Chapter 5

အီးမေးလ်တွေ စစ်ပြီးတာတောင် စောသေးလို့ ငါ ပြန်ပြီး မှေးလိုက်တယ်။ ပြန်နိုးလာတော့ ငါက ကုတင်ပေါ်မှာ ပြန်ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

နေဦး... ငါ ကုတင်ပေါ်မှာဆိုတော့ လုပေချန် ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။

ငါ ထိတ်လန့်တကြား အခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်လာတော့ ဧည့်ခန်းကို ရောက်တာနဲ့ ဆန်ပြုတ်နံ့ မွှေးမွှေးလေး ရလိုက်တယ်။

ငါ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားတော့ လုပေချန်က လှည့်လာတယ်၊ ဘယ်ကရမှန်းမသိတဲ့ ပန်းရောင် ရှေ့ဖုံးခါးစည်းနဲ့၊ လက်တစ်ဖက်က ဇွန်းကိုကိုင်ပြီး နောက်တစ်ဖက်က ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားတယ်။

"ဇနီးလေး မင်းအတွက် ဆန်ပြုတ်လုပ်ထားတယ်!"

သူ့မျက်လုံးတွေက တလက်လက်တောက်ပနေတယ်၊ ချီးကျူးခံဖို့ စောင့်နေတဲ့ ခွေးကြီးတစ်ကောင်လိုပဲ။

ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ငါ့နားတွေ ရဲလာတယ်။ 

"ကျွန်တော် သွားသန့်စင်လိုက်ဦးမယ်"

ဒီစကားတွေ ပြောပြီး ငါ ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။

အဝတ်အစားလဲပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ ငါ့စိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာလု၊ နောက်တစ်ခါ ကျွန်‌တော် လုပ်ပါ့မယ်"

လုပေချန်က ဆန်ပြုတ်ခပ်နေတဲ့ သူ့လက်ကို ရပ်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ ငါ့စကားကို မကြားဟန်ဆောင်နေတယ်။

မနက်စာက တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။

ဆန်ပြုတ်ကုန်တော့ ငါ လုပေချန်ကို ပန်းကန်တွေ ကောက်ခွင့်မပေးတော့ဘဲ စစ်ထားပြီးသား အီးမေးလ်တွေကို ပေးလိုက်တယ်၊ သူ့ကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်တယ်။

"ဒီအီးမေးလ်တွေကို အရင်ကြည့်ပါဦး၊ ပရောဂျက်တွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပြီး ခင်ဗျား ဘယ်လောက်မှတ်မိလဲ ကြည့်ကြည့်၊ ပေ့ပေ့ကို နွေရာသီစခန်းကနေ သွားကြိုဖို့ကတော့ ကျွန်တော် မနေ့ညက စစ်ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဆယ်နာရီမှ သွားလည်း ရတယ်၊ အခုမှ စောသေးတယ်"

မူလကတော့ ဒီနေ့ လုပေချန်ကို အလုပ်ပြန်ဝင်ခိုင်းဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမယ့် လုရှောင်ပေကို သွားကြိုရမှာ ထည့်တွက်ပြီး တစ်ရက် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။

ကောင်းတာပေါ့၊ သူ့ကို လုအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပရောဂျက်တွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပါစေ၊ သူ ဘာတွေ မှတ်မိလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။

လုပေချန် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပေမယ့် မနေ့ကလိုပဲ နာခံမှုရှိတယ်၊ ပြောသမျှ လုပ်ပေးတယ်။

ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ဆွဲဆောင်ပြောဆိုပါစေ၊ လုပေချန်က ငါ့ကို ခေါင်းမာမာနဲ့ "ဇနီးလေး" လို့ ခေါ်နေတုန်းပဲ၊ သူ့မျက်လုံးစိုစိုလေးတွေနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာ။

သူ့ခေါ်သံကြောင့် ငါ့နားတွေ ပူပြီး၊ ဦးရေပြားတွေ တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ထလာတယ်။

ငါ့စိတ်ထဲက အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည် သူဌေးပုံရိပ်က လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီ။

ငါက CEO ဖြစ်ပြီး သူက လက်ထောက်ဖြစ်နေသလိုတောင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ခံစားရတယ်။

နွေရာသီစခန်းရှိတဲ့ တောင်ခြေရင်းမှာ ငါ လုပေချန်နဲ့အတူ ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်နေကြတယ်။

အချိန်ကျတာနဲ့ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ ငါးခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးအုပ်စုတစ်စု ပြေးထွက်လာတယ်။

ငါ ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်း မခွဲနိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် လုပေချန်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ပြီး အော်လိုက်တယ်။

"ပေ့ပေ့ ဒယ်ဒီရောက်ပြီ" 

ကလေးမလေးတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ တုံ့ပြန်ပြီး ပြေးလာတယ်။

ငါ : ?

ငါ ချွေးအေးတွေ စီးကျလာတယ်။ သူ တခြားလူရဲ့ ကလေးကို ခေါ်မသွားဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်။

ကလေးမလေးက ပိုနီးလာတယ်၊ လုပေချန်နဲ့ နည်းနည်းဆင်နေတယ်။

ငါ ကြောင်နေတုန်းမှာပဲ လုရှောင်ပေက လုပေချန်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး 

"ဒယ်ဒီ၊ ချီပါဦး!"

ငါ : ?

ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ လုရှောင်ပေက လုပေချန်အစ်ကိုရဲ့သမီး မဟုတ်ဘူးလား။

သူ တကယ်ပဲ နာကျင်မှုမရှိတဲ့ အဖေ ဖြစ်နေတာလား။

သူ တကယ်ပဲ ဇနီးရှိနေခဲ့တာလား။

~~~