Chapter 53

🌌Chapter 53

လုမော့ ဘောလုံးလေးကိုယူကာ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တင်၍ ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းက ဖန်နှင့်တူသော ဘောလုံးအကြည်လေးဖြစ်သော်လည်း ဖန်နှင့်မလုပ်ထားကြောင်း သိသာ၏။ အမြင့်မှ ပြုတ်ကျလာသော်လည်း အခွံမှာ လုံးဝ မကွဲ၊ ခြစ်ရာလေးပင် မရှိပေ။

ဘောလုံးလေးက လက်မခန့်သာ ကြီးမားသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော အပြာရောင် အမှုန်အမွှားများ ရှိနေကာ လှပသောပတ်လမ်းတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားနေသည်ကို အပြင်ခွံမှတစ်ဆင့် တွေ့ရ၏။

သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်းကို မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဘာလဲ..."

လင်းက အရာအားလုံးကို သိသင့်သည်ဟု သူ သဘာဝကျကျ ထင်မြင်၏။  

လင်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ကာ လုမော့၏ မျှော်လင့်ချက်များအပေါ် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

လင်း: "မသိဘူးလေ..."

သူ၏ ထင်မြင်ချက်က လုမော့ထက် ပို၍ ယကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး ၎င်းက လူများကို လွဲမှားစွာ တွေးတောစေမည်ဖြစ်သည်။

လုမော့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က လှုပ်သွားပြီး သူ့ဘာသာ တိတ်တိတ်လေး တွေးနေ၏။ ထိုအရာက အဓိပ္ပါယ်ရှိပေ၏။ ရှုပ်ထွေးနေသည့် စကားလုံးများကို ရေးနိုင်သည့် ထိုဗိုလ်မှူးက  လေးနက်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် လူတော့ မဟုတ်ပေ။

သူ လင်းအပေါ် မတူညီသည့်ပုံစံတစ်ခု ထပ်မှတ်သားလိုက်၏။

သို့သော် အပေါ်က ဘောလုံး ပြုတ်ကျလာသောကြောင့် လုမော့က ခေါင်းမော့ပြီး ကွဲအက်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

လေးလံသော အနီရောင် လိုက်ကာစများက လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားကာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ၀တ်ရုံကဲ့သို့ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး အခန်းတွင်းရှိ လူအရိပ်အယောင်ကို ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရ၏။

အဲဒီမှာ တကယ်ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ...

——

[ရှုပ်ပွနေတဲ့ အခန်းထဲတွင်]

သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ သလင်းရောင် မီးပန်းဆိုင်း ကျိုးသွားပြီး ၎င်းကို ထောက်ထားသည့် ကွင်းက တစ်ဝက်ကျိုးသွားကာ ပြိုကျလာသော်လည်း တန်းလန်းရှိနေသေးသည်။

နံရံပေါ်ရှိ အဖိုးတန်ပုံတူက ကျည်ဆန်ပေါက်များကြောင့် စုတ်ပြဲသွားခဲ့ပြီး  ယခုအခါ နေရောင်က အပေါက်များကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လွှစာနှင့် သလင်းခဲအမှုန်အမွှားများ ပြည့်နေပြီး အခန်းက လုံးလုံး ရှုပ်ပွနေ၏။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်တစ်ဦးက နံရံကို ကျောမှီထားပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် ခေါင်းစည်းကြိုးနှင့် မီးခိုးရောင်ဆံပင်ရှည်ဖြင့် သူ့မျက်နှာက တင့်တယ်လှပနေ၏။ ထိုသူက ဘယ်ရွန်၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားသားတော် မောလ်အိုက်ဒင်ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အနက်ရောင် ၀တ်ဆင်ထားသော အရပ်မြင့်မြင့် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ် လေးယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာ၏။ မူလက သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး သူ့အဖေထံမှ ပိုက်ဆံတောင်းကာ ခြိမ်းခြောက်မည်ဟု မောလ် ထင်ခဲ့၏။

သို့သော် တစ်ဖက်သား၏ စကားလုံးများက သူ့နှလုံးခုန်သံကို မြန်သွားစေ၏။

"ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသားလေး...မင်း အများကြီးမနာကျင်ချင်ရင် ကောင်းကောင်းနာခံပြီး မြေပုံကို လက်ဆင့်ကမ်းပေး..."

ဒီအမျိုးသမီးတွေက ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာပဲ...

သို့သော် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ မောလ်က သူပုန်တပ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ့အဖေပင် မသိခဲ့ခြင်းပင်။ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်းမပြုမီတွင် လွယ်ကူချောမွေ့စေရန် အတွက်  တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေချင်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးသော အစောင့်အားလုံးကိုလည်း ဖယ်ရှားမိခဲ့သည်။

မောလ် ထိတ်လန့်ဟန်ဆောင်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ...ငါနားမလည်ဘူး...ကယ်ကြပါဦး...ကယ်ကြပါဦး..."

သူ့ပုံက ပျော့ညံ့၊ မတည်ငြိမ်၊ ဉာဏ်နည်းမိုက်မဲသော အမျိုးသားဇာ့ဂ် တစ်ယောက်လိုပင်။

သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်လာ၏။

ကျည်ဆန်ပူပူက မောလ်၏ ပါးပြင်ဘေးသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားစေ၏။ သူ့နောက်ဘက်ရှိ မှန်ပြတင်းပေါက်က ကွဲကြေနေလေပြီဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ရေမှော်သဖွယ် ရှည်လျားသော သူ၏ မီးခိုးရောင်ဆံပင်များက လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေ၏။ 

သို့သော် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်လေးယောက်က ထိုမျှလောက်နှင့် မရပ်တန့်သေးပေ။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆံများက အခန်းထဲ၌ ပျံ့နှံ့သွားကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်စဖွယ်အမျိုးသားလေး မင်း မေ့မြောသွားဖို့ တွေးကြောက်မနေနဲ့...မင်းကြည့်ရတာ ကောလဟာလတွေထဲကလို ကြောက်တတ်မယ်လို့ ငါ မထင်ပါဘူး…"

မောလ် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေ၏။ အမျိုးသမီးလေးယောက်က သူ့ကို ဝိုင်းထားပြီး တစ်ဦးက သူ့ခေါင်းကို သေနတ်နှင့် ချိန်ထားကာ ကျန်အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ကျောခိုင်းလျက် အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်သည့် အစောင့်များကို တိုက်ခိုက်ရန် စောင့်နေ၏။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က မောလ်ကို ငါးစက္ကန့်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ 

မော့လ် သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်တစ်ဦးရဲ့ ခွန်အားနဲ့ သူ ဘယ်လိုများ ယှဉ်နိုင်မလဲ...

သူ့လက်က အတင်းအကျပ် မြှောက်ခံလိုက်ရပြီး လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်း အဖြည်ခံလိုက်ရ၏။

သူ့လက်ဖဝါးမှာ ဘာတစ်ခုမှမရှိသောကြောင့် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က မျက်လုံးပြူးကျယ်သွား၏။

"ဘာမှမရှိပါလား..."

သူ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး မောလ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သော်လည်း အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့ရှိသော မျက်လုံးတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မောလ်က တစ်ခဏချင်း သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့နှာခေါင်းဖျားက အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်ကို ထိလုနီးပါးပင်။

အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်၏ အကြည့်က ငေးငိုင်နေပြီး မောလ်ကို ချုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်က ခွန်အားဆုံးရှုံးသွားကာ မြင့်မားသောတောင်တန်းကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း လဲကျသွား၏။

"ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုပဲ..."

မောလ်၏ လုပ်ရပ်များကို သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသလို အခြား အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်သုံးယောက်က တုံ့ပြန်ရန် နောက်ကျသွားကြသည်။ နောက်ကျနေသော အစောင့်များက နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သေနတ်များက အခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များကို ချိန်ထားကြ၏။

"မလှုပ်ကြနဲ့..."

အခြေအနေမကောင်းသည်ကိုမြင်ပြီး အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်သုံးယောက်က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်၏။ သူတို့၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်များက ရုတ်တရက် ပုံပျက်သွားပြီး ရွှံ့အရည်ပျော်သလို မြန်မြန်အရည်ပျော်သွား၏။ အထောက်အကူမရှိသော အဝတ်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ကြမ်းပြင်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများအတွင်းသို့ အဖြူရောင်ဇာ့ဂ်ငယ်လေး ၃ကောင်က လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မောလ်...မောလ်..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဘယ်ရွန်အိုက်ဒင်က အစေခံများကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။ သူက ဘွတ်ဖိနပ်အထူကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်များကို နင်း၍ မောလ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်၏။

"ငါ့သားလေး...အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မောလ်က သူ့ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ခံထားရ၏။ သူခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းကာလိမ္မာရေးခြားရှိပုံစံသို့ ပြောင်းလိုက်၏။

"ဖေဖေ...မောလ် အရမ်းကြောက်တာပဲ...မောလ် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ...သူတို့ ဘာလို့ မောလ်ကို သတ်ချင်ရတာလဲ..."

ဟင်း...

သူ့အဖေက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်၏။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ပြတင်းပေါက် ပေါက်ကွဲသွားချိန် သူက မြေပုံကို လွှင့်ပစ်ခဲ့၏။ 

အောက်ထပ်က ဇာ့ဂ်အားလုံး အခုထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ခန့်မှန်းရတာပဲ...နောက်တစ်ဆင့်က မြေပုံကို ပြန်ယူဖို့နဲ့ အဆုံးသတ်ဖို့...

...

မောလ်၏ မူလက တည်ငြိမ်နေသော စိတ်နှလုံးက အောက်ထပ်ရောက်သည်နှင့် အခုန်မြန်လာ၏။ 

ခန်းမလွတ်တွင် ဇာ့ဂ်အနည်းငယ်သာ ကျိုးတိုးကျဲတဲ ကျန်ရှိပြီး ၎င်းတို့တွင် အထင်ရှားဆုံးမှာ...

အနက်ရောင်ဆံပင်န အမျိုးသားဇာ့ဂ်နှင့် ငွေရောင်ဆံပင်နအမျိုးသမီးဇာ့ဂ်တို့ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်လက်ထဲရှိ ဘောလုံးငယ်လေး။

ဒီဘောလုံးလေးကဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ... ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေသေးတာကိုမင်းလို အရူးတစ်ယောက်က အခုထိ အဲ့ဒါကို ဆော့နေတာလား...

မောလ် တစ်ခဏမျှ မျက်နှာပျက်သွား၏။

လုမော့ ဤနေရာရှိ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိပြီး သူ့လက်ထဲက ဘောလုံးကို အပေါ်အောက်ပစ်ကစားနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်းအား မေးလိုက်၏။

"တတိယစစ်တပ်ရဲ့ ဗိုလ်မှူးအနေနဲ့ မင်းကို နည်းနည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ဒီပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာတောင် မသိဘူးဆိုတော့...ဒါက တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်..."

လုမော့ အနီးနားစားပွဲပေါ်မှ အဖျော်သမား၏ ဖျော်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ အထဲတွင် အရက်အနည်းငယ်ရှိနေသေး၏။

အဖျော်သမားက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် သေနတ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလုပ်များနေရာမှ အရာအားလုံးပစ်ချကာ ထွက်ပြေးသွားပုံပင်။

လုမော့က ဘောလုံးငယ်လေးကို ဖျော်ရည်ခွက်ထဲ ထည့်၍ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ခါလိုက်၏။

ဘောလုံးနှင့် ဖန်ခွက်ထိခတ်သံက ခန်းမတွင်း၌သာမက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲ၌ပါ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများက ကွဲပြားသွား၏။

စက္ကန့်သုံးဆယ်ကြာပြီးနောက် လုမော့က စားပွဲပေါ် ခွက်ကို "ကလန့်"ခနဲ အသံမြည်အောင် ဖိလိုက်ပြီး ခွက်ကို အခြားလက်နှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘောလုံးက မလှုပ်ချေ။

လုမော့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"ဒီနည်းလမ်းက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်..."

မောလ် လဲလုမတတ် ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေကာ "သူတို့ နည်းလမ်းအမှန်ကို မသိဘူး"ဟု စိတ်ထဲကနေ ပြောနေ၏။ ဖွင့်၍ရမည်မဟုတ်ချေ။ 

ငါက ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းက ခွက်ထဲမှ ဘောလုံးငယ်ကို ထုတ်ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခြစ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့ စမ်းကြည့်ပါလား..."

လုမော့က စိတ်ဝင်တစားနှင့် မီးခြစ်ကို ယူလိုက်၏။

"မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်..."

လင်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သံဝိုင်ယာကြိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဘောလုံးကိုပတ်ရန် သံကြိုးကို ကွေးလိုက်သည်။

လုမော့ မီးခြစ်ကိုယူကာ ဘောလုံးအောက်တွင်ထားပြီး ခလုတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိလိုက်၏။

မောလ်: "..."

မဟုတ်ဘူး၊ မီးကင်ရင်လည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူးလို့...

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် မီးတောက်များက ကောင်းကင်ပေါ်ကို တက်လာသည်။

မောလ်: w(Д)w

အား...အား...အား...အားးးးးး…

အဲ့ဒါက မီးခြစ်တောင် ဟုတ်ရဲ့လား...မင်း အဲ့ဒါကို ***** လို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်...

လုမော့က သုံးမီတာမြင့်သော မီးတောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အိုး လင်း...ဒါက တော်တော်အသုံးဝင်တာပဲ..."

လင်း၏ နားရွက်များက နီမြန်းသွား၏။

"သခင် လိုချင်ရင် ကစားဖို့ သုံးလို့ရတယ်..."

သို့သော် စက္ကန့်အတော်ကြာအောင် ကြော်ပြီးတဲ့နောက်တွင်လည်း ဘောလုံးက လုံးဝ မရွေ့သေးဘဲ အလွန်လှနေသေး၏။

မောလ်က သူ့နှလုံးသားကို ကာထားပြီး သူ့မျက်နှာက ချွေးစေးများထွက်ကာ အသက်ရှူမဝသလို ဖြစ်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ချီက ဘောလုံးကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

" အရှင်လုမော့...ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်..."

လုမော့က ကျင့်ချီမျက်လုံးများကို အားတက်သရော မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်ချီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်လည်း အထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာကို အရမ်းသိချင်နေတယ်" 

ကျင့်ချီက လုမော့ကို ကြောင်တက်တက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လုမော့ သူ့ကို အထင်အမြင်သေး၍ ရှုတ်ချမည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့ပြီး သူ့စကားကို နားထောင်ရန် မမျှော်လင့်ခဲ့မိပေ။

ထိုခဏတာတွင် သူ ကလေးဘဝကို ပြန်ရောက်သွားပုံရပြီး သူအလုပ်များ ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ပြီး သည့်အခါ သူ့အဖေက သူ့ခေါင်းကို ဖွဖွလေးပွတ်ပြီး အားပေးခဲ့သလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ စိတ်ခံစားချက်များက သူ့အား တက်ကြွလာစေ၏။

ကျင့်ချီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ရုပ်သေပြစက်နဲ့ တော်တော်တူတယ်...ကိုက်ညီတဲ့စက်တစ်ခု ရှိသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်...ဒါကို အဲ့ထဲ ထည့်သွင်းပြီးမှသာ စနိုင်မှာပါ..."

လင်း ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်၏။

"အရှင်ကျင့်ချီရဲ့ တွေးပုံက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်..."

လုမော့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

 "ဒါဆို ငါတို့ လောလောဆယ် ဖွင့်လို့မရဘူးပေါ့..."

ကျင့်ချီက ပြန်ဖြေ၏။

"လက်ရှိမှာတော့ အဲ့လိုနည်းပဲ ရမယ်ထင်တယ်..."

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရပြီး မောလ်၏ နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွား၏။

သူတို့ အကြီးမားဆုံးထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်နေပုံပင်။

၎င်းက သူပုန်အဖွဲ့မှ တီထွင်ထားသည့် နောက်ဆုံးပေါ် လုံခြုံရေးနည်းပညာဖြစ်ပြီး အမှန်ပင် ရုပ်သေနည်းပညာဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုပ်သေကို ရယူရန်နည်းလမ်းက ကိုက်ညီစက်မဟုတ်သော်လည်း ရိုးရှင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်၏။

၎င်းကို ချိုးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

၎င်း ပျက်စီးသွားသရွေ့ အတွင်းမှ အမှုန်အမွှားများက စက္ကန့် ၃၀ ကြာပြီးနောက် အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် ကိုယ်ရေးစာရုပ်သေပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒါကို ဘယ်သူက တွေးနိုင်မလဲ...

ရန်သူမှ ကြားဖြတ်ဟန့်တားခံရလျှင်ပင် ကြိုးကြိုးစားစားဖြင့် ရရှိလာသည့် အချက်အလက်များကို သတိတကြီး သိမ်းထားမည်ပင်။

ဘယ်သူက ချိုးဖျက်ဖို့ ဘယ်လောက်သတ္တိရှိမလဲ...

အလွန်မာကျောပြီး ခိုင်ခံ့သောအခွံနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် ၎င်းက စိတ်ချရသည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး မတော်တဆ ကျိုးသွားမည်မဟုတ်ချေ။

မောလ်က သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပင့်လိုက်ပြီး လုမော့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းပြီလေ… သူတို့ဘာမှမသိဘူးဆိုရင် အဲဒါကို ပစ်ထားလိုက်သင့်ပြီ…

မြန်မြန်လုပ်လိုက်‌ကြတော့...

လုမော့ ဘောလုံးကို ငုံ့ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

“တကယ်ပဲ နည်းလမ်းမရှိဘူးလား..."

သူ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ့အသံမှ စိတ်ပျက်မှုကို လူတိုင်း ခံစားမိနေပသည်။ သူလေးစားရသည့် လုမော့ အလွန်စိတ်ဆိုးနေသည်ကို ကျင့်ချီ သည်းမခံနိုင်ဘဲ အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ လိုက်ဖက်ညီစက်ကို ရှာနိုင်ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ...အရှင်လုမော့အရမ်းသိချင်နေရင် ဘာလို့ အနာဂတ်အတွက် မသိမ်းထားရတာလဲ..."

လုမော့ မျက်လုံးများကို မှေးထားပြီး ဘောလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်စက္ကန့်…

ငါးစက္ကန့်…

ဆယ်စက္ကန့်…

"မဟုတ်ဘူး..."

သူက ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လင်း၏ ခါးမှ သေနတ်ငယ်တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ ဘောလုံးငယ်လေးကို အခိုင်အမာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ပဲ အထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြည့်ကိုကြည့်ရမယ်…

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မောလ်က သူ့ပါးပြင်များကို လက်ဖြင့်အုပ်ပြီး သူ့အမူအရာက နာကျင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အား...အား...အား...အားးးးးး

****ယီးလိုပဲ မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...

တစ်ယောက်ယောက် ဒီအမျိုးသားဇာ့ဂ်ကို လာရပ်ပေးကြပါလို့...

"ဘမ်း--"

နောက်ထပ် သေနတ်သံတစ်သံက ခန်းမလွတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

သို့သော် ကျည်ဆန်က ဘောလုံးငယ်လေးကို မထိခဲ့ချေ။ လုမော့ တွေးတွေးဆဆဖြင့် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို လှည့်ကာ ညာဘက်သို့ လားရာပြောင်းလိုက်၏။ 

"နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီလေ..."

🌌🌌🌌