Chapter 140

💘Chapter 140 

ငါကသူ့အဖေ

ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့က ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူတို့က ဝေ့အိမ်သို့ ချက်ချင်း မပြန်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့က မြို့ထဲရှိ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အဦးဖြစ်သည့် ပုလဲတာဝါသို့ ကွေ့၍ မောင်းသွားကြသည်။

တာဝါ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဖောက်ထွင်း၍ မြင်ရသော ဖန်သားကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေရင်း အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်အမြင့်က သူတို့၏ နှလုံးသားများကို တင်းကြပ်သွားစေခဲ့သည်။ သန်မာသော စိတ်ခံစားချက်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးသည့် ဟော်မုန်းတစ်မျိုးက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့က စတင်ထိတ်လန့်လာကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က စတင်အားနည်းလာကာ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။ ၎င်းက ချန်လီ၏ ယခုနေရာတွင် ရပ်နေသော လူများ လက်ရှိခံစားနေရသော အာရုံခံစားမှုဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်လီကတော့ ခြားနားသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားလာသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုတော့ မရှိပေ။ သူက လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

ချန်လီက အမြင့်ကို မကြောက်ပေ။ အမြင့်မှ ယူဆောင်လာသည့် ကြည်နူးမှုကိုပင် နှစ်သက်သည်။

၎င်းက ချန်လီကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဝေ့ချန်ကလည်း အမြင့်ကို မကြောက်ပေ။ ဖန်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ခြင်းက သူ့အတွက် ခိုင်ခံ့သော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး အမှန်တော့ ၎င်းက ဝေ့ချန်အတွက် ခိုင်ခံ့သော မြေပြင်ဖြစ်သည်။

ဖန်သားပေါ်တွင် အတူတူလျှောက်သွားခဲ့ကြပြီး ချန်လီ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ဝေ့ချန်၏အကြည့်များက နွေးထွေးမှုအပြည့်ဖြင့် ချန်လီကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချန်လီက ရံဖန်ရံခါ သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ဝေ့ချန်၏ အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ကွေးသွားကာ  မျက်နှာပေါ်တွင်  ထုတ်ဖော်မပြနိုင်သော အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤနေရာက ကာရံထားသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ပုလဲတာဝါ၏ အမြင့်နှင့် လေကို တွန်းလှန်သည့် ခံစားမှုက လူများကို သူတို့၏ ပြဿနာများအား မေ့ပျောက်စေရန် လုံလောက်သည်။ ချန်လီ၏ မြို့ကိုပြန်လာရာမှ ကြောက်ရွံ့စိတ်များက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်။

၎င်းမှာ ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ပုလဲမျှော်စင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက တစ်နေ့လည်ခင်းလုံး ပုလဲမျှော်စင်ပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ဝေ့ချန်ကို အိမ်ပြန်လာရန် တိုက်တွန်းသည့် ဝေ့ဟွား၏ ဖုန်းကြောင့်ဟာ မဟုတ်လျှင် ဝေ့ချန်က ချန်လီကိုကို ပြန်ခေါ်ချင်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

"လီလီ၊ ပြန်ကြရအောင်..."

ဝေ့ချန်က ဝေ့ဟွား၏ ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး ချန်လီကို ပြောလိုက်သည်။

ချန်လီက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားသည့်အခါ သူ့ကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်စေတဲ့ မြင့်မားသော နေရာကို ပြန်၍ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဝေ့ချန်က ကားမောင်းလာခဲ့ပြီး ဝေ့အိမ်သို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။ ယခုဆိုလျှင် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်၍ နှစ်သစ်ကူးညစာစားပွဲ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထမင်းစားခန်းထဲတွင် အိမ်အကူများက ဝိုင်းအုံနေကြပြီး ဝေ့မိသားစု၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များကလည်း စုရုံးနေကြသည်။

ဝေ့ချန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အိမ်ထိန်းကျန်းက သူ့ရှေ့ကိုရောက်လာပြီး ဘိုးဘေးက သူနှင့် စကားစမြည်ပြောချင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း မသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက ချန်လီကို သူတို့၏ အခန်းသို့ အရင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ချန်လီကို သူ၏ ပုံဆွဲသည့် ပျဉ်ပြား တပ်ဆင်ခြင်းကို ကူညီပေးပြီးနောက် ဝေ့ဟွားထံ စာပို့ကာ သူ့အခန်းကို စောင့်ကြည့်ကာ ချန်လီကို မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်ကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ ဝေ့ဟွား၏ တုန့်ပြန်မှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အိမ်၏ အနောက်တွင် သူရှိနေကြောင်း သိရပြီးနောက် ဝေ့ချန်ကို အိမ်ထိန်းကျန်းက လူအိုကြီးဝေ့၏ လေ့လာသည့်နေရာသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည် 

ဝေ့ဟွားက ဝေ့ချန်၏ စာကိုလက်ခံရရှိသောအခါ သူက ဝေ့ကျန်းရှုန်းနှင့် သူ့မိသားစုနှင့်အတူ အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ဝေ့ဟွားနှင့် ပေကျင်းရှိ ကုမ္ပဏီဌာနခွဲ၏ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေပြီး ဝေ့ဝေ့က ရှားရှားပါးပါး  ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ စာဖတ်နေသည်။

ဝေ့ချန်၏ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝေ့ဟွားက ဝေ့ကျန်းရှုန်းနှင့်  ဆွေးနွေးမှုကို ချက်ခြင်းအဆုံးသတ်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာလိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က ချန်လီကို အလွန်အကျွံ ကာကွယ်ပေးသည်ဟု သူက မတွေးခဲ့ပေ။ ယခင်က ဝေ့ဟွားက ထိုသို့ တွေးဖူးသော်လည်း ယခု သူ့တွင် သူ ကြိုက်နှစ်သက်သည့် လူရှိသောကြောင့် ထိုလူကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် ကာကွယ်လိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို သူနားလည်ခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝေ့ချန်၏ လုပ်ရပ်များက သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဟွားက အပေါ်ထပ် လှေကား၏ လက်ရန်းကို မှီလိုက်သည်။ ဝေ့ချန်၏ အခန်းထဲသို့ သူ မဝင်ခဲ့ပေ။ စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန်ပြောဆိုပြီးနောက် သူက ချန်လီ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို သိလာခဲ့သည်။ ချန်လီက သူ့ကို သိပြီး သူ့က နာကျင်စေမည် မဟုတ်ကြောင်း သိနေလျှင်ပင် ချန်လီက သူနှင့် တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေမည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့ဟွားက အနည်းငယ် ပျင်းရိနေပြီး သူ့စိတ်များ ပျံ့လွင့်လာသောအခါတွင် သူ၏ အတွေးများကို လေးနှစ်ကြာ သိမ်းပိုက်ထားသူက သူ့စိတ်ထဲတွင် အလိုလိုပေါ်လာသည်ကို ထိန်း၍ မရခဲ့ပေ။

ဝေ့ဟွားက သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကွတ်ကီး၏ ဝီချက်ကို ရှာတွေ့ပြီး စာအိတ်အနီလေး ပို့လိုက်သည်။ ပမာဏမှာ ၅.၂ ယွမ်သာရှိသော်လည်း ဝေ့ဟွားက ကွတ်ကီး၏ ဝီချက်မျက်နှာပြင် တွင် စာအိတ်အနီများဖြင့် ဖောက်ခွဲကာ အကြောင်းအရာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သည်။

ဝေ့ဟွားက ဘာမှမပြောခဲ့ဘဲ စာအိတ်အနီများသာ ဆက်ပို့ခဲ့သည်။ တစ်ခုစီကို ၅.၂ ယွမ် ဖြစ်သည်။ တစ်ဒါဇင်ဆက်တိုက် ပို့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချွေးထွက်နေသော အီမိုဂျီနှစ်ခု...

ကွတ်ကီးက သူ့ကို နောက်ဆုံးတွင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဝေ့ဟွား၏ အမူအရာက ချက်ချင်း တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းများက ဖုန်းစခရင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ကခုန်နေပြီး ခဏအကြာတွင် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပေးပို့လာသည်။

"အချစ်လေး...မင်းမြင်ပါတယ်...စာအိတ်အနီတစ်ခုစီက မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့နှလုံးခုန်နှုန်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်...ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီစာအိတ်အနီတွေကို လက်ခံပြီး ငါ့ရဲ့နှလုံးခုန်သံ ငါ့ရဲ့ဆန္ဒတွေကို မင်းဆီ အရောက်ပို့ပေးပါ..."

ဤစာကို ပေးပို့ပြီးနောက် ဝေ့ဟွားက စာအိတ်အနီဖြင့် စာတစ်စောင်စီကို "လွမ်းတယ်၊ လွမ်းတယ်၊ လွမ်းတယ်" ဟု စာအိတ်များ ဆက်ပို့ခဲ့သည်။

များမကြာမီတွင် ကွတ်ကီးက အနီရောင်စာအိတ်တစ်ခုကိုမျှ လက်မခံခဲ့ဘဲ မျက်နှာပြောင်သော အီမိုဂျီများစွာဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ထိုစာကိုမြင်တော့ ကွတ်ကီးက သူ့ဖုန်းဘေးတွင် ရှိနေကြောင်း ဝေ့ဟွားက သိလိုက်ရပြီး သူက ပို၍ပင် အရှက်မဲ့သွားခဲ့သည်။

"အချစ်လေး...မင်းကြားလား...မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုစီတိုင်းက ငါ့ရဲ့နှလုံးခုန်သံတွေပါ...မင်းသေချာနားထောင်ရင် ဒီအကြောင်းကြားစာအသံတွေက မင်းကိုလွမ်းနေတယ်ဆိုတဲ့ အသံတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်ဆိုတာ သေချာပေါက်ကြားရလိမ့်မယ်...အချစ်ကလေး...ငါမင်းကိုလွမ်းတယ်...ငါ့ရဲ့ ဆံချည်မျှင်တိုင်းက မင်းကို သတိရနေတယ်...ငါ့ရဲ့ အရေပြားတွေကို မင်း လာထိရင် ငါ့အရေပြားတွေ ပူနေတာ တွေ့ရလိမ့်မယ်..." ဝေ့ဟွားက ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

"အချစ်လေး...ငါဆုတောင်းတာက တစ်နေ့ကျရင် ငါ မင်းကိုလွမ်းသလောက် မင်းလည်း ငါ့ကိုလွမ်းနေလိမ့်မယ်...ငါ့နှလုံးသားက ငါ့နှလုံးသားမဟုတ်တော့သလို ခံစားရတယ်...ငါ အခု အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ...ဒါပေမယ့် ငါ့နှလုံးသားက မင်းရဲ့အနားမှာပဲ ရှိနေတယ်...ငါ့နှလုံးခုန်သံကို မင်းကြားရရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုစိုက်ပါ...ငါ့နှလုံးသားက မင်းကိုချစ်တဲ့မေတ္တာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလို့ပါ..." တစ်ဖက်လူက ဤအလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ မက်ဆေ့များကို မခံနိုင်တော့သောကြောင့် စကားလုံးလေးလုံးဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ငါက သူ့အဖေ..."

ဝေ့ဟွားက တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု စာရိုက်ခါနီးတွင် သူက ဤအဖြေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန်းက သူ့လက်ထဲမှ ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည် ။ ဝေ့ဟွားက ကောက်ရန်ပင် စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။ သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး လုံးဝ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူနှင့် ခုနက စကားစမြည်ပြောသည့် လူက သူ့၏ ယောက္ခမလား။ ၎င်းက ကွတ်ကီး၏ အကောင့်မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့အနာဂတ် ယောက္ခမက ဘယ်လိုသုံးနိုင်တာလဲ။ သူ့အနာဂတ် ယောက္ခမက သူ့စကားကို အမှန်တကယ် နားထောင်ခဲ့သလား။ ပေါ့ပြက်ပြက်နိုင်တယ်လို့ သူထင်မှာလား။

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့ဟွားက သူပြောသမျှကို ပြန်ရုတ်သိမ်းရန် ဆန္ဒရှိလေသည်။ ကွတ်ကီးကို နှောင့်ယှက်ခြင်းက တစ်ချက်ဖြစ်သော်လည်း သူ့အနာဂတ် ယောက္ခမကို တိုက်ရိုက် လှောင်ပြောင်ခြင်းမှာ မည်သို့ အဆုံးသတ်သွားမည်နည်း။

ဝေ့ဟွားက တွေးလေလေ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လေလေဖြစ်လာသည်။ ဝီချက်တွင် ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ အမှန်တကယ် ကွတ်ကီး၏ အဖေဖြစ်ခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ပေကျင်းရှိ ရှန့်နေအိမ်တွင် ကွတ်ကီးက မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးမွှေးများကို ကွေးညွတ်ထားသည့် အပြုံးဖြင့် သူ့ဖုန်းကို ကြည့်နေသည်။ ဝေ့ဟွားက ယခု မည်သို့သော အမူအရာမျိုး လုပ်နေသည်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဝီချက်တွင် မက်ဆေ့ချ်အသစ်များ မတွေ့ရတော့ပေ။ ကွတ်ကီးက မထိန်းနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းစူပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းညူနေသည်။

"ဒီကောင်ဝေ့ဟွားကတော့ နည်းနည်းလေး ကြောက်ရွံ့တာကိုတောင် ထိန်းမထားနိုင်ဘူး..."

သူ့ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း ကွတ်ကီး၏ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ရှန့်ကျားချီက အကြပ်အတည်းကို ပို၍ ခံစားလာရသည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင် သူ့သားက တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ ဝေးရာသို့ ပြေးသွားနိုင်သည်ဟူ‌သော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

"ချွီချီ...မင်း ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ..."

ရှန့်ကျားချီက ထေ့ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ကွတ်ကီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရယ်မောသော အပြုံးဖြင့် မေးခဲ့သည်။

ချွီချီက ကွတ်ကီး၏ နာမည်ပြောင်ဖြစ်သည်။ သူ့နာမည် အပြည့်အစုံက ရှန့်ချီဖြစ်ပြီး သူ့အမေ၏ နာမည်က ချွီ ဖြစ်သည်။  ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်မိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် 'ချွီချီ' က 'ကွတ်ကီး'ဟု နာမည်ပြောင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကွတ်ကီးက ထိုနာမည်ပြောင်ကို နှစ်သက်သောကြောင့် ဟက်ကာတစ်ဦးအဖြစ် စာရင်းသွင်းသောအခါတွင် ၎င်း၏ကုဒ်အမည်အဖြစ် 'ကွတ်ကီး' ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ရှန့်ကျားချီက ကလေးဘဝက ကွတ်ကီး ဟုခေါ်သည့် နာမည်ပြောင်ကို ခေါ်ရခြင်းကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရှန့်ကျားချီက သူ့ကို ထိုနာမည်ပြောင်ဟု ခေါ်လေ့မရှိပေ။ သူက ပြုံးနေသောမျက်နှာဖြင့်  သူ့ကို ရွှတ်နောက်နောက်ပြောနေချိန်မှလွဲ၍ သူ၏အမည်မှန်နှင့် ကွတ်ကီးကိုသာ ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

ကွတ်ကီးက ၎င်းကို ကြားလိုက်သည့်အချိန်တိုင်း ဦးရေပြားတွင် ယားယံသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။

"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားစမြည်ပြောနေတာပါ..."

ကွတ်ကီးက သူလုပ်နေသည်ကို မသိခဲ့ဘဲ သူ့ဖုန်းကို အလိုလိုဝှက်ထားမိလိုက်သည်။

ရှန့်ကျားချီက သတိထားမိပြီး သူ့အပြုံးက ပို၍ကျယ်ပြန့်လာသည်။

"ယောကျာ်းလေးရည်းစားလား...မိန်းက‌လေးရည်းစားလား..."

"သာမန်သူငယ်ချင်းပဲ..."

ကွတ်ကီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးကို မြိုချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အိုး..."

ရှန့်ကျားချီက ရွှတ်နောက်နောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"သာမန်သူငယ်ချင်းပဲလား...အဖေနဲ့ တစ်ကြိမ်လောက် မိတ်ဆက်ပေးရင်ရော..."

ကွတ်ကီးက အားတင်းပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးရရင် မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်..."

ရှန့်ကျားချီက ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဟင်းရည်အဆင်သင့်ဖြစ်လုနီးပါးရှိသော မီးဖိုခန်းထဲသို့ အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကွတ်ကီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ချိုသာသောအသံက ကွတ်ကီး၏ နားအနီးတွင် ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖေဖေ...မင်း အခုတလော အမှားလုပ်ထားသလိုပဲ..."

ဘီစကစ်လေးက နှစ်သစ်ကူးအရုပ်များကြားတွင် ထိုင်ကာ မိုက်မဲစွာ ပြုံးပြသည်။ သူ့ကိုယ်သူ တော်တော် သဘောကျပုံရတယ်။

ကွတ်ကီးသည် ဘီစကစ်လေး၏ နှာခေါင်းကို အသာအယာ ဖိလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"မင်း စကားအရမ်းများတာပဲ..."

ဘီစကစ်လေးက ကွတ်ကီး၏ မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြောပြနေသလိုမျိုး တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။

"အဖေ ခုနက အန်ကယ်ဝေ့နဲ့ စကားစမြည်ပြောနေတာလား...”

ကွတ်ကီးက အံ့သြသွားသည်။

"မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ..."

ဘီစကစ်လေးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဖေက အန်ကယ်ဝေ့နဲ့ စကားစမြည်ပြောတဲ့အခါ အမြဲပျော်နေပုံရတယ်..."

"တကယ်လား..."

ကွတ်ကီးက သူ့အတွေးများကို ပြန်မစခင် တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဘီစကစ်လေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ...အန်ကယ်ဝေ့ကို မင်္ဂလာနှစ်သစ်ပါလို့ ပြောပြီး နှစ်သစ်ကူး စာအိတ်အနီ တောင်းခိုင်းပေးလို့ ရမလား..."

"ရတာပေါ့..."

ကွတ်ကီးက စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိကာ ဘီစကစ်လေး၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် အနမ်းတစ်ခုပေးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကွတ်ကီးက သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သတိမထားမိဘဲ မက်ဆေ့ပို့လိုက်တယ်။

"ဘီစကစ်လေးက မင်္ဂလာနှစ်သစ်ပါလို့ မင်းကိုပြောပြီး ကံကောင်း‌စေတဲ့ မုန့်ဖိုးတောင်းဖို့ ပြောနေတယ်..."

ကွတ်ကီးက သူလုပ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်ချိန်၌ မက်ဆေ့က ပို့ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူက စာကို အလျင်အမြန်  ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဝေ့ဟွားက မက်ဆေ့ကို ပြန်ကြားခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူက အတော်လေး သတိထားပုံသည်။

"ကွတ်ကီးလား..."

ဤမက်ဆေ့က ကွတ်ကီးကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။ သူက မောက်မာသည့် ပုံစံနှင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

 “ဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ..."

အတည်ပြုချက်ရရှိပြီးနောက် ဝေ့ဟွားက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကွတ်ကီး၏ အကောင့်သို့ ငွေပမာဏကို ရက်ရက်ရောရော လွှဲပေးခဲ့ကာ ၎င်းက အနည်းငယ်မျှသာမဟုတ်ပေ။

"ဒါက ဘီစကစ်လေးအတွက် နှစ်သစ်ကူး အနီရောင်စာအိတ်ပါ...နှစ်သစ်ပြီးလို့ မင်းနဲ့ တွေ့ရင် အကြီးကြီးတစ်ခုပေးမယ်..."

ဝေ့ဟွား၏ ရည်ရွယ်ချက်များက ရှင်းပါသည်။ သူက နှစ်သစ်ပြီးလျှင် ကွတ်ကီးနှင့် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ချင်ခဲ့သည်။

ကွတ်ကီးက မက်ဆေ့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖြင့် 'အိုကေ' ဟုတစ်ချက်နှိပ်လိုက်သည်။

၎င်းကိုမြင်တော့ ဝေ့ဟွားက သတိလက်လွတ်မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ့ဖုန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူက စင်္ကြံလမ်းတွင် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ကွတ်ကီးက ချိန်းတွေ့ရန် သဘောတူလိုက်သည်။

ဝေ့ဟွားအတွက် ၎င်းက သူတောင်းနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်ဖြစ်ပေသည်။

<< >>

💘