညယလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သတ္တုအကာအကွယ်ကို တိုက်ရိုက်ပြန်ယူလိုက်သည်။ ကျိုဖုန်းကိုကာကွယ်ပေးသော သတ္တုအကာအကွယ်သည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး လင်းမန့်လော်သည် ချက်ချင်းပြေးလာကာ ကျိုဖုန်းကိုကိုင်ပြီး ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ "ကျိုဖုန်း ထပါဦး!"
ကျိုဖုန်းသည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။ လင်းမန့်လော်ကိုမြင်ပြီးနောက်တွင် သူက လက်ဆန့်ပြီး သူမ၏ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ထိလိုက်သည်။ သူက နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အတင်းပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါအဆင်ပြေပါတယ်၊ သတိလစ်သွားရုံပါ… ဖျင်စစ်ကို မြန်မြန်ကယ်လိုက်ဦး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏လက်များက တစ်ချိန်လုံးတုန်နေသည်။
အကြောင်းမှာ ကျန်းဖျင်စစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ထုတ်ထားသကဲ့သို့ အပူချိန်မရှိ၍ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သွေးများထွက်နေကြောင်း တွေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြေကြီးနဲ့ ဖိထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော အမာရွတ်များ ရှိနေပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ ထင်ရှားသေယ သွေးစွန်းကွက်များ ရှိနေသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးသားမှာ နာကျင်လာပြီး အသက်ရှူရခက်ကာ နှာခေါင်းမှာရှုံ့ချည်ပွချည်ဖြင့် သူ့မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးလာသည်။
အရင်တုန်းကတော့ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့လက်ကို အမြဲကိုင်ရတာ ကြိုက်သည်။ လက်များသည် ခြောက်သွေ့သွယ်လျပြီး အလွန်နွေးထွေးပြီး စိတ်ချရကြောင်း သူ သတိရမိသည်။ ယခုမူ ထိုလက်များသည် အေးစက်သွားကာ အအေးဓာတ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်များမှ ရိုးတွင်းချဉ်ဆီတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး... ကျန်းဖျင်စစ်ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောနေသလိုပင်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်ပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။
ကျိုဖုန်း၏အသံကိုကြားမှ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရုတ်တရက် သူ့အာရုံများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူက လျှိုကျောက်ချင်းကို အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်အသံနဲ့ ပြောသည်။ "စီနီယာအစ်ကို၊ ဖျင်စစ်ကို လာကြည့်ပါဦး၊ သူဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတယ်…"
လျှိုကျောက်ချင်းသည် ပြေးလာပြီဖြစ်ကာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ် သူ့လက်ကိုချက်ချင်းတင်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်းက လျှိုကျောက်ချင်းကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
အချိန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်သွားပုံရပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လျှိုကျောက်ချင်း၏ စစ်ဆေးခြင်းရလဒ်များကို နားမထောင်ဝံ့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စက္ကန့်တိုင်းသည် တရားစီရင်ခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ရှည်လျားလာသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လျှိုကျောက်ချင်း၏ အသံကို မကြားလိုက်မီ အချိန်မည်မျှ ကြာခဲ့သည် မသိပါ။ "သွေးခုန်နှုန်းက အရမ်းအားနည်းနေပြီး သူ့အသက်ရှူနေတုန်းပဲ။"
လျှိုကျောက်ချင်းသည် ကျန်းဖျင်စစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က အားနည်းသော သွေးခုန်နှုန်းကို သတိပြုမိခြင်းမပြုမီ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိခဲ့သည်။ အကယ်၍ အကြိမ်နှုန်းက ဘာမှမဟုတ်ရင် ၎င်းသည် နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှုကို လုပ်ဆောင်နေသော သူ၏ပြင်းထန်သောအသက်ဓာတ်ပင်ဖြစ်သည်။
လျှိုကျောက်ချင်းသည် ခွဲစိတ်ကုတင်ကို အမြန်ဆင့်ခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုအမြန်မလာကြ၊ သူ့ကိုကယ်လောက်ရနိုင်တယ်!"
ဒီစကားကိုကြားတော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးသည် ချက်ချင်းခုန်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးမျာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲလာပြီး ဖျင်စစ်ကို တခြားကျောင်းသားများနှင့်အတူ ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ် အမြန်တင်လိုက်သည်။
လျှိုကျောက်ချင်းက "အထူးကြပ်မတ်ကုသမှု" စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းအသက်သွင်းခဲ့သည်။
ဆေးဌာနရှိ ခွဲစိတ်ကုတင်သည် အသက်ကယ်ကိရိယာအစုံအလင်၊ ECG မော်နီတာ၊ အောက်ဆီဂျင်ပြွန်နှင့် ဖြည့်သွင်းခြင်းပုလင်းတို့ပါရှိပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ECG မော်နီတာပေါ်ရှိ နှလုံးခုန်နှုန်းမျဉ်းကွေးသည် မတည်ငြိမ်သော်လည်း ခုန်နေသောမျဉ်းကွေးက ကျန်းဖျင်စစ်သည် လုံးဝသေဆုံးခြင်းမရှိကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြနေသည်။ သို့သော် အချက်အလက်က အကောင်းပုံမရချေ။
လျှိုကျောက်ချင်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေက ပြင်းထန်စွာပျက်စီးနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အရိုးကျိုးသွားခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး အခုလေးတင် သူက မြေကြီးထဲမှာ မြုပ်နေတာကြောင့် မကျက်သေးတဲ့ဒဏ်ရာတွေကို မြေကြီးထဲက ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေ ကူးစက်သွားတယ်... ပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက တိုးတိုးဆိုသည်။ "ကျွန်တော်တို့ စာမေးပွဲခန်းက မထွက်ခင် သုံးရက်ကျန်သေးတယ်။"
လျှိုကျောက်ချင်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆို ဖျင်စစ်က 3 ရက်အတွင်း သတိပြန်ရလာရင် သူက ငါတို့နဲ့အတူ သင်တန်းကို အောင်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူပ အရမ်းဒဏ်ရာရလို့ 3 ရက်အတွင်း မနိုးလာဘူးဆိုရင် ငါတို့ 11 ယောက်ပဲ သင်တန်းကိုအောင်ပြီး ဖျင်စစ်က ကျရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်။"
သတိလစ်နေသော ကျောင်းသားများသည် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်သည့်အပြင် အတန်းပျက်သည်ဟုလည်း မှတ်ယူမည်ဖြစ်သည်။
လျှိုကျောက်ချင်း၏ ခွဲစိတ်ကုတင်သည် သီအိုရီအရ သေဆုံးခါနီးလူနာများကို ကယ်တင်နိုင်သော်လည်း ဤခွဲစိတ်ကုတင်သည် ပတ်တီးများကဲ့သို့ ထိရောက်မှုမရှိပေ။ ချက်ချင်း သေဆုံးခါနီးလူများကို မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုသဖို့ အချိန်ယူရပါသည်။ အချိန်အတိအကျကတော့ ဒဏ်ရာ၏ပြင်းထန်မှုပေါ်မှာ မူတည်သည်။
လျှိုကျောက်ချင်းသည် ဒီစွမ်းရည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ကျန်းဖျင်စစ် နိုးထလာမည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။
လင်းမန့်လော်က ကျိုဖုန်းကို ထူပေးခဲ့သည်။ ကျိုဖုန်းသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကိုကြည့်ပြီး အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်က ဖျင်စစ်နဲ့ ငါအတူတူပြုတ်ခဲ့ပြီး မြေပြင်ကိုကျတဲ့အရှိန်က အရမ်းမြန်တယ်၊ သတ္တုအကာအကွယ်ကိုဖွင့်ပြီး ဖျင်စစ်ကိုဆွဲခေါ်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် 'ဖိအားနဲ့ တုံ့ပြန်မှု'စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ဖျင်စစ်ကိုဖိထားတဲ့မြေကြီးအလေးချိန်ကို လျှော့လိုက်တယ်။"
အကယ်၍ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ထိုအချိန်တုန်းက ကျိုဖုန်း၏သတ္တုအကာအကယ်ထဲအတွင်း ပုန်းအောင်းနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် အလွန်ဆုံးမှ သတိလစ်ရုံသာဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရနိုင်ပေ။ အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် ကျိုဖုန်းသည် သူ့ကိုကယ်တင်ရန် အပေါက်ကိုဖွင့်၍မရသောကြောင့် ကျန်းဖျင်စစ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေအောက် မီတာ 400 ကျော်အနက်တွင် မြေဆီလွှာအမြောက်အမြားဖြင့် မြုပ်သွားခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျိုဖုန်းသည် ကျန်းဖျင်စစ် အသက်ကိုထိန်းနိုင်စေရန် 'ဖိအားနှင့်တုံ့ပြန်မှု'စွမ်းရည်ဖြင့် မြေဆီလွှာအလေးချိန်ကို လျှော့ချနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မီတာ 400 ထက်ပိုသော မြေဆီလွှာသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် အထပ်မြင့်အဆောက်အဦးကို ဖိချလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျန်းဖျင်စစ်၏အတွင်းအင်္ဂါများသည် တစ်စစီဖျက်ဆီးသွားမှာဖြစ်ပြီး သူသေသွားတာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျန်းဖျင်စစ်ကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ စီနီယာအစ်ကိုအတွက် သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားဖို့ မလွယ်ပါဘူး။"
ကျိုဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဖျင်စစ်က ငါ့ကိုကယ်ခဲ့လို့ ဒဏ်ရာရသွားတာ။"
ရွှီယိရှန်းက ကျိုဖုန်း၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။ "မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်ပုံချစရာ မလိုပါဘူး၊ သူက အဖွဲ့လုံးအတွက်လုပ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်က သူမင်းကို မကယ်ရင် ငါတို့ နောက်ဆုံးသတ္တုရိုင်းကို ရနိုင်မှာမဟုတ်ဘဲ အားလုံးကျသွားလိမ့်မယ်။"
ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်းက ကျန်းဖျင်စစ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှု အမြန်ပြန်ရလာသည်။ သူက သူ့အဖွဲ့ဝင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ "ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ တာဝန်ပြီးသွားပြီ။ ဖျင်စစ် နိုးလာလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ အားလုံး အခြေစိုက်စခန်းကို ခုခံကာကွယ်ပြီး နောက်ဆုံးသုံးရက်အတွင်းမှာ ရှင်သန်ကြရလိမ့်မယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူ၏ထောက်လှမ်းရေးကိုဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဧရာမပိုးကောင်ကို မီးရှို့သတ်ပြီးနောက် တခြားပိုးကောင်လေးတွေက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ၊ ငါတို့အနီးနားက မြေဆီလွှာက တည်ငြိမ်တာကြောင့် ရှောင်နျန်ရဲ့အဆောက်အဦးမှာ ငါတို့ပုန်းကြမလား။"
လျှိုကျောက်ချင်းက သဘောတူလိုက်သည်။ "အင်း၊ ဖျင်စစ်ကို ကုသဖို့အတွက် တည်ငြိမ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလိုတယ်၊ အရင်ပြန်သွားရအောင်။"
လူတိုင်းသည် ခွဲစိတ်ကုတင်ကို အဆောက်အဦးသို့ ပြန်သယ်လာပြီး ကျန်းဖျင်စစ် အခြေချနေထိုင်ရန် အခန်းလွတ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က အခု စကားမပြောနိုင်ရင်တောင်မှ သူ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
ထိုအချိန်က ညသန်းခေါင်ကျော် 3 နာရီလောက်ရှိပြီ။ လူတိုင်းသည် တစ်နေ့တာလုံး ပြေးလွှားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့အဖွဲ့ဝင်များကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး အနားယူကြပါ၊ ငါ ဖျင်စစ်ကို ဂရုစိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်မယ်။"
သူ၏ခေါင်းမာသောအပြုအမူကိုမြင်တော့ သူ့အဖွဲ့ဝင်များက အနားယူဖို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်ထပ်သုံးရက်ကြာအောင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်၏ဘေးတွင် တစ်ညလုံးနေခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများသည် အိပ်ရေးပျက်သော ရှင်းဝမ်၏မျက်လုံးအောက်က အမည်းအောင်မျက်တွင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူတို့တွေစိတ်ပူပန်သွားပြီး ညဘက်ကိုကြည့်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသော်လည်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းမာမာဖြင့် ထွက်သွားရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ကို အာရုံခံစားနိုင်မည်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မအေးတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်။
ဖျင်စစ်သည် သန့်ရှင်းမှုကို အစွဲအလမ်းကြီးကြောင်း သူသိသောကြောင့် ကျန်းဖျင်စစ်၏ မျက်နှာကို စိုစွတ်သော ပတ်တီးများဖြင့် နေ့တိုင်း သုတ်ပေးပြီး ဖျင်စစ်ကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်များပြောင်းလဲရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကလေးဘဝကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်လည်းဖြစ်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် မသေသပ်သော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ် ထိခိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သူသတိထားခဲ့သည်။
သုံးရက်သည် တစ်နှစ်ကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားပြီး စာမေးပွဲနောက်ဆုံးနေ့ကို ရောက်ရှိလာသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်က သတိပြန်မရသေးချေ။
ည 11:30 ရှိပြီး ညသန်းခေါင်ရောက်ရန် နီးကပ်လာသောအချိန်ကိုကြည့်ရင်း ကျောင်းသားများက ကျန်းဖျင်စစ် အနီးတွင် စုရုံးကြသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ရလဒ်တွေကို မကြာခင်ရှင်းတော့မယ်! ဖျင်စစ်မနိုးလာရင် သူအတန်းပျက်သွားလိမ့်မယ်!"
လျှိုကျောက်ချင်းက အလွန်လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "ဒီအချိန်မှာ သူ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့ပြီး ခွဲစိတ်ကုတင်က သူ့ဟာ အပြင်းအထန်နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့လူနာဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ကာလကို မလွတ်မြောက်သေးဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ သူတကယ်မနိုးလာရင်… အဆိုးဆုံးအတွက် ငါတို့ပြင်ဆင်ထားရမယ်။"
ကျောင်းသားများ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်တည်ငြိမ်နေပါသည်။
ဒီသုံးရက်လုံးလုံး အိပ်မပျော်သည့်ညများက သူ့ကို အကြောင်းအရာများစွာ တွေးတောစေခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများ၏ စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဖျင်စစ်က ည 12 နာရီမှာ မနိုးလာခဲ့ရင် ငါလည်း သူ့ကိုအဖော်ပြုပြီး အတန်းကျလိုက်မယ်။"
တခြားသူများက သူတို့နားကြားမှားတယ်ထင်ကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
သူတို့က ယွဲ့ရှင်းဝမ်ဆက်ပြောတာကို ကြားလိုက်သည်။ "သူက ထိပ်တန်းကျောင်းသားဆိုပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း စာမေးပွဲပြန်ဖြေရင် ငါစိတ်မသက်သာဘူး။ ငါနဲ့အတူဆိုရင် ငါတို့က စာမေးပွဲတွေကို အတူတူကျော်ဖြတ်ဖို့ အလားအလာပိုရှိလိမ့်မယ်။"
ကျောင်းသားများသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သူ့အဖွဲ့ဝင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အားလုံးက ငါတို့ကိုယုံတယ်ဆိုရင် အခုလောလောဆယ်မှာ နောက်ပိုင်းသင်တန်းတွေကို မတက်ပါနဲ့၊ ငါတို့တွေ ပြန်လည်ဖြေဆိုပြီး အားလုံးနဲ့ပူးပေါင်းနိုင်ဖို့ စောင့်နေပေးပါ။"
ခယ်ရှောင်ပင်း၏နှာခေါင်းက ရှုံ့ချည်ပွချည်ဖြစ်နေပြီး သူက ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းတို့နှစ်ယောက်က စာမေးပွဲကို အစကနေ ပြန်ဖြေရင် မင်းတို့က ဆေးပညာဌာနကနေ ပြန်စပြီး မသင်မနေရသင်တန်းအားလုံးကို ပြန်ဖြေရမှာ။ မင်းတို့က ယုံကြည်ရတဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့မသေချာဘူး၊ အဲဒီလိုဆိုရင်…"
သူ ဆက်မပြောရဲတော့ဘူး။
သို့သော် ပြန်လည်ဖြေဆိုစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ပါက လုံးလုံးလျားလျား ရှင်းပစ်ခံရမည်ကို လူတိုင်းသိသည်။
သူတို့၏ 183 သုတေသနအဖွဲ့သည် ယခုအခြေအနေကိုရောက်ရှိရန် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ အင်အားကြီးမားသောလူများစုပေါင်းထားသည့် အဖွဲ့အနေဖြင့် ကျော်ဖြတ်ရတိုင်း အလွန်ခက်ခဲသည်။ အကယ်၍ ရှင်းဝမ်သည် ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် အမှန်တကယ် လိုက်သွားပါက သူသည် 11 ထပ်ကို မရောက်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ကျန်းဖျင်စစ်တစ်ယောက်တည်းကို စာမေးပွဲကို ပြန်လည်ဖြေဆိုခွင့်ပြုပါက ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အမှန်တကယ် စိတ်မသက်မသာခံစားရလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းများ၏ သစ္စာရှိမှုသာမက ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အခြားခံစားချက်များနှင့် ရောထွေးနေပုံရသည်။
သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသော အကြည့်များကို ကြည့်လိုက်တော့ လူတိုင်းက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ရမလား၊ မဆွဲဆောင်ရဘူးလား မသိတော့ချေ။
ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
လူတိုင်း တုံ့ဆိုင်းနေချိန်မှာပဲ သူတို့နောက်မှ ဩရှရှအသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရှင်းဝမ်…"
ရင်းနှီးသောအသံကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းနီရဲသွားကာ ကမန်းကတန်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သေချာစွာ နက်နဲသောမျက်လုံးတစ်စုံကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကောင်လေးသည် အလွန်အားနည်းသော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ် ပြုံးနေပါသည်။
သူကြားလိုက်တယ်။
စာမေးပွဲပြန်ဖြေဖို့ သူနဲ့အတူလိုက်ချင်ပါတယ် ရှင်းဝမ်ပြောတာကို သူကြားလိုက်တယ်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ဆီသို့ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဆရာဝန်က "ခွဲစိတ်မှုအဆင်ပြေသွားပါပြီ"ဟုပြောတာကို သူတို့ကြားရသောအခါ ဆေးရုံ၏ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရလဒ်များကိုစောင့်ဆိုင်းနေသော မိသားစုဝင်များ၏ ခံစားချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူနားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။
ဖျင်စစ်ကို ပြန်လာခွင့်ပေးတဲ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
သေဒဏ်ချမှတ်ခံရသော အကျဉ်းသားဟာ နောက်ဆုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိလာသလိုပါပဲ။
ကျန်းဖျင်စစ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏လက်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်သွားကာ ကျန်းဖျင်စစ်၏နှလုံးသားက ပျော့ပျောင်းလာပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာထိကာ နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ငါမင်းကို စိတ်ပူအောင်လုပ်မိပြီ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်သည်။ "နိုးလာတာ ကောင်းပါတယ်၊ မင်းမှာ ကံကြမ္မာကောင်းရှိတာ ငါသိတယ်!"
ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့နားထဲမှာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကံကြမ္မာမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မင်းကိုတွေ့ချင်ခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငါတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ရှင်းဝမ်က ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ ထားခဲ့မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိနေတယ်လေ။"
ဟုတ်တယ်၊ ကျန်းဖျင်စစ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ ထားခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ယွဲ့ရှင်းဝမ် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲနေမှာမဟုတ်ဘူး။
သူတို့က ခွဲခွာလို့မရတဲ့လူတွေပဲ။
အထက်တန်းကျောင်းတက်ကတည်းက ကျန်းဖျင်စစ်ရှိနေရာ၌ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ရှိလိမ့်မည်။ သူ့ကိုအဖော်ပြုပေးနေတာ ကျင့်သားရနေပြီး တစ်နေ့မှာ သူက သူ့အနားကနေ ပျောက်သွားရင် သူဘာပဲလုပ်လုပ် ငြီးငွေ့စရာကောင်းနေမည်မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် စာမေးပွဲအောင်ချင်ရင် သူတို့တွေ အတူကျော်ဖြတ်သင့်ပြီး အတန်းပျက်ချင်ရင် အတူတူကျရှုံးသင့်သည်။
ဒီသေရေးရှင်ရေးအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာများစွာကို တွေးတောခဲ့သည်။ သူသည် ဖြူဖျော့နေသော ကျန်းဖျင်စစ်ကိုကြည့်ကာ တစ်ဖက်လူ၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ စာကြည့်တိုက်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါမင်းနဲ့ဖြည်းဖြည်းချင်း စာရင်းရှင်းမယ်!"
TK Team
