MM Story Teller

Chapter 74

Viewers 11k

👨‍❤️‍👨Chapter 74

သွမ့်ရှူးထုံကစပြီး ရှေ့သွား၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်

" မင်္ဂလာပါ...မိန်းကလေးလင်.."

" မင်္ဂလာပါ..." လင်မန့်မန့်က ပြုံးပြလာသည် " လီလီ...ဒါက အစ်ကိုလုသုံးတဲ့ ဆေးကို ထုတ်ပေးတဲ့ သခင်လေးသွမ့်လေ..."

ကျန်းလီက လုရှီ၏ အမာခံဖန်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်ခန့်က လုရှီ မတော်တဆမှုကြောင့် ရုပ်ရှင်လောကမှ ထွက်သွားခဲ့ချိန် သူမမှာ ဝမ်းနည်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက ရက်ပေါင်းများစွာ ငိုခဲ့ပြီး လင်မန့်မန့်၏ နှစ်သိမ့်ပေးမှုကြောင့် တဖြေးဖြေး အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနှစ်နှစ်အတွင်း သူမက လုရှီပြန်လာဖို့ တိတ်တိတ်လေး စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ လုရှီကို ရှိုးပွဲတစ်ခုတွင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမထင်ထားသလောက် ကြောက်စရာကောင်းမနေမှန်း တွေ့ခဲ့၍ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုမိသည်။

လုရှီက နွေဦးပန်းကို ညွှန်းလာသည့်အခါ လုရှီမျက်နှာ ပြန်ကောင်းလာသည်ကလည်း နွေဦးပန်းနှင့် ပတ်သက်နေမှန်း သိလိုက်သည်။

ယခင်တုန်းက နွေဦးဆောင်းဦးခန်းမကို သိပ်မစဥ်းစားခဲ့သည့်အပြင် သွမ့်မိသားစု၏ သခင်လေးကို ခံစားချက်မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကိစ္စကြောင့် ကျန်းလီ၏ သွမ့်ရှူးထုံအပေါ် အမြင်က ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ကျေးဇူးတင်စိတ် သန့်သန့်လေးသာ။

သူမက သွမ့်ရှူးထုံကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လာသည် " မင်္ဂလာပါ...သခင်လေးသွမ့်..."

သွမ့်ရှူးထုံက ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေး ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကာ အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည် " မင်္ဂလာပါ...မိန်းကလေးကျန်း..."

ကြားခဲ့ရသည့် ကောလဟာလများနှင့်မတူပဲ သူ၏ မျက်လုံး ကြည်ကြည်သန့်သန့်များကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းလီက နည်းနည်းပိုပြီး သဘောကျသွားမိရင်း သူမကို သွမ့်ရှူးထုံနှင့် ဘလိုင်းဒိတ်တွေ့ခိုင်းသည့် မိဘများကို ငြင်းချင်သည့်စိတ်က နည်းနည်းလျော့နည်းလာသည်။

မိန်းကလေးများတွင် မိန်းကလေးအသိုင်းအဝိုင်းရှိသလို ယောက်ျားလေးများတွင်လည်း ယောက်ျားလေးအသိုင်းအဝိုင်း ရှိသည်။

စားသောက်ပွဲခန်းမတွင် အချင်းချင်းစကားပြောနေကြသည့် အမျိုသားအမျိုးသမီးများ မနည်းသော်လည်း အများစုက မိန်းကလေးအချင်းချင်း ယောက်ျားလေးအချင်းချင်း ရှိကြသည်က ပိုများသည်။

ကျန်းလီဘေးနားတွင် မိန်းမငယ်လေးများ ဝန်းရံနေကြပြီး အကြောင်းမှာ သူက သူမနှင့် လင်မန့်မန့်တို့နှင့် စကားပြောခဲ့၍ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ညီမငယ်လေးများ တီးတိုးပြောနေကြသည်က သဘာဝပင်။

" လီလီ...နင်နဲ့ မန့်မန့်နဲ့ သွမ့်ရှူးထုံကို စကားပြောနေတာ မြင်လိုက်တယ်...သူ့ကို နွေဦးပန်းစီးရီးက ဘယ်အချိန် ထွက်မလဲ မေးနေတာလား..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်...နွေဦးပန်းနံပါတ်၃ရဲ့ မျက်လုံးလိမ်းခရင်က တကယ် သုံးရလွယ်တာဟ...ပြီးတော့ နံပါတ်၄ရောပဲ...ငါ့အဖေဆို အဲ့ဒါသုံးပြီးတာနဲ့ သူ့ဆံပင်ကျွတ်တာ တော်တော်လေး သက်သာလာတယ် ပြောနေတာ.... နွေဦးပန်းနံပါတ်၅က ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူးနော်..."

"ငါတို့ သူ့ကို သွားမေးကြရင်ရော..."

" အေး...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အရမ်းချောတာဆိုတော့ မေးစရာမရှိရင် မမေးရဲဘူး..."

ကျန်းလီ "...."

သူမက လင်မန့်မန့်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူကြည့်နေမိသည်။ လင်မန့်မန့်က ပြောလိုက်သည် " သူများတွေ ထုတ်တဲ့ ထုတ်ကုန်တွေဆိုတာက လျှို့ဝှက်ထားတာ...ဒါကြောင့် ဒီအတိုင်း သွားမေးလို့ မရဘူး..."

စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် အကုန်လုံးကို ပိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

" ဒါနဲ့လေ...လီလီ...နင့်ရဲ့ ဆရာဝန်ဝမ်းကွဲလေးက ဒီနေ့ လာမှာမို့လား..." တစ်ယောက်ယောက်က အပြုံးလေးနှင့် ပြောလာသည်။

ထိုစကား ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျန်သည့်ညီအစ်မများက ရယ်ကြတော့သည်။

လင်မန့်မန့်က ဝင်နောက်လိုက်သည် " သူ ဒီနေ့ လာမှာလား...သူ့ကို သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုခိုင်းကြတာပေါ့..."

ကျန်းလီက အမြန်လက်ယမ်းပြရသည် " သူ မဆိုတတ်ဘူး...ဒါကြောင့် သူ့ကို ဒီတစ်ခေါက် မစကြပါနဲ့တော့...ပိုပြီး ရှက်သွားတော့မယ်..."

ပြောရင်းဆိုရင်း ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ရုပ်ချောချော အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်နှင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူတို့မြင်ကွင်းထဲ ပေါ်လာသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး စာအုပ်ကြီးနှင့် တူနေပြီး အပြုအမူက နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူက ကျန်းလီကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်များက အနည်းငယ်ကော့ညွတ်သွားကာ အနိုင်ကျင့်ခံရသလိုပုံစံလေးနှင့် တူသွားစေသည်။

လူငယ်လေးက အရမ်းရှက်တတ်ပြီး သူ့လေသံက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလှသည် " လီလီ...အစ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်...နောက်ကျသွားတယ်...."

ကျန်းလီက သူအလုပ်များမှန်း သိထား၍ သိပ်ဂရုမထားတော့ပဲ အအေးခွက်လေး ပေးလိုက်သည် " ဒီနေရာထိ ရောက်အောင် လာခဲ့ရတာ ပင်ပန်းနေမှာပဲ နှုတ်ခမ်းတွေတောင် ခြောက်နေပြီ..."

လူငယ်လေးက အပြုံးတစ်ခုနှင့် ယူလိုက်သည်။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးချက်၏ ပထမအဆင့်သာ မပြီးသေးလျှင် ဆရာက သူ့ကို ခွင့်တစ်ရက် ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက ခွက်ကိုင်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ သောက်လိုက်ကာ မိန်းကလေးများ စကားပြောနေသည်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်၍ ယောကျ်ားလေးများရှိသည့်ဆီ သွားလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း သွမ့်ရှူးထုံက သူ့အကြည့်ထဲ ဝင်လာ၍ တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားရသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သွမ့်ရှူးထုံကလည်း သူ့ကို မြင်သွား၍ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အသိပြန်ဝင်လာသလို သူ့ကို ခေါင်းညိမ့်ပြလာသည်။

လူငယ်လေးက ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရင်း သွမ့်ရှူးထုံဆီ သွားလိုက်သည် " မင်္ဂလာပါ...သခင်လေးသွမ့်..."

သွမ့်ရှူးထုံက ပြုံးပြလာသည် " ဒေါက်တာစုန့်..."

သူက ထိုနေ့က စုန့်ချွေကြောင့် ရှီသွမ်း စိတ်ကွက်သွားသည်ကို မမေ့သေး၍ စုန့်ချွေကို ပြန်မြင်ရသောအခါ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရသည်။

စုန့်ချွေက ပြောစရာမရှိ၍ စကားရှာပြောလာသည် " ဆေးက ပထမအဆင့်စစ်ဆေးတာ ပြီးတော့မှာပါ...ဒုတိယအဆင့်က ပြင်ဆင်နေတုန်းပဲ...နှစ်သစ်ကူးရက်မှာ စမှာ ထင်တယ်ဗျ..."

"ကျေးဇူးပါ..." သွမ့်

ရှူးထုံက တစ်ခဏမျှ စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် " ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်...ဘာလို့လဲ..."

ဤခံစားချက်က တော်တော်လေး တစ်မျိုးဆန်ပြီး မည်သို့ ဖော်ပြရမှန်း မသိပေ။

စုန့်ချွေမျက်နှာထက် ရှက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာရင်း မျက်လုံးအောက်ပို့ကာ ရိုးရိုးသားသား ပြောလာသည်

" စီအီးအိုသွမ့်က အရင်တုန်းက ကျောင်းရဲ့ သုတေသနတစ်ခုမှာ အထောက်အပံ့ပေးဖူးတယ်...အဲ့ဒီတုန်းက ခင်ဗျားအကြောင်း ပြောပြခဲ့တာပါ..."

သူ့အစ်မလား...

သွမ့်ရှူးထုံ၏ စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး စုန့်ချွေ၏ မျက်နှာကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ကြီးမားသည့် ကိစ္စတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

သူက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည် " သူမက ဘယ်ပရောဂျက်ကို ကူညီပေးခဲ့တာလဲ..."

စုန့်ချွေက အတည်တကျ ပြန်ဖြေလာသည် " ကင်ဆာရောဂါကုထုံးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက် ပရောဂျက်တစ်ခုပါ..."

သွမ့်ရှူးထုံက အံ့သြသလို မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။ ဤအကြောင်းအရာက သူနှင့် အရမ်းဆင်လွန်းသည်။ သူ့အရင်ဘဝကလည်း ကောလိပ်နေစဥ်အတွင်း ယခုပရောဂျက်ကို သူ့ဆရာနှင့်အတူ ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က ယခုပရောဂျက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသနလုပ်ခဲ့ရပြီး အခက်အခဲများစွာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သွမ့်ရှူးထုံက သူကံကောင်းခဲ့သည်ဟု တွေးမိသည်။ ဘုရားထံမှ ကောင်းချီးပေးခံရသည့် ဦးနှောက်ကြောင့်သာ ထိုအကြံမျိုး ရုတ်တရက်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ဆရာကို တင်ပြခဲ့သည်။

အတည်ပြုပြီးနောက် တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ကြတော့သည်။

သူက သိပ္ပံသုတေသနနယ်ပယ်တွင် တက်သစ်စ ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပိုပြီး ကြီးမားသည့် ပရောဂျက်ကြီးများတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပါဝင်ခဲ့ရသည်။

သူ့မျက်နှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွား၍ စုန့်ချွေက သူတွေးနေသည့်အရာကို မသိဘဲသတိထားပြီး ပြောလာတော့သည် " ယန်ဆေးတက္ကသိုလ်က ခင်ဗျားရဲ့ မိခင်တက္ကသိုလ် ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် စီအီးအိုသွမ့်က ရက်ရက်ရောရော ရင်းနှီးမြုပ်နှံပေးခဲ့တာ နေမှာပါ...."

သွမ့်ရှူးထုံက အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး မေးလာသည် " ဒီပရောဂျက်မှာ ပါဖူးတာလား..."

" အင်း..." စုန့်ချွေက ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့်လည်း စီအီးအိုသွမ့်နှင့် ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ကလေးဘဝကတည်းက အများအမြင်တွင် သူက သူများသတိမထားမိသောသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက စာလေ့လာဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ဘယ်အရာကိုမှ မကြားခဲ့ပေ။ သူက သွမ့်ရှူးထုံကို မသိသလို သူ၏ အတိတ်မည်းကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။ သူက သွမ့်စစ်ဖူက ပြောပြပြီး ဓါတ်ပုံများ ပြခဲ့မှ သိခဲ့၍ သွမ့်ရှူးထုံအပေါ် မကောင်းသည့်အမြင်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။

နွေဦးဆောင်းဦးခန်းမ၏ ဂုဏ်သတင်းအကြောင်းပါ ထပ်ဆင့်ကြားသိရသောအခါ စုန့်ချွေက သွမ့်ရှူးထုံကို ပိုပြီး လေးစားမိသည်။

သွမ့်ရှူးထုံက စုန့်ချွေနှင့် သူ့အစ်မကြားက ဆက်ဆံရေးကို စိတ်မပူမိပေ။ သူက သူ့ကိစ္စကိုသာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားမိသည်။

သူကူးပြောင်းလာသည့်အချိန်ကသာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ဘွဲ့မရသေးလျှင် သူလည်း ကျောင်းတွင် ကောင်းကောင်းစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး သုတေသနအဖွဲ့တွင် ပါနိုင်လောက်ကာ skincare ထုတ်ကုန်များ လုပ်မနေရလောက်ပေ။

ယခု သူက ပါဝင်ချင်သော်လည်း သူ့တွင် ချပြစရာမရှိ ဖြစ်နေသည်။

" ခင်ဗျားတို့ ပရောဂျက်က ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲ..." သူက မနေနိုင်ဘဲမေးမိသည်။

" အာ..." စုန့်ချွေက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သခင်လေးသွမ့်က ဒီပရောဂျက်အကြောင်း သိချင်နေတုန်းလား။

" ဆောရီးပါ..ကျွန်တော် မမေးလိုက်သင့်ဘူး..." သွမ့်ရှူးထုံက သက်ပြင်းချမိသည်။

စုန့်ချွေက ခေါင်းခါပြပြီး အဆင်ပြေကြောင်း ပြောလိုက်ချိန် စားသောက်ပွဲက တရားဝင် စတင်လာသည်။

နှစ်ယောက်က ကိတ်မုန့်ကြီး တွန်းလာသည်ကို ကြည့်နေမိရင်း စကားဆက်မပြောမိပေ။

အသက်ဝင်နေသော ခန်းမ၏ကို ဖြတ်၍ ကျန်းလီက ဆင်ခြေပေးပြီး လင်မန့်မန့်ကို သူမအခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလိုက်သည် " မန့်မန့်...သွမ့်ရှူးထုံနဲ့ နင်ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဆက်သွယ်ဖူးလဲ...သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ..."

လင်မန့်မန့်က သူမမျက်နှာကို သေချာဖတ်လိုက်ပြီး ယနေ့ ကျန်းလီက သွမ့်ရှူးထုံကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည့်အချက်ပါ ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်ရာ မယုံနိုင်စွာနှင့် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည် " နင့်စကားတွေက...နင်နဲ့သူနဲ့...."

ကျန်းလီက ရှက်သွေးဖြာသွားသည် " တကယ်တော့ ငါမိဘတွေ စီစဥ်ပေးတာပါဟာ...'

လင်မန့်မန့် "... နင်က အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ..."

" ငါက ချက်ချင်း လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...ငါ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားချင်ပြီး အကဲခတ်ချင်သေးလို့ပါ..." ကျန်းလီက အမြန်ရှင်းပြလာသည် " အဲ့ဒါကြောင့် သူက ဘယ်လိုလဲလို့..."

လင်မန့်မန့်က တစ်ခဏမျှ စဥ်းစားလိုက်သည် " သူနဲ့ သိပ်ပြီး အများကြီး မဆက်သွယ်ဖူးဘူး...အရင်တုန်းက သူ့ဂုဏ်သတင်းတွေက သိပ်မကောင်းပေမယ့် ဒီနှစ်ဝက်အတွင်းမှာ တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ...စီနီယာအစ်ကိုလုကတောင် သူက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာဟ..."

သူမ၏ ဇာတာခွင်လေးကပါ သွမ့်ရှူးထုံကို ချီးကျူးနေမှန်း ကြားခဲ့ရ၍ ကျန်းလီက စိတ်အေးသွားသော်လည်း အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင် " သူ့မှာ အရင်တုန်းက ကောင်မလေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်မို့လား...သူ..."

လင်မန့်မန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ရုတ်တရက် အတည်အတံ့ ပြောလာသည် " လီလီ...နင် တကယ်ပဲ ငါ့အမြင်ကို သိချင်တာလား..."

ကျန်းလီက ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ပြလာသည်။

" ငါတော့ နင်မိတ်ဆွေ မဖွဲ့သင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်..." လင်မန့်မန့်က ပြောလာသည်။

" ဘာလို့လဲ..." ကျန်းလီက သိချင်စိတ်လေးနှင့် မေးလိုက်သည်။

လင်မန့်မန့်က ဆိုဖာပေါ် မှီလိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်ခုံးတောက်တောက်လေးများက အနည်းငယ် မသေချာမှုတို့ ရှိနေသည် " နင် ရှီသွမ်းကို သိတယ်မို့လား..."

" သိတယ်လေ...ငါ့အဖေက အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ချီးကျူးနေကျ..." ကျန်းလီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြုံးပြလာသည် " ငါ့နားတွေကို ထုံလို့နေပြီ..."

လင်မန့်မန့်က ထပ်ပြောလာသည် " သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလို့ ထင်လဲ..."

ကျန်းလီ " နတ်ဘုရားလိုလူလား..."

လင်မန့်မန့်က သူမကြောင့် ရယ်ချင်သွားရသည် " နတ်ဘုရားလောက်ထိ မဟုတ်ပေမယ့် တော်တော်လေး တော်တဲ့သူပါ...သူနဲ့ သွမ့်ရှူးထုံနဲ့က ဆက်ဆံရေးအရမ်းကောင်းတာ..."

"နင် ဘာကို ပြောချင်တာလဲ..." ကျန်းလီက နားမလည်သလို မေးလာသည် " ကြားရတာ နည်းနည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းနေသလို ဆိုပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးကောင်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လင်မန့်မန့်က ပြန်မေးလာသည် " ရှီသွမ်းက ဘယ်သူနဲ့ ရင်းနှီးတယ်ဆိုပြီးတော့ နင်ကြားဖူးလို့လား..."

ကျန်းလီက သေချာစဥ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလာသည် " မကြားဖူးဘူး...ဒါပေမယ့် ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား...သွမ့်ရှူးထုံက ရှီသွမ်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်...အဲ့ဒါက သူလည်း တော်တယ်လို့ ပြောနေတာပဲ မဟုတ်လား..."

လင်မန့်မန့်၏ ဆဌမမြောက်အာရုံက သူမကို ထိုသို့မရိုးရှင်းဘူးဟု ပြောနေပေမယ့် သေချာမရှင်းပြလိုက်တော့ပဲ သတိသာပေးလိုက်သည် " ယောက်ျားတွေ မိတ်ဆွေဖွဲ့တာနဲ့ မိန်းမတွေ ကောင်လေးရွေးတာက မတူဘူး...ပြီးတော့လည်း နင်က ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး မေးတယ်ဆိုမှတော့ နင်လည်း သူ့အပေါ် ခံစားချက်တွေ မရှိဘူးမို့လား...ခံစားချက်မရှိရင် အများကြီး စဥ်းစားမနေနဲ့တော့လေ..."

ကျန်းလီက ဖျောင်းဖျမှုထဲ ပါသွားသည် " ကောင်းပြီလေ...ပွဲပြီးတော့မှာဆိုတော့ ငါ အောက်ဆင်းပြီး ဧည့်သည်တွေ ပြန်ပြီလား သွားကြည့်ဦးမယ်..."

နေ့လည်တစ်နာရီတွင် သွမ့်ရှူးထုံက ပွဲထဲကနေ နောက်ဆုံး ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်က ကားထဲ ဝင်ရုံရှိသေး ဝီချတ်ကနေ မက်ဆေ့ချ် ရောက်လာသည်။

လုရှီ : မန့်မန့်ဆီကနေ မင်း ယန်မြို့တော် ပြန်ရောက်နေတယ် ကြားလို့...ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက မဖိတ်ခဲ့ရဘူးလေ...ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မျက်နှာသာပေးနိုင်မလားဟင်

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ယနေ့လည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိ၍ သွမ့်ရှူးထုံက လက်ခံလိုက်သည်။

ညနေ ခြောက်နာရီတွင် သွမ့်ရှူးထုံက ချိန်းထားသည့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး လုရှီက အခန်းထဲတွင် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ပဲ စနောက်လာသည် " ယန်မြို့တော်ကို ရောက်ရင် ပြောပါလို့ သဘောတူထားတာကို ဒီတစ်ကြိမ်လည်း မပြောခဲ့ဘူးနော်..."

သွမ့်ရှူးထုံက တောင်းပန်လာသည် " ကျွန်တော့် အမှားပါ..."

နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ရင်း ထိုင်လိုက်ကာ စားပွဲထိုးလေးက ဟင်းပွဲများချပေးပြီးသွားသည်နှင့် စားသောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောကြတော့သည်။

" တစ်ယောက်ယောက်က နွေဦးပန်းနံပါတ်၅ကို ဘယ်အချိန် ထုတ်မလဲလို့ ကိုယ့်ကို မေးနေတာ..." လုရှီက လူငယ်လေးအား အပြုံးလေးနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သွမ့်ရှူးထုံက ရယ်လိုက်မိသည် " ကျွန်တော် မသိသေးပါဘူးဗျာ..."

သူက ပြန်မေးလိုက်သည် " ခင်ဗျားရော...နောက်ပိုင်း ရုပ်ရှင်ရိုက်ဦးမှာလား..."

"ရိုက်ကူးရေး လုပ်မှာ..." လုရှီက ရုပ်ရှင်အကြောင်း ပြောသောအခါ စိတ်ပါလက်ပါရှိလာသည် " ကိုယ်က ကိုယ်တိုင် မပါတော့ပဲ ဒါရိုက်တာဘက်ကို ပြောင်းဖို့ စီစဥ်နေရုံပါပဲ..."

သွမ့်ရှူးထုံက ထိုနယ်ပယ်အကြောင်း သိပ်မသိ၍ ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ် ပြန်ဖြေမိသည် " ဒါရိုက်တာ လုပ်တာလည်း ကောင်းပါတယ်..."

လုရှီက နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြလာသည် " မင်း ကူညီပေးဖို့ လိုမှသာ ကိုယ့်ကို စိတ်ညစ်စရာပဲလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့..."

"ကျွန်တော် ကူညီပေးရမှာလား..." သွမ့်ရှူးထုံက အံ့သြသွားရသည် " ကျွန်တော်က ရုပ်ရှင်ရိုက်တာတွေနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ဘာမှမသိဘူးဗျ..."

" ဟားဟား...အခုလောလောဆယ် ဒီအကြောင်း မပြောကြရအောင်..." သူက ရယ်လိုက်ရင်း အကြောင်းအရာ ပြောင်းသွားကာ ရုတ်တရက် မေးလာသည် " မင်းမှာ ကောင်မလေးထားဖို့ အစီအစဥ်ရှိလား..."

သွမ့်ရှူးထုံက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းယမ်းပြလာသည် " မရှိပါဘူး..."

လုရှီက အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ညစာစားနေသည့်အချိန်အတွင်း သွမ့်ရှူးထုံက ရုတ်တရက် ရှီသွမ်းဆီမှ မက်ဆေ့ချ် ရလိုက်သည် : မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။

သူက လုရှီကို တောင်းပန်ဟန် ပြုံးပြလိုက်ရင်း အမြန် စာပို့လိုက်သည် : ကျွန်တော် ထမင်းစားနေတာ။

ရှီသွမ်းက ထိုပြန်စာကို ရသောအခါ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားရသည်။

စိတ်ဆိုးနေတာလဲ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်မရှိတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို မက်ဆေ့ချ်ပို့လို့ရတာပဲလေ။ အမျိုးတွေနဲ့ စားသောက်ပြီး ဆက်သွယ်နေဖို့ အဲ့ဒီလောက်ထိ အမြန်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခြားသူနဲ့ စားနေလို့လား။

သူ့လက်ချောင်းများက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ် ခေတ္တ ဆိုင်းငံ့နေပြီး မမေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

" ဥက္ကဌရှီ...ဟိုဘက်က တာဝန်ရှိသူက စားသောက်ဆိုင်ကို ဘိုကင်တင်ထားပြီးပါပြီ... ညစာအတူ စားလို့ရပါပြီ..." ချန်နင်က အချိန်မှီ တံခါးခေါက်လာသည်။

ရှီသွမ်းက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည် " ကောင်းပြီ..."

စာရေးသူမှာ ပြောစရာအချို့ ရှိပါတယ်။

သွမ့်ရှူးထုံ : အန္တရာယ်က နီးကပ်နေပြီလို့ ခံစားရတယ်။ ကြောက်လိုက်တာ။

ဒေါက်တာစုန့်က အလုပ်သင်တစ်ယောက်ပါ။

ဒီစာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ဆေးပညာအကြောင်းက စာရေးသူ စိတ်ကူးယဥ်ပြီး ရေးထားတာကြောင့် အတည်လို့ မထင်လိုက်ကြပါနဲ့။

👨‍❤️‍👨

Prev Next