MM Story Teller

Chapter 82

Viewers 9k

👻Chapter 82

သူ့ကိုယ်သူသာလူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်အဖြစ်ခံလိုက်လိုသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၀ူရှန်းချင်းလီမှာ ထိုအရိုင်းအစိုင်းရွာသားများအပေါ် သက်ညှာပေးခဲ့သေးသည်။

ဆရာယဲ့ အဲလောက်ထိတော့ စိတ်မဆိုးလောက်ပါဘူး..

ရှီကျား ခေါင်းကိုငုံ့လျက် အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် နစ်မြောနေခဲ့လေသည်။ သို့သော်ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်နေဟန်ဖြင့် ဤသို့မေးလာလိမ့်မည်ဟုမမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း..အနိုင်ကျင့်ခံရသလိုခံစားရတာလား"

ရှီကျားတန့်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည်ခေါင်းကိုမော့လျက် ခတ္တမျှအကြာတွင်ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်အရမ်းပဲအနိုင်ကျင့်ခံရသလိုခံစားရတယ်"

ထိုအရိုင်းအစိုင်းတသိုက်ထံမှ မောင်းထုတ် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းက ရှီကျားကိုလွန်စွာမကျေမနပ်ခံစားရစေသည်။ သူ၏လက်သီးကိုတိုက်ရိုက်သုံးကာ ထိုလူများကိုဆွဲမဖြဲနိုင်သည့်အတွက်နောင်တရမိသည်။

ရှီကျားမှာ ဆရာယဲ့ကအဘယ်ကြောင့်ထိုမေးခွန်းကိုမေးလာသည်အားစဥ်းစားနေခဲ့လေသည်။

သူနဲ့၀ူရှန်းချင်းလီက မမှန်မကန်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်လို့များလား..

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ မိမိကိုယ်ကိုအပြစ်တင်နေသောအကြည့်နှင့် သူ့ကိုကြည့်နေခြင်းကိုမူ သတိမထားမိချေ။ ဆရာယဲ့မှာ သူ၏ဇနီးလေးကိုကြည့်မိလေ သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်မိလေသည်။ သူ့ကိုသူအသုံးမကျဟုပင်ခံစားလာရသည်။ သူ ချန်ခွန်းအိတ်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုကိုထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ရှီကျား အံ့အားသင့်သွားမိ၏

"ဆရာယဲ့"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာထိုအဆောင်စာရွက်အား သူ၏လက်၂ချောင်းကြားတွင်ညှပ်လျက် မန္တာန်တစ်ခုကိုလျင်မြန်စွာရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။ ရုတ်ချည်းလက်ကိုမြှောက်လျက််ကိုအဆောင်စက္ကူအား ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ အ၀ါရောင်အဆောင်စက္ကူလေးမှာ ရွာ၏ထိပ်သို့ပျံသန်းသွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်ဖြတ်ခနဲပင် ရွှေရောင်အမှုန်များအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့လွင့်စင်ကျလာခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပင် ထိုအရိုင်းအစိုင်းရွာသားများ၏ ဒေါသတကြီးအော်သံများတစ်ရွာလုံးညံသွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှီကျားမှာ ယဲ့ကျင်းကျီအားရှော့ခ်ရစွာကြည့်လိုက်လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီက သူ၏လက်ကိုဆွဲကာထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူတို့၂ဦးသား တောင်ခြေသို့ရောက်သည်အထိပြေးလာခဲ့ကြသည်။ ထိုရွာသားများ၏နာနာကျင်ကျင်အော်သံများမှာရပ်တန့်မသွားသေးချေ။ သူတို့သည်ပြင်းစွာသောငရဲကိုခံစားနေရသည့်အလား ကောင်းကင်ကိုထိုးဖောက်မတက် အသံနက်ကြီးများဖြင့် အော်ဟစ်နေခဲ့ကြလေသည်။

ရှီကျားမှာ ခါးကလေးကိုင်းသွားသည်အထိဗိုက်ကိုဖိကာရယ်မောလိုက်ပြီး ၀ူရှန်းရှင်းလီမှာလည်း လေထဲတွင် တဖြတ်ဖြတ်ခါနေခဲ့သည်။

ရှီကျားကမေးလိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့ အဲဒါဘာအဆောင်လဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ တမျိုးတဖုံရှက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ချလိုက်လေသည်။

"အဲဒါ..အဲဒါက ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းက အပျင်းပြေလျှောက်လုပ်ထားတာ..ဘာမှကောင်းတာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဘာများလဲ"

ရွာသားများ၏ အော်သံမှာ ပိုပို၍ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံများနောက်ခံနှင့် ခေါင်းကိုငုံ့ချထားသော ဆရာယဲ့၏အသံလေးမှာတိုးညှင်းနေခဲ့သည်။

"အဲဒါကစိတ်ကိုလောင်ကျွမ်းတဲ့မီးလျှံပါ...အဲဒီမန္တာန်နဲ့ထိတာခံရတဲ့သူက မီးတောက်ကြီးတစ်ခုရဲ့လောင်ကျွမ်းခံရသလိုမျိုးခံစားရတယ် ဒါပေမယ်သူတို့ကတကယ်မထိခိုက်မနာကျင်ပါဘူး..၆နာရီလောက်ကျော်ရင် သူ့အလိုလိုပြယ်သွားမှာ .တကယ်ပါ..ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းကဒီတိုင်းလျှောက်လုပ်ထားတာပါ"

ရှီကျားရယ်ချလိုက်မိတော့သည်။

ထိုရွာသို့စရောက်ချိန်မှစ၍ ရှီကျားမှာ ဤသို့တစ်ခါမှမရယ်ရသေးချေ။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့ကိုမျက်လုံးလေးအ၀ိုင်းသားနှင့် ကြောင်တောင်တောင်လေးကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့၂ဦးသား လီကျားရွာသို့ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ တောင်တစ်တောင်ကိုဖြတ်ကျော်ပြီးသည့်တိုင် သူတို့သည် ထိုရွာသားများ၏ အသံနက်ကြီးများကို ကြားနေရဆဲပင်။ ရှီကျားမှာထိုအသံများကိုနားထောင်ရတိုင်း လွန်စွာသက်တောင့်သက်သာရှိနေခဲ့လေသည်။ သူသည် TVဒရာမာများထဲမှ ကောက်ကျစ်သော အရံဇာတ်ကောင်လေးလိုခံစားရသည်။ သူ့အားအနိုင်ကျင့်သောသူများကို သူသည်လည်းခွင့်လွှတ်ပေးရန်စဥ်းစားမည်မဟုတ်ဘဲ တောင်နှင့်မြောက်ကိုမပြောနိုင်သည်အထိ ရိုက်နှက်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိခေတ်စားနေသော ဒရာမာပေါ်လစီများအရ ထိုသို့သောလူမျိုးမှာ ဘယ်သောအခါမှ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်မလာနိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်မူ ဇာတ်လိုက်မှာ စိတ်သဘောထားကြီးလျက် ခန္တီပါရမီပြည့်၀သူမျိုးဖြစ်ရန်လိုအပ်၍ပင်။

အစ်ကိုကျား၏ခံယူချက်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။

မလုပ်နိုင်ဘူးကွာ..ငါကတော့လူရိုက်ရတာကြိုက်တယ်..

သူတို့၂ဦးနှင့် လီကျားရွာအကြားတွင်တောင်တစ်တောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှီကျားမှာ အလွန်တက်ကြွပျော်ရွှင်နေသလောက် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ညှိုးငယ်နေခဲ့လေသည်။

ဆရာယဲ့မှာ အတော်ကြာသည်အထိ ရေငုံနှုတ်ပိတ်ကာလွန်ဆွဲနေပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နှုတ်ခမ်းတို့ကိုဖွင့်ဟလျက် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ရှီကျား..ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်..ကိုယ်မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခံရအောင်လွှတ်ထားမိတယ်"

ရှီကျား၏ခြေလှမ်းတို့ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ သူကအံ့အားသင့်လျက်ပင် တဖက်လူကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

"ဆရာယဲ့..အဲဒီရွာသားတွေကိုအနိုင်ကျင့်မိလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား..ခင်များကဘာလို့တောင်းပန်ဖို့လိုမှာလဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်လျက် ခေါင်းကိုငုံ့ချလိုက်လေသည်။

"မင်းအနိုင်ကျင့်ခံရသလို ခံစားနေရမှန်း ကိုယ်မသိခဲ့ဘူး"

ရှီကျားမှာ ပို၍ပင် အကူအညီမဲ့သွားခဲ့လေသည်။

"ဆရာယဲ့ အဲဒီလူတွေကခင်များကိုအဲဒီလိုမျိုးဆက်ဆံတာကိုတောင် နည်းနည်းမှဒေါသမထွက်မိဘူးလို့တော့မပြောနဲ့နော်"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့အားကြည့်လာခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းကလည်းအခြားသူတွေက ကိုယ့်ကိုဒီလိုပဲဆက်ဆံကြတာပဲလေ"

ရှီကျားအေးခဲသွားမိလေသည်။

"အခြားသူတွေ...ဘယ်သူတွေကလဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီကဆိုသည်။

"ဆရာရှိနေတုန်းက ကိုယ့်ကိုရွယ်တူကလေးတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင်နေခိုင်းတယ်...အဲတုန်းက ၀ူရှန်းတောင်က Gနယ်မှာဆို တစ်ခုတည်းသောဂိုဏ်းလေ...၀ူရှန်းတောင်ကိုရှောင်ဖို့အတွက် ရွှမ်းရွှယ်လောကကလူတွေက ဖော့ယန်သရဲစျေးရှိတဲ့ချိန်ကလွဲရင် Gနယ်ကို မလာကြဘူး...အဲကျရင်ဆရာက အဲဒီကလေးတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုအတူဆော့ခိုင်းတယ် ဒါပေမယ့်သူတို့တွေကတော့ ကိုယ်နဲ့မဆော့ချင်ကြဘူး..သူတို့ပြောတာက ကိုယ့်မိဘတွေကကိုယ့်ကိုမလိုချင်ကြဘူးတဲ့ သူတို့ကအပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတာမဟုတ်ပဲ ကိုယ့်ကိုပစ်သွားတာလို့ပြောတယ်...သူတို့ပြောတာမမှားပါဘူး ကိုယ်ွမိဘတွေကတကယ်လည်း ကိုယ့်ကိုမလိုချင်ခဲ့ကြဘူး..အပြင်မှာအလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဆရာဖန်တီးထားတဲ့ အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပဲ..ဒါပေမယ့် သူတို့ကအဲလိုအမြဲပြောနေတော့ ကိုယ်လည်း မကျေမနပ်ခံစားရတာပေါ့..အဲဒါနဲ့ကိုယ်လည်း အဲဒီစိတ်ကိုလောင်ကျွမ်းတဲ့မီးတောင်မန္တာန်ကိုဖန်တီးပြီး သူတို့ကိုလက်စားချေချင်ခဲ့တာ"

ထိုမန္တာန်ကိုထိုသို့အခြေအနေအတွက်ဖန်တီးခဲ့သည်ဟုရှီကျား စိတ်ကူးမယဥ်မိဖူးချေ။

"အဲတုန်းက ကိုယ့်မှော်အစွမ်းကအားနည်းနေတုန်းပဲလေ..မန္တာန်ကိုလည်းခဏပဲသုံးလို့ရပြီး အကြာကြီးမခံဘူး..ဒါပေမယ့်ဆရာသိသွားတော့ သူကကိုယ့်ကို အဲဒီကလေးတွေကိုအာရုံမစိုက်ဖို့ပြောပြီး နောက်လည်းသူတို့နဲ့မဆော့ခိုင်းတော့ဘူး..သရဲဖမ်းတဲ့ဆရာသခင်တွေက သာမာန်လူတွေနဲ့ သိပ်မရောနှောသင့်ဘူး..ရှီကျား..ဒါကစိတ်တိုတာ..အနိုင်ကျင့်ခံရသလိုခံစားရတာမျိုးလား"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ခေါငိးကိုမော့လျက်ရှီကျားကိုကြည့်လိုက်ခေသည်။ သူ၏ညာမျက်လုံးထဲမှ အနက်ရောင်မှည့်ကလေးမှာ တဖြတ်ဖြတ်လက်နေသည့်နှယ်။

ရှီကျားလက်ချောင်းများကိုတင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိလေသည်။ ဆရာယဲ့ကိုဤသို့မြင်ရခြင်းက သူ၏ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုတစ်ခုကိုခံစားရစေသည်။ သို့သော် သူဘာပြောသင့်သည်ကိုမူမသိချေ။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည်၀ူရှန်းရှင်းလီကိုလက်တစ်ဖက်နှင့်ကိုင်လျက် အပြုံးလေးနှင့်ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့..အဲလိုလူတွေကို အာရုံစိုက်မနေနဲ့..အခု၀ူရှန်းချင်းလီလည်းဒီမှာရှိတယ်..ကျွန်တော်လည်းရှိတယ်..အဲဒီလိုအနိုင်ကျင့်တာမျိုးကို သည်းခံနေစရာမလိုတော့ဘူး..ကျွန်တော်နဲ့ ၀ူရှန်းချင်းလီက ခင်များဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာ"

ယဲ့ကျင်းကျီ၏မျက်၀န်းများမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးနေသည့် ဆံပင်နက်တို့နှင့်လူရွယ်လေးထံစွဲကပ်နေခဲ့လေသည်။ ခတ္တမျှအကြာတွင် သူခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့မှာ မထိန်းနိုင်ပဲ ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ကိုယ့်ကိုအနိုင်ကျင့်ကျင့်မကျင့်ကျင့် ကိစ္စမရှိပါဘူး..ဒါပေမယ့် မင်းကိုအနိုင်ကျင့်ခံရသလိုခံစားစေရလို့ ကိုယ်စိတ်တိုမိတယ်"

ဆရာယဲ့၏လေသံမှာ တိုးညှင်းလွန်း၍ ရှီကျားမှာ အဆုံးသတ်'စိတ်တိုသည်'ဟူသည့်စကားလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူကရုတ်ချည်းတွေးလိုက်မိသည်။

"နေပါဦး..ဆရာရီလင်းကျစ်က ခင်များကိုဘာလို့ သည်းခံခိုင်းခဲ့တာလဲ...ဆရာယဲ့ ကျွန်တော် ဆရာရီလင်းကျစ်အကြောင်း 'ghosts know'မှာနည်းနည်းပါးပါးဖတ်ဖူးပါတယ်..ဆရာရီလင်းကျစ်က ကြင်နာမှုကို ကြင်နာမှုနဲ့ ရန်ကိုရန်နဲ့ တဲ့ပဲ တုန့်ပြန်တတ်တဲ့သူပါ..သူကပြတ်သားတဲ့စရိုက်မျိုးနဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံမယ့်သူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး"

သူကိုယ်တိုင်ကျအနိုင်ကျင့်တာမခံနိုင်ပဲ တပည့်ကျတော့ လွှတ်ထားပေးတယ်လား..ဘယ်လိုဆရာမျိုးလဲ...

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ရှီကျား၏အမူအရာကိုမြင်သော် သူ၏ရင်ထဲမှ နွေးထွေးလာခဲ့လေသည်။ သူကဆက်၍ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာက ကိုယ့်ကိုသူတို့နဲ့ မဆော့တော့ဖို့ရယ် သာမာန်လူတွေအပေါ် မန္တာန်မသုံးဖို့ရယ်ပြောခဲ့တယ်..ဒါပေမယ့်နောက်တစ်နေ့ကျ ဆရာက အဲကလေးတွေကို အိတ်စွပ်ပြီး ချောင်ထိုးပြီး ရိုက်နေတာကိုတွေ့ခဲ့တယ်လေ.. ဆရာက နှုတ်ပိတ်မန္တာန်ကိုသုံးခဲ့တော့ သူတို့တွေလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှပြန်ပြောလို့မရဘူး "

ရှီကျား " အိတ်စွပ်ပြီးရိုက်တာပေါ့"

ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှီကျား"...."

ဆရာရီလင်းကျစ်ကို အထင်လွဲမိတာပဲ..သူကတကယ့်ဆရာသခင်စစ်စစ်ပဲ..စကားအပိုမပြောဘဲ တစ်ခါတည်းဆုံးမလိုက်တာ ဘယ်လောက်တောင်မိုက်လိုက်လဲ..

ရှီကျား၏လေးလံနေသော စိတ်အခြေအနေမှာလည်း အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားခဲ့လေသည်။ သူတို့လီကျားရွာသို့သွားနေစဥ် ရှီကျားမှာ အတိတ်အကြောင်းကိုပြန်ပြောပြလာခဲ့သည်။

"ဆရာယဲ့ ကျွန်တော့်အစွမ်းကသိပ်မဆိုးဘူးလို့ထင်လား"

ရှီကျားမှ သရဲအားလက်ဗလာနှင့်ဆွဲဖြဲနေသော ပုံရိပ်နှင့် ဓါတ်လှေကားထောင့်တွင်ကပ်လျက် ငိုယိုနေသော သရဲလေး၏ပုံရိပ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရလာခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းချက်ချင်းညိတ်လျက် ရင်ထဲမှလာသောစိတ်ရင်းနှင့် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်"

ရှီကျားပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မူလတန်းတုန်းကကျွန်တော်ခဏခဏ အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်"

ယဲ့ကျင်းကျီ၏ ခြေလှမ်းတို့တန့်သွားလျက် ရှီကျားကိုကြည့်လာခဲ့လေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..အတိတ်ကဟာတွေပါ...ကျွန်တော်၄နှစ်မတိုင်ခင်အထိ အဖေကကျွန်တော့်ကို အခြားကလေးတွေနားကိုမကပ်ခိုင်းဘူး..ယင်စွမ်းအင်ကိုမထိန်းချုပ်နိုင်သေးလို့လေ...မောက်ထိုင်ကျောက်ကိုရပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း သူတို့နဲ့ ပျော်ပျော်ကြီးသွားဆော့တော့တာပေါ့ .ဒါပေမယ့်သူတို့ကကျွန်တော့်လိုသရဲတွေမမြင်နိုင်မှန်း မသိဘူးလေ...ကျွန်တော်ကအမြဲသူတို့ကို ဟိုးနားမှာ သရဲရှိတယ် ဒီနားမှာ သရဲရှိတယ်လို့ပြောပြနေခဲ့တာ...အဲဒါနဲ့သူတို့လည်းကျွန်တော့်ကို ဂေါက်ကြောင်လို့ခေါ်ပြီး ပယ်သွားကြတော့တာပဲ"

အတိတ်မှအကြောင်းအရာများပြန်ပြောသောအခါ ရှီကျားမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟုသာခံစားရလေသည်။ သူကဘာကိုမှမခံစားရတော့သည်ဖြစ်ရာ အေးအေးဆေးဆေးပင်ပြောနိုင်လေသည်။

"ပြီးကျတော့ကျွန်တော်မူလတန်းတက်တော့ အဲဒီကလေးတွေနဲ့ တတန်းတည်းအတူကျတယ်လေ..သူတို့ကကျွန်တော့်ကိုအရူးဆိုပြီး အတန်းထဲမှပြောကြတယ်..ကျွန်တော်ကသရဲတွေမြင်နိုင်တယ်လို့ပေါ့..ဆရာမကလည်း ကျွန်တော်အဲဒီလိုပြောတာတွေမကြိုက်တော့ မလိမ်ရဘူးလို့ မကြာခဏသင်ပေးတတ်တယ်..အဲတုန်းကတော့ကျွန်တော်နားမလည်ခဲ့ဘူး.. အဲဒီသရဲတွေအဲဒီမှာရှိနေရဲ့သားနဲ့ဆရာမကဘာလို့ ကျွန်တော်လိမ်နေတယ်လို့ပြောရတာလဲပေါ့ ..အဲဒါနဲ့ကျွန်တော်ကပိုပြီးတော့တောင်ပြောပြချင်လာသေးတယ်.. တဖြည်းဖြည်းနှင့်ဆရာမကလည်း ကျွန်တော့်ကိုမကြိုက်တော့ပဲ တစ်တန်းလုံးကလည်း ကျွန်တော့်ကိုကျဥ်ထားကြတာပဲ..သူတို့ကအတန်းထဲမှ ကျွန်တော့်ကိုတိတ်တိတ်လေးအနိုင်ကျင့်ကြတယ်..စက္ကူလုံးတွေနဲ့ပေါက်ကြတယ်..ဆရာယဲ့ အဲဒီကလေးတွေက မရင့်ကျက်ဘူးလို့မထင်ဘူးလား"

ဆရာယဲ့၏နှလုံးသားထဲမှ လွန်စွာနာကျင်လာခဲ့လေသည်။

"ရှီကျား..."

ရှီကျားမှာ ပြုံးနေဆဲပင်။

"တကယ်တော့ဘာမှသိပ်မဟုတ်ပါဘူး..အဲလိုခဏခဏအနိုင်ကျင့်ခံရတော့ ကျွန်တော့် သည်းခံနိုင်စွမ်းကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ဘူး ပြန်ပြီးတုန့်ပြန်ချင်လာတယ်..ဂျူနီယာအထက်တန်းရောက်တော့ အဲဒီအနိုင်ကျင့်တဲ့တစ်စုက ကျွန်တော့်ကျောင်းအသစ်ကိုပါရောက်လာတယ်လေ..ပြီးကျရင် ကျွန်တော်ကရူးနေတာ စိတ်မမှန်ဘူးဆိုပြီး သတင်းမှားတွေလွှင့်တယ် တကယ်တော့ကျွန်တော် မူလတန်းပြီးကတည်းကသရဲတွေမြင်ရတဲ့အကြောင်းကို ထပ်မပြောတော့ဘူး ဒါပေမယ့်သူတို့ကပဲအခြားအတန်းဖော်တွေကို ပြောပြောပြီး ကျွန်တော့်ကိုကျဥ်ခံရအောင်လုပ်တယ်..အဲဒီလိုနဲ့ အဲဒီလူတွေဆီကနေအရိုက်မခံရအောင် ကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော်ကာကွယ်ဖို့လိုလာတယ်လေ..ကျွန်တော်သူတို့ကိုပြန်ရိုက်ခဲ့တယ်..အဲဒီလိုရိုက်ရင်းရိုက်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်စကေးကလည်း တက်လာတာပဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ နားထောင်လေနားထောင်လေ ရင်ထဲမှတင်းကြပ်လာမိလေဖြစ်သည်။

သူ့ဇနီလေးက သူများတွေဆီကနေ ခဏခဏအရိုက်ခံခဲ့ရတာလား...သူ့ဇနီးလေးကတခြားကျောင်းပြောင်းပြီး သူ့ဘာသူကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေတာကို ဘာလို့များလိုက်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြသေးတာလဲ..

"ရှီကျား...."

ရှီကျားရုတ်ချည်းတစ်စုံတစ်ခုကိုတွေးမိသွားခဲ့သည်။

"ဆရာယဲ့..ကျွန်တော်တို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဒီလောက်ထိရင်းနှီးနေပြီပဲ ..ကျွန်တော့်ကို ရှီကျားလို့မခေါ်နဲ့တော့...ကျွန်တော်ကြားရတာထောက်လို့...ကျန်တဲ့သူတွေလိုပဲ...."

သူ၏စကားမှာရပ်ချည်းရပ်သွားခဲ့လေသည်။

ယဲ့ကျင်းကျီ၏ နှလုံးသားမှနွေးထွေးသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ"

ရှီကျား"....."

ကျန်သူများက သူ့ကိုအစ်ကိုကျားဟုခေါ်ကြသည်။ သို့သော်ဆရာယဲ့မှ သူ့အားအကိုကျားဟုခေါ်ရန်သင့်တော်ပါမည်လား...

အတော်ကြာတွေးပြီးနောက် ရှီကျားမှာ 'ရှီကျားလို့ပဲခေါ်လိုက်ပါတော့'ဟုပြောခါနီးပင်။ ထိုစဥ် သူ၏နံဘေးမှ လေသံတိုးတိုးနှင့် ခေါ်သံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"..ကျားကျား..."

ရှီကျားမှာ ရုတ်ချည်းအေးခဲသွားမိလျက် ယဲ့ကျင်းကျီအား အံ့အားသင့်စွာလှည့်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

လရောင်ကြောင့်လားမဆိုနိုင် ယဲ့ကျင်းကျီ၏အကြည့်များမှာ လွန်စွာနူးညံ့ညင်သာနေခဲ့လေသည်။ သူကညင်ညင်သာသာပင် 'ကျားကျား'ဟုခေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသား၏အသံမှာ သူ၏ဘ၀တွင်အရေးအကြီးဆုံးအမည်တစ်ခုအား နှလုံးသားတွင်ရေးထွင်းတော့မည့်အတိုင်း ခံစားချက်တို့ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရှီကျား မသိလိုက်ခင်မှာပင် တုန့်ပြန်လိုက်မိသည်။

"အင်း .."

ယဲ့ကျင်းကျီ၏ မျက်၀န်းအစုံမှာ ပျော်ရွှင်မှုတို့နှင့်တောက်ပလာလျက် ထပ်မံခေါ်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ကျားကျား.."

ရှီကျား "....အင်း"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာနောက်တစ်ကြိမ်ခေါ်လာပြန်သည်။

"ကျားကျား"

ရှီကျား"..အင်း"

"ကျားကျား"

"...ဆရာယဲ့ အခုခေါ်တာရပ်လိုရပြီထင်တယ်နော် ကျွန်တော်ဒီမှာရှိပါတယ်"

****

စာရေးသူမှာပြောစရာရှိတယ်:

မှန်【အရူးလိုပြုံးလျက်】: ကျားကျား....ကျားကျား...ကျားကျားကျားကျား ! (*´ω｀*)

C+: …… 【ဆရာယဲ့ကစိတ်မမှန်ဘူးလား 】

👻

Prev Next