Chapter 22

Chapter 22

ယောလ်တစ်ယောက် ရှပ်အင်္ကျီလေးကို ခက်ခက်ခဲခဲဝတ်ဆင်လိုက်ရတော့သည်။ ဗိုက်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော် ကြယ်သီးလေးများက ပွင့်ထွက်တော့မတတ် ဖောင်းကြွနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့ဖွယ်ရာ အခြေအနေဖြစ်သော ကြယ်သီးများ ပွင့်ထွက်ခြင်းမှရှောင်ရှားရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံးသော အခိုက်အတန့်လေးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် လေပြည်နုအေး တစ်ချက်က သူ၏ လုံးဝန်းသော ဦးခေါင်းလေးပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာသည်။ ဦးခေါင်းလေးမှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသောကြောင့်ဖျတ်ခနဲကြည့်လိုက်စဉ် မိုက်ကီရယ်သည် ရယ်မောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ယောလ်၏ မျက်လုံးများမှာချက်ချင်း စူးရှသွားခဲ့သည်။

"မရယ်နဲ့၊ ဒါ ကျွန်တော့် ဗိုက်အစစ် မဟုတ်ဘူး" 

"ဘယ်သူက ဘာပြောနေလို့လဲ” 

"မဟုတ်ဘူးလေ ဒါပေမဲ့” 

ဤအေးစက်စက် အဖြေကြောင့် ယောလ်သည် တိုးညင်းစွာမကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ မိုက်ကီရယ်သည် သူ၏မျက်နှာငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ယောလ်သည် "မရယ်နဲ့လို့ ပြောနေတယ်လေ" ဟု ထပ်မံကန့်ကွက်လိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။

မိုက်ကီရယ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရှပ်အင်္ကျီကိုဝတ်ဆင်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်ယောလ်၏ လည်ပင်း၌ အနီရောင်ဖဲပြားလေးကို ပတ်ပေးလိုက်၏။

အနီရောင်ဖဲပြားလေးသည် ယောလ် ပုံစံနှင့်လိုက်ဖက်ညီလှသည်ဟု ထင်ရသည်။ မိုက်ကီရယ်သည်အဖြူရောင် အဝတ်အစားများကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့သည့်အချိန်မှစ၍ ထိုဖဲပြားလေး လိုအပ်သည်ဟု တွေးခဲ့မိသည်။

အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ အနီရောင်ဖဲပြားလေးသည် ယောလ်နှင့် အင်မတန် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ ယောလ်သည် ဖဲပြားလေးကို ကိုင်ကြည့်နေသော်လည်း ဖြည်မချလိုက်ချေ။

မိုက်ကီရယ်သည် ယောလ်ကို မှန်ရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။

"ဪ၊ အဝတ်အစားက လူကို ဖန်တီးတာပဲ" 

ယောလ်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်၍ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော အဝတ်အစားမျိုးကို တစ်ကြိမ်မျှ မဝတ်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုအဝတ်အစားများနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ ယောလ်သည် မိမိ၏ ခေါင်းလေးကို မှန်ရှေ့တွင်ဘယ်ပြန်ညာပြန် လှည့်ကာ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေစဉ် လယ်ဗီသည် ယောလ်ကိုကြည့်နေသည့် မိုက်ကီရယ်ထံသို့ တစ်စုံတစ်ခုအား လှမ်းပေးခဲ့သည်။

မိုက်ကီရယ်သည် ယောလ်ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လယ်ဗီပေးသည့်အရာကိုပင် မကြည့်ဘဲ ဘေးစားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

"အယ်ဆာရင်း မြို့စားဆီက ပွဲတက်ဖိတ်စာပါ" 

"ဘယ်သူ့ဆီက.." 

"အယ်ဆာရင်း မြို့စားဆီကပါ" 

သို့သော် လယ်ဗီ၏ စကားများကြောင့် မိုက်ကီရယ်၏မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။ သူဖိတ်စာကို ဘယ်က ရသလဲဟု မေးခဲ့သည်မှာ လယ်ဗီ၏ စကားကိုမကြားခဲ့၍ မဟုတ်ဘဲ အယ်ဆာရင်းမြို့စားက အမှန်တကယ်ပင် ပို့လိုက်သည်ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" 

ယောလ်သည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို သဘောကျစွာ ကြည့်ရှုနေချိန် မိုက်ကီရယ်၏ အေးစက်စက် အသံကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် အံ့သြစွာ နားထောင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနီနီလေးများမှာ သွေးစတစ်စကဲ့သို့ပင် ပြတ်သားစွာ တောက်ပနေသည်။

ယောလ်သည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤသို့ဖြစ်သွားရသည်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိ၏။

လယ်ဗီက အယ်ဆာရင်းမြို့စားဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်ခံစားချက်သည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်မှာထင်ရှားသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူသည် အယ်ဆာရင်းမြို့စားအပေါ် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ ထင်မြင်ချက်များ ရှိပုံရသော်လည်း ချက်ချင်း အမှတ်မရခဲ့ပေ။

အယ်ဆာရင်း မြို့စား….. အယ်ဆာရင်း မြို့စား…

ယောလ်သည် "သွေးနီရောင် ထောင်"ဝတ္ထု၏အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်စဥ်းစားကာ အယ်ဆာရင်းမြို့စားနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများ ရှိမရှိကိုတွေးတောနေခဲ့သည်။ မိုက်ကီရယ် လယ်ဗီအား နှိပ်စက်ခဲ့သည့်နည်းလမ်းပေါင်းများစွာကို ပြန်သတိရမှပင် အယ်ဆာရင်းမြို့စား၏ ဇာတ်လမ်းသည် သူ့စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဟစ် အဲဒါ အယ်ဆာရင်းလား။ 'သွေးနီရောင် ထောင်' ထဲက မိုက်ကီရယ်လို အရူး နောက်ထပ်တစ်ယောက်လား။

မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် အယ်ဆာရင်းမြို့စားသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မြို့စားရာထူးကို မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ပိုမိုကြီးကျယ်သော အရာတစ်ခုကို လိုချင်ခဲ့သည်။

သူသည် မြို့စားမင်း ရာထူးမျှသာကို ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။သူသည် ဧကရာဇ်မိသားစုကိုပင် ရိုင်းစိုင်းစွာ မဆက်ဆံရဲသော မြို့စားမင်း အိုလော့ဗ်၏ အာဏာကို မနာလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် အယ်ဆာရင်းမြို့စား၏ ဤသဘောထားသည် အတော်အတန် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သူ့ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူမှာ ကွန်စတန်တိုင်း အယ်ဆာရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် ထိုသူသည် မိုက်ကီရယ်ကဲ့သို့ပင်အရူးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။

မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် သူသည် မိုက်ကီရယ်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် လယ်ဗီကို ပြန်ပေးဆွဲရသည်အထိပင် အလွန်အကြူးလုပ်ခဲ့သည်။

ပြန်ပေးဆွဲရုံမျှသာဆိုလျှင် ထိုမျှမဆိုးရွားလှပေ။ သို့သော်သူသည် မိုက်ကီရယ်၏ အားနည်းချက်ကို သိရှိရန် လယ်ဗီကို နှိပ်စက်ခဲ့သည်။ ရိုက်နှက်ခြင်းမှာ ပုံမှန်လိုပင် ဖြစ်သည်အထိ ရေဖြင့် နှိပ်စက်ခံရပြီး ခြေသည်းများပင် ဆွဲနုတ်ခံခဲ့ရသည်။

သူ၏ ခြေသည်းများ ဆွဲနုတ်ခံရသည့် မြင်ကွင်းကို အလွန်ပင်ပီပြင်စွာ ဖော်ပြထားသဖြင့် စာအုပ်ကို ဖတ်နေစဉ် ယောလ်ပင်လျှင် သူ၏ ခြေသည်းများ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးကြောင်း စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ပြေးကြည့်ခဲ့မိသည်။

ထိုမတိုင်မီကပင် ထိုသူသည် မိုက်ကီရယ်ကို အရာရာတိုင်းတွင် လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ရန် ကြိုးစားနေသူအဖြစ် ပုံဖော်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာများ အမှန်တကယ် မပေါ်ပေါက်သေးမီ ဤအချိန်တွင်ပင် အယ်ဆာရင်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန် မိုက်ကီရယ် ဒေါသထွက်သည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

"သွားမလို့လား" 

"သူ ဖိတ်ထားတာဆိုတော့ သွားသင့်တာပေါ့၊ သူ ကိုယ်တိုင်တောင် ဖိတ်စာ ပို့ခိုင်းတာဆိုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုပြင်ဆင်ထားလို့ နေမယ်" 

"ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် တက်ရောက်မယ်လို့ပြန်ကြားပေးလိုက်ပါ့မယ်" 

ထိုနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းတွင် တင်းမာမှုများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ယောလ်သည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ကွန်စတန်တိုင်းသည် မည်သည့်အကြောင်းအရာများ တွေးနေသည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော် မိုက်ကီရယ်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး မိုက်ကီရယ်ကလည်း ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံလိုက်သဖြင့် အရူးများကြားမှ ကြီးမားသောတိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့်ဟန်ပေါ်သည်။

မိုက်ကီရယ်သည် စင်စစ်အားဖြင့် အရူးမဟုတ်လျှင် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်တစ်ဦးမှ ကျင်းပသည့် ပွဲတော်တစ်ခုသို့ ဂွမ်းရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကို ခေါ်ဆောင်လာမည် မဟုတ်ပေ။ အရူးများတိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရသည်ထက် ပိုပျော်စရာကောင်းသည့် အရာမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယောလ်သည် ထိုပွဲကို မမြင်ရသည့်အတွက် အသည်းအသန် နောင်တရနေခဲ့သည်။

———

"ကင်မ်ချီ ဒါ ကင်မ်ချီပဲ!" 

ယောလ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားသည့် တောက်ပသော အနီရောင် အစားအစာကို မြင်လိုက်ရသောအခိုက်အတန့် ဝမ်းသာအားရ ထခုန်လိုက်မိသည်။ ထိုအစားအစာသည် ကိုရီးယား၌ နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရသော ရင်းနှီးသည့်အစားအစာ ဖြစ်သော်လည်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုရီးယားတွင် သူမြင်ဖူးခဲ့သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မြင်ကွင်းအရ အားနည်းချက်အချို့ ရှိသည်မှာ သေချာသည်။သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ထိုအရာသည် ကင်မ်ချီပုံစံ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ပေါင်းထားသော ထမင်းဖြူနှင့်လည်းတွဲဖက်ထားသည်။

"အိုး ကျေးဇူးပါနော်၊ ဒီအစားအစာကို ကျွန်တော် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး စားပါ့မယ်”

အချိုပွဲစားခက်ရင်းလေးကို တန်ဖိုးထားစွာကိုင်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ယောလ်သည် ကင်မ်ချီပန်းကန် ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

သူသည် ခက်ရင်းဖြင့် ကင်မ်ချီအပိုင်းအစလေး တစ်ခုယူကာပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသောအရသာတစ်ခုက ခံတွင်းအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသော အရသာ ရှိသော်လည်း ကင်မ်ချီဆိုသည်မှာ ကင်မ်ချီဆိုသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အာ ဟုတ်ပြီ ဒါပဲကွ ဝူး..၊ ဒီဟာနဲ့ ဆိုဂျူ နှစ်ပုလင်းနဲ့ဆိုကွက်တိပဲ" 

ယောလ်သည် သူ့ဇာတိမြေ၏ အရသာကို ခံစားရင်း သူရောက်နေသည့် အခြေအနေကို မေ့လျော့ကာ ဆိုဂျူကို ဆက်တိုက် လောင်းထည့်ဟန် စိတ်ကူးယဉ်နေသည်။ ထို့နောက်သူသည် ကင်မ်ချီကို ခက်ရင်းဖြင့် ဆက်တိုက် စားခဲ့သည်။

"ထမင်းလည်းစားသင့်တာပဲ၊ အင်း ထမင်းကတော့ ထမင်းပါပဲ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါက ထမင်းပဲဟာ" 

သူ ကိုရီးယားမှာ စားနေကျ ထမင်းစေးစေး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထမင်းကတော့ ထမင်းပင်။ သူ ထမင်းပေါ်မှ ကင်မ်ချီကို စားလိုက်သည့်အချိန် စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်နေခဲ့သည့် နေရာတိုင်း ပြည့်စုံသွားသလို ခံစားရသည်။

"မစားရတာ ကြာလို့လားမသိဘူး အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အာ ကောင်းလိုက်တာ ကြိုက်တယ်" 

ယောလ်သည် ကျေနပ်အားရစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ကင်မ်ချီနှင့် ထမင်းကို အလျင်အမြန် စားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်းသူသည် အလွန်သေးငယ်သဖြင့် အခြားသူများကပင်အစားအစာကို ထိထားသည်ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အား ဆိုဂျူ အရမ်းသောက်ချင်တယ် ဆိုဂျူ၊ မိုက်ကီရယ် ခင်ဗျားမှာ ဆိုဂျူလေး ဘာလေး မရှိဘူးလား၊ အင်း ထားပါတော့ ဒါဆို ဘာအရက်တွေ ရှိလဲ" 

"မင်းလည်း သောက်နိုင်တယ်လား" 

"ဟား ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေပေမယ့် ကျွန်တော်က ငါးတစ်ကောင်လို့သောက်နိုင်ပါတယ်နော်၊ ဆိုဂျူဆို လေးပုလင်းလောက်သောက်နိုင်တယ် ဘီယာကတော့ ဝသွားရင် အများကြီး မသောက်နိုင်ပေမယ့် သောက်တော့ သောက်နိုင်ပါတယ်"

ယောလ်သည် မိုက်ကီရယ်၏ စကားများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူသည် မကြာခဏ မသောက်ပေ။ သို့သော် သောက်လိုက်သည့်အချိန်တိုင်း အများကြီး သောက်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ယခုအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မိုက်ကီရယ် ကျွန်တော် သောက်ချင်တယ်၊ အဲဒါ ဝိုင်လား" 

အရက်သောက်ပြီး နိုးလာသောအခါ သူသည် အရုပ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုထက်ပိုမိုဆိုးရွားရန်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထံပြန်ရောက်နိုင်မည်လား မသိပေ။ သူယခင်က ရုပ်ရှင်များထဲတွင် မြင်ဖူးခဲ့သကဲ့သို့ ခေါင်းထိပြီး မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းထိမှ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရခြင်းမျိုးပင်ဖြစ်သည်။

ဒါဆို အရက်သောက်လျှင် လူသားပြန်ဖြစ်လာနိုင်မည်လားဟု ယောလ်က တွေးကာ လှပသော ပန်းပွင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အနာဂတ်ကို မှန်းဆလိုက်သည်။

သို့သော် အရက်၏ အာနိသင်ကြောင့်ပင် လူသားပြန်မဖြစ်လာခဲ့လျှင်။ 

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် အဆိုးဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပိုမိုဆိုးရွားစရာအကြောင်းမရှိပေ။ အရက်သောက်ခြင်းက အနည်းဆုံးတော့သူ့ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စေလိမ့်မည်ဟု ယောလ် တွေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ယောလ်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မသောက်ရသော အရက်ကို ပုလင်းထဲမှ ပထမဆုံးအကြိမ်သောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

မိုက်ကီရယ်၏ အဖြေမလာမီတွင်ပင် ယောလ်သည် သူ၏ဘေးတွင် အမြဲ အဆင်သင့်ရှိနေသော ဝိုင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပါးလွှာသော လည်ပင်းရှည်ဝိုင်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကိုသောက်ချင်လွန်း၍ ညည်းညူနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသော မိုက်ကီရယ်သည် မူလကဆော့စ် သို့မဟုတ် သကြားထည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုအခါ ယောလ်၏ ခွက်အဖြစ် အသုံးပြုနေသည့် ဖန်ခွက်ထဲရှိ ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီး ဝိုင်ဖြင့် ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ယောလ်သည် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ကာဝိုင်ကို သောက်ချလိုက်သည်။

"ဝါး ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာ၊ ဝိုး ဒါက တကယ့်ဝိုင် အစစ်ပဲ တကယ်ကို အဆင့်အတန်းမြင့်လိုက်တာနော်" 

သူသည် အရက်အမျိုးမျိုးကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း စျေးဝယ်စင်တာတွင် ဝမ် ခုနစ်ထောင်မှ ရှစ်ထောင်အထိဈေးနှုန်းရှိသည့် စျေးပေါသော ဝိုင်များကိုသာ သောက်ဖူးခဲ့သည်။

ယောလ်သည် မည်သည့်ဝိုင်နှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော ၎င်း၏ သန့်ရှင်းကာ ကြွယ်ဝသော အရသာကို သဘောကျစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ပျော်ရွှင်စွာလက်ခုပ်တီးသံအစား ဝါဂွမ်းလေးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတောက်သံသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"နောက်တစ်ခွက်လောက်” 

ယောလ်သည် ထပ်မံ ဖြည့်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာတောင်းဆိုလိုက်သည်။ မိုက်ကီရယ်သည် အနည်းငယ် နေရထိုင်ရခက် နေပုံရသော်လည်း ယောလ်၏ ခွက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုနည်းအတိုင်းပင် သောက်လိုက်၊ ဖြည့်လိုက်၊ သောက်လိုက်၊ ပြန်ဖြည့်လိုက်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ…။