Chapter 195

💘Chapter 195

 အဖေ

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့ဟွား၏စိတ်အခြေအနေမှာ ‌လေးလံလာခဲ့၏။ သူက နုံအသည့်သူမဟုတ်ပေ။ ဤတွေ့ရှိချက်ကြောင့်ပင် အခြားအရာအများကြီးကိုလည်း သူ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီ၏ အိမ်ထောင်ရေး…။

ဝေ့ချန်နဲ့ချန်လီတို့က ချန်မိသားစု ပူးပေါင်းကြစည်မှုတွေရဲ့ သားကောင်တွေများဖြစ်နေမလား…။

“ဒါဆို မင်းနဲ့ချန်လီနဲ့ကရော” အတွေးများနှင့်အတူ ဝေ့ဟွားမေးလိုက်သည်။ ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့ကြားမှ ခံစားချက်များက စစ်မှန်သောကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မမေးသင့်မှန်းသိ၏။

ဝေ့ချန်က အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းဆွေးနွေးခြင်းအား ရှောင်လိမ့်မည်ဟု ဝေ့ဟွားထင်လိုက်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာဖြင့် ဝေ့ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောလာခဲ့သည်။ 

“ငါနဲ့ချန်လီ လက်ထပ်ခဲ့တာကလည်း ချန်မိသားစုရဲ့ ကြံစည်မှုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်…ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက် ဒီအိမ်ထောင်ရေးက သူတို့အလိုလိုက်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး…ငါ့နှလုံးသားက တကယ်ဆန္ဒရှိခဲ့တာပဲ”

ဘာအတွက်ကြံစည်ခဲ့တာလဲ ဝေ့ချန်မပြောလိုက်ချေ။ ဝေ့ချန်က ဤကြံစည်မှုကို သတိထားမိနေသည်လား သို့မဟုတ် တမင်နားမလည်ချင်တာပဲလား ဝေ့ဟွား မပြောနိုင်ချေ။ 

ဝေ့ဟွား ဆက်မမေးလိုက်ဘဲ ထိုအကြောင်းအရာကိုဘေးသို့ပို့လိုက်၍ အခြားအကြောင်းအရာကိုပြောင်းလိုက်သည်။ “စကားမစပ်…သဘက်ခါ မင်းမွေးနေ့မလား…ဘာအစီအစဥ်တွေရှိလဲ”

“မွေးနေ့?” ဝေ့ချန်က ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ့မွေးနေ့ကို မမှတ်မိသည်မှာ သိသာလှသည်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီဘဝတွင် မွေးနေ့ဆိုသည့်အရာမျိုး မရှိခဲ့တာဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမှတ်မိသည့်အချိန်မှစ၍ ဝေ့ချန် တစ်ခါမှ မွေးနေ့ပွဲမကျင်းပဖူးချေ။ 

ထို့ကြောင့် မွေးနေ့ဆိုသည်က အခြားသူများအတွက် နေ့ထူးနေ့မြတ်ဖြစ်သော်လည်း ဝေ့ချန်အတွက်ကတော့ သာမန်နေ့တစ်နေ့သာဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ချန်က မွေးနေ့ပွဲမလုပ်ကြောင်း ဝေ့ဟွားသိသောကြောင့် ဝေ့ချန် မွေးနေ့နီးလာသည်ကို သတိထားမိသည့်အချိန်၌ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူက အိမ်နှင့် ရုံးခန်းရှိ ပြက္ခဒိန်များတွင်တောင် မှတ်ထားသေး၏။

“အားချန်…ချန်လီကို ခေါ်ပြီးလာခဲ့…ကွတ်ကီးနဲ့ငါက မင်းအတွက် မွေးနေ့ပွဲလုပ်ဖို့ပြင်ထားတယ်” ဝေ့ဟွားက လျှို့ဝှက်ထားရန် အစီအစဥ◌်မရှိချေ။ ဝေ့ချန်အတွက် အံ့ဩစရာက သပ်သပ်ရှိသည်။ သေချာပေါက် သူကြိုက်နှစ်သက်လောက်သည့် တစ်ခု…။

“ကောင်းပြီ” ဝေ့ချန် ခဏတွေးလိုက်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ 

“ဒါဆိုပြီးပြီ…နောက်ရက်ကျ လိပ်စာပို့လိုက်မယ်” ဝေ့ဟွားပြောလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အင်း”

“ကောင်းပြီ…နောက်မှတွေ့ကြတာပေါ့”

“နောက်မှတွေ့မယ်”

ဤသို့နှင့် နှစ်ယောက်သား ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ 

ဝေ့ဟွားက ဖုန်းကိုချ၍ ကွတ်ကီး၏ ဘလူးစ်ကော်ဖီဆိုင်သို့ မောင်းသွားလိုက်သည်။ 

ကော်ဖီဆိုင်က ဖွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကွက်ကီးက ကောင်တာအနောက်တွင် အလုပ်များနေသည်။ ဝင်ပေါက်မှ ခေါင်းလောင်းသံမြည်သွားသည်ကို ကြားသည့်အခါ ဝင်ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုရန် ကွတ်ကီးမော့ကြည့်လာသည်။ ဝေ့ဟွားဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ခေါင်းငုံ့၍ လုပ်စရာများကို ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။ 

“ဘော့စ်…ကော်ဖီအတွက်ပေးပါ…သကြားနှင့်ခရင်မ်ကိုတော့ ဘော့စ်ပဲဆုံးဖြတ်ပြီးထည့်လိုက်ပါ” ဝေ့ဟွားက ကောင်တာရှိ ခုံအမြင့်တွင် ထိုင်၍ လက်ပေါ်သို့မေးတင်ကာ မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ကွက်ကီးကိုကြည့်၍ ကော်ဖီမှာလေသည်။ 

ကွတ်ကီးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။ သူ့တွင် ဧည့်သည်များမှာထားသည့် အမှာများကို လုပ်ရန်ရှိနေသေးသည်။ 

ဝေ့ဟွားကလည်း အလျင်လိုမနေပေ။ သူက လက်ပေါ်သို့ မေးတင်ထားရင် ကွက်ကီးသည့်နူးညံ့သည့် မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းလေးများကို ငေးကြည့်ရင်း အတောမသတ်သည့် စိတ်ကျေနပ်မှုများကို ရှာဖွေနေလိုက်သည်။ 

ကောလိပ်တက်စဥ်က သူ ဤကော်ဖီဆိုင်ကို မကြာခဏလာဖူးသည်။ အဲ့တုန်းက ကွတ်ကီးကို ဘာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့သည်လဲ။ ထိုအချိန်များတုန်းက သူ မျက်လုံးကန်းနေခဲ့တာဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ထိုအချိန်တည်းက ကွတ်ကီးကို ကြွေခဲ့မိမှာပင်။ ယခုတွင် သူတို့နှစ်ယောက်က ချန်လီနှင့် ဝေ့ချန်ကဲ့သို့ အတူရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ဟွား၏ ပြင်းထန်သည့်အကြည့်များဖြင့် အကြည့်ခံနေရခြင်းက ကွက်ကီးကို မသက်မသာဖြစ်လာစေသည်။ သူက လှည့်လာ၍ ရေတစ်ခွက်ထည့်ကာ အားပြင်းပြင်းနှင့် ချ၍ပြောလိုက်သည်။ “ရေသောက်နေ”

သို့သော်လည်း ဝေ့ဟွားက ရေမလိုချင်ပေ။ သူပြောလိုက်၏။ “ကိုယ်က ကော်ဖီလိုချင်တာ”

“ရေမသောက်ချင်ရင်လည်း နေတော့” ကွတ်ကီးက တိုက်ရိုက်ဆန်စွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဝေ့ဟွားမှာ အစာအိမ်နာကျင်မှုကြောင့် မနေ့က အစာအိမ်မှန်ပြောင်းကြည့်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကော်ဖီသောက်က အဆင်မပြေပေ။ ရေသာ သောက်၍ရလိမ့်မည်။ 

ဝေ့ဟွား ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖန်ခွက်ကိုယူ၍ ရေအနည်းငယ်သောက်လိုက်သည်။ 

“သဘက်ခါကျရင် အားချန်ရဲ့ မွေးနေ့…ကိုယ်တို့ ဒီမှာ သူ့အတွက်မွေးနေ့ပွဲလုပ်ပေးရအောင်…အဆင်ပြေမလား” ဝေ့ဟွားက ရေခွက်ကိုချ၍ ကွတ်ကီးအနားသို့ကပ်ကာ အပြုံးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ 

ကွတ်ကီးက ခေါင်းညိတ်လာ၏။ “ကောင်းပြီ”

“ရှောင်ချီချီ…အနားကိုလာပါဦး…ကိုယ်မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပြောပြမယ်” ဝေ့ဟွားက ကွတ်ကီး၏ အဖြေကို အံ့ဩမသွားဘဲ လက်ညှိုးဖြင့် ကွတ်ကီးကိုတို့လိုက်၏။

ကွတ်ကီးက ဝေ့ဟွားကို မယုံမကြည်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း အရှေ့သို့ တိုးလာလိုက်သည်။ 

အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်း၍ ဝေ့ဟွားက ကွတ်ကီး၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနမ်းခြွေလိုက်သည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်နေမှုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အသံကို ကျယ်လောင်စွာထွက်ရန်လည်း လုပ်လိုက်သေး၏။ ဆိုင်ထဲမှာ ဧည့်သည်များက လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ 

ကွတ်ကီးက ချက်ချင်း ဝေ့ဟွားကိုတွန်း၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်ဆေးနေဟန်ပြင်လိုက်သည်။ 

ဝေ့ဟွားက ကြောင်တစ်ကောင်ခရင်မ်ကိုခိုးသွားသကဲ့သို့ ရယ်လိုက်လေသည်။ 

…

ညနေဘက်တွင် မိုးရွာလာတော့သည်။ အနည်းငယ်မြင့်တက်နေခဲ့သည့် အပူချိန်က မိုးကြောင့် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်လာသည့် လူများမှာ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလာရတော့သည်။ 

ဤကဲ့သို့ အပူအအေးကူးပြောင်းနေသည့် ရာသီဥတုက အအေးပတ်နိုင်ချေ ပိုများလေသည်။ ဝေ့ချန် မနက်ခင်းက ထွက်လာချိန်၌ မိုးလေဝသကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ချန်လီ့ကို ကုတ်အပိုတစ်ထည်ထည့်ပေးခဲ့သည်။ 

ယခုအခိုက်အတန့်တွင်တော့ ဝေ့ချန် ရုံးဆင်း၍ အိမ်ပြန်တော့မှာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အရှေ့ဘက်ကောင်တာက သူ့ကိုဖုန်းဆက်ကာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ရှာနေကြောင်း ပြောလာသည်။ 

“ဒါရိုက်တာဝေ့…လူကြီးမင်းဝေ့က ဒါရိုက်တာ့ကိုရှာနေပါတယ်…သူက ဒါရိုက်တာရဲ့ အဖေလို့ပြောပါတယ်” အရှေ့ကောင်တာပြောလာသည်။ 

“သူ့ကိုတက်လာခိုင်းလိုက်ပါ” ဝေ့ချန်က “အဖေ” ဆိုသည့် စကားလုံးကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး မရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ‌ ဝေ့ကျန်းရှုန်းကို အပေါ်သို့ တက်လာခိုင်းလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန် အနည်းငယ်တော့ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ဘာကြောင့် သူ့ကို ရုတ်တရက်ကြီး လာရှာရသည်လဲ။

ဝေ့ချန်တွင် ထိုအတွေးရှိနေသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့မဟုတ်ပေ။ မြို့တော်တွင် လပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီးနောက်မှ သူ့အဖေက သူ့အား ပထမဆုံးအကြိမ်လာတွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိကျသည့်အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲနဲ့တော့ ဝေ့ကျန်းရှုန်းက သူ့ကိုလာရှာလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့မဟုတ် ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ဝေ့ချန် မည်သူဆိုတာကိုပင် မေ့နေလောက်သည်။ 

ဝေ့ချန် အရွဲ့တိုက်၍ တွေးလိုက်၏။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝေ့ချန်က ရုံးခန်းထဲမှထွက်လာလိုက်ပြီး ဧည့်ကြိုအခန်းတွင် ဝေ့ကျန်းရှုန်းနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။ 

“ဝေ့ချန်…” ဝေ့ကျန်းရှုန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ ဝေ့ချန်ဝင်လာသည့်အခါ သူက ထပင်မလာချေ။ ဝေ့ချန်၏ အမည်အား အေးစက်စွာပင် ခေါ်လိုက်သေး၏။

“အဖေ” ဝေ့ချန်၏မျက်နှာတွင် အမူအရာများ ရှိမနေသော်လည်း အကြည့်များကတော့ အေးစက်နေကာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဝေ့ကျန်းရှုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

သားအဖနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်ကထိုင်၊ တစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်နေသည့်အနေအထားဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် စကားမပြောကြတော့ချေ။ လေထုက ကသိကအောက်နိုင်လွန်းကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် မမြင်ရသည့်နံရံတစ်ခု ခြားထားသည့်အလား တစ်ယောက်စီ၏ အပြုအမူများကို အေးစက်နေစေသည်။

သည်းမခံနိုင်ဘဲ စကားအရင်စပြောသည့်လူက အရှုံးဆိုသည့် စိတ်ခွန်အား တိုက်ပွဲနှင့်ပင် တူနေသေး၏။

အဆုံးတွင်တော့ ဝေ့ကျန်းရှုန်း မခံနိုင်တော့ချေ။ သူက လည်ချောင်းရှင်း၍ ပြောလိုက်သည်။ “သဘက်ခါ မင်းမွေးနေ့မလား…အိမ်ကို ထမင်းလာစားချည်…ပြီးတော့ ချန်လီကိုလည်း ခေါ်ခဲ့…မင်းသူနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတာကြာပြီ…ငါသူ့ကို ထမင်းတစ်ခါမှ သေချာမကျွေးရသေးဘူး…အခုက သူ့နဲ့ သေချာရင်းနှီးဖို့ အခွင့်အရေးပဲ” 

“အဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော်ချိန်းထားတာရှိတယ်” ဝေ့ချန်က စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်းတစ်ယောက်သာ ထိုကဲ့သို့ ပြောထွက်သည်ပင်။ သူ ချန်လီကို လက်ထပ်ထားသည်မှာ တစ်နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး အဖေတစ်ယောက်အနေနှင့် ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ယခုမှ ချန်လီကို ရင်းနှီးချင်ကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။ ယခင်က ဘယ်ရောက်နေခဲ့သည်လဲ။

သို့သော်လည်း သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဝေ့ချန်က ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်းက သူ့မွေးနေ့နီးလာသောကြောင့် လာရှာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဒီတစ်ခေါက် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ချန်လီကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဝေ့မိသားစုနှင့် ချန်မိသားစု၏ ပူးပေါင်းမှု ပျက်သွားသည်ကို တွေးရင်း ဝေ့ချန် ကိစ္စများကို ဆက်စပ်နိုင်သွားသည်။ 

ဆိုတော့…အဲ့ဒါပေါ့…။

ထိုအချိန်တွင် သူဘာခံစားနေရလဲ ဝေ့ချန်မသိတော့ချေ။ ယခင်ဘဝကို ဘဝကိုကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် သူ့တွင် ချဲ့ကားထားသည့် မျှော်လင့်ချက်များ မရှိတော့ချေ။ သူ့နှလုံးသားက သံနှင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ မာကြောသွားခဲ့သည်။ သို့သည့်တိုင် ခံစားချက်များတော့ ရှိနေသေး၏။

ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ဝေ့ချန်၏စိတ်ထဲမှ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိမထားမိချေ။ ဝေ့ချန်၏ ငြင်းဆန်မှုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း ခက်ထန်သွားကာ ပြောလာသည်။

 “ဘယ်သူနဲ့ ချိန်းထားတာလဲ…ငါနဲ့ ထမင်းစားဖို့တောင် အချိန်မရှိဘူးလား”

“အဲ့ဒါကို အဖေသိဖို့မလိုဘူး” ဝေ့ချန်က ဝေ့ကျန်းရှုန်းကို လုံးဝမျက်နှာမပေးဘဲ ထွက်သွားရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

 “ကျွန်တော်အလုပ်ဆင်းတော့မှာ…ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ပါတော့…အဖေ”

“ဝေ့ချန်” ဝေ့ကျန်းရှုန်းအော်လိုက်၏။ “ငါက မင်းရဲ့ အဖေဆိုတာမှတ်မိနေသေးရင်…ငါပြောတာကို နားထောင်သင့်တယ်”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုတောင် သိလို့လား” ဝေ့ချန် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

ဝေ့ကျန်းရှုန်း ကြောင်အမ်းသွားကာ မဖြေနိုင်တော့ချေ။ သူသာ ဝေ့ချန်၏နံပါတ်ကိုသိပါက ချန်ဖုန်းအုပ်စုအထိ ရောက်လာစရာမလိုဘဲ ဖုန်းနှင့်သာ ဆွေးနွေးမှာဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ အမူအရာကိုကြည့်၍ ဝေ့ချန်နားလည်လိုက်သည်။ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြောလိုက်ဘဲ သူက အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏အတွင်းရေးမှူးကို ပြောလိုက်၏။ 

“ ကျေးဇူးပြုပြီး…လူကြီးမင်းကို ပြန်လိုက်ပို့လိုက်ပါ”

ထို့နောက် သူက လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။ 

ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ဝေ့ချန်ကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်၏ နယ်မြေတွင် ရှိနေသည်ကို သိသောကြောင့် ဒေါသများကို ထုတ်မပြလိုက်ချေ။ သို့သော်လည်း ထွက်သွားသည့်အခါ “ဒါရိုက်တာ” ဟု ထိုးထွင်းထားသည့် ဝေ့ချန်၏ရုံးခန်းတံခါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ 

ထိုအခါမှသာ ဝေ့ချန်က ချန်ဖုန်းအုပ်စုတွင် ဒါရိုက်တာပင်ဖြစ်နေပြီကို သတိထားမိသွားတော့သည်။ 

“ဝေ့ချန်က မင်းရဲ့ ဒါရိုက်တာလား” ဝေ့ကျန်းရှုန်းက သူ့ကိုလိုက်ပို့သည့် အတွင်းရေးမှူးကို မေးလိုက်သည်။ 

အတွင်းရေးမှူးက ခေါင်းညိတ်၍ ဝေ့ချန်အကြောင်းကို လေးစားမှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒါရိုက်တာဝေ့က ကျွန်မတို့ ဈေးကွက်မြှင့်တင်ရေးဌာနရဲ့ ဒါရိုက်တာပါ…ပြီးတော့ လက်ထောက်အထွေထွေမန်နေဂျာအနေနဲ့လည်း လက်တလော လုပ်နေပါတယ်” သို့သော်လည်း သူမက အံ့ဩသည့်အမူအရာပြသလာသည်။ “ဦးလေးက ဒါရိုက်တာဝေ့ရဲ့ အဖေမဟုတ်ဘူးလား…ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ”

ရှက်ရွံ့မှုအချို့က ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်. “ဝေ့ချန်က အလုပ်အကြောင်း အိမ်မှာမပြောတတ်ဘူးလေ…အဲ့အကြောင်းပြောပြနိုင်မလား”

အတွင်းရေးမှူးက သူ့ကို သံသယမဝင်လိုက်ဘဲ ကုမ္ပဏီတွင် ဝေ့ချန်၏ အောင်မြင်မှုများကို သူမ သိသမျှ ပြောပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေ့ချန်အားလေးစားအားကျမှုများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

ဝေ့ကျန်းရှုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ ဝေ့ချန်အကြောင်းကို သိရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ ခုဏမေးခွန်းက ကသိကအောက်ဖြစ်မှုကို ဖြိုခွဲရန် မေးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူရရှိလိုက်သည့်အဖြေက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေလိုက်သည်။ 

ဝေ့မိသားစု၏ အထောက်အပံ့မရှိဘဲ သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနှင့် ဝေ့ချန်က အောက်ခြေမှစ၍ ရုန်းကန်ကာ အသုံးမကျဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ခါးသက်သည့်အမှန်တရားက သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန်က တကယ်ကို တန်ဖိုးမဲ့ခဲ့သည်လား…။ ဝေ့မိသားစု မရှိဘဲနှင့်တောင် ဝေ့မိသားစုနှင့် အတူရှိနေခဲ့သည့် အချိန်ကလိုပင် အခြားကုမ္ပဏီ၌ ကောင်းကောင်းရပ်တည်နေနိုင်လေသည်။ သူက ပရောဂျက်တစ်ခုနှင့် လုံးပမ်းနေရချိန်တွင် ဝေ့ချန်က ဘီလီယံများစွာတန်သည့် စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့လေသည်။ 

ဤခြားနားချက်က ဝေ့ကျန်းရှုန်းကို ဂုဏ်မယူစေချေ။ အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ရလဒ်များကို အောင်မြင်ခဲ့သည့်သူက သူ့သားဖြစ်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင် ပိုဆိုးလေသည်။ သူ မနာလိုမှုများနှင့် မကျေနပ်မှုများကို ခံစားလာရသည်။ သို့သော်လည်း အတွင်းရေးမှူး၏ စကားများမှ ဝေ့ချန်မှာ ပေကျင်းတွင် ကျယ်ပြန့်သည့် အဆက်အသွယ်များရှိကြောင်း ဝေ့ကျန်းရှုန်း သိလိုက်ရသည်။

ဝေ့ကျန်းရှုန်းထွက်သွားသည့်အခါ သူက ချန်ဖုန်းအဆောက်အဦးကို မျက်လုံးကျုံ့၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုတွင် သူက အဆက်အသွယ်များလိုအပ်နေပြီး သူအလိုရှိသည့်အဆက်အသွယ်များက ဝေ့ချန်တွင်ရှိနေသည်။ 

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့သားက သူ့အတွက် အသုံးဝင်နေသေး၏။

💘

ရွံစရာသတ္တဝါ