MM Story Teller

Chapter 118

Viewers 19k

👾Chapter 118

အော်ငိုလိုက်ပါ

သူ့အား အမြဲပြုံးပြပြီး စကားပြောနေတတ်သော အမျိုးသမီး၏ အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသည့် ပုံရိပ်လေးတွင် ဖုံးကွယ်ထားသောအရာများစွာရှိနေသည်။ ထိုကိစ္စများက သူအမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကိစ္စများဖြစ်ပြီး သူမကို တန်ဖိုးထားဆက်ဆံပေးမည့်လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှမရှိသော်လည်း သူ့အား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ သူလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး သူနေချင်သလို နေခွင့်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူမက သူ့ထံသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော အတိတ်ဆိုးများနှင့်အတူ အပြီးတိုင်ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"မင်းအမေက မင်းကိုအပြစ်တင်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

လင်းဟန်က ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အတွေးတို့ကို သိနေသည့်နှယ်ပြောလာသည်။

"သူအဖြစ်စေချင်ဆုံးအရာကို မင်းလုပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ....ဘယ်သူမှလည်း မင်းကိုမချုပ်ကိုင်နိုင်သလို ဘာအနှောင့်အယှက်မှလည်းမရှိပြီးနေလာခဲ့တာလေ"

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်၏ ဆံနွယ်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

"မင်းက သူ့ဘဝကိုဆွဲချခဲ့တဲ့သူမဟုတ်ပါဘူး....သူ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသောမျှော်လင့်ချက်လေးပါ"

အခြေခံလူတန်းစားနယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီး ယာဥ်ပျံဆီသို့ သူတို့နှစ်ယောက်သား ပြန်လာချိန်တွင် လင်းဟန်က ဆက်မငိုတော့ပေ။ အရယ်အပြုံးမရှိသည်မှလွဲ၍ သူ့ပုံစံက နဂိုအတိုင်း မထူးမခြားမနားပင်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ အသွင်အပြင်မှာ အနည်းငယ်နွမ်းလျနေသည်။ တစ်ယောက်က မျက်လုံးနှင့်နှာခေါင်းထိပ်ဖျားများနီရဲနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က အင်္ကျီကော်လံများတွန့်ကြေကာ ပခုံးပေါိတွင် မျက်ရည်များစိုနေ၏။

လင်းဟန် စိတ်ငြိမ်အောင် ဟယ့်

ယွင်ထင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စောင့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ အတော်လေးနောက်ကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် စက်နှိုးကာ အဓိကနယ်မြေဆီသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ငိုထားသောကြောင့် လင်းဟန်၏ အသံက ဩရှအက်ကွဲနေသည်။ သူ့လေသံက မျက်ရည်များဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ အနည်းငယ်နူးညံ့နေကာ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် အထင်အမြင်တစ်ခုမှမရှိတော့ဘဲ တစ်ဖက်လူကို ဒီအတိုင်း မေးလိုက်ပုံပေါ်၏။

"ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ်ရတယ်..."

ဟယ့်ယွင်ထင် မနေနိုင်ဘဲမေးလိုက်မိသည်။

"မင်းရော အဆင်ပြေရဲ့လား...."

ထပ်မံတိုးဝင်လာပြန်သည့် ခံစားချက်တို့ကို လျစ်လျူရှုကာ လင်းဟန် မျက်လုံးတို့ကို ကြိုးစားမှိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

ထို့နောက် ဟယ့်ယွင်ထင် စိတ်ပူနေမည်စိုး၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

တစ်ခဏအကြာမှ လင်းဟန် ရေးရေးလေးပြုံးနိုင်တော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုထားသဖြင့် သူ့အပေါ်နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ်လန်တက်နေကာ စိုစွတ်နေပြီး ပြုံးနေသည့်တိုင် သနားချင့်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"သွားကြစို့..."

လင်းဟန် ပြောလိုက်သည်။

အခြေခံလူတန်းစားနယ်မြေတွင် အလှပန်းပင်နှင့်သစ်ပင်များကို ဖြစ်သလိုစိုက်ထားပြီး ကျကျနနစီစဥ်ထားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် ယာဥ့ပျံပေါ်မှကြည့်လျှင် ထိုအရာကပင် ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးဖြစ်နေပြန်သည်။

အဆောက်အဦးများကြားတွင် ကျိုးတိုးကျဲတဲစိုက်ထားသော အမည်မသိအပင်များကိုကြည့်ရင်း

ဟယ့်ယွင်ထင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ကိုယ်မင်းကိုပြစရာရှိတယ်"

ဟယ့်ယွင်ထင်က ပြောလာသည်။

"စံအိမ်က ကျူးလစ်ပန်းတွေ ပွင့်နေလောက်ပြီ...သွားကြည့်ရအောင်"

ဟယ့်ယွင်ထင် ဗွီပရိုတွန်ဂြိုလ်မှ ပြန်မရောက်သေးမီအချိန်တွင် ထိုပန်းခင်းကြီးကို သူတစ်ခါမြင်ဖူးခဲ့မှန်း လင်းဟန် သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ပန်းခင်းမှာ ရိုးတံလေးများသာရှိနေပြီး အဖူးပင်မပွင့်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် ရိုးတံစိမ်းအခင်းကြီးကိုသာ သူမြင်ခဲ့ရသည်။

ပန်းခင်းအလယ်တွင် မှန်လှောင်အိမ်တစ်ခုရှိနေသည်။ သို့သော် ခပ်ဝေးဝေးတွင်ရှိနေသောကြောင့် လင်းဟန် အသေအချာမမြင်ခဲ့ရပေ။ ထိုမှန်လှောင်အိမ်ထဲတွင် အလုံပိတ်နည်းစနစ်နှင့် စိုက်ပျိုးရသော ရှားပါးပြီး အထိအခိုက်မခံနိုင်သည့် ပန်းမျိုးစိတ်များရှိနေသည်။ ထိုမျှလောက် ကြီးမားသော ပန်းခင်းကြီးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် ပန်းပွင့်မည့်အချိန်ကို သူစောင့်မျှော်နေမိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နှစ်ယောက်သား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြသော်လည်း ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ပုံစံက ကျောင်းသားဘဝက စုံတွဲများအတိုင်းပင်။ ကိစ္စအားလုံးကို အကုန်အစင်သိပြီးပြီဖြစ်၍ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် တင်းတင်းသာဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် တိတ်ဆိတ်နေသည့်အချိန်တွင် နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်ကိုမျှ မကြားရပေ။ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမှ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းမရှိသည့် လက်ဖဝါးပြင်တစ်ခုသာ လှုပ်ရှားနေသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အသားမာတက်နေသည့် လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းကို လင်းဟန်တစ်ယောက် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူ ဝမ်းမနည်းနေသင့်မှန်း လင်းဟန်သိသော်လည်း သူ့နှလုံးသားက အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲပင်။

"ခင်ဗျားလက်မှာ အဲဒီလိုအသားမာတွေရှိနေလိမ့်မယ်လို့...ကျွန်တော်မထင်ထားခဲ့မိဘူး"

လင်းဟန် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။

"လေ့ကျင့်ရေးက ခက်လို့လား..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က ယာဥ်အရှိန်မြင့်ရန် အော်တိုပိုင်းလော့ပရိုဂရမ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာဆိုလျှင် သူတို့မကြာခင် ယာဥ်ပေါ်မှဆင်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်က တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး ပြန်ဖြေလာသည်။

"အင်း...ဟုတ်တယ်...ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...."

လင်းဟန် ခေါင်းခါပြီး စကားဆက်မပြောဖြစ်တော့ပေ။ အစကပြန်စ

ခွင့်ရှိလျှင် လေ့ကျင့်ရေးကြောင့် အနှီအမျိုးသား ပင်ပန်းလာတိုင်း လက်ကိုပွတ်သပ်ပေးမည်ဟု လင်းဟန်တွေးနေမိသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ ဟယ့်ယွင်ထင် တစ်ကိုယ်တည်းအထီးကျန်ပြီး သနားစဖွယ်ကောင်းသည့် အဖြစ်မျိုး သူမဖြစ်စေတော့ပေ။ လက်ပေါ်မှ အသားမာများလည်း ပိုပြီးသေးငယ်သွားစေရမည်။

လင်းဟန် တစ်ယောက်တည်း အတွေးများနေမိသည်။

အမှန်တရားထက် အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ပို၍လိုချင်မိသကဲ့သို့ ထိုအတိတ်နေ့ရက်များက ပြန်ရောက်မလာနိုင်တော့သည်ကို သူနားလည်သော်လည်း အရာအားလုံးကို သူပြန်ပြီးပေးဆပ်တာဝန်ယူချင်မိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က ဘာမှဆက်မမေးတော့ဘဲ ခပ်တိုးတိုးပြောလာသည်။

"ရောက်ပြီ..."

ဤတစ်ခေါက်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်တစ်ယောက် ယာဥ်ပျံကို မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ ပန်းခင်းဘေးတွင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း လင်းဟန်ကို လမ်းမလျှောက်စေချင်သောကြောင့် ပန်းခင်းနှင့်အနီးဆုံးနေရာတွင် ယာဥ်ပျံကို ရပ်လိုက်သည်။

လင်းဟန်၏ အကြည့်များက ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုထားရသောကြောင့်လားမသိ သူ့စိတ်က အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေကာ "အိုး" ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ရင်း ဟယ့်ယွင်ထင်နောက်မှ လိုက်ဆင်းလိုက်သည်။

"ကိုယ်မေ့သွားတယ်"

ဟယ့်ယွင်ထင်က ရုတ်တရက်ပြောလာသည်။

"မစ္စတာလင်း...မျက်လုံးမှိတ်ထား"

ငိုလွန်းသဖြင့် ပင်ပန်းနေသော လင်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ယောင်ကိုင်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းဟန်လည်း ဟယ့်ယွင်ထင် ပြောသည့်အတိုင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟယ့်ယွင်ထင်က ဆက်ပြောလာသည်။

"ကိုယ့်ကို မင်းလက်ပေး...."

ဌာနချုပ်သို့ သူပထမဆုံးရောက်လာသည့်အချိန်ကို လင်းဟန် သတိရသွားသည်။ ထိုစဥ်က အေးစက်စက်မျက်နှာနှင့် စကားကို ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောတတ်သော ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပုံစံကြောင့် သူက စိတ်ဖတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကိုပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟူသော အမှန်တရားအား ဟယ့်ယွင်ထင်အား ပြောပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားရဲ့လက်ပေး"

အချိန်က ဤမျှ မြန်မြန်ကုန်ဆုံးသွားပြီး ထိုထပ်တူညီသော စကားကို ပြန်ကြားရလိမ့်မည်ဟု လင်းဟန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

လင်းဟန်လည်း သူ့လက်ကို ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်က သူပြုတ်ကျမည်စိုးသောကြောင့် လက်ကိုကိုင်ကာ ထိန်းထားပေးသည်။ ပန်းရနံ့သင်းသင်းက လေထဲ ပျံ့

လွှင့်လာ၍ လင်းဟန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျူးလစ်ပန်းများက အနံ့ပြင်းသော ပန်းအမျိုးအစားမဟုတ်သောကြောင့် လေထုထဲတွင် ထိုပန်းနံ့ကို ဆက်တိုက်မဟုတ်ဘဲ ရံဖန်ရံခါသာ ရတတ်သည်။ ယခုမူ ညနေစောင်းအချိန်ဖြစ်သည်

ကြောင့် ပန်းရနံ့က အနည်းငယ်မျှသာ ပျံ့လွှင့်လာပြီး ပန်းခင်းကြီးက ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းသည့်တိုင် သူ့ကို မူးဝေမွန်းကျပ်စေခြင်းမရှိပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ကို လင်းဟန် မရုန်းမိပေ။ ထိုအနေအထားလေးအတိုင်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းလှမ်းပြီး ပန်းရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေမိသည်။ ထို့နောက် အုတ်ဖြူဖြူများပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှအကြာတွင် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"မျက်လုံးဖွင့်လို့ရပြီ...."

လင်းဟန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

သူမြင်တွေ့လိုက်ရသမျှ အရာအားလုံးက ခရမ်းရောင်များပင်။ သို့သော် ခရမ်းရောင်က အရောင်မဖျော့လွန်းသလို တောက်လည်းမတောက်လွန်းပေ။ ပန်းတစ်ပွင့်ချင်းစီကို ဂရုတစိုက်ညှိထားပြီး အရောင်နှင့် အရှည်က ပုံမှန်လောက်ပင်။ လေပြေတိုက်ခတ်သွားသည့်အချိန်တိုင်း ပန်းပွင့်နှင့်ရိုးတံလေးများက အသာအယာယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။ တရိပ်ရိပ်ကျဆင်းသွားသော နေမင်းကြီးနှင့်အတူ တိမ်တိုက်များကလည်း ရွှေဝါရောင်သန်းနေသည်။ ဤနေရာနှင့် သိပ်မနီးမဝေးတွင် ယာဥ်ပျံကို ရပ်နားထားသလို M2742 ကလည်း တိတ်တဆိတ်တည်ရှိနေသည်။

ခရမ်းရောင်ပန်းခင်းကြီးက ဤနေရာနှင့် ဝေးကွာလွန်းသော နေရာတွင်ရှိနေသော အလင်းလှိုင်းလှုပ်ခတ်ခြင်းကြောင့် ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသည့် ခရမ်းရောင်လှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းသွားကာ

အဖိုးထိုက်တန်သည့် ခရမ်းရောင်ကျောက်များသဖွယ်ဖြစ်သော ရှားပါးလွန်းသည့် မှတ်ဥာဏ်နက်ဗျူလာနှင့်ပင်တူနေသည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက အဲဒီပန်းတွေကို ဘာလို့စိုက်ခဲ့မိမှန်း ကိုယ်လည်း မသိဘူး...."

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဒီပန်းခင်းကြီးရဲ့အရောင်က ကိုယ်မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ မှတ်ဥာဏ်နက်ဗျူလာနဲ့ အရမ်းတူတယ်လို့ ရုတ်တရက်တွေးမိသွားလို့ဖြစ်မယ်"

သို့သော် ဤပန်းခင်းကြီးက မှတ်ဥာဏ် နက်ဗျုလာနှင့်မတူပေ။

နက်ဗျူလာက ထူးခြားဆန်းကြယ်လွန်းသောအရာဖြစ်ပြီး ဤပန်းခင်းက ယုတ္တိတန်သောအရာဖြစ်၏။

လင်းဟန်က ရနံ့ခပ်သင်းသင်းရှိသော အခြားပန်းများ ပတ်လည်ဝန်းရံထားသော မှန်လှောင်အိမ်အလယ်တွင်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများက ခရမ်းရောင်ပန်းခင်းကြီးထံတွင်သာ အကြည့်ရောက်နေမိသည်။ သူ့လက်များကလည်း ဟယ့်ယွင်ထင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသဖြင့် ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုပင် ကိုယ်ပြန်ကြားနေရသည်။

"မစ္စတာလင်း..."

ဤနေရာကို သဘောကျလားဟု မေးရန်ပြင်နေခိုက် လင်းဟန်က စကားဖြတ်ပြောလာသည်။

"ကျွန်တော်နောင်တမရဘူး"

လင်းဟန်က ပြောသည်။

"အကုန်လုံးကို ကျွန်တော့်စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခဲ့တာမလို့လေ"

မှန်လှောင်အိမ်၏ ဖန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဆည်းဆာရောင်ခြည်က ဖြာကျနေ၏။ လင်းဟန်ကို ဟယ့်

ယွင်ထင်၏ အရိပ်က လွှမ်းမိုးထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကတ္တီပါသဖွယ် အလွှာပါးပါးလေးက ရစ်ပတ်ထားသည်။ ဟယ့်ယွသ်ထင်၏ မျက်နှာကောက်ကြောင်းများက ချောမောပြေပြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကိုငုံ့ကြည့်လာသော မျက်ဝန်းပြာများထဲတွင် နူးညံ့မှုတို့ရှိနေသေးသည်။

ထိုတစ်ခဏချင်းအတွင်းတွင် နေဝင်ဆည်းဆာဟူသောအရာက သူတို့နှစ်ဦး လွဲချောခဲ့သော အလင်းတန်းလေးတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု သူခံစားမိသည်။

ထိုအလင်းတန်းကို ထိကိုင်လိုက်ရုံမျှနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းနှစ်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စကြဝဠာ၏ နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပျော်ဝင်ကာ အရိုးရှင်းဆုံးနေ့ရက်များဆီသို့ ပြန်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်အထိ နက်ဗျူလာက သူတို့နှင့်နီးကပ်လွန်းနေသည်။

အခြေအနေက ကောင်းမွန်လွန်းနေသဖြင့် သူတို့ အဘယ်အရာကိုမှ ဖြတ်ကျော်စရာမလိုတော့ပေ။

"ဟယ့်ယွင်ထင်..."

လင်းဟန်က သူ့ကိုပြုံးပြရင်းပြောလာသည်။ လင်းဟန်၏မျက်ဝန်းလေးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တို့ လျော့နည်းသွားပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်များကအတိုင်း တစ်ပုံစံတည်း တောက်ပနေပြန်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှမရှိတော့ဘူး...ကျွန်တော့်ကို နမ်းပါဦး"

လင်းဟန် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တွေးနေမိသည်။

ငါက တကယ် လောဘကြီးတဲ့သူပဲ....

စစ်မှန်ပြီးလှပသည့်အရာတိုင်းကို သူလိုချင်မိသည်။ တစ်သက်စာ နွေးထွေးလွန်းသည့် ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခု ၊ တည်ငြိမ်နေသော ရေပြင်၏ နူးညံ့မှု ၊ နွေးထွေးပြီး ချစ်ခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော အနမ်းတစ်ခု ၊ အတိုင်းအဆမဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားလုံးကို သူအလိုရှိသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ကို ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လိုက်သောအခါ လင်းဟန်လည်း မှန်လှောင်အိမ်၏ ပြတင်းဘောင်ပေါ်မှီပြီး ထိုသူနှင့်အတူ ဝင်သက်ထွက်သက်များကို တိတ်တဆိတ်ဖလှယ်နေမိသည်။

လက်အိတ်များကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက လွှင့်ပစ်လိုက်မိမှန်းမသိချေ။ သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကိုသုံးပြီး ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို ပွတ်သပ်ပေးချင်မိသည်။ ဒဏ်ရာအမာရွတ်များကို အနမ်းပေးချင်သည်။ ချွေးများကို လျက်ပေးချင်မိသည်။

လင်းဟန်တစ်ယောက် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မေးစေ့ကို တတိတိကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လက်ကိုဆွဲယူပြီး သူ့ခါးပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လက်တို့က သူ့ခါးပေါ်မှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ တဖြေးဖြေးတိုးသွားပြီး လင်းဟန်၏ နူးညံ့လွန်းသော ကျောက်စိမ်းသဖွယ် အရေပြားလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

သူအားသုံးလိုက်လျှင် ထိုအရေပြားပေါ်တွင် အနီရောင်အမှတ်အသားများကို ချန်ထားမိမည်ဖြစ်သည်။

မှန်လှောင်အိမ်မှာ အခိုးအငွေ့များ

ဖြင့် အုံ့ဆိုင်းနေပြီး ခရမ်းရောင်ပန်းများ၏ ပုံရိပ်က တဖြေးဖြေးဝေဝါးလာသည်။ ရုတ်တရက်ကြည့်လျှင် နယ်စပ်ဒေသတွင်သာ ပေါ်လာတတ်သော မှတ်ဥာဏ်နက်ဗျူလာနှင့်ပင် တူနေ၏။

အေးစက်နေသော သလင်းကျောက်ခုံပေါ်တွင် လင်းဟန် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ့လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို ကိုက်ခဲနေသည့် ဟယ့်ယွင်ထင်အတွက် လည်ပင်းမော့ပေးလိုက်သည်။

"အား...."

ဟယ့်ယွင်ထင်က အားသိပ်မသုံးသောကြောင့် ယားကျိကျိအထိအတွေ့ကိုသာ သူခံစားမိသည်။

လင်းဟန် တောင့်မခံနိုင်တော့သောကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်တုန်ရီသွားသည်။ အထဲမှ အခိုးအငွေ့များကြောင့် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသော မှန်ပြတင်းပေါ်သို့ ထောက်ထားသည့် သူ့လက်တို့မှာ အောက်သို့ တဖြေးဖြေး လျှောကျသွားပြီး လက်ချောင်းရာများကိုသာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

"ငိုပါ..."

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်၏ ခါးကိုဖိကပ်ပြီး နားအနားကပ်ကာ ပြောလာသည်။

လင်းဟန်ကို သူအော်ညဥ်းစေချင်သည်။ သာယာမှုကြောင့်ဖြစ်စေ ၊ နာကျင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ လင်းဟန်၏ အော်ညဥ်းသံကို သူ့တစ်ယောက်တည်းသာ ကြားခွင့်ရှိသည်။

ဤနေရာတွင် အခြားမည်သူမှရှိမနေသလို သူတို့၏အချစ်ကလည်း ခရမ်းရောင်ပန်းခင်းအလယ်တွင် စစ်မှန်ပွင့်လင်းနေ၏။

မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှင်ပင် ထိုခရမ်းရောင်လှိုင်းများကြားတွင် နစ်မြှုပ်ပြီး အဆုံးမဲ့အချစ်နယ်မြေဖြစ်သည့် နက်ဗျူလာထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

👾

Prev Next