Chapter 180

💘Chapter 180 

သူ၏စည်းမျဥ်းများ

ဝေ့ချန်က အဆိုပြုချက်ကို သူနှင့်အတူ ပြန်ယူမသွားခဲ့ချေ။ 

မစ္စတာမော်ရေးက စားပွဲပေါ်မှ အဆိုပြုချက်စာဖိုင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ယခင်တစ်ခေါက်ကလို အပေါ်ယံလေး လျင်လျင်မြန်မြန် မကြည့်လိုက်ဘဲ ဒီတစ်ခေါက်တွင် မစ္စတာမော်ရေးက အလေးအနက်ထားကာ တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း သေချာကြည့်လိုက်လေသည်။ 

ဤအဆိုပြုချက်က အမေရိကန်အင်္ဂလိပ်ဖြင့် ရေးထားပြီး သဒ္ဒါအရရော၊ စာလုံးပေါင်းအရပါ အမှားတစ်စုံတစ်ရာ မပါရှိချေ။ ၎င်းက ဝေ့ချန်မှာ ဤကမ်းလှမ်းချက်ကို အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်၍ ရေးသားထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ 

မစ္စတာမော်ရေးကို ပို၍ အံ့ဩသွားစေသည်က ဤအဆိုပြုချက်က သူ့အတွက်လှပသည့် ရုပ်ပုံတစ်ပုံကို ရေးဆွဲခဲ့လေသည်။ သို့သော် ၎င်းက မြည်းတစ်ကောင်အရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် မုန်လာဥကဲ့သို့ လှမ်း၍မရနိုင်အောင် ဝေးကွာနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ လုံးဝအမိအရဖမ်းနိုင်တာမျိုးဖြစ်သည်။ 

မစ္စတာမော်ရေး မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝေ့ချန်၏ မက်စ်နှင့် တရုတ်ဈေးကွက်ကို သေချာနားလည်မှုကို လေးစားမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနားလည်မှုနှင့် ဝေ့ချန်က အရေးအသားတင်မကဘဲ အကြောင်းအရာပါ ပြီးပြည့်စုံသည့် အဆိုပြုချက်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေသည်။ 

၎င်းက ပါရမီပင်ဖြစ်၏။

နားလည်မှုလွဲခြင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မစ္စတာမော်ရေးက ဝေ့ချန်အား သူ့ကုမ္ပဏီသို့ ခေါ်ရန်ပင် စဥ်းစားမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ ပါရမီထူးကဲသည့် လူအား သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းရမည်။ 

ထို့အပြင် မစ္စတာမော်ရေး မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းလိုက်၏။

ဝေ့ချန်က ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည်သာမက ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းပါ ကောင်းမွန်ကာ နားလည်မှုလွဲမှားနေသည်အား ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ သက်သေပြခဲ့လေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် လူအများအပြားရှိသော်လည်း ထိုးထွင်းသိမြင်တတ်သည့် သူများကတော့ ရှားပါးသည်။ 

မစ္စတာမော်ရေးက အဆိုပြုချက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းဝေ့က ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်မယ့် အချက်အလက် ပေးသွားသေးလား…ပေးခဲ့ရင် ဒီည သူနဲ့ ညစာစားဖို့ စီစဥ်ထားလိုက်” 

လက်ထောက်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ”

ဝေ့ချန်က ဆက်သွယ်ရမည့် အချက်အလက်ပေးမထားခဲ့သော်လည်း မစ္စတာမော်ရေး၏ လက်ထောက်အတွက် ၎င်းကိုမရှာနိုင်စရာအကြောင်းမရှိချေ။ 

တရုတ်ဈေးကွက် ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်၍ မစ္စတာမော်ရေးက မတ်တပ်ရပ်၍ လက်ထောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့နိုင်ငံကိုမပြန်သေးသရွေ့ သူ့ကို အပြင်မထွက်စေနဲ့”

လက်ထောက်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလာ၏။ “နားလည်ပါပြီ…ဘော့စ်” 

ထို့နောက် မစ္စတာမော်ရေးကထွက်သွားကာ တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အချိန်၌ လီနာ၏အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့သမီးကို သေချာစည်းကမ်းမတင်းကြပ်ခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရသွားတော့သည်။

ဝေ့ချန်က မစ္စတာမော်ရေး၏ လက်ထောက်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုလက်ခံရရှိလိုက်သည့်အခါ နေ့လည်ဘက်တွင် ဖြစ်သည်။ သူက ဖုန်းခေါ်ဆိုလာမှုကို မအံ့ဩသွားချေ။ “လူကြီးမင်းဝေ့…မဂ်လာပါ” မစ္စတာမော်ရေး၏ လက်ထောက်အသံက လေးစားသမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ 

“မဂ်လာပါ” ဝေ့ချန်က ခံစားချက်များမပါဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ 

“နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်…လူကြီးမင်းဝေ့…ဒီညအတွက် ချိန်းထားတာများ ရှိလား သိပါရစေ…ကျွန်တော်တို့ သူဌေးက ညစာအတူစားဖို့ ဖိတ်လိုက်လို့ပါ” မစ္စတာမော်ရေး၏ လက်ထောက်က ပြောလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန် သဘောတူလိုက်၏။ “အဆင်ပြေပါတယ်”

အချိန်နှင့်နေရာကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် သူတို့ ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ ဝေ့ချန်က ဤရလဒ်ကို မျှော်မှန်းထားသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖုန်းကို အိတ်ထဲသို့ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ 

အိတ်ထဲသို့ ဖုန်းထည့်လိုက်သည်နှင့် ဝေ့ချန်က သူပေါင်တွင် တုန်ယင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသည့်အခါ ဖုန်းသံမြည်လာလေသည်။ 

ဝေ့ချန် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါ်ဆိုလာသူက ကျူးကောဖုန်းဖြစ်နေသည်။

“ဝေ့ချန်…မင်းဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ” ကျူးကောဖုန်းက ဝေ့ဝိုက်နေခြင်းမရှိဘဲ အဓိကအချက်ကို မေးလိုက်သည်။ 

“ပြီးခါနီးပါပြီ” ဝေ့ချန်က အကြမ်းဖျင်းသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန် “ပြီးခါနီး” ဟုပြောလိုက်သည့်အခါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျူးကောဖုန်း နားလည်လိုက်သည်။ ၎င်းက တာဝန်မှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြီးဆုံးနေပြီဟု ပြောရနိုင်သည်။ 

“မင်းအရှိန်မြှင့်သင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ…မင်းမသိပေမယ့် ကျိုးထုံဖမ်းက ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာတယ်…ပြီးတော့ မော်မော်ကြွားကြွားနဲ့ဖြစ်နေတယ်လေ… မက်စ်ရဲ့ ဒါရိုက်တာနဲ့ စကားဝိုင်းကောင်းကောင်းရှိခဲ့တဲ့ပုံပဲ” ကျူးကောဖုန်းက အသံထဲတွင် ပျော်မြူးနေသည့် အရိပ်အမြွက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးထုံဖမ်းက မက်စ်၏ ဈေးကွက်မြှင့်တင်ရေးဒါရိုက်တာနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သည်နှင့်တင် တရုတ်တွင် မက်စ်အတွက် သီးသန့်ကုမ္ပဏီဖြစ်လာအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု တွေးနေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း မက်စ်က တရုတ်နိုင်ငံ ဈေးကွက်ကို အလွန်အမင်းတန်ဖိုးထားကြောင်း သူသတိမထားမိချေ။ ဒီတစ်ခေါက် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်မှာ ဈေးကွက်မြှင့်တင်ရေးဒါရိုက်တာတင်မကဘဲ မက်စ်၏ဥက္ကဌလည်း ပါလာခဲ့လေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ အောင်မြင်သည်၊ မအောင်မြင်သည်က မက်စ်၏ ဥက္ကဌအပေါ်တွင် မူတည်နေ၏။ 

သူတို့ပြောသလိုပဲ မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေ၊ စိတ်ပျက်မှုလည်း ကြီးလေဖြစ်သည်။ မက်စ်နှင့် စာချုပ်က ဝေ့ချန်နှင့် ချုပ်ဆိုလိုက်ကြောင်း သိသွားသည့်အချိန်တွင် ကျိုးထုံဖမ်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်မှုကိုမြင်နိုင်ရန် ကျူးကောဖုန်း မျှော်လင့်နေမိသည်။ 

ထိုအကြောင်းကိုတွေးရင်း ကျူးကောဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။ 

ဝေ့ချန်ကတော့ ကျူးကောဖုန်း ဘာတွေးနေလဲ မသိချေ။ ကျူးကောဖုန်းက ထိုကိစ္စကို စိတ်ပူနေသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူ ကျူးကောဖုန်းနှင့် ဖုန်းပြောခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။

ဝေ့ချန် ဖုန်းပြောပြီး၍ လသာဆောင်မှ ပြန်လာသည့်အခါ ချန်လီက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ တီဗီကြည့်နေလေသည်။ ဝေ့ချန် တီဗီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တီဗီ၌ ကလေးများကြည့်သည့် ကာတွန်းလိုင်း ပြနေ၏။

ဝေ့ချန်က လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ချန်လီဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ချန်လီက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရီမုကွန်ထရိုးကို လှမ်းပေးလာလေသည်။ ဝေ့ချန် လိုင်းပြောင်း၍ ကြည့်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ 

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဆံပင်များကိုဖွလိုက်ပြီး ရီမုကွန်ထရိုးကို မယူလိုက်ချေ။ ထိုအစား သူက ချန်လီနှင့် ကာတွန်းကားကို စိတ်ဝင်တစားနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ 

ဘေးတွင် လူမှန်တစ်ယောက်ရှိနေသရွေ့ ဘာကြည့်နေသည်က အရေးမပါတော့ချေ။ 

ဝေ့ချန်အနားတွင် ရှိနေသောကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ၏အရိုးများမှ တောင့်တင်းနေမှုများကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ချန်လီ၏ခန္ဓာကိုယ်က သက်တောင့်သက်သာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပထမတွင် သူက သေချာထိုင်နေသော်လည်း မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချန်လီက ဝေ့ချန်ပေါင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ကာ သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်များကို ဆန့်ထားလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် ထိုးသပ်ပေးနေကာ အနည်းငယ် ရှည်နေပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ သူပြောလိုက်၏။ 

“လီလီ…ဒီည ဆံပင်သွားညှပ်ရအောင်”

ချန်လီ၏အကြည့်များက တီဗီအပေါ်တွင် ရှိနေရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလာပြီး ဘယ်လောက်နာခံမှုရှိကြောင်း ဖော်ပြလာသည်။ 

နေ့လည်ခင်းတစ်ခုလုံးကို နှစ်ယောက်သား အပြင်မထွက်ဘဲ ကုန်ဆုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဟိုတယ်အခန်းထဲတွင်သာ နေခဲ့ပြီး ကာတွန်းကား တစ်ကားပြီးတစ်ကား ကြည့်နေ၏။ ပျင်းရိသည်ဟု လုံးဝ မခံစားရချေ။ 

မစ္စတာမော်ရေးနှင့် ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ဝေ့ချန်က အဝတ်အစားလဲကာ ချန်လီ၏ လက်ကိုကိုင်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန်နှင့် မစ္စတာမော်ရေးတို့က ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်တွင်သာ တွေ့ရန် ချိန်းဆိုထားကြသည်။ ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့ ရောက်သွားသောအခါ မစ္စတာမော်ရေးက ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ 

မစ္စတာမော်ရေးကို တွေ့သောအခါ ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ဦးဆောင်၍ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထိုင်ခုံသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် စားပွဲထိုးက မီနူးယူလာပေးလေသည်။ 

မစ္စတာမော်ရေးက ဝေ့ချန်အား အရင်မှာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

ဝေ့ချန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချန်လီကြိုက်နှစ်သက်သည့် ဟင်းလျာများကို မှာလိုက်သည်။ တရုတ်စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်ပြီး မစ္စတာမော်ရေးက တရုတ်ရိုးရာကိုမြတ်နိုးသောကြောင့် တရုတ်အစားအစာများကိုလည်း ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ 

“ဒါရိုက်တာဝေ့…ကျုပ် မင်းရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ကြည့်ပြီးပါပြီ” မစ္စတာမော်ရေး ပြောလိုက်၏။ သူက ကွေ့ဝိုက်နေတတ်သည့် လူမျိုး မဟုတ်ပေ။ နှစက်ဖက်လုံးက ပူးပေါင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်များကို ပြသလာပြီဖြစ်သောကြောင့် အဓိက အချက်ကိုသာ တန်း၍သွားလိုက်သည်။ 

“မစ္စတာမော်ရေး…ဘယ်လိုသဘောရပါသလဲ” ဝေ့ချန်လည်း အချိန်မဖြုန်းလိုက်ဘဲ အဓိကအချက်ကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ 

သို့သော်လည်း မစ္စတာမော်ရေးက အကဲဖြတ်ခြင်းမှသွေဖယ်၍ ပြောလာ၏။ “ကျုပ် ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်…ဒါပေမယ့် အခြေအနေတစ်ခုတော့ရှိတယ်” သူ ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ အကြည့်များက ထက်ရှနေ၏။

“မစ္စတာမော်ရေး…ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ” ဝေ့ချန်က အမူအရာပြလိုက်သည်။ မစ္စတာမော်ရေး၏ ထက်ရှသည့် အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်တိုင် ဝေ့ချန်၏ အမူအရာများမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိနေဆဲပင်။ မစ္စတာမော်ရေး အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုခု မခံစားလိုက်ရချေ။ 

“ဝေ့ဟွားလို့ခေါ်တဲ့လူကို သိသလား” မစ္စတာမော်ရေးမေးလိုက်၏။ သူ့အမူအရာများတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် အဓိပ္ပာယ်အချို့ပါဝင်နေသည်။ 

ဝေ့ချန် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဝေ့ဟွားက ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုပါ”

“ကောင်းတာပဲ” မစ္စတာမော်ရေး၏ မျက်နှာက အပြုံးလေးနှင့် တောက်ပသွားသည်။

 “ကျုပ်သမီး လီနာက လူကြီးမင်းဝေ့ဟွားနဲ့ အတန်းဖော်တွေလေ…သူမက သူ့ကို သဘောကျနေတယ်…အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျုပ်သမီးလေး သူ သဘောကျတဲ့သူကို ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့…အဲ့ဒါကြောင့် လီနာနဲ့ လူကြီးမင်းဝေ့ဟွားတို့ကို တွဲဖက်ပေးဖို့ ဒါရိုက်တာဝေ့သာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်လာပါစေ၊ နောက်နှစ်ဆယ်မှာ ချန်ဖုန်းအုပ်စုက မက်စ်အတွက် သီးသန့်ကိုယ်စားလှယ်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်လာစေရမယ်…ဒါရိုက်တာဝေ့ ဘာပြောမလဲ…အနှစ်နှစ်ဆယ် သီးသန့်ကိုယ်စားလှယ်ဆိုတာက ကြီးမားတဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုပဲနော်…သေချာစဥ်းစားသင့်တယ်”

မစ္စတာမော်ရေးက ဝေ့ချန်၏မျက်နှာပေါ်မှ ပြောင်းလဲသွားသည့် အမူအရာတစ်ခုချင်းစီကို အလွတ်မခံချင်သည့်အလား ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်၏အမူအရာများက မပြောင်းမလဲရှိနေကာ ခံစားချက်တစ်စုံတရာမရှိသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ထိုအချိန်တွင်စားပွဲထိုးက သူတို့စားပွဲသို့ ဟင်းလျာများ ယူလာပေးလေသည်။ လေထုထဲတွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ရနံ့များနှင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သို့သော်ငြား မစ္စတာမော်ရေးက အစားအစာများကို အာရုံစိုက်မနေပေ။ သူက ဝေ့ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကိုစောင့်နေသည်။ ဝေ့ချန်တွင် မက်စ်အတွက် အနှစ်နှစ်ဆယ် သီးသန့်ကိုယ်စားလှယ် အခွင့်အရေးကို ရယူနိုင်မည့် အရည်အချင်းများရှိ၊ မရှိ သူသိချင်မိသည်။ 

“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ဝေ့ချန်က မစ္စတာမော်ရေး၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးနေသည့် အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်၍ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒီအခြေအနေကို ကျွန်တော် သဘောမတူနိုင်ပါဘူး”

မစ္စတာမော်ရေး မှင်သက်သွားသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ မပြသလိုက်ချေ။ သူမေးလိုက်၏။

 “ဒါရိုက်တာဝေ့…စိတ်လိုက်မာန်ပါရှိလွန်းသလိုပဲ…ဒီသေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးကို သဘောတူလိုက်တာနဲ့ မက်စ်အတွက် သီးသန့်ကိုယ်စားလှယ်ကုမ္ပဏီဖြစ်လာမှာနော်…ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဒီတစ်ခုလိုပဲ အကျိုူးအမြတ်ရနိုင်တဲ့ အပေးအယူ နည်းနည်းပဲဆိုမယ်လို့ ကျုပ်တော့ယုံတယ်…ကျုပ်မှန်ရဲ့လား”

ဝေ့ချန်က ချန်လီအား သူကြိုက်သည့် ဟင်းလျာများ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

 “မစ္စတာမော်ရေး…ခင်ဗျားက ခင်ဗျားသမီးကို ထင်သလောက်မချစ်သလိုပဲ”

ဤထင်မှတ်မထားသည့် စကားက မစ္စတာမော်ရေးကို အံ့ဩသွားစေသည်။ သူက ပဟေဠိဖြစ်နေလျက် မေးလိုက်သည်။

 “ဘာလို့ အဲ့လိုပြောရတာလဲ…သူ ပျော်ရွှင်ဖို့ ကျုပ်ရဲ့ အခွင့်အာဏာတွေကို သုံးဖို့တောင် ကျူပ်ဆန္ဒရှိတယ်…ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ် သူမကိုမချစ်ဘဲ နေရမှာလဲ”

“အဲ့ဒါက အပေးအယူသဘောပါပဲ…အချစ်စစ်ဆိုတာက တိုင်းတာလို့မရသလို အပေးအယူလုပ်တဲ့ စားပွဲပေါ်ကိုလည်း တင်ပြီးညှိနှိုင်းလို့မရပါဘူး” 

ဝေ့ချန်က သူ၏ စည်းမျဥ်းကိုဖော်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူများက သူ့စည်းမျဥ်းများကို နားလည်ရန်နှင့် သဘောတူရန် မမျှော်လင့်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကတော့ လိုက်နာစောင့်ထိန်းရမည်။ 

ယခုတွင် မစ္စတာမော်ရေး လုံးဝကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။ သူက ဝေ့ချန်ကိုကြည့်ပြီးနောက် အားပါးတရရယ်တော့သည်။ တကယ်ကိုပင် သူ၏စကားများက ကြီးကျယ်ခမ်းနားပုံပေါက်သော်လည်း သူက သူ့သမီးကို အပေးအယူလုပ်သည့်ဒင်္ဂါးပြားလေးကဲ့သို့ သဘောထားနေကြောင်းကိုတော့ ဖုံးကွယ်မရနိုင်ချေ။ 

“ဒါရိုက်တာဝေ့…ခင်ဗျားကတော့ တစ်ခုခုပဲ” 

မစ္စတာမော်ရေး မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ယခင်က သူ ဝေ့ချန်၏ အရည်အချင်းနှင့် ထိုးထွင်းဉာဏ်ကို လေးစားခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်တော့ သူ ဝေ့ချန်၏ ကိုယ်ကျင့်စရိုက်ကိုပါ လေးစားသွားမိသည်။ သို့သော်လည်း မစ္စတာမော်ရေး ဝေ့ချန်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်၍ စမ်းသပ်ချင်သေးသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို တစ်ခုခုလုပ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းက လွယ်ကူသော်လည်း ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ရခြင်းကတော့ မတူညီသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ဝေ့ချန်က ထိုကဲ့သို့ လူမျိုးလားဆိုသည်ကို သိချင်မိသေး၏။

ထို့ကြောင့် မစ္စတာမော်ရေးက ချဥ်းကပ်ပုံကိုပြောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒါရိုက်တာဝေ့…ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျုပ် မင်းကို ဖိအားမပေးတော့ပါဘူး…နောက်ထပ် ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုပဲပြောပါ့မယ်…ကျုပ် မင်းရဲ့ ပါတနာဆွဲတဲ့ ပန်းချီကားကို တကယ်သဘောကျတယ်…အဲ့ဒီ ပန်းချီကားကို ကျုပ်ကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးမယ်ဆိုရင် အနှစ်နှစ်ဆယ် သီးသန့်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ကျုပ် မင်းရဲ့စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်”

ပြောပြီးနောက် မစ္စတာမော်ရေး၏ အကြည့်များက ဝေ့ချန်အပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေသည်။ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အံ့ဩစေသည့် ဤလူငယ်လေးက သူ၏လေးစားမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါဦးမလား သူတကယ် ကြည့်ချင်မိသည်။ 

သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်က ခေါင်းခါ၍ ပြောလာသည်။

 “မစ္စတာမော်ရေး…ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာကို နားမလည်တဲ့ပုံပဲ…ကျွန်တော့်မှာရှိသမျှအရာအားလုံးကို အလဲအလှယ်လုပ်တဲ့ စားပွဲပေါ်တင်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

💘