MM Story Teller

Chapter 204

Viewers 49k

💘Chapter 204

အတန်းဖော်အသစ်

ချန်လီ၏ရုတ်တရတ်ဝင်လာမှုကြောင့် အတန်းGpက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မက်ဆေ့ချ်များဖြင့်လွှမ်းသွားခဲ့သည်။စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ စခရင်ပေါ်က စာသားများကတစ်ခုပြီးတစ်ခုပြောင်းသွားကာ ဘယ်သူကဘာပြောနေမှန်း မသိနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် အတန်းခေါင်းဆောင်က မဆိုင်းမတွဘဲ အားလုံးကို စာပို့မရအောင် muteလုပ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ အတန်းGpကတိတ်ကျသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သောအကြည့်များက အတန်းခေါင်းဆောင်ဆီသို့ရောက်လာသည်။

အတန်းခေါင်းဆောင် ခေါင်းလေးပု သွားပြီး ချန်လီရှိရာသို့မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည့်အခါ ချန်လီ၏လက်ထဲမှာဖုန်းကိုင်မထားပေ။သူက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လေးလေးနက်နက်ဖတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

စိတ်ဓာတ်ကျစရာအကောင်းဆုံးအရာက တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ထက်ပိုတော်၊ပိုအရည်အချင်းရှိနေခြင်းမဟုတ်ပါဘဲ ထိုသင့်ထက်ပိုတော်၊ပိုအရည်အချင်းရှိနေသည့်တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ထက်ပိုကြိုးစားပြီး သင့်ထက်ပိုစိတ်အားတက်ကြွနေခြင်းပါပင်။

ချန်လီလို အလွန်ကောင်းမွန်လှစွာသော ကိုးကားချက်ကြီးရှိသဖြင့် လက်ထဲမှာဖုန်းကိုင်ထားကြဆဲဖြစ်သည့်အတန်းထဲကကျောင်းသားများက ဖုန်းများကိုသိမ်းပြီး ဤအတန်းချိန်အတွက် စာအုပ်များကိုထုတ်ကာ ဂရုတစိုက်ဖတ်ကုန်ကြလေသည်။

ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်ဆရာ အတန်းထဲဝင်လာပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူအနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။အမြဲတမ်း သူစာသင်ရန်ဝင်လာတိုင်း အတန်းထဲကကျောင်းသားများကလက်ထဲမှာဖုန်းကိုင်လျှင်ကိုင်၊မကိုင်လျှင်စုပြီးစကားပြောနေတတ်ကြသည်။ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ဒီလောက်အတည်အတံ့ကြီးဖြစ်နေကြပါလိမ့်...အတန်းမစခင်မှာစာအုပ်များကစားပွဲပေါ်မှာဖြန့်ပြီးနေပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက အလွန်ကိုအာရုံစိုက်နေကြဟန်ဖြစ်နေကြသေးလေသည်။

ဆရာဖြစ်သူက အပြင်ထွက်ပြီးကြမ်းပြင်ကိုစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။မနေ့ညကမိုးချန်ထားခဲ့သည့်ရေများက လုံးလုံးလျားလျား မခြောက်သေးပေ။သူကတံခါးအပြင်ဘက်ကိုကြည့်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သူ့ဘာသူရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်တယ်...မနေ့က အနီရောင်မိုးလည်းမရွာပါဘူး...ငါအမြင်မှားတာများလား"

ဤရေရွတ်သံကို ကျောင်းသားများကကြားသည်မှာသဘာဝဖြစ်ပြီး တသောသောရယ်ကုန်ကြကာ အတန်းထဲရှိလေထုက အသက်ဝင်၍လာသည်။

ဤဆရာက အတန်းထိန်းရာမှာအလွန်တော်ပြီး ဟာသဉာဏ်လည်းရွှင်သည်။သို့ပေမဲ့ ကျောင်းသားများမကြိုက်သည့်အရာတစ်ခုရှိပြီး ယင်းက သူက စာရင်းခေါ်ရသည်ကို ကြိုက်ပြီး သူခေါ်သည့်အတိုင်း တစ်ယောက်ချင်းမတ်တပ်ထရပ်နေရကာ အလွန်ကိုမှစည်းကမ်းတင်းကြပ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အတန်းချိန်မှာ အတန်းလစ်ရန်က လုံးဝ စိတ်ကူးယဥ်အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်၏။

ဤတစ်ခေါက်ကလည်း ခြွင်းချက်မရှိပေ။ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ချန်လီ၏နာမည်က ဤကစာရင်းစာအုပ်ထဲမှာမပါပေ။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချန်လီက ဧည့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်၍ ထိုကဲ့သို့တင်းကြပ်သောလိုအပ်ချက်များမရှိပါချေ။

ဤတစ်ခေါက်မှာ ဆရာက နောက်ဆုံးနာမည်ကိုခေါ်ပြီးချိန်မှာ အဆုံးတွင်နာမည်တစ်ခုထပ်ရှိနေသေးသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့အတန်းထဲမှာကျောင်းသားသစ်ရောက်နေတာလား"

ဆရာကမေးလိုက်သည်။နာမည်ကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရချိန်မှာ ချန်လီမှန်းသူသိလိုက်ရသည်။

ချန်လီကအလွန်တော်သည်။စကားမပေါသည့်အပြင် တခြားသူများနှင့်အဆက်အဆံလုပ်ရသည်ပါမကြိုက်သည့်ကို ထပ်ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ ဤအတန်းကဆရာများက ချန်လီကိုအလွန်သဘောကျကြလေသည်။

ဤဆရာကလည်း အတူတူပင်ဖြစ်၏။ကစာရင်းပေါ်မှာ ချန်လီ၏နာမည်ကိုမြင်လိုက်ရချိန်မှာ ဘာဖြစ်နေမှန်းသူသိသွားပြီး ချန်လီအတွက်အတော်လေးဝမ်းသာသွားသည်။

ချန်လီ၏အဆင့်က Qတက္ကသိုလ်သုခုမအနုပညာအကယ်ဒမီမှာဆရာတစ်ယောက်လုပ်ရန်လုံလောက်သည်ထပ်ပိုသည်ဟု မတုံ့မဆိုင်းဘဲပြော၍ရလေသည်။ထို့ကြောင့် ကျောင်း၏ချန်လီကို အထူးတလည်လက်ခံလိုက်ခြင်းက နားလည်လွယ်သောရွေးချယ်မှုဖြစ်၏။

အတန်းထဲအတန်းဖော်များက အသိပေးချက်ကိုမရရှိကြသေးသဖြင့် ဆရာက ထိုသို့ပြောသည်ကိုကြားချိန်မှာ သူတို့အနည်းငယ်အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားကြသည်။ဘယ်ချိန်တုန်းကသူတို့အတန်းထဲကိုကျောင်းသားသစ်ရောက်လာတာလဲ...သူတို့ဘာလို့သူ့ကိုမတွေ့တာလဲ...အဲဒီကျောင်းသားသစ်က မေဂျာပြောင်းသွားတာလား...

ဒါပေမဲ့မဖြစ်နိုင်ဘူး...အခုမှပထမစာသစ်နှစ်ပဲရှိသေးတာလေ...ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် မေဂျာပြောင်းလို့ရမှာလဲ...

အနှီဆရာကလည်း အနည်းငယ်အကျင့်ပုတ်လေသည်။မဟုတ်လျှင် ကစာရင်းခေါ်ချိန်မှာ တစ်ယောက်ချင်းမတ်တပ်ရပ်ခိုင်းနေမည်မဟုတ်ပေ။အောက်ရှိကျောင်းသားများ၏ ပဟေဠိဖြစ်နေသောမျက်နှာပေးများကိုမြင်လျှင် သူက ချက်ချင်း အဖြေကို တန်းမထုတ်ဖော်လိုက်ပေ။တမင်တကာ အကြာကြီးတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ချန်လီ၏နာမည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းရွတ်လိုက်လေသည်။

"ချန်လီ"

ကစာရင်းစခေါ်ကတည်းက ချန်လီကသူ့နာမည်ကို အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။သူ့နာမည်ကိုကြားလိုက်ချိန်မှာ ချန်လီက အလိုအလျောက် "ရှိ"ဟုပြောလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ရှိ"ဟူသောစကားက ခပ်ပြတ်ပြတ်နှင့် အားမန်အပြည့်ပါသည်။ချန်လီက သူ့နေရာမှာမတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ဆရာက နာမည်စာရင်းခေါ်တိုင်း သူ့နာမည်ကိုခေါ်ရန် ချန်လီတကယ်မျှော်လင့်မိခဲ့သည်။ဤတစ်ခေါက်မှာ သူ့နာမည်က နောက်ဆုံးတွင် ဆရာ၏နှုတ်ဖျားမှထွက်လာခဲ့လေသည်။

ယင်းက အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုလေးမျှသာမှန်းသိသာပါသော်လည်း လက်ရှိမှာ သူ့နှလုံးသားက တသိမ့်သိမ့်ရုန်းကြွလာသည်ကိုချန်လီခံစားလိုက်ရသည်။ဤသို့အခေါ်ခံရခြင်းဖြင့်သာလျှင် သူကဤကျောင်း၏ကျောင်းသားတစ်ယောက်အမှန်တကယ်ဖြစ်လာကြောင်းသက်သေပြနိုင်သည့်အတိုင်းဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ လူစုံတယ်ဆိုတော့ အတန်းစလိုက်ကြရအောင်"

ဆရာက အတန်းစနေပြီဖြစ်ပေမဲ့လည်း အတန်းထဲကကျောင်းသားများကအနည်းငယ်အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

လောင်ရှီးက ချန်လီကိုနာမည်တပ်ခေါ်ပြီး အတန်းထဲမှာကျောင်းသားသစ်ရှိတယ်လို့ပြောတယ်...

ဒါဆို ငါတို့ကချန်လီကို ငါတို့အတန်းထဲကကျောင်းသားသစ်လို့ယူဆရမှာလား...

ဤဖြစ်နိုင်ချေက ကျောင်းသားများ၏စိတ်ထဲမှာပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်မယုံနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့က အမြဲတမ်းချန်လီကို ဧည့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေဖြင့်သာသိထားကြသည်၊သူတို့လည်း နားမလည်ကြပေသော်ငြားပင်။ချန်လီလို ဒီလောက်အဆင့်ကောင်းတဲ့သူက ဧည့်ကျောင်းသာတစ်ယောက်တင်ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

သို့ပေမဲ့ ဤတစ်ခေါက်မှာချန်လီကသူတို့၏တရားဝင်အတန်းဖော်ဖြစ်လာပုံရသည်။

ငါတို့ထင်တာအမှန်ပဲလား... ကျောင်းသားများက ချန်လီကိုကြည့်လိုက် စင်ပေါ်က ဆရာကိုကြည့်လိုက်ဖြစ်နေကြသည်။နောက်ဆုံးမှာ သူတို့၏ပဟေဠိဖြစ်နေသောအကြည့်များက စင်ပေါ်ကဆရာ၏အပေါ်မှာအခြေကျသွားသည်။

ချန်လီက သေချာပေါက်ဘာမှမေး၍ရမှာမဟုတ်ပေ။ထို့ကြောင့် လောင်ရှီးဆီကပဲ အဖြေကိုသိရလောက်သည်။

သူတို့က အဖြေကိုမသိရမချင်းအတန်းတက်မည့်ပုံမပေါ်သည်ကိုမြင်လျှင် ဆရာက သူတို့၏သိချင်စိတ်ကိုဆက်မျှားမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ထင်သလိုပဲ စာရင်းပေါ်ကတိုးလာတဲ့နာမည်က ချန်လီရဲ့နာမည်ပဲ...ဒါက ချန်လီကမင်းတို့အတန်းထဲကကျောင်းသားအသစ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ပဲ"

နောက်ဆုံးစကားထွက်လာသည်နှင့် ခန်းမှန်းချက်က အတည်ပြုခြင်းခံလိုက်ရသည်။အတန်းထဲက ကျောင်းသားများက တစ်ခါတည်းဟေးခနဲအော်လိုက်ကြသည်။

ချန်လီ မည်သို့မည်ပုံ Qတက္ကသိုလ်သုခုမအနုပညာအကယ်ဒမီ၏ကျောင်းသားတစ်ယောက် တရားဝင်ဖြစ်လာသည်ကို သူတို့ဂရုမစိုက်ပေ။ချန်လီက နောက်ဆုံးမှာQတက္ကသိုလ်သုခုမအနုပညာအကယ်ဒမီ၏ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏အတန်းအဖော်အစစ်ဖြစ်လာသည်ကိုပဲ သူတို့သိသည်။

ဆရာက စင်ပေါ်ကနေ အောက်ရှိကျောင်းသားများ၏တုန့်ပြန်မှုများကိုကြည့်လိုက်၏။သူမနေနိုင်ဘဲ အံ့ဩသွားရသည်။မည်သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်မှ မနာလိုဝန်တိုမှုတို့ မလိုလားမှုတို့ကို သူမတွေ့ရပေ။

သူတို့အားလုံးက Qတက္ကသိုလ်ကိုဝင်နိုင်ရန် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ပညာကြိုးစားခဲ့ရသည်။သို့ပေမဲ့ ချန်လီက မည်သို့မည်ပုံရယ်မသိ ကျောင်း၏အထူးတလည်လက်ခံခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။လုံးဝမျှတသည့်ပုံမပေါ်ပေ။သူတို့ကတကယ်ဂရုမစိုက်ကြတာလား...

သို့ပေမဲ့ မကြာမီပဲဆရာက အဖြေရှာတွေ့သွားသည်။

သူတို့ တကယ်ဂရုမစိုက်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။အကြောင်းမှာ ချန်လီ၏ အဆင့်က သူတို့ထက်များစွာမြင့်ပေသည်။

အနည်းဆုံး ဤအတန်းထဲကကျောင်းသားတစ်ဝက်လောက်က ချန်လီကိုလေးစားသဘောကျနေသူများဖြစ်လောက်သည်ဟုပင် ဆရာကမှန်းဆမိခဲ့သည်။ထိုထဲမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်ပါဝင်ပြီး သူက၎င်းကို ပိုပြီးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဖုံးကွယ်ထားရုံသာဖြစ်သည်။

အမှန်တွင်လည်း ဆရာဖြစ်သူတွေးသည့်အတိုင်းပါပင်။လူတော်များက မနာလိုခံရသလိုပဲ တခြားသူများအား မလိုက်ပါဘဲ မိမိကို အားပေးထောက်ခံအောင်လုပ်နိုင်ကြလေသည်။

ချန်လီက ၎င်း၏စံပြဥပမာပဲဖြစ်၏။

ချန်လီသာ ပန်းချီပညာမှာ ထိပ်တန်းပါရမီမပါဘဲ သူ့မှာ ကမ္ဘာကိုတုန်လှုပ်စေသည့်လက်ရာများမရှိလျှင် ချန်လီက ဤအတန်းထဲမှာ ဧည့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူက ဤအတန်းမှာ ရှိးရှင်းသောသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာဖြစ်သည်။

ဤအတန်းထဲက ကျောင်းသားများက သူ့ဆီကိုလက်ဆောင်အသေးလေးများပို့ပေးပြီး ယခုလိုမျိုးသူ့ကိုအားပေးကြမှာမဟုတ်သလို သူတို့ချန်လီအတွက်ဘာမှလုပ်ပေးကြမှာမဟုတ်ပေ။အကြောင်းမှာ ချန်လီမှာသူတို့ကိုဆွဲဆောင်နိုင်သည့်အရာဘာမှမရှိ၍ဖြစ်သည်။သူတို့ ချန်လီကိုကိုယ်ချင်းစာကြကောင်းကိုယ်ချင်းစာကြနိုင်ပေမဲ့ ယခုလိုကိစ္စများကိုသူတို့လုပ်ကြမှာမဟုတ်ပေ။

ယင်းက ဤကျောင်းသားများက လက်တွေ့ကျလွန်း၍မဟုတ်ပါဘဲ ယင်းက အကျိုးအမြတ်ကိုရှာဖွေပြီး ဘေးဒုက္ခကိုရှောင်ကြဥ်သည့်လူ့သဘာဝ၏ဗီဇတစ်ခုသာဖြစ်လေသည်။

မှန်ပေသည်၊ဤအရာအားလုံးက အနုမာနအယူအဆကိုအခြေခံ၍ မှန်းဆထားခြင်းသာဖြစ်ကာ အမှန်တွင်ဤအတန်းထဲက ကျောင်းသားများက ချန်လီအပေါ်တကယ်ကောင်းကြသည်။သူတို့က ဘာဆုလာဘ်ကိုမှမမျှော်ကိုးဘဲ ချန်လီအတွက် များစွာလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ဤသည်က ကြင်နာတတ်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသောလူတစ်စုထက် မပိုပါချေ။

ခေါင်းလောင်းမြည်လာပြီး မနက်ခင်းအတန်းကအဆုံးသတ်သွားသည်။

ချန်လီက သူ့ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ရာ အတန်းGpထဲက မက်ဆေ့ချ်တသီတတန်းလိုက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။အကုန်လုံးက သူ့အကြောင်းချည်းဖြစ်ကာ တချို့ကသူအဖွဲ့ထဲဝင်လာသည်ကိူကြိုဆိုကြပြီး တချို့ကသူအတန်း၏တရားဝင်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာသည်ကိုကြိုဆိုထားကြသည်။

ချန်လီက မက်ဆေ့ချ်များကို သူအဖွဲ့ထဲစဝင်ချိန်အထိပြန်ဆွဲပြီး တစ်ခုချင်းစီသေသေချာချာလိုက်ဖတ်သည်။

သူ့နားထဲမှာ သူတို့ပါးစပ်နှင့်ပြောနေသည်ကိုကြားနေရသလိုပင်၊အသက်ဝင်တက်ကြွလွန်း၍ ချန်လီ၏မျက်ခုံးတန်းများ ကွေးညွတ်ကုန်သည်အထိ။နောက်ဆုံးမက်ဆေ့ချ်ကို သူဖတ်ပြီးချိန်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်ကုန်သွားလေပြီ။

ချန်လီက စာရိုက်သည့်နေရာကိုနှိပ်ပြီး စာလုံးအနည်းကိုဂရုတစိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။၎င်းနောက် သူက အလွန်ကိုတည်ငြိမ်လေးနက်စွာဖြင့် "ပေးပို့သည်"နေရာကိုနှိပ်လိုက်သည်။

[လီ:အနာဂတ်မှာ ငါ့ကို အကြံဉာဏ်တွေဆက်ပြီးပေးကြပါဦး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!]

ဤမက်ဆေ့ချ်ကိုပို့ပြီးနောက် Gpက ထပ်ပြီးပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။အတန်းဖော်ချန်လီက တကယ်ကြီးပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက ချန်လီကို တိုက်ရိုက်ဦးတည်ကာ ဤမက်ဆေ့ချ်ကို ချက်ချင်းစာပြန်ကြလေသည်။

[ရပါတယ် ရပါတယ်...အနာဂတ်မှာ ငါ့ကိုအကြံဉာဏ်တွေအများကြီးပေးပါဦး ချန်လီ!]

[ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်...အတန်းဖော်ချန်လီ ငါတို့အနာဂတ်မှာ အချင်းချင်းအကြံဉာဏ်ပေးကြမယ်နော်]

မက်ဆေ့ချ်များစွာက ထပ်ပြီးပလူပျံလာပြန်ကာ ချန်လီက ဤတစ်ကြိမ်မှာ၎င်းတို့ကိုတစ်ခုပြီးတစ်ခုလိုက်ဖတ်ကာ တစ်လုံးတည်းစာပြန်လေသည်။

[လီ:OK]

စာပြန်ပြီးနောက် ချန်လီကဖုန်းကိုသိမ်းကာ စုတ်တံကိုကောက်ကိုင်းပြီး မနက်ခင်းတုန်းကသူမပြီးသေးသောပန်းချီကားကိုဆက်ဆွဲ၏။

များမကြာမီ ကျူးကောယွီဝင်လာသည်။သူကချန်လီ၏ဘေးမှာရပ်ကာချန်လီဆွဲသည်ကိုလေးလေးနက်နက်ကြည့်နေသည်။

ချန်လီပန်းချီဆွဲသည်ကိုမြင်ရတိုင်းကျူးကောယွီမှာ ဝမ်းသာအံ့ဩဖြစ်ရသည်။ယခုအချိန်ထိပင်လျှင် ချန်လီကရေမြုပ်တစ်ခုနှင့်အလားသဏ္ဍာန်တူနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြင်ပလောကမှာအသိပညာဗဟုသုတမှန်သမျှကိုစုပ်ယူကာ အလျင်အမြန်ပဲ သူ၏ပန်းချီကားများထဲမှာ ဖော်ပြနိုင်လေသည်။

နည်းစနစ်ဖြစ်စေ၊စုတ်ချက်များပင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ်ပန်းချီကား၏ဖွဲ့စည်းပုံပင်ဖြစ်စေ အကုန်လုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်အံ့ဩစရာကောင်း၏။

ပို၍ပင်အံ့ဩစရာကောင်းသည်က ချန်လီက ဒုံးပျံလိုအရှိန်ဖြင့်ဆက်လက်တိုးတက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူ၏အငယ်ဆုံးအလုပ်သင်လေးက ဆရာဖြစ်သူကိုကျော်တက်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟုပင် ကျူးကောယွီခံစားရသည်။

သို့ပေမဲ့ ကျူးကောယွီ ဝမ်းအသာဆုံးဖြစ်ရသည်က ချန်လီ၏ပန်းချီပညာမှာတိုးတက်မှုမဟုတ်ပါဘဲ ပန်းချီဆွဲဟန်မှာတိုးတက်မှုဖြစ်လေသည်။

ချန်လီပန်းချီဆွဲသည်ကိုသူပထမဆုံးမြင်ရချိန်က ချန်လီ၏ပန်းချီကားများက မှုန်မှိုင်းမှိုင်းအငွေ့အသက်များနှင့်ပြည့်နေကာ ကြည့်ရှုရသည်က အလွန်ပင် မွန်းကြပ်စရာ စိတ်ပျက်အားငယ်စရာကောင်းလေသည်။သို့ရာတွင် ယခုချန်လီ၏ပန်းချီကားများက တဖြည်းဖြည်းအရောင်များတောက်ပလာကာ ပန်းချီပါအကြောင်းအရာများကလည်း တဖြည်းဖြည်းပျော်ရွှင်စရာကောင်းလာသည်။ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာကြီးက မှောင်မည်းကာ စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းမနေတော့ပေ။

ဤသည်က ချန်လီ၏အခြေအနေနှင့်လုံးဝ ကိုက်ညီနေခဲ့သည်။သူချန်လီကိုပထမဆုံးတွေ့ဖူးချိန်က ချန်လီ၏အော်တစ်ဇင်ရောဂါက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူ့ကမ္ဘာကြီးကအမှောင်ထုနှင့်ပြည့်နေခဲ့သည်။

ယခုချန်လီကတဖြည်းဖြည်းအမှောင်ထုထဲက တိုးထွက်လာပြီဖြစ်ကာ လက်ရှိမှာချန်လီရေးဆွဲနေသည့်ပန်းချီကားများက ၎င်း၏တိုက်ရိုက်အကျဆုံးရောင်ပြန်ဟပ်မှုပဲဖြစ်လေသည်။အနည်းငယ်မှုန်မှိုင်းနေသည့်နေရာတချို့ရှိနေသေးပေငြါး ခြုံကြည့်လိုက်လျှင် မွန်းကြပ်စရာကောင်းမနေတော့ပေ။

ကျူးကောယွီက ချန်လီနောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကိုအဆုံးသတ်ပြီးခါမှ စပြီးလက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။ထို့နောက်သူက ကိုယ်ကို ကိုင်းပြီးချန်လီသုံးထားသည့်အရောင်များ၊နည်းစနစ်များမလုံလောက်သည့်နေရာများကိုထောက်ပြလိုက်သည်။

ချန်လီက သေသေချာချာနားထောင်နေပြီးရံဖန်ရံခါသူ့ကိုယ်ပိုင်အတွေးများကိုထုတ်ပြောပြီး ကျူးကောယွီနှင့်စကားခွန်းရေအနည်းငယ်ခန့်ငြင်းခုံတတ်သည်။

တစ်ယောက်မှ တစ်ယောက်အတွေးကိုတစ်ယောက်အပြည့်အဝလက်မခံပေမဲ့

ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်က ထိုသို့ဆွေးနွေးရသည်အား သဘောကျနေကြသည်။

"ဪ ဒါနဲ့ လီလီ...ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုကျင်းပဖို့စိတ်ဝင်စားလား"

ကျူးကောယွီက လမ်းညွှန်ချက်ပေးချိန်ပြီးသွားပြီးနောက်မေးလိုက်လေသည်။

<< >>

💘

Prev Next