Chapter 91

🌌Extra 7.1

အချပ်ပိုတွေရဲ့ပထမတွဲ ပြီးပါပြီ

စားပွဲပေါ်တင်ထားသော အဆာပြေမုန့်များက လုမော့၏ အကြိုက်ဆုံးအရသာများဖြစ်ပြီး အနီရောင်လက်ဖက်ရည်၏ ပူနွေးသောရနံ့က အခန်းတွင်းကို လှည့်ပတ်နေသော ရေနွေးငွေ့သဖွယ် ပျံ့လွှင့်လျက်ရှိသည်။

လုမော့ ကွတ်ကီးကို ယူရန် လက်ဆန့်လိုက်ရာ သူ့လက်က လေထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။

ဟမ်…

ငါ ဘာကြားလိုက်တာလဲ...

လုမော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ မင်း ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ...”

အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က သင့်လျော်သော၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သပ်ရပ်သည့် မီးပူထိုးရှပ်အင်္ကျီအဖြူပေါ်တွင် အင်္ကျီလက်မပါသော အနက်ရောင်ကုတ်အတိုကို ဝတ်ဆင်ထား၍ သူ့လှပသော ခါးလိုင်းကို ပေါ်လွင်နေစေ၏။

သိုးမွေးဘောင်းဘီအကောင်းစားကို လက်ရာမြောက်သော သမင်သားရေဖိနပ်များအတွင်း ထည့်သွင်းထားပြီး သူ၏ ရှည်လျားပြီး အားကောင်းသည့်ခြေထောက်များကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။

သူ့ရှည်လျားသော ငွေရောင်ဆံပင်ကို ကလစ်ဖြင့် တစ်ဝက်စီးထား၏။ ဤအသွင်အပြင်က သူ၏ ယခင်က အနည်းငယ် ကလေးဆန်သော မျက်နှာကို ခေတ်မီပြီး ရင့်ကျက်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုမော့က လင်း၏ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဗားရှင်းပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ရက်အတော်ကြာ ခွဲခွာနေရသော်လည်း လင်း၏ တောက်ပသော အနီရောင်မျက်လုံးများက ရင်းနှီးသော အလင်းတန်းနှင့် တောက်ပနေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် မိုက်မဲသော အကြံအစည်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တွက်ချက်ထားသည့် လှောင်ပြောင်သော အကြည့်တစ်ခုပေါ်လာ၏။

ဝိုး...

လုမော့ အလိုလို နောက်သို့မှီကာ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာသည်။

သူ့အကြည့်က အလိုအလျောက် အောက်ကျသွားပြီး လင်း၏ လက်ပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ လင်းက လက်စွပ်နှင့် လက်အိတ်ကြားရှိ ဖြောင့်စင်းပြီး ခိုင်ခံ့သော လက်ဖျံ၏ သေးငယ်သော အပိုင်းလေးကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

လင်းက သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး လုမော့မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်၏။

“ငါက မင်းရဲ့ အစေခံလို့ မင်းပြောခဲ့တယ်မလား...”

သူက ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်အမြွက်ပြနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုမော့ကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေသည်။

“ငါ ထင်တာတော့...မင်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ သခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် ကျင့်ဝတ်တွေကို လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူးလေ...ငါ မင်းကို ခစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီထင်လို့ပါ...”

သူ အနည်းငယ် ခေါင်းငုံ့ကာ ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်။ 

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ...ငါ့ရဲ့ လေးစားရတဲ့ သခင်..."

လုမော့ "..."

လုမော့: =D=

ဟမ်…ဟင်…

ငါ သတိမထားမိတုန်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာများ ဖြစ်သွားတာလား...

လင်းက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ...

ရှက်ရွံ့တုန်လှုပ်တတ်တဲ့ လင်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးပါ...

(ငိုကြွေး...) မင်းက ငါ့ကို ခက်ခဲတဲ့ အနေအထားမှာ ထားနေတာ...

လုမော့က အလိုလို ထွက်ပြေးချင်လာသော်လည်း သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် လင်းနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွား၏။

“...”

လုမော့ အနည်းငယ် လန့်သွားသည့်အလား ကုလားထိုင်နောက်တွင်မှီလိုက်၍ ကျွီခနဲ အသံမြည်သွားသည်။

သူက လက်ဖက်ရည်နီနီကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ အနီရောင်လက်ဖက်ရည်ပူပူက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို မွှေးရနံ့များဖြင့် ချက်ခြင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ကိုယ်က သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ လုပ်တဲ့ အစေခံတွေကို မကြိုက်ဘူး..." 

လင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက လုမော့ကို အလိုလို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ 

"သခင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

နေရောင်အောက်တွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ မျက်နှာကို ရွှေရောင်တောက်တောက်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော်လည်း နွေးထွေးမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ စူးစမ်းရန် ကြိုးစားမှုအားလုံးကို ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်း၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်ဆန်သွားသည်။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လင်း၏ လည်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။

သူ့လက်ဖဝါးအောက်မှ လည်စေ့က အလိုအလျောက် အပေါ်အောက် ရွေ့နေ၏။ လင်းက နေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေပြီး လုမော့ကို ဗလာဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆုပ်ကိုင်မှုထဲ၌ အားနည်းသော နေရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညှစ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို အလွယ်တကူ ဆွဲယူသွားနိုင်သည်။

ဤခံစားချက်က လင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ လုမော့ကို တိုက်ခိုက်မည့် သူ့ဗီဇကို ချိုးနှိမ်ရန် သူ့ခွန်အားအားလုံးနီးပါး လိုအပ်လာသည်။

"ဒုတ်...ဒုတ်..."

"ဒုတ်...ဒုတ်..."

"ဒုတ်...ဒုတ်..."

သူ့နှလုံးသားက ယခင်က မဖြစ်ဖူးသည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် ခုန်ပေါက်သွား၏။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ လက်သန်းက လင်း၏ သွေးခုန်နှုန်းပေါ်တွင် ဖိထားသည်။ လင်း သူ့ခေါင်းကို အပေါ်သို့ အနည်းငယ် စောင်းခိုင်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိုလက်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ ကွေးနေသည်။

"မင်းက က်ိုယ့်အစေခံမို့ မင်းနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကိုယ်ကပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်..."

" အခေါ်အဝေါ်ပဲဖြစ်ဖြစ် စည်းကမ်းပဲဖြစ်ဖြစ်… ကိုယ့်ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ တခြားသူတွေပြောတာကို မင်းနားထောင်ရဲတာလား...”

လင်းက မျက်လုံးပြူးသွား၏။

သူ ရပ်နေသော်လည်း လုမော့က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာသာ ထိုင်နေ၏။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လင်းက  အနှိမ့်ချခံရသလို ခံစားရသည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ပိုထူးဆန်းသည်က ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ့စိတ်ထဲတွင် နာကြည်းစရာ ဘာမှ မခံစားရချေ။

အတိတ်က သူ မကြာခဏ ပုန်းအောင်းခိုင်းခံရသည့် ညစ်ပတ်နံစော်နေသော မြေအောက်မြောင်းများပင် သူ့အတွက် ခိုလှုံရာနေရာကောင်းများဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်ပင် သူက အခြားဇာ့ဂ်များကို ဒူးထောက်ရမည့်အစား မြောင်းထဲမှာသာ ကြွက်များကိုအဖော်ပြုရင်း ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် တစ်လခွဲခန့် ပုပ်သိုးနေသည့် အစားအစာနှင့် ညစ်ပတ်နေသော ရေများကိုသောက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါ ဘာလို့ မခုခံချင်တာလဲ...

လင်းက လုမော့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်ကာ သူ့လည်ပင်းကို ဖိထားသည့်လက်ကို မသိစိတ်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့အသံက အားနည်းသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့...”

အမှန်ပင် ရှက်စရာကောင်း၏။

လင်းက ဤအကြောင်းကိုတွေးပြီး သူအမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော အရာများကို အလွယ်တကူ မေ့ပျောက်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ နာခံစွာဖြင့် မျက်လုံးလေးမှိတ်လိုက်ပြီး လုမော့လက်ထဲရှိ သူ့မျက်နှာက နီရဲလာ၏။

လုမော့က အေးစက်နေပုံရသော်လည်း သူ့လက်ဖဝါးက နွေးထွေးနေပြီး လင်း၏ နှလုံးသားမှတစ်ဆင့် ခံစားချက်ကို ပေးပို့နိုင်သည်။

မဟုတ်ဘူး ဒီလိုဖြစ်ခွင့်ပြုလို့ မရဘူး…

ဤအခြေခံမူများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါက သူ့အတိတ်ဘဝကအတိုင်း ဟာသတစ်ခုထက်မပိုသည့် အရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ့အတွင်းစိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို လုမော့ထံ ဖော်ပြခဲ့မိသည်ကိုလည်း သူကောင်းကောင်းသိ၏။

ထို့နောက် ထိုသို့ဖော်ပြမိသည်အတွက် သူ ပီတိဖြစ်ရ၏။ 

ဤဇာ့ဂ်အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပိုးဖလံတစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်စေသည့် ဖုံးကွယ်ထားသောအရာတစ်ခု ရှိနေပုံပေါ်ပြီး မီးထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ဝင်သွားစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

လင်းက လုမော့၏ ပေါင်ပေါ် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ လှဲချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမိန့်ပေးပါ...”

"မင်းရဲ့ အမိန့်အားလုံးကို ငါ နာခံမယ်..."

“...”

လင်းက လုမော့၏ ပေါင်ပေါ် လှဲလျောင်းလျက် သူ၏ ငွေရောင်ဆံပင်များ ဖြန့်ချထားပြီး သေးငယ်သောလည်ပင်းအပိုင်းကို ပေါ်လွင်‌စေကာ အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရည်ကို မြင်နေရသည်။

အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ ရှေ့တွင် လုံးလုံးလျားလျား ရိုကျိုးသော အနေအထား ပြသသောအခါ မည်သည့်အမျိုးသားဇာ့ဂ်မှ မတောင့်ခံနိုင်ချေ။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ သွေးများက သူ့သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ခုန်ထွက်တော့မလိုဖြစ်နေပြီး လုမော့က သူ့ကို ခုန်အုပ်ဖြစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

ဒီ လင်းကတော့...

ငါ့ရဲ့တောင်းဆိုချက်တွေကို သူငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး...ငါနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို သူ လက်ခံလိမ့်မယ်...

လုမော့ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး ရင်ဘတ်က လျင်မြန်စွာ ခုန်လာသည်။

သူ့အမြီးက တဆတ်ဆတ်တုန်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ယခင်ကထက် ပိုနိုးကြားလာ၏။

ဤသူက လင်းမဟုတ်ပေ။

ငါ့ရဲ့လင်းသာဆိုရင် သူ့မာနနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ လုမော့အတွက်ပဲ လုံးလုံးလျားလျား ပေးအပ်မှာ…

ဒီလို နာကျင်စွာ စ‌တေးလိုက်မယ့်အစား သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားမှာ…

ဒီအချိန်မှာ လင်းရဲ့အပေးအယူကို လက်ခံလိုက်ရင် လင်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူး...

လုမော့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ လင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပြတ်သားလာသည်။

လင်းက ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတွင် မည်မျှ တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်ကို သူ မသိသည့်အပြင် မည်သို့ တည်ငြိမ်ပြီး လှပလာပုံအဆင့်ဆင့်ကိုလည်း သူမသိပေ။

သို့သော် ၎င်းက နာကျင်ခဲ့ရမည်။

ပိုးအိမ်ထဲက ဖောက်ထွက်ပြီး လိပ်ပြာဖြစ်လာသလိုပဲ- 

လင်း၏ ခက်ခဲသည့် အခိုက်အတန့်များတွင် သူ ထိုနေရာ၌ မရှိခဲ့ချေ။ 

သို့သော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားမက နောက်ဆုံးတွင် ကရုဏာ အရိပ်အမြွက်ပြသခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် လင်းက သူ၏ ငယ်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လုမော့က လင်း၏ မျက်နှာကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေသော သူ့ပါးပြင်၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားရသည်။

အနည်းဆုံး...

အနည်းဆုံး ဒီတစ်ခါတော့...

ငါ လင်းအား သူ့အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်ချိန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ လုံခြုံစွာ အနားယူနိုင်စေခဲ့တယ်လေ...

“ကိုယ်က အသုံးမကျတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကို မကြိုက်ဘူး...”

လုမော့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လင်း၏မျက်လုံးများတွင် သူ့မျက်နှာက ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။

“တကယ်လို့ ကိုယ် ရုပ်သေးရုပ်လိုချင်ရင် လိုချင်သလောက် ရှိတယ်..." 

လုမော့က လင်းကြည့်နေသည့်အတိုင်း ပြုံးကာ နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်၏။

"မင်း ရုပ်သေးရုပ်ဖြစ်လာရင်တောင် မင်းက ထူးထူးခြားခြား ကြည့်ကောင်းတဲ့ ရုပ်သေးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပျင်းစရာအကောင်းဆုံးအရာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

လင်း၏ အကြည့်များက တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အသုံးမဝင်တဲ့ အမျိုးသားဇာ့ဂ်တွေကသာ အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်ကို ထိန်းချုပ်တာက သူတို့ရဲ့ ပါဝါနဲ့ မြင့်မြတ်မှုကို ပြသတယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်..."

“အဓိပ္ပါယ်မဲ့လိုက်တာ...”

ထိုအနီတောက်တောက် မျက်လုံးများက  ဖုန်မှုန့်များ ဖယ်ထားသည့် အဖိုးတန်ကျောက်မျက် ရတနာကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် လင်းနေ၏။

လုမော့ ထိုမျက်လုံးများကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အနာဂါတ် လင်းက ၎င်းမျက်လုံးများအတွင်း၌ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်မောကျနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါနားမလည်ဘူး" 

လင်း၏အသံက တုန်ခါသွားသော်လည်း လုမော့အင်္ကျီလက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ 

“မင်း...ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ...”

"ကိုယ် လိုချင်တာက ရိုးရှင်းပါတယ်..."

လုမော့က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လင်း၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို လုံး၀လက်လျှော့စေချင်တယ်...မင်းကိုယ်မင်း ကိုယ့်အပေါ် အလုံးစုံ ဖွင့်ပြတာကို လိုချင်တယ်...စစ်သည်တစ်ယောက်က ဘုရင်ကို သစ္စာခံသလို မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ့်ကို ပေးစေချင်တယ်...”

လုမော့၏ မျက်ခုံးများက လင်းနားရွက်ဆီ ကပ်သွားချိန်တွင် တွန့်ကွေးသွား၏။ 

"ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ပေါ့..."

နှိမ့်ချနစ်မွန်းမနေဘဲ မင်းအချစ်ကို ငါ့အပေါ်  စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဖော်ပြစေချင်တယ်…

မင်းရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခု ငါပြန်ပေးမယ်…

.........................

သူ့ စကားဆုံးသောအခါ လုမော့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်းက ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နာခံစွာ လှဲချလိုက်သည်။

သူ့အာရုံများ ပြန်မပေါ်လာသေးသလို ထင်ရသော်လည်း လုမော့က ဤနေရာတွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ပေ။ အခန်းထဲမှ မထွက်မီ စကားလုံးအချို့ကို သူချန်ထားခဲ့၏။

"အခုကစပြီး မင်းကိုယ့်ကို ကြိုက်သလိုခေါ်လို့ရတယ်..."

ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ငါ့ကို သခင်လို့ပဲ ခေါ်ရင်ကောင်းမယ်…

မြန်မြန်ပြန်လာပါ လင်း ရယ် (Q·Q)

မဟုတ်ရင်...

လုမော့ တံခါးကိုပိတ်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ခိုင်ခံ့ပြီး သန်မာသော အမြီးချိတ်က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ချုပ်နှောင်မှုမှလွတ်မြောက်ကာ သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် ထောင်မတ်လာ၏။

၎င်းက ကြီးမားသော ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ် နေဆဲဖြစ်သည်။

အမြီးချိတ် : [ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလေ... ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က သားပေါက်ဖို့ပဲလေ...]

အမြီးချိတ် : [သူက estrusကာလမှာ ရှိနေတုန်းပဲ...မင်း ငါလှုပ်ရှားတာကို တားဆီးဖို့ ဘယ်သူကများ လုပ်ပိုင်ခွင့် ပေးထားတာလဲ…]

လုမော့: ==_==

သူက မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လိုက်ပြီး အမြီးချိတ်ကို မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။

အမြီးက တလှုပ်လှုပ်နှင့် သူ့ရှေ့ကို ရွေ့သွားပြန်၏။

လုမော့က သူ့ခေါင်းကို ညာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ 

အမြီးချိတ်က ဒေါသတကြီးနှင့် နောက်မှလိုက်လာသည်။

လုမော့: "..."

အာ...ဒါက ဘယ်တော့မှပြီးမှာလဲ...

‌

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချပြီး အမြီးချိတ်ခေါင်းကို လက်ညှိုးနှင့် ထိုးလိုက်၏။

"အေးအေးဆေးဆေးနေ...ငါ မင်းနဲ့ မပတ်သက်ချင်ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား..."

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဖြောင့်တန်းသွားမီ အမြီးချိတ်က ခဏခန့် ပြုတ်ကျသွား၏။

အမြီးချိတ် : [ငါက မင်းပဲလေ...မင်းငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မလဲ...]

လုမော့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ရင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ 

"အိုး တကယ်လား… ဒါဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ…" 

အမြီးချိတ်: [...]

လုမော့၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် စနစ်က ထိတ်လန့်သွားသည်။ 

[မင်း ရူးနေတာလား...]

ပိုင်ရှင်က တကယ်ကိုသတ္တိရှိတာပဲ...

"ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မလဲ..." 

လုမော့က အမြီးချိတ်ကို နေရာတကျ ပြန်ချထားပြီး ပြောလိုက်၏။

 "ငါလည်းနာကျင်ရပါတယ် သိလား..."

[အိုး...အိုး...အိုး...]

"ဒါပေမယ့်...ဒါပေမယ့်လည်း..."

လုမော့ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ခြေလှမ်းများ လေးလံနေပြီး သူ့အမူအရာက အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသလိုပင်။

"အချိန်တိုင်း ငါသတိရတယ်...မင်းပြန်လာပြီးရင် မင်းအတွက် ငါ အရာအားလုံး လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"လင်း ‌..."

🌌🌌🌌