Volume 13 : လူမှုဘာသာရပ်များဌာန
Chapter 279 (ကဗျာဝင်္ကပါ ၀၃)
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အားလုံးကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ တုဖူဘက်ကို သွားချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မုန့်ဟောက်ရန်ဘက်ကို သွားချင်လား။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက အကြံပြုသည်။ "တုဖူဘက်ကို သွားပါလား။ ဒါ့အပြင် တုဖူရဲ့ကဗျာတွေကို အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါတို့ကျက်ခဲ့ရတာကြောင့် ငါတို့မေ့သွားရင်တောင် ရှင်းဝမ်က သေချာပေါက် မှတ်မိမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်!"
အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကျောင်းသားများသည် ကဗျာများစွာကို အလွတ်ကျက်ရန် လိုအပ်ပြီး စာမေးပွဲတွင် ကဗျာများသတ်ပုံမှာလည်း မသင်မနေရဘာသာရပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီးနောက်တွင် ဘာသာရပ်ခွဲများ ထပ်မံခွဲထားခြင်းကြောင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ သင်တန်းများ၏ အခက်အခဲနှင့် ဖိအားများ ဆက်လက်တိုးမြင့်လာကာ ကျောင်းသားအများအပြားသည် စာပေနှင့် မဆက်သွယ်တော့ဘဲ ကျက်မှတ်ခဲ့ကြသည့် ကဗျာများနှင့် ရှေးဟောင်းစာသားများကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့သွားကြသည်။
ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွင် မပေါ်သေးသော ကဗျာများကို ပြောစရာမလိုပင်မလိုဘဲ ၎င်းသည် အထက်တန်းကျောင်း စာပေဖတ်စာအုပ်မှ အလွတ်ကျက်မှတ်ရမည့် အခန်းဖြစ်ရင်တောင် ကောလိပ်တွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လုံးလုံးရေးသားနိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။
‘ကဗျာနယ်ပယ်တွင် အထူးပြု’ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှာ တရုတ်ဘာသာစကားနှင့် စာပေဌာနသည် တရုတ်စာလေ့လာသော အရည်အချင်းရှိသူများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် အထူးပြုပါသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် စာပေသင်တန်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ လူတိုင်းက ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်ကြသည်။ သင်္ချာဝင်္ကပါကို ကြုံတွေ့ရသလိုပဲ လူတိုင်းက မဆိုင်းမတွဘဲ ကျန်းဖျင်စစ် နောက်ကို လိုက်ကြလိမ့်မည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်းသည်လည်း တုဖူ၏လမ်းကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူက ကျန်းဖျင်စစ်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ညာဘက်လမ်းကို အရင်သွားပြီး ညာဘက်လမ်းဧရိယာကို စူးစမ်းလေ့လာကြမယ်။ ငါတို့ ထွက်ပေါက်မတွေ့ရင် ဒီကိုပြန်လာမယ်။ မင်းက မြေပုံလမ်းကြောင်းကို မှတ်ထားလိုက်ပါ။ လမ်းဆုံလမ်းခွဲတွေများလွန်းရင် ရှုပ်ယှက်ခတ်မှာကို ငါစိုးတယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ လမ်းလျှောက်ရင်း မြေပုံဆွဲလိုက်မယ်။"
လူတိုင်းသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နောက်လိုက်ကာ နံရံအလယ်ရှိ တံခါးဆီသို့ သွားပြီး ညာဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
ဒီလမ်းက ရေမဟုတ်တော့ဘဲ လမ်းကျယ်သည်။ လီပိုင်၏လှေသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မြင်းကိုစီး၍ နှင်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူကို ချက်ချင်း ဖယ်လိုက်ပြီး အားလုံးက လီပိုင်၏နောက်မှာ တန်းစီနေခဲ့သည်။ မြင်းစီးနေသော လီပိုင်နှင့် အမီလိုက်နိုင်ရန် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် 'အလင်းကဲ့သို့လျင်မြန်ခြင်း' အဖွဲ့လိုက် အရှိန်မြင့်ခြင်းစွမ်းရည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖွင့်ခဲ့သည်။
5 မိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ လီပိုင်၏မြင်းသည် တဲတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်သွားသည်။
တဲအောက်မှာ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းပေါ်မှာ အနက်ရောင် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့် နက်ပြာရောင်ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသောသူကို သူတို့မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလှဆင်ထားတာ မရှိဘဲ သူက အလွန်ရိုးရှင်းသည်။
သူတို့ရှေ့က အချက်ပြဘောက်စ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်—
ဇာတ်ကောင်အသစ်သော့ဖွင့်ခြင်း: တုဖူ။
ထန်မင်းဆက်၏ နာမည်ကျော်ကဗျာဆရာ။ ဇာတ်ကောင်မှာ လှပပြီး ရှောက်လင်လောင်ဟုလည်း သိသည်။
ကျေးဇူးပြု၍ တုဖူ၏ခြေလှမ်းအတိုင်းလိုက်၍ ဝင်္ကပါကို ဆက်လက်စူးစမ်းပါ။
စူးစမ်းလေ့လာခြင်း 10%။
လီပိုင်ကို ပထမဆုံးတွေ့သောအခါ သူ၏ဝင်္ကပါစူးစမ်းလေ့လာမှုနှုန်းက 5% ရှိတာကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်မှတ်မိပြီး ယခု တုဖူကို တွေ့သောအခါ သူ၏ဝင်္ကပါစူးစမ်းမှုနှုန်းက 10% ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက ကျန်းဖျင်စစ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကဗျာဆရာကို သော့ဖွင့်ပြီး စူးစမ်းလေ့လာမှုနှုန်းကို 5% တိုးစေမှာလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အင်း၊ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဒီဝင်္ကပါမှာ ကဗျာဆရာ အယောက် 20 လောက် ရှိတယ်။ ကဗျာဆရာတွေကို သော့ဖွင့်ပြီး မေးခွန်းတွေအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုပြီးရင်း စူးစမ်းလေ့လာမှုနှုန်း 100% နဲ့အတူ ငါတို့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်။"
ဒီလိုဆိုရင် ကဗျာရရန် လိုအပ်ချက်များက အလွန်များသည်။ ကဗျာဆရာများ၏ လက်ရာတွေ အများကြီးရှိပြီး သင်မသိသောကဗျာတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရရင် မေးခွန်းကို မှန်မှန်ကန်ကန် မဖြေနိုင်သလို ဝင်္ကပါတစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းလို့ မရပါဘူး။
လျှိုကျောက်ချင်းက ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဒီသင်တန်းက credit 4 မှတ်သင်တန်းနဲ့မတူဘဲ အခက်အခဲကမနိမ့်ဘူး! ခုနကလို 'သူရဲကောင်းသို့တမ်းချင်း'ကဗျာလိုပဲ ရှင်းဝမ်သာ အစအဆုံးမရေးခဲ့ရင် ငါတို့ ယန္တရားကို ဖွင့်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လူတိုင်းကို ပြုံးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "ဒီမှာ ပေါ်လာတဲ့လူတွေက နာမည်ကြီး ကဗျာဆရာတွေ ဖြစ်လောက်တယ်။ စာကြည့်တိုက်က သိပ်ပြီးတွင်းတူးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်။ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေက 4 credit သင်တန်းအတွက် အရမ်းခက်တယ်ဆိုရင် အဖွဲ့အားလုံးက ဒီမှာ ကျရှုံးကြမှာမလား။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်! ခက်ခဲတဲ့မေးခွန်းတွေအတွက် အရိပ်အမြွက်တွေ ရှိလောက်တယ်။ ကဗျာတွေအားလုံးကို အလွတ်ထားပြီး ငါတို့တွေ ကျက်မှတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား။"
စကားကျလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ကဗျာဆရာနှစ်ယောက်ကြားက ဆုံတွေ့မှုဟာ နှစ်ထောင်ချီကြာအောင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတိုင်း ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ တုဖူက လီပိုင်ကို တဲထဲမှာထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဝိုင်အိုးကိုထုတ်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ယောက်သားက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြပြီး ရဲရင့်စွာ သောက်ကြသည်။
ကျောင်းသား 12 ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
အနီးနားတွင် တခြားသူများမရှိသလို 'ကဗျာအမတ'နှင့် 'ကဗျာပညာရှင်'တို့က သောက်နေကြတာကို အားလုံးက သူတို့ဘေးတွင်ရပ်ကာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေမှန်း သူတို့မသိပေမယ့် သူတို့ရှေ့ကမြင်ကွင်းသည် 'အသံတိတ်ရုပ်ရှင်'နဲ့တူပြီး လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့၏ စကားသံများက သူတို့နားထဲကို မရောက်လာပေ။
လူယုံတော်နဲ့တွေ့ဖို့ ဝိုင်ခွက်တစ်ထောင်ထက် နည်းတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား အလွန်ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သောက်ကြသည်။
ဝိုင်အိုးတစ်လုံးသောက်ပြီးနောက် တုဖူသည် စုတ်တံတစ်ချောင်းကိုယူကာ တဲရှေ့နံရံတွင် စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းရေးခဲ့သည်။ "ဆောင်းဦးရာသီရောက်လာတော့ မင်းက ဆူးလေမှို့လို တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားနေဆဲပါပဲ။ မင်းက ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းဖို့ နည်းလမ်းရှာပေမယ့် ကျရှုံးခဲ့တယ်။"
အဖြေဘောက်စ်အလွတ် စာကြောင်းနှစ်ကြောင်း အောက်တွင် ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်းက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ သူတို့မျက်လုံးများက သိသလားဟု မေးနေသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ စုတ်တံကို ကောက်ယူပြီး ကဗျာ၏ ဒုတိယပိုင်းကို နေရာလွတ်တွင် အမြန်ရေးခဲ့သည်။ "ရူးသွပ်စွာ သီချင်းဆိုရင်း သေလောက်အောင် သောက်ရင်းနဲ့ မင်းရဲ့နေ့ရက်တွေကို နစ်မြုပ်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့အတွက် ဂဠုန်ငှက်က ပျံသန်းမှာလဲ။ ဘယ်သူ့အတွက် ဝေလငါးက ခုန်တက်မှာလဲ။"
အဖြေက မှန်ကန်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ ကဗျာအပြည့်အစုံသည် ပျော့ပျောင်းသောအလင်းရောင် အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြင့် လင်းလက်နေသည်။
တုဖူသည် ကဗျာရေးပြီးတာနဲ့ လီပိုင်က စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက ကျောက်နံရံပေါ်တွင် စုတ်တံကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ "ငါတို့မခွဲခွာရင် ရက်အနည်းငယ်လောက် သောက်ကြပြီး သဘာဝပသာဒနေရာတွေနဲ့ ပင်လယ်အော်အားလုံးကို လည်ပတ်ခဲ့တယ်။ ကျောက်တုံးဂိတ်မှာ ငါတို့ပြန်တွေ့ပြီး ငါတို့ရဲ့ရွှေဝိုင်ခွက်တွေကို ပြန်သောက်ကြမလား။"
နောက်ထပ်စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကို ခါတိုင်းလို အလွတ်ထားထားပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ကဗျာတစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ်ရန် စုတ်တံကိုကိုင်လိုက်သည်။ "ဆောင်းဦးရာသီလှိုင်းလုံးကြီးက မြစ်စစ်းမှာ စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ကမ်းခြေတောင်တန်းတွေက မနက်ခင်းအလင်းရောင်ကို အံတုနေတယ်။ မင်းက ဆူးလေမှို့လို ပျံသန်းပြီး အဝေးသွားမှာဖြစ်တာကြောင့် ငါတို့ရဲ့ခွက်တွေကိုဖြည့်ပြီး ကုန်တဲ့အထိသောက်ရအောင်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက သူ့မျက်မှန်ကိုပင့်တင်ပြီး နံရံပေါ်က ကဗျာကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကဗျာနှစ်ပုဒ်ကို ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး! လူမှုဘာသာရပ်များဌာနကို ရောက်တော့ ငါဘာလို့ စာမတတ်သူလို ခံစားနေရတာလဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ဒါတွေဟာ မင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရပ်တွေ မဟုတ်တာကြောင့် မင်းမသိတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ မင်း ငါ့ရှေ့မှာ ကွန်ပျူတာကုဒ်တွေကို အတန်းလိုက်ရေးရင် ငါလည်း စာမတတ်သလို ခံစားရလိမ့်မယ်။"
သူပြောတာကိုကြားတော့ ခယ်ရှောင်ပင်းက စိတ်အခြေအနေပိုကောင်းသွားပြီး သူက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ဒီကဗျာနှစ်ပုဒ်ကို တုဖူနဲ့ လီပိုင်တို့က အပြန်အလှန်ပေးခဲ့တာမလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှင်းပြလေသည်။ "လီပိုင်နဲ့ တုဖူတို့က သမိုင်းမှာ သုံးကြိမ်သာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ပထမအကြိမ်က ထန်မင်းဆက်မှာ ထျန်းပေါင်နန်းစံ တတိယနှစ်မှာဖြစ်တယ်။ လီပိုင်ကို ချန်အန်းကနေ ဖိအားပေးထွက်ခွာခိုင်းခဲ့ပြီး တုဖူနဲ့ လော့ယန်မှာ တွေ့ဆုံပြီးတော့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒုတိယတစ်ကြိမ်က အခု ဟယ်နန်ပြည်နယ်ဖြစ်တဲ့ လျှန်စုန့်မှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီနှစ်ရဲ့ ဆောင်းဦးရာသီမှာ သူတို့က လျှန်စုန့်မှာ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ နောက်နှစ်နွေဦးမှာတော့ ရှန်းတုန်းမှာ သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး ချီလူကို အတူခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်။ ခွဲခွာတဲ့အခါ သူတို့က ဒီကဗျာနှစ်ပုဒ်ကို အပြန်အလှန်ပေးခဲ့ကြတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ဇာတ်ကြောင်းပြန်ခြင်းသည် အလွန်တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ့စိတ်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
သမိုင်းတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများ၏ တွေ့ဆုံပွဲများသည် ခေတ်အဆက်ဆက် ပုံပြင်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။ လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့သည်လည်း အကျော်ကြားဆုံးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့ဘဝတွင် သုံးကြိမ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသော်လည်း ယင်းတွေ့ဆုံမှုသုံးကြိမ်မှာ သူတို့အား တစ်သက်လုံး လူယုံတော်ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။
အသက် 11 နှစ် ကွာခြားသော လူနှစ်ယောက်သည် အတူတူ သောက်ရင်း ကဗျာများ ရွတ်ရင်း အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်အကြောင်း ပြောနေကြတာ ဘယ်လောက်ပျော်စရာကောင်းသလဲ။
ရှုပ်ထွေးသောအချိန်များတွင် လူယုံတော်တစ်ဦးနှင့်တွေ့ရန် မလွယ်ကူပါ။ နောက်နှစ်ပေါင်းများစွာကြာလာသည့်အခါမှာတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်မတွေ့ခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ မေ့လျော့မသွားဘဲ အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော လက်ရာများကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူအကြိုက်ဆုံး ကဗျာဆရာများမှာ လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့ဖြစ်သည်။ သူ ပထမနှစ်တုန်းက လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့၏ ကဗျာများအကြောင်း စာစီစာကုံးရေးခဲ့ပြီး သူတို့၏ကဗျာများကို သူအလွန်ရင်းနှီးခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာတော့ လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့ကို စာကြည့်တိုက်မှာ တွေ့ဆုံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။
ဒီလိုအချိန်နှင့် အာကာသ ရှုပ်ထွေးမှုသည် သူ၏စိတ်ခံစားချက်ကို အလွန်ရှုပ်ထွေးစေသည်။
သူတို့ရှေ့မှာ လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့သည် တကယ့်လူအစစ်များမဟုတ်ကြဘဲ စာကြည့်တိုက်က ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်နှစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူတို့ လုံးဝမကြားရဘူး။ ဒါပေမယ့် ယွဲ့ရှင်းဝမ် ပြောချင်တာတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့လက်ရာတွေက တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ရတနာတွေဖြစ်လာပြီး ထာဝရလက်ဆင့်ကမ်းသွားမှာဖြစ်ပြီး နောင်လာနောက်သားတွေက အမှတ်ရနေပါလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။
...
လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့က တွေ့ဆုံမှုကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ လမ်းခွဲပြီးနောက် လီပိုင်သည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တုဖူသည် မြင်းစီးကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။ အားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ချက်ချင်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။
တုဖူသည် နောက်ကဗျာဆရာကို တွေ့ဖို့ လူတိုင်းခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အားလုံးက ဝမ်းနည်းစရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ပရမ်းပတာခေတ်ကြီးမှာ စစ်ပွဲ၏ အရိပ်အယောင်များက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသည်။
မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အလံများသည် အပျက်အစီးများဘေးတွင် လဲကျနေပြီး လမ်းဘေးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည့် အရိုးစုများ၊ အစာအလုံအလောက်မရ၍ ဒူးထောက်ပြီး အစာခြောက်များပေးရန် တောင်းပန်နေသော မိဘမဲ့များနှင့် မုဆိုးမများ၊ သူ့သားသေဆုံးပြီးနောက် တစ်ညတည်း ဆံပင်ဖြူသွားသော အဘိုးအို…
နေရာတိုင်းတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲရသည့် မြင်ကွင်းသည် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ပင် လမ်းဘေးနှစ်ဖက်တွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။
ထန်မင်းဆက်တွင် အကျော်ကြားဆုံး လက်တွေ့ဆန်သော ကဗျာဆရာအဖြစ် တုဖူသည် လူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို အလိုအပ်ဆုံး ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ အန်းရှီပုန်ကန်ပြီးနောက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာခေတ်တွင် သူသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် နှလုံးကြေကွဲစရာ၊ အရိုးထဲအထိအေးစိမ့်လောက်သော ကဗျာများကို ရေးသားခဲ့သည်။ နောင်လာနောက်သားများသည် ထိုကာလကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မကြုံဖူးကြသော်လည်း သူ၏ကဗျာများထဲမှ သင်ခန်းစာယူနိုင်ပြီး ထိုအချိန်က သာမန်ပြည်သူလူထု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားနိုင်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တုဖူ၏ နာမည်ကြီးကဗျာများဖြစ်သည့် 'မင်းက ထိုက်တောင်ထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ တခြားတောင်ငယ်တွေက တဖြည်းဖြည်းသေးလာတာကို မြင်ရလိမ့်မယ်'၊ 'လူချမ်းသာတွေက ဝိုင်နဲ့အသားတွေ နံနေစဉ် လူဆင်းရဲတွေက လမ်းဘေးမှာ အေးခဲပြီးသေနေပြီ'နှင့် တခြားနာမည်ကြီးကဗျာများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယွဲ့ရှင်းဝမ်းထင်ခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ အချက်ပြဘောက်စ်များအတွင်း များပြားသောစာသားများ ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ကဗျာရှည်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ အလွတ်များစွာရှိပါသေးတာကြောင့် ၎င်းတို့အားဖြည့်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
အပေါ်ဆုံးရှိ ကဗျာများ၏ အမည်များကို 'ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံ ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်း'၊ 'အိမ်ရာမဲ့ ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်း'နှင့် 'အဘိုးအို ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်း' တို့ကို ရေးထားသည်။
ဤသည်မှာ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက စာပေသင်ကြားရာတွင် ကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်သော ကဗျာများမဟုတ်ဘဲ ကဗျာကို နှစ်သက်သော တရုတ်ဘာသာစကားဌာနရှိ ကျောင်းသားများကသာ တုဖူ၏ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာများကို လေ့လာရန် သွားကြမည်ဖြစ်သည်။
ကဗျာခေါင်းစဉ်ထွက်လာတာနဲ့အမျှ ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပထမနှစ်တုန်းက တုဖူရဲ့ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာ 'အရာရှိသုံးဦးနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းသုံးမျိုး'အကြောင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတဲ့ စာစီစာကုံးရေးခဲ့တာကို ငါမှတ်မိတယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ကဗျာကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ရှင်းဝမ်က သူနှင့်အတူ self-study လေ့လာလေ့ရှိသည်။ သူက ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ဘေးမှာထိုင်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အချက်အလက်အများကြီး ဖတ်တာကို ကြည့်လေ့ရှိကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ် ရေးထားသည့် စာရွက်တိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။
ထို့ကြောင့် အချက်ပြဘောက်စ်ရှိ ကဗျာသုံးပုဒ်ကိုမြင်ပြီးနောက် ဒီတစ်ကြိမ်လည်း သူဖြေရှင်းတယ်ဆိုတာ ကျန်းဖျင်စစ် သိလိုက်သည်။
သေချာပေါက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အရာရှိသုံးဦးနဲ့ နှုတ်ဆက်ခြင်းသုံးမျိုးက စစ်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲ့ဒုက္ခကို ဖော်ပြထားတဲ့ တုဖူရဲ့ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာတွေပဲ။ တစ်ပုဒ်စီက အရမ်းရှည်လျားပေမယ့် အဲဒီစကားလုံးတစ်လုံးစီကို ငါမှတ်မိနေတုန်းပဲ!"
တုဖူ၏ အရာရှိသုံးဦးနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းသုံးမျိုးကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်စိမှိတ်ပင် ရေးနိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရေးလိုက်သည်။
ထို့အပြင် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဖြေနံရံပေါ်တွင် စာကြောင်းတိုင်း၌ အရိပ်အမြွက်တစ်ကြောင်းလည်း ရှိတာကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်အတွက် အလွန်လွယ်ကူပါသည်။
သူ ရှေ့သို့ လှမ်းကာ စုတ်တံကို ကောက်ယူပြီး လွတ်နေသောနေရာများတွင် အမြန်ဖြည့်လိုက်သည်။
"ကြင်စဦးဇနီးမောင်းနှံအနေနဲ့ ငါ့ဆံပင်ကို မင်းနဲ့ နှောင်ဖွဲ့လိုက်ပေမယ့် ငါတို့ရဲ့အိပ်ရာကို နွေးထွေးအောင် မလုပ်ရသေးဘူး။ မနေ့ညက မင်္ဂလာဆောင်ပြီး မနက်မိုးလင်းတော့ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာရပြီ။ ငါဘာကြောင့် မင်းနဲ့ ဒီလောက်မြန်မြန် ခွဲခွာရတာလဲ။"
"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ဘယ်ကိုထွက်ပြေးသွားသလဲ ဘယ်သူမှမသိပေမယ့် သေတဲ့သူတွေကတော့ ဖုန်မှုန့်နဲ့ရွှံ့တွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ငါ့ရဲ့မိမိကိုယ်ကိုနိမ့်ချရာ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ငါ့ရဲ့စိတ်ငြိမ်ရာကို ပြန်ရှာဖို့ ပြန်လာခဲ့တယ်…"
"တိုင်းပြည်က မငြိမ်းချမ်းဘူး၊ အဘိုးအိုက ဘယ်လိုလုပ် သက်သောင့်သက်သာ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။ သားစဉ်မြေးဆက်တွေ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ငါ့ယိုယွင်းနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ကျန်နေသင့်သလဲ…"
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ ဖိအားပေးစစ်တိုက်ခိုင်းသည့် သတို့သမီး၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၊ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လာသော်လည်း အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ခဲ့သည့် လူငယ်၊ သားအားလုံး တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားသည့် အထီးကျန် အဘိုးအို— 'ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံ ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်း'၊ 'အိမ်ရာမဲ့ ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်း'နှင့် 'အဘိုးအို ကြေကွဲဝမ်းနည်းခြင်း'၊ ဒီသုံးပုဒ်ကို သွေးနဲ့ မျက်ရည်များဖြင့် အဲဒီခေတ်က လူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပုံဖော်ထားသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အလွတ်နေရာများအားလုံးကို အမြန်ဖြည့်သွားတာကြည့်ရင်း တခြားကျောင်းသားများက ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရှိနေသည်။
နှုတ်ဆက်ခြင်းသုံးမျိုးရှိ ကဗျာတစ်ပုဒ်စီသည် စာကြောင်း 16 ကြောင်း၊ စာကြောင်းတို 32 ကြောင်းနှင့် စကားလုံး 160 လုံးဖြစ်ပြီး စကားလုံး 480 အထိ ပေါင်းထည့်ပါသည်။ ဒီလိုရှည်လျားသော ကဗျာများအားလုံးကို အလွတ်ကျက်ဖို့ ခက်ပါသည်။ ရှင်းဝမ်၏မှတ်ဉာဏ်သည် တကယ်ကောင်းမွန်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းကို သူမှတ်မိသည်။
သို့သော် တရုတ်ဘာသာစကားဌာနမှ ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် တုဖူ၏ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာကိုသိတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုလျှို ပြောခဲ့သလိုပဲ ရှင်းဝမ်နောက်ကို လိုက်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ် လဲလျောင်းအနိုင်ရတာ မှန်ပါတယ်!
TK Team
