MM Story Teller

Chapter 97(Extra)

Viewers 11k

👨‍❤️‍👨Chapter 97

- လင်ဟန် နယ်နိမိတ် [extra 3]

အသားမစားဘဲ နေသည့် နေ့ရက်များက တကယ်ကို လှပလွန်းသည်။

တစ်နှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကုန်သွားပြီးနောက် ဟန်လင်က အလုပ်ကိုသွားပြီး လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်လုပ်လိုက် အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လုံးလုံးမေ့ထားလိုက်သည်။

သွမ့်ရှူးထုံအိမ်တွင် သုံးလခန့် နေပြီးနောက် သူက လင်ဟွမ့် ထပ်မလာနိုင်လောက်တော့ဟု ယူဆမိ၍ သူ့အိမ်ပြန်နေခဲ့သည်။

သူက သူများအိမ်ကို အပိုင်စီးနေနေ၍ သွမ့်ရှူးထုံက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်သော်လည်း သူက အရှက်မဲ့သူမဟုတ်ပေ။

အားလပ်ရက်များတွင် လပေါင်းများစွာ ပစ်ထားမိသည့် သူ့အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး စူပါမားကတ်တွင် စျေးဝယ်ထွက်လိုက် ကားလေးမောင်းလိုက်နှင့် သူ့ဘဝက သာသာယာယာပင်။

နေရသည်က အရမ်း သက်တောင့်သက်တာ ရှိလှသည်။

အမေ့ခံရထားသည့် လင်ဟွမ့်က ရုံးခန်းထဲတွင် ငူငူကြီး ထိုင်နေသည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ဟန်လင့်ပုံများကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပုံက ယန်မြို့တော်နေ့စဥ်သတင်း ဗီဒီယိုကနေ ရိုက်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ဤပုံကို တိုက်ခန်းတွင် တွေ့ခဲ့ပြီး ဟန်လင့်အပိုင်းကိုသာ ဖြတ်ယူခဲ့သည်။

" မစ္စတာလင်...မိန်းကလေးလင် ရောက်နေပါတယ်..." လက်ထောက်က တံခါးခေါက်လာသည်။

လင်ဟွမ့်က ဓါတ်ပုံကို အမြန်အံဆွဲထဲ ထည့်လိုက်ချိန် လင်မန့်မန့်က တံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်လာပြီး လင်ဟွမ့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..." လင်ဟွမ့်က သူ့ညီမကို ကြည့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

လင်မန့်မန့်က သူ့မေးစေ့ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ပြန်မေးလာသည် " အမေတို့ပြောတာ ကြားခဲ့တာ....အစ်ကို အခုတလော စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုလို့....ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

လင်ဟွမ့်က ပြုံးပြလာသည် " ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး....သူတို့ အထင်မှားနေကြတာ..."

" တကယ်လား..." လင်မန့်မန့်က မေးထောက်လိုက်ရင်း မယုံသလို ပြန်မေးလာသည် " ဒါဆို ဘာလို့ အစ်ကို နေရာတစ်နေရာကို မကြာခဏ သွားနေတယ်လို့ ကြားခဲ့တာပါလိမ့်..."

လင်ဟွမ့် "ဘယ်နေရာလဲ..."

လင်မန့်မန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည် " ညီမလေးက သိချင်လို့ အစ်ကို့ကို မေးနေတာလေ..."

"အဲ့ဒါက...." လင်ဟွမ့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည် " သူများတွေ လျှောက်ပြောတာ နားထောင်မနေနဲ့...အခုတလော စီးပွားရေးအခြေအနေ ကျနေလို့ နည်းနည်းစိတ်ပူနေတာပါ..."

လင်မန့်မန့်က သူ၏ ဝမ်းနည်းစရာ ဆင်ခြေကြောင့် ရယ်ချင်သွားရသည် " အစ်ကိုမပြောရင် ညီမလေးပြောမယ်....အစ်ကို ချစ်မိနေတာမို့လား..."

" မန့်မန့်..." လင်ဟွမ့်က သူ့လက်က နာရီကို ညွှန်ပြလာသည်

" အချိန်ကျနေပြီ....အစည်းအဝေးသွားရတော့မယ်...ညီမလေး ကိုယ့်ဘာသာ နေခဲ့လိုက်တော့...အစ်ကို အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်..."

လင်မန့်မန့်က ရုတ်တရက် ထရပ်လာသည် " ညီမလေးက အစ်ကို အစည်းအဝေးမရှိတဲ့အချိန်ကို ရွေးလာတာလေ...အခု တစ်ခြား အစည်းအဝေးတွေ ရှိနေသေးတာလား..."

လင်ဟွမ့်က ကူကယ်ရာမဲ့သလို ပြောလိုက်သည် " အစ်ကို တကယ် ချစ်ရမယ့်သူ မရှိပါဘူး..."

" အရင်တုန်းက ဘားတစ်ခု ဝယ်ခဲ့တာရော ဘာသဘောလဲ..." လင်မန့်မန့်က ကောင်းကောင်းသိထား၍ လင်ဟွမ့်၏ ထွက်ပြေးချင်နေသော စိတ်ကို မြင်နေရသည် " အမေတို့က အစ်ကို စိတ်အခြေအနေမကောင်းသလို သူတို့ကိုလည်း ပြောမပြချင်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်...ကောင်းပြီ...အစ်ကို တစ်ခုခုပြောစရာရှိမှာပဲ...ညီမလေး ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်..."

လင်ဟွမ့် : သူအဲ့ဒီလောက်ထိ သိသာနေတာလား။

"ပြီးတော့လည်း..." လင်မန့်မန့်က သူ့နားကပ်လာပြီး သိချင်စိတ်နှင့် တိုးတိုးလေး မေးလာသည် " အစ်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကို အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးလို့ ကြားတယ်...အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား..."

လင်ဟွမ့်တွင် ချစ်သူရှိခဲ့သည်က လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူက ကလေးမဟုတ်တော့၍ ချစ်သူရှိသည်က မဆန်းပေ။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် လအချို့ကြာသည်ထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့သလို ယခင်က အဆက်ဟောင်းများကိုလည်း ဖျက်ခဲ့သည်။

လင်မန့်မန့်က သူ ရပ်ခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းကို မေးချင်နေသည်။

သူမ မမေးလျှင်တောင် လင်ဟွမ့်က သူမမျက်နှာပြောင်းသွားသည်ကို သတိထားမိသွား၍ အမြန်ငြင်းလာသည် " ခန့်မှန်းမနေနဲ့....အစ်ကိုက အခု အသက်ကြီးနေပြီ...အဲ့ဒီကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး...."

လင်မန့်မန့် " အစ်ကိုက သုံးဆယ်ပဲ ရှိသေးတာပါ...."

လင်ဟွမ့် "...." ဒါက ပိုလို့တောင် ရက်စက်သေးတယ်။

" sexသက်သက်ပါပဲ...မိဘတွေကို စိတ်ပူအောင် ပြောမနေပါနဲ့...." လင်ဟွမ့်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည် " အစ်ကို ကိစ္စလေး ရှိသေးလို့ သွားပြီ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လင်မန့်မန့်ကို ထားခဲ့လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်သွားလိုက်သည်။

လင်မန့်မန့်က လျှာခေါက်လိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ သူမအစ်ကိုမှာ စိုးရိမ်စရာတွေ များနေတဲ့ပုံပဲ။

သူ့ညီမ လိုက်မလာနိုင်ရန်အတွက် လင်ဟွမ့်က ကားကို ကုမ္ပဏီမှ ဝေးဝေးထိ မောင်းသွားလိုက်ပြီး အစိုးမရသည့် စိတ်က ထိုရပ်ကွက်ဆီ မောင်းသွားစေမိသည်။

ဟန်လင်နေသည့် ရပ်ကွက်က သာမန်ဆန်သော်လည်း ယန်မြို့တော်လို မြေစျေးကြီးသည့် နေရာမျိုးတွင် ၉၀မီတာဝန်းကျင် အိမ်တစ်အိမ် ဝယ်နိုင်သည်က မဆိုးလှပေ။

ကားလေးက အိမ်ယာဝန်းထဲ မောင်းဝင်သွားပြီး ဟန်လင်နေသည့် အဆောက်အဦအောက် ရပ်လိုက်သည်။

အိမ်ယာဝန်းထဲရှိ လမ်းဘေး ဘေးနှစ်ဖက်လုံးတွင် ပရုတ်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေပြီး အရွက်များက မြေကြီးပေါ် ကြွေကျနေ၍ နင်းလိုက်တိုင်း တကျွတ်ကျွတ် မြည်နေသည်။

လင်ဟွမ့်က ဆယ်မိနစ်ခန့် တိတ်တဆိတ် ထိုင်ပြီး စီးကရက် ထုတ်ကာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် သောက်မိသည်။

သူက အရူးတစ်ယောက်လို ခံစားမိသည်။

သူ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ။ သူနဲ့လည်း နှစ်ခါပဲ အိပ်ဖူးသေးတာ။ သူ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူးလား။

ဟန်လင်က စူပါမားကတ်ကနေ အထုပ်ပြည့်နှင့် သူ့အိမ်ဆီ မောင်းလာပြီး ကွေ့လိုက်လျှင်ပဲ လမ်းကို ပိတ်နေသော ရူးကြောင်ကြောင်အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသည်။

အိမ်ယာထဲ ကားဟွန်းတီးလို့ မရ၍ သူက ပြတင်းပေါက်ကနေ ခေါင်းပြူပြီး အော်လိုက်ရသည် " ရှေ့ကလူ...ကားသွားလို့မရတော့ဘူးဗျ..."

စီးကရက်သောက်နေသည့် လင်ဟွမ့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း စီးကရက်ကို အောက်ကအခင်းပေါ် ချလိုက်သည်။ သူက ပြောင်မပြောင် ဂရုစိုက်မနေတော့ပဲ ခြေထောက်နှင့် နင်းခြေလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က ကားက တုန့်ပြန်မလာ၍ ဟန်လင်က ထပ်အော်မိသည်။

ပြန်မဖြေလာသေးပေ။

သူက မျက်မှောင်ကြုပ်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ဘရိတ်ကို ဆွဲတင်၍ ကားထဲမှ ထွက်လိုက်သည် " အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကားကို ပိတ်ထား...."

ကားပြတင်းပေါက်မှန်က ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာက ဟန်လင့်ကို အသံတိတ်သွားစေသည်။

သူက လင်ဟွမ့်ကို ဆယ်စက္ကန့်ကြာသည်ထိ ကြည့်နေပြီးမှ စိတ်အေးအေးထားကာ အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည် " ဒီနေရာမှာ ကားရပ်လို့မရဘူး...ကျေးဇူးပြုပြီး ဖယ်ပေးပါ..."

လင်ဟွမ့် "...." သူ့ထက်စာရင် တစ်ခြားသူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ပိုပြီး စိတ်လိုလက်ရ ရှိနိုင်ဦးမယ်။

သူက ဟန်လင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမဆိုပဲ ကားကို ရွှေ့ပေးလာသည်။

ဟန်လင်က စိတ်အေးသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကားဆီ ပြန်သွားကာ ပါကင်ထိုးလိုက်သည်။ သူ တံခါးမဖွင့်ခင် သူ့ဆီ လျှောက်လာသည့် လင်ဟွမ့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မတတ်နိုင်ပဲ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဘာလို့ ပြန်ပြောင်းလာကာစမှာ ဒီခွေးကောင်နဲ့ တွေ့ရတဲ့အထိ ကံဆိုးရတာလဲ။

လင်ဟွမ့်က တံခါးခေါက်လာသည်။

ဟန်လင်က နည်းနည်း ဟပေးလာပြီး သူ့ကို စကားပြောရမှာ ပျင်းသလို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကားအပြင်ဘက်က လူက ငုံ့ကြည့်လာချိန် ဆေးလိပ်သောက်ထား၍ထင် သူ၏ မာနထောင်လွှားသော ပုံစံက အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်နေကာ အသံကလည်း သြရှနေသည် " စကားပြောရအောင်..."

ဟန်လင်က မျက်မှောင်ကြုပ်လိုက်သည် " ဘာမှပြောစရာ မရှိဘူး..."

one night standက အိမ်ရှေ့ထိ လာပြီး စကားပြောသည်မျိုးကို သူ မတွေ့ဖူးပေ။ တကယ့်ကို သြချရလောက်သည်။

လင်ဟွမ့်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်ပါးသူကို အလွယ်တကူ ဦးညွတ်သည့်သူမျိုး ဟုတ်မနေပေ။ ဟန်လင်က ရက်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး သူ့ကို သိသိသာသာ ရှောင်နေသည်။ သူက မာနခဝါချပြီး ပြေလည်အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ဟန်လင့်မျက်လုံးထဲတွင် သူက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မရှိပဲ အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည်ဟု ထင်လိမ့်မည်။

ဟန်လင်က စိတ်မရှည်ဖြစ်နေမှန်း တွေ့လိုက်ရချိန် လင်ဟွမ့်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်လှည့်ကာ ခါးသက်သက်ခံစားချက်ကို ချိုးနှိမ်ထားရသည်

" အရင်လတွေတုန်းက ဘယ်မှာ နေခဲ့တာလဲ..."

ဟန်လင်က ပြန်ဖြေမလာပေ။

လင်ဟွမ့်က တစ်ခဏမျှ ဆက်မမေးလာပဲ သူ့ကို ရုတ်တရက် ပြုံးပြလာသည် " မင်းကို နှောင့်ယှက်မိလို့ ဆောရီးပါ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကားဆီပြန်သွားပြီး တံခါးတင်းတင်းပိတ်ကာ မောင်းထွက်သွားလိုက်လေသည်။

ထောင့်ကွယ်ကနေ ပျောက်သွားသည့် ကားလေးကို ကြည့်နေရင်း ဟန်လင်၏ တင်းနေသော မျက်နှာက တဖြေးဖြေး ပြေလျော့လာသည်။ အမှန်က လင်ဟွမ့်ကို အရမ်းမုန်းနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူနှင့်ထပ်ပြီး မပတ်သက်မိချင်တော့၍ ဖြစ်သည်။

ကားထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းချရန် ကားနောက်ဖုံးသို့ သွားလိုက်သည်။

သူက တစ်ခါတည်းနှင့် အများကြီး ဝယ်ခဲ့မိသည်။ သူက စျေးဝယ်အိတ်များစွာကို သယ်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူတက်လိုက်ချိန် လက်မငြိမ်၍ အိတ်တစ်လုံးက ပြေသွားပြီး ပစ္စည်းများက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ဟန်လင် "...."

ဒီနေ့က တကယ်ကံမကောင်းတာပဲ။

သူက ကျန်သည့် အိတ်များကို မြေကြီးပေါ် အသာထားလိုက်ရင်း ထိုင်ချကာ ပစ္စည်းကောက်ရတော့သည်။

လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ကောက်ကူလာ၍ ဟန်လင်က ခေါင်းမော့ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည် " ကျေးဇူး...."

သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည် " ခင်ဗျား မပြန်သေးဘူးလား..."

လင်ဟွမ့်က စောစောက ပြန်ဖို့လုပ်ထားသော်လည်း ထောင့်အကွေ့တွင် စိတ်ပြောင်သွား၍ တိတ်တိတ်လေး ကားရပ်ကာ ဟန်လင့်ကို ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ကိုယ်သူ သူများကို ချောင်းကြည့်ရင်း သာယာနေတဲ့သူလို ခံစားရပေမယ့်လို့ပေါ့။

" ကိုယ် မပြန်ခင် မင်းကို အပေါ်ကို ကူသယ်ပေးမလို့ပါ..." သူက ပစ္စည်းများကို အမြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ခြားအိတ်များကိုပါ မ,ယူလိုက်သည်။

ဟန်လင် " ...." ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ့အတွက် သူများအကူအညီမယူဖို့က ခက်နေတယ်။ သူက လုယူဖို့လည်း ပျင်းနေ၍ လက်ခံလိုက်ရသည်။

နှစ်ယောက်သား စက်ရုပ်လို မျက်နှာထားနှင့် ဓါတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားလိုက်ပြီး ထိုမျက်နှာအတိုင်း ထွက်လာကြသည်။

ဟန်လင်က သော့မထုတ်သေးပေ။ သူက ခေါင်းစောင်းလိုက်ရင်း

ပြောလာသည် " ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးပါ...တံခါးနား ရောက်ပြီဆိုတော့ သွားလို့ရပါပြီ..."

လင်ဟွမ့်က ခေါင်းညိမ့်ပြလာသည်။ သူက အိတ်များ ချပေးလာရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ပြောလာသည်။

" အဲ့ဒီနေ့တုန်းက .... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

သူက ထိုညက ဘာဖြစ်သွားလည်း မသိသော်လည်း ရက်စက်သည့်အရာကို လုပ်ခဲ့၍ သူနှင့်ပင် မတူတော့သလိုပင်။

ယခင်က ပြဿနာတစ်ခု ဖြေရှင်းဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်မျိုး မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။

ဟန်လင်က ထိုညက အကြောင်း စဥ်းစားမိသွားချိန် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည် " အဲ့ဒီကိစ္စက ကြာလှပါပြီ...ခင်ဗျား လာပြီး တောင်းပန်နေစရာ မလိုပါဘူး...ကျွန်တော်တို့က နောက်ပိုင်း အကြွေးတင်နေတာ မရှိတော့တာကြောင့် ထပ်မတွေ့ကြရအောင်..."

သူက ထိုရလဒ်ကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲ ခါးသက်သက်နှင့် နေလို့မကောင်းဖြစ်မိသွားသေးသည်။

" ကောင်းပါပြီ..."

သူက ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားသလိုပင်။

သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး ဓါတ်လှေကားဆီ လျှောက်သွားချိန် သူ့ပုံရိပ်က အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းနေသည်။ ဟန်လင်က သူ ဓါတ်လှေကားထဲ ဝင်ပြီးပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။

သူက တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်နီးချင်းအန်တီကြီးက ထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်လာသည် " ရှောင်ဟန် ပြန်လာပြီပေါ့...အလုပ်ခရီးထွက်တာ တော်တော်ကြာသွားတာပဲ...လတော်တော် ကြာတယ်နော်..."

ဟန်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည် " ဟုတ်....နည်းနည်း ကြာသွားတယ်ဗျ..."

" သြော်... မင်း သွားပြီးတော့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က မင်းဆီ ခဏခဏလာသေးတယ်....နောက်ပိုင်း မင်းတို့ ဆက်သွယ်မိကြလား..." အိမ်နီးချင်းအန်တီကြီးက စိတ်ဝင်စားသလို မေးလာသည်။

ဟန်လင် " ...." လတော်တော်ကြာကဟာကို အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးတာ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။

သူက မေးလိုက်သည် " ဘယ်တစ်ယောက်လဲဗျ..."

"အရပ်ရှည်ရှည်ချောချောလေးလေ ...သူက အရင်ဆုံး တံခါးခေါက်တယ်...ပြီးရင် အောက်ထပ်က သူ့ကားထဲမှာ သွားသွားထိုင်နေတတ်တယ်..." ထိုအကြောင်းရောက်သောအခါ သူမမျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်လင့်ကို အံ့သြသလို ကြည့်လာသည် " ရှောင်ဟန်...သူက အကြွေးတောင်းဖို့ လာတာများလား....မင်းက အရင်လတွေတုန်းက အကြွေးကြောင့် ပုန်းနေတာလား..."

ဘယ်ကနေ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။

ဟန်လင်က ပြုံးပြလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည် " မဟုတ်ပါဘူးဗျာ...ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် သူက ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းပါ...အန်တီ အလုပ်သွားစရာ ရှိတယ်မို့လား...မြန်မြန်သွားပါ...နောက်ကျနေပါဦးမယ်...."

"အို့...ဟုတ်သားပဲ..."

ထိုအန်တီကြီး၏ မြန်မြန်ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်း ဟန်လင်က ခေါင်းယမ်းပြီး ပြုံး၍ တံခါးဖွင့်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ကိုးဆယ်မီတာပတ်လည် အိမ်လေးက မကြီးလှသော်လည်း တစ်ယောက်တည်းနေသည့် သူအတွက် ကန္တာရတစ်ခုလိုပင်။

ဟန်လင်က သူဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို အာရုံစိုက်ဖို့ ပျင်းလာ၍ ဆိုဖာပေါ် ပစ်လှဲကာ သူ့တွင် အိမ်တော်ထိန်းစက်ရုပ်ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးမိသည်။

ခဏမျှ လှဲနေပြီးနောက် သူက ဝယ်လာသည့်ပစ္စည်းများတွင် ဖက်ထုပ်ခဲများလည်းပါမှန်း ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားသည်။ သူက သိမ်းရန် အမြန်ထရပ်လိုက်ရင်း ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။

ထိုနေ့က လင်ဟွမ့်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက ဟန်လင်က သူ့ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

ဓါတ်ခွဲခန်းထဲက အလုပ်ပုံများက သူ့ကို အခြားအရာအား စဥ်းစားခွင့်မပေးပေ။ သူက နေ့တိုင်း နှစ်နာရီထိ အလုပ်များသည့်ဘဝတွင် နေနေရသည်။

ခုခံအားစနစ်တိုးမြင့်သည့် ဆေး၏ စမ်းသပ်စစ်ဆေးချက် နောက်ဆုံးပိုင်းအထိ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ခုခံအားစနစ် တိုးမြင့်သည့်ဆေးက နိုင်ငံတကာက ဆေးပညာအသိုင်းအဝိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးချက်အပြီးတွင် ပြည်ပက ပညာရှင်များနှင့် ပညာသင်များက တရုတ်ကိုလာပြီး အစည်းအဝေးကို နားထောင်ကြသည်။

သူတို့နှင့် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းပြီးနောက် ယန်ဆေးတက္ကသိုလ် သုတေသနဌာနက မန်တယ်ဟိုတယ်တွင် စတည်းချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပူးပေါင်းပါဝင်သည့် နွေဦးဆောင်းဦးဓါတ်ခွဲခန်းကလည်း ဖိတ်ကြားခံခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း သွမ့်ရှူးထုံ၏ လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်က အရေးကြီးသည့် အချိန်ရောက်နေ၍ သူက မသွားနိုင်သောကြောင့် ဟန်လင့်ကို နွေဦးဆောင်းဦးဓါတ်ခွဲခန်းကိုယ်စား တက်ပေးရန် ပြောခဲ့သည်။

အစည်းအဝေးကျင်းပရာ နေရာနှင့် နွေဦးဆောင်းဦးခန်းမက တစ်မြို့တည်း ဖြစ်သော်လည်း တော်တော်ဝေးသည်။ ဟန်လင်က ထိုနေရာကို မနက်စောစော မောင်းသွားလျှင် မရောက်နိုင်၍ သူက မသွားခင်ညအား မန်တယ်ဟိုတယ်တွင် နေဖို့ စီစဥ်လိုက်သည်။

မန်တယ်ဟိုတယ်၏ အသွင်အပြင်က ဥရောပစတိုင်ဖြစ်ပြီး ဒီဇိုင်းများက စိတ်ကူးယဥ်ဆန်ကာ ဝန်ဆောင်မှုလည်း ကောင်းသည်။

ဟန်လင်က သူ့အထုပ်လေးကို ဧည်သည်ကောင်တာဆီ ဆွဲသွားလိုက်သည်။ အချက်အလက်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူက ဓါတ်လှေကားဆီ သွားလိုက်ရင်း ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဓါတ်လှေကားက အောက်ကို ဆင်းသွားပြီး သူက အထပ်နံပါတ်များကို ပျင်းပျင်းရိရိ ကြည့်နေမိသည်။

မကြာခင် "တင်" ဆိုသည် အသံမြည်လာပြီး ပထမထပ်တွင် ဓါတ်လှေကား ရပ်သွားကာ ဓါတ်လှေကားတံခါးက အလိုလိုပွင့်သွားသည်။

ဟန်လင်က အလိုလို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဓါတ်လှေကားထဲက လူနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွား၍ ခဏမျှ အံ့သြသွားရသည်။

ဘာလို့ ဒီလူနဲ့ ပြန်တွေ့ရတာလဲ။

ဓါတ်လှေကားထဲက လင်ဟွမ့်ကလည်း သူ့ကို စက္ကန့်ပေါင်းမနည်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့လက်ထောက်က သတိပေးမှ သူက ဓါတ်လှေကားထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ယောက်မှ စကားမဆိုမိကြပေ။

ဟန်လင်က ဓါတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းငုံ့ကာ ခလုတ်နှိပ်လိုက်သည်။ သူက တံခါးပိတ်သွားသည်ထိ ဓါတ်လှေကားအပြင်ဘက်ကို ထပ်မကြည့်တော့ပေ။

အထပ်များက တဖြေးဖြေး တက်သွားလေသည်။

လင်ဟွမ့်က ထိုနေရာကနေ တုပ်တုပ်မလှုပ်ပဲ ရပ်နေ၍ လက်ထောက်က တိုးတိုးလေး မေးလာသည် " မစ္စတာလင်..."

ဓါတ်လှေကားက ရှစ်ထပ်တွင် ရပ်သွားသည်။

သူ့အကြည့်တို့ ရုတ်သိမ်းလိုက်ရင်း လင်ဟွမ့်က စိတ်အေးသွားသလို သက်ပြင်းချကာ လက်ထောက်ကို ကြည့်လိုက်သည် " သွားကြစို့..."

လက်ထောက် : ??? ဘာလို့ မစ္စတာလင်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုကောင်းသွားသလို ခံစားမိတာပါလိမ့်။

👨‍❤️‍👨

Prev Next