Chapter 80

👻Chapter 80

ထိုယောကျာ်းများ မိန်းမများ လူငယ်များနှင့် အိုကြီးအိုမများလည်းပါ၀င်သော ၁၀ယောက်ကျော်သည့်အဖွဲ့မှာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

လူသူကင်းမဲ့၍တိတ်ဆိတ်သောတောင်ပေါ် အေးစက်စက်လရောင်အောက်တွင် ထိုအာဟာရမပြည့်၀ပဲ ပိန်ချုံးချုံးရွာသားများမှာ ချွန်ထက်သောလက်နက်များကိုယ်စီနှင့် ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီအား ရန်လိုစွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့ကတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာခဲ့သည်။

ရှီကျား၏နောက်တွင် မြေပုံ၂၃ပုံရှိလေသည်။ သူကGစီရင်စု၏ လေသံကိုနားမလည်သကဲ့သို့ပြောလည်း မပြောနိုင်လေရာ ယဲ့ကျင်းကျီအားဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့ သူတို့ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုများအထင်လွဲသွားတာလား..အမြန်ရှင်းပြလိုက်လို့ရမလား"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာခေါင်းညိတ်လျက် ထိုရွာသားများကိုပြောလိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘူး..ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေကဒီနားမှာပျောက်သွားလို့ လာရှာရုံပဲ"

"ထွီ"

ထိုကလေးများမှာ သူတို့အား တောရိုင်းကောင်များနှယ်အကြည့်မျိုးနှင့်စိုက်ကြည့်လျက် မြေပြင်ပေါ်တံတွေးထွေးချလိုက်လေသည်။ 

ယဲ့ကျင်းကျီ၏မျက်ခုံးတို့တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ သူက ရှီကျားကို သူ၏နောက်သို့ပို့လျက် အကာအကွယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် စကားအနည်းငယ်ထပ်၍ဆိုလိုက်လေသည်။ သို့သော်ရွာသားများအတွက် ထိုပေါက်ပြားများ တူရွင်းများနှင့် သူတို့အား ချိန်ရွယ်လာရန် တွန့်ဆုတ်ခြင်းအလျင်းရှိမနေခဲ့ချေ။ လရောင်မှာ ထိုအေးစက်စက်သံထည်ပစ္စည်းများအပေါ်ဖြာကျလျက် ငွေရောင်တောက်နေခဲ့သည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ရှီကျားလက်ကိုဆွဲလျက်နောက်သို့၃လှမ်းခန့်ဆုတ်လိုက်လျှင် မြေပုံများခြေရင်းသို့ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သူတို့၏နောက်တွင် မြေပုံ၂၃ပုံသာရှိလေတော့သည်။

ထိုရွာသားများမှာ သူရူးများလိုပင်။ ကျတ်တီးတောင်မြေနှင့် လှိုင်းထန်သောမြစ်မှာ ဆိုးယုတ်သောလူများကိုမွေးထုတ်ပေးသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှီကျားမှာ ဤဆိုရိုးကိုနားလည်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့က လက်နက်များကိုဝေ့ယမ်းလာခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီ၏ အသေသတ်ချင်နေမှန်း ထင်ရှားနေခဲ့လေသည်။ လယ်စိုက်ရန်အတွက်သုံးသောပစ္စည်းများမှာ လူသတ်ရန်လက်နက်များဖြစ်လာခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ ထိုလက်နက်များကိုကိုင်ဆောင်ထားသော ရွာသားများ၏ အမူအယာများဖြစ်လေသည်။

"သတ်မယ်..အား....သတ်ပစ်မယ်..."

သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများရှိနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကိုကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။

ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ အစပိုင်းတွင် နောက်ဆုတ်ကာရှောင်နေသေးသော်လည်း ရုတ်ချည်း မိန်းမကြီးတစ်ဦးဝေ့ယမ်းလိုက်သောပေါက်ပြားမှာ ရှီကျားထံရိုက်ချလာခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီ၏အကြည့်တို့မှာ အလွန်အေးစက်လာခဲ့ပြီး ထိုရွာသားတစ်သိုက်အားကြည့်လိုက်လေသည်။ သူလက်ကိုလှန်လိုက်သည်နှင့် ၀ူရှန်းချင်းလီပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုရွာသားများမှာ ယဲ့ကျင်းကျီ၏ ဗလာလေခုထဲမှ တစ်ခုခုကိုဆွဲထုတ်လိုက်သော မှော်အစွမ်းကိုမြင်သော် တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေသည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့မှာ လက်နက်များနှင့် အရူးများလို ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာဆဲပင်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ၏ညာခြေထောက်ကိုဆောင့်ချလိုက်လျှင် ၀ူရှန်းချင်းလီမှာ လေထဲတွင်လည်ပတ်လာခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီ မန္တာန်တစ်ခုကိုတိတ်တဆိတ်ရေရွတ်လျက် ထိုကြေးအံစာတုံးလေးကိုခပ်ဖွဖွထိလိုက်လေသည်။

ဘန်း...

ထိုကြေးအံစာတုံးလေးထံမှ မမြင်နိုင်သောတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ ရွာသားများအားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့တိုက်ချပေးလိုက်လေသည်။

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ရှီကျား၏ခါးကိုဖမ်းဆုပ်လျက် ခြေခုန်ချက်တစ်ခုနှင့်အတူ တောင်စွန်းမှခုန်ချလိုက်လေသည်။ ၀ူရှန်းချင်းလီမှာ ယဲ့ကျင်းကျီ၏လက်ထဲသို့ ဖြတ်ခနဲပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက်ရှီကျားလက်ထဲသို့ခုန်၀င်သွားလျက် အသာပွတ်သပ်နေခဲ့လေသည်။ ကြေးအံစာတုံးလေးမှာ သူ့အား 'အဆင်ပြေရဲ့လား'ဟုမေးမြန်းနေသည့်အလားပင်။

ရှီကျားမှာ သူ၏နဖူးပေါ်မှချွေးများကိုပွတ်သုတ်လိုက်လေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်"

ထိုအခါမှသာ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ စိတ်သက်သာရာရလေသည်။

ရှီကျားမှာ ၀ူရှန်းချင်းလီကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်မိုက်နေသောတောင်ပေါ်အား မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုတောင်ပေါ်မှ ရွာသားများမည်သို့ကျန်ခဲ့သည်ကိုသူလှမ်းမမြင်နိုင်ချေ။ သို့သော်၀ူရှန်းချင်းလီထံမှ တိုက်ခိုက််ခံရပြီးနောက် ထိုရွာသားများမှာ သူတို့အား မိစ္ဆာများနတ်ဆိုးများဟုမှတ်ယူသွားမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ အစပိုင်းတွင် ထိုရွာသားများမှာ သူတို့အား ရန်သူကဲ့သို့ဆက်ဆံကြသော်လည်း ယခုပိုဆိုးသွားလောက်ချေပြီ။

ရှီကျားနားမလည်ခဲ့ချေ။ သူနှင့်ဆရာယဲ့မှာ ရွာကိုစရောက်ရုံမျှသာရှိသေးကာ ဘာမျှမလုပ်မိသေးပါချေ။ ထိုရွာသားများမှာ သူတို့အပေါ်အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှရန်လိုနေရပါသနည်း။ ထိုရွာသားများမှာ လူသားစင်စစ်များဖြစ်ကာ သရဲများမဟုတ်သလို မိစ္ဆာများလည်းမဟုတ်ချေ။

တွေ့တွေ့ချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်သူကများတိုက်ခိုက်တတ်ကြလို့လဲ..အဲဒီအရိုးစွဲအောင်မုန်းတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံကြီးတွေကဘာလဲ..

ထိုရွာသားများမှာ သာမာန်လူသားများသာဖြစ်လေသည်။ ရှီကျားမှာ သရဲများ၀ိညာဥ်များကိုသာ ပြိုကွဲသွားအောင် ထိုးနိုင်သည်။ သူ၏လက်သီးများမှာ လူသားများအပေါ်အလုပ်မဖြစ်ချေ။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာလည်း ဆရာသခင်တစ်ဦးအနေနှင့် သရဲဖမ်းရန်သာလိုအပ်ကာ လူသားများကိုမဟုတ်သည့်အတွက် ထိုရွာသားများကိုသတ်၍မရချေ။ သည်းမခံနိုင်တော့၍သာ ၀ူရှန်းချင်းလီကိုထုတ်သုံးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ရွာသားများထံမှ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ရှီကျားမှာ လွန်စွာဒေါသထွက်နေပါသော်လည်း မည်သို့ဖွင့်ထုတ်ရမှန်း မသိပါချေ။ သူက ထိုရွာသားများကို သရဲတစ္ဆေများ ၀ိဥာဥ်များလို သေသည်ထိရိုက်နှက်၍မရချေ။ သူကအနည်းငယ်တွေးလျက်မေးလိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့ ဒီရွာကထူးဆန်းတယ် လူတွေအများကြီးလည်း သေထားသေးတယ်..ကျွန်တော်တို့ကိုဆက်ဆံနေတဲ့ပုံစံကလည်း အတော်ပုံမှန်ဟုတ်မနေဘူး..ဖေးယွီပျောက်သွားတာ ဒီရွာနဲ့များဆိုင်မလား..သူတို့ဖေးယွီကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာများလား"

ယဲ့ကျင်းကျီ၏အကြည့်တို့မှာ ဘေးပတ်၀န်းကျင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူကရှီကျားကိုကြည့်လိုက်သည်။ 

"တာအိုရောင်းရင်းဖေးက ရှောင်းကျိဂိုဏ်းရဲ့အကြီးဆုံးတပည့်လည်းဖြစ်သလို မော့သို့အဆင့်ဇယားရဲ့ ၇ပဲ..မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာဆို သူကအတော်လေးစွမ်းတယ်..တာအိုရောင်းရင်းဖေးရဲ့သန်မာမှုနဲ့ဆို အဲဒီရွာသားတွေကိုထိခိုက်အောင်လုပ်လို့မရရင်တောင် လွတ်မြောက်ဖ်ို့ဆိုတာလွယ်လွယ်လေးပဲ"

ရှီကျား၏အမူအယာမှာ လေးလံလျက် အကြာကြီးတွေးတောနေလေသည်။ 

ဖေးယွီ၏အရိပ်အယောင်မှာ ဤတောင်ကြီး၂လုံးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ သူသည်ဤတောင်၂လုံး၏တစ်နေရာတွင် ရှိနေခြင်းပင်။ သို့သော် ဤတောင်များမှာ လွန်စွာကြီးများကျယ်၀န်းကာ ဆက်နွယ်နေကြသည်။ လူတစ်ယောက်ကိုရှာရမည်က ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ပျောက်ရှာရသလိုပင်။

ထိုတောင်ပေါ်မှရွာမှာအလွန်ထူးဆန်းလေသည်။ နှစ်လအတွင်း ၂၃ယောက်သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်စေ သူတို့အပေါ်အကြောင်းပြချက်မရှိ ရန်လိုနေခြင်းပင်ဖြစ်စေ ရှီကျားမှာ ထိုရွာတွင် ပြဿနာတစ်ခုခုရှိနေကြောင်း အလိုလိုခံစားမိစေသည်။

ရှီကျားမှာ အတွေးတွင်အကြာကြီးနစ်မြောနေရာမှ ရုတ်ချည်းတစ်ခုခုကိုတွေးမိသွားခဲ့သည်။

"ဆရာယဲ့ ၂လထဲမှာ လူ၂၃ယောက်သေသွားတယ်ဆိုတော့ ရွာမှာသာတကယ်ပြဿနာတစ်ခုရှိနေတယ်ဆိုရင် မကောင်းဆိုး၀ါး၀ိညာဥ်လက်ချက်ပဲဖြစ်ရမယ်..ဒီလိုသာဆို ကျွန်တော့်မှာ အကြံရှိတယ်"

ယဲ့ကျင်းကျီက ရှီကျားကို အထူးအာရုံစိုက်ပေးလာခဲ့လေသည်။

ရှီကျားမှာ အတော်ကြာတွန့်ဆုတ်နေခဲ့သေးသည်။ အဆုံးတွင်သူကသက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်..အလောင်းတွေကိုဖော်ကြည့်ချင်တယ်"

လက်ရှိဟွာရှားတွင် သဂြိုလ်ခြင်းပေါ်လစီတစ်ခုရှိသည်။ လူတစ်ယောက်သေဆုံးပြီးသည်နှင့် သဂြိုလ်စက်ကိုပို့၍ ပြာဖြစ်သည်အထိ မီးသဂြိုလ်ကြရသည်။ ၄င်းမှာ မြေနေရာများကိုလည်း များစွာသက်သာစေသည်။ ပါတ်၀န်းကျင်းကိုလည်းထိန်းသိမ်းရာရောက်သည်။ သို့သော် ၄င်းမှာ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင်သာ ကျင့်သုံးကြသော နည်းဖြစ်သည်။ ဝေးလံခေါင်သီသောရွာများတွင် ထိုသို့ပေါ်လစီမျိုးမရှိကြချေ။ ရွာသားများက သေဆုံးသူမှာ အရေးအကြီးဆုံးဟုယူဆကာ မီးရှို့ခွင့်မပြုချေ။ အလောင်းကိုမူလအတိုင်းသာမြှုပ်နှံလေ့ရှိသည်။

ရှီကျားအနေနှင့်လည်း ဤရွာမှ လူများမှာ မီးသဂြိုလ်ခြင်းဆိုသည်က ဘာမှန်း သိလိမ့်မည်မထင်ချေ။ ဤမျှခေါင်သီသောရွာကလေးတွင် အစာအာဟာရပင်မလုံလောက်လေရာ မီးသဂြိုလ်ခြင်း ဂူသွင်းခြင်းဟူသော အဆင့်များကိုလည်းလုပ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ရှီကျားကဆိုသည်။ 

"ကျွန်တော်တို့ အလောင်းတစ်လောင်းလောက်ဖော်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရွာသားတွေက မကောင်းဆိုး၀ါးသတ်တာခံရတာလားဆိုတာသိရမှာပဲ..ဆရာယဲ့အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ အဲဒီရွာသားတွေပါးစပ်က အမှန်တရားကိုမရနိုင်ဘူး..တနည်းပဲ..."

သူကခတ္တမျှတန့်သွားပြီးမှဆက်ပြောလာခဲ့သည်။

'မြေပုံကိုတူးကြည့်ဖို့ပဲရှိတော့တယ်"

ဤသည်မှာ လက်ရှိတစ်ခုတည်းသောအဖြေဖြစ်သည်။ ၂ဦးသားတွန့်ဆုတ်မနေတော့ ထိုရွာသို့ပြန်သွားလိုက်ကြသည်။

ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ဤရွာသို့ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်လာစဥ်က ပတ်၀န်းကျင်အပေါ်အလွန်သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။ ဤတစ်ကြိမ်ပြန်သွားရာတွင်မူ ဆရာရဲ့မှာ သူ၏ချန်ခွန်းအိတ်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့၂ခုကိုထုတ်ယူလျက် သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ရှီကျား၏ရင်ဘတ်ကိုကပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူတို့၂ဦးသားရွာထဲသို့၀င်သွားလိုက်သည်။ အ၀င်၀တွင် လက်နက်များကိုင်လျက်ရပ်စောင့်နေသော ရွာသားများက သူတို့ကိုမမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူတို့သည် မြေပုံ ၂၃ပုံထံလျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ ရှီကျားကိုယ်ကိုကိုင်းလျက် ထိုမြေပုံပေါ်တစ်ခုအပေါ်မှ ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို ခါထုတ်ကာဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

အပေါ်တွင်ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေမှုန်များရှင်းလင်းသွားသည့်အခါ ၄င်းပေါ်မှ စာလုံးကထင်ရှားလာခဲ့ခေသည်။

『ယွမ်လောင်ကျိုး 』

သူတို့၏ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားသောအဆောင်ကြောင့်ရွာသားများမှာ သူတို့အားမမြင်နိုင်ချေ။ သို့တိုင်အောင် အသံများကိုမူကြားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ရှီကျားမှာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ယဲ့ကျင်းကျီကိုပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ခုနကဒီရွာရဲ့သူကြီးပြောနေတာကြားလိုက်တယ်..ဒီရွာက ယွမ်ကျားရွာတဲ့..ဒီမြေပုံထဲကလူက ယွမ်လောင်ကျိုးလို့ခေါ်တော့ သူတို့ရွာကလူပဲဖြစ်မယ်"

ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည်၀ိုင်ခွက်တစ်ခွက်နှင့် အမွှေးတိုင်၃ချောင်းကို ရှန်းခွန်အိတ်ထဲမှထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရှီကျားမှာ ဘေးဘက်သို့တိတ်တဆိတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ မန္တာန်တစ်ခုကိုရေရွတ်လျက် ထို၀ိုင်ခွက်ကို အသာထိလိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း၀ိုင်ခွက်ထဲတွင် ကြည်လင်သော ၀ိုင်များပြည့်နှက်လာတော့သည်။

"ဒီလူရဲ့ဆန္ဒတစ်ခုကြောင့် အနှောင့်အယှက်ပေးရပါတော့မယ် ..သေသူကအရေးကြီးတာမို့ ဒီ၀ိုင်တစ်ခွက်ကို တောင်းပန်မှုအဖြစ်လက်ခံပါလေ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ၀ိုင်ခွက်ကိုစောင်းလျက် ၀ိုင်များကိုယွမ်လောင်ကျိုး၏ မြေပုံအရှေ့သို့လောင်းချလိုက်လေသည်။

ညအမှောင်မှာ လျှို့၀ှက်ချက်များအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ပေးထားခဲ့သည်။ ရွာသားအများစုမှာ ရွာထိပ်အ၀င်၀တွင်ရပ်နေခဲ့ကြလေသည်။ ထိုယွမ်ကျိုး၏မြေပုံပေါ်စီးကျနေသော၀ိုင်တစ်ခွက်ကို မည်သူမျှသတိမမူမိကြချေ။

သို့သော် မလှမ်းမကမ်းမှမိန်းမတစ်ဦးမှာ လေသံ၀ဲ၀ဲနှင့်အော်ဟစ်လာခဲ့သည်။

"လာကြဦး လာကြဦး သရဲ..သရဲရောက်နေပြန်ပြီ"

ရွာသားများမှာ ထိုမိန်းမ၏အော်သံကြောင့်ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ယွမ်လောင်ကျိုး၏မြေပုံရှေ့မှ အမွှေးတိုင်၃ချောင်းကိုရုတ်ချည်းတွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရွာသားများမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားလျက် သူတို့၏လယ်စိုက်ပေါက်ပြားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြလေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူတို့အား တုန့်ပြန်ရန်အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ချေ။ ဆရာယဲ့မှာ ရုတ်တရက်လက်ကိုလှုပ်ရှားလျက် မြေပုံကိုလှမ်းကာရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဘန်း...

ယွမ်လောင်ကျိုး၏မြေပုံမှာ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

မြေသားများလွင့်စင်သွားပြီးနောက်အတွင်းမှ အခေါင်းမှပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ အပြေးလာနေသော ရွာသားများမှာ ရုတ်ချည်းတန့်သွားခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းမှာကြောက်ရွံ့စွာကြည့်နေကြပြီး ခြေတစ်လှမ်းမှမလှုပ်ရှားရဲကြတော့ချေ။

ရှီကျားမှာရှေ့သို့လှမ်းကာ ယွမ်လောင်ကျိုး၏အလောင်းကိုကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဆရာယဲ့မှာသူ့ကိုတားလာခဲ့သည်။ ရှီကျားမှာဆရာယဲ့အားရှုပ်ထွေးစွာလှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဆရာယဲ့အကြည့်မှာလေးလံနေခဲ့လေသည်။ ရှီကျား၏နှာခေါင်းအောက်တွင် သူ၏လက်မကိုသုံးလျက် အက္ခရာတစ်ခုကိုရေးဆွဲလိုက်ကာဆိုလာသည်။

"ဒီလူကသေသွားတာ ၁၀ရက်ကျော်ပြီ ကိုယ်ကြည့်လိုက်မယ်"

ထို့နောက်ရှီကျားမှာ ရွာသားများ၏ တဝေါ့ဝေါ့နှင့်ပျို့တက်နေသောအသံများကိုကြားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက်နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ဤယွမ်လောင်ကျိုးသေဆုံးသွားခဲ့သည်က ရက်သတ္တပါတ်မျှကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူ၏အလောင်းမှာ ပုပ်သိုး၍ အပုပ်နံ့များထွက်နေခဲ့ချေပြီ။ အမြင်ရလည်းဆိုး၀ါးကာ အပုပ်နံ့မှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသည်။ ဆရာယဲ့မှာ သူ့အတွက်တွေးပေးပြီး အလောင်းကိုမကြည့်ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ ရှီကျားကိုလည်း အပုပ်နံ့ကိုမရှူမိစေရန် ကာကွယ်ပေးခဲ့သေးသည်။

ရှီကျားမှာ ကိုယ်ကိုကိုင်းလျက် အလောင်းကိုစူးစမ်းနေသော ယဲ့ကျင်းကျီ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်နေခဲ့မိသည်။

ရှီကျားမှာလည်း အခေါင်းထဲမှ အခြေအနေကိုသိလိုခဲ့သည်။ ၄င်းမှာကြောက်စရာကောင်းသည်ကသေချာလေသည်။ ပုပ်သိုးနေသောအလောင်းမှာ ပုံပျက်ကာ လူဟုပြောနိုင်ရုံသာရှိပေရော့မည်။

၁၀မီတာခန့်အကွာတွင် ထိုအလောင်းထံမှအပုပ်နံ့ကြောင့် ပျို့အန်ကာ မေ့မျောသွားသော ရွာသားများပင်ရှိနေခဲ့သည်။ ဆံပင်ဖြူများနှင့်အဘိုးကြီးမှာ သူ၏သားဖြစ်သူအကူအညီနှင့် တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်းလျှောက်လာနေခဲ့လေသည်။

ရှီကျားမှာ အနည်းငယ်မျှကြောက်ရွံ့မှုကိုမခံစားရပဲ ထိုအဖေနှင့်သားလျှောက်လာသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ထိုအဘိုးကြီးနှင့် သားဖြစ်သူ အနားသို့ရောက်လာချိန်မှာပင် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ မြေတွင်းထဲမှပြန်တက်လာခဲ့လေသည်။ သူကရှီကျားထံသို့လျှောက်လာခဲ့ပြီး အံ့အားသင့်စရာအဖြေကိုပေးလာခဲ့သည်။

"မကောင်းဆိုး၀ါးသတ်ခံထားရတာပဲ"

အဖြေကိုရရှိပြီးဖြစ်လေရာ ရှီကျားနှင့်ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူတို့၏ရင်ဘတ်မှအဆောင်များကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်လေသည်။ သူတို့၂ဦး၏ကိုယ်က ထိုမြေပုံများရှေ့ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ရွာသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြားထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြလေသည်။ လူလတ်ပိုင်းကြီးတစ်ဦးမှာ တူရွင်းတစ်ချောင်းကိုကိုင်လျက် သူတို့အား အညှာအတာမဲ့စွာ ခုတ်ချလာခဲ့လေသည်။ ၀ူရှန်းချင်းလီကရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူကိုအဝေးသို့လွင့်ထွက်သွားသည်အထိရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

"၀ူရှန်းချင်းလီ" 

ယဲ့ကျင်းကျီခေါ်လိုက်သည်။

ကြေးအံစာတုံးလေးမှာ ထိုလူကိုလွင့်သွားအောင်ရိုက်ပြီးသည့်တိုင် စိတ်တိုလွန်း၍ ထပ်ရိုက်ချင်နေဆဲပင်။ သို့သော်သူ၏သခင်ဖြစ်သူ၏ခေါ်သံကိုကြားသော် ၀ူရှန်းချင်းလီမှာ လေထဲတွင်ဝေ့ပါတ်ကာတွန့်ဆုတ်နေခဲ့သေးသည်။ အဆုံးတွင်သူကမလာချင်လာချင်နှင့်ပြန်လာခဲ့လေသည်။ သူကယဲ့ကျင်းကျီလက်ထဲသို့ပင်မလာချင်ပဲ ရှီကျားအိတ်ကပ်ထဲသို့သာ တိုက်ရိုက်၀င်သွားခဲ့လေသည်။

——သခင်ကဘာလို့အဲဒီလူကိုသတ်ခွင့်မပေးရတာလဲ..ဘေဘီလေးကအဲဒီလူကိုအပိုင်းပိုင်းတွေခုတ်ပစ်ချင်နေပါတယ်နော်...

👻