Chapter 7

လင်လင်နဲ့ အလုပ်လက်ခံပေးပြီးတာနဲ့ သူမက လုရှောင်ပေကို ဂရုစိုက်ဖို့ တာဝန်ယူလိုက်တယ်။

အစည်းအဝေးက ည ၈ နာရီ ၉ နာရီလောက်အထိ ကြာတယ်။ လုရှောင်ပေက အိပ်ပျော်နေပြီမလို့ အနားယူခန်းထဲမှာ ထားလိုက်တယ်။

လုပေချန်က အချိန်ပိုလုပ်ပြီး ရုံးမှာ အိပ်လေ့ရှိတာမို့ အနားယူခန်းမှာ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ရှိတယ်လေ။

သူ့မှတ်ဉာဏ် ပြန်ကောင်းလာတဲ့အထိ ရုံးမှာပဲ နေလို့ရတယ်။

ဒီလိုသိလိုက်တာနဲ့ ငါ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ အခြေအနေတွေ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းလာပြီ။

မနေ့ညကလို ထပ်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး။

ငါ ဖတ်လက်စ ဖိုင်ကို ချပြီး လုပေချန်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ထလိုက်တယ်။

"မစ္စတာလု၊ စောစော အနားယူပါတော့၊ ငါ ပြန်တော့မယ်"

လုပေချန်က ထလိုက်တယ်။

"ဇနီးလေး ကိုယ်လည်း ပြန်မယ်"

သူ့လေသံက သဘာဝကျတယ်၊ အိုမင်းတဲ့ လင်မယားတစ်စုံလိုပဲ။

ငါ သွားတွေ ကြိတ်ပြီး 

"လုပေချန်၊ သေချာနား‌ထောင်၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ လက်ထောက်သပ်သပ်ပဲ!"

အဲလိုပြောပြီး ငါ လုပေချန်လက်ကို ဆွဲယူကာ ငါ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်က အမျိုးသား၊ ယောက်ျား‌လေး၊ အထီး၊ ကောင်လေး၊ နားလည်လား"

အဲဒီနောက် ငါ မနေတော့ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လုပေချန်က ဘာမှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ငါ့နောက် လိုက်လာတယ်။

ငါ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မစ္စတာလု၊ တခြား ဘာမှာစရာရှိသေးလဲ"

လုပေချန်ရဲ့ အသံမှာ ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ပါနေတယ်။

"ပေ့ပေ့က ကလေးမလေးပဲ ရှိသေးတာ လက်ထောက်လင်ကို သူ့ကို ကြည့်ပေးဖို့ ပြောထားခဲ့တာ"

ငါ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"အိမ်ပြန်ရအောင်"

အိမ်ရောက်တော့ အရင်လိုပဲ လုပေချန်က အရင်ဆုံး ရေချိုးဖို့ သွားတယ်၊ ငါကတော့ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာကို ပြင်ဆင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီညကျတော့ လုပေချန်က ရေချိုးတာ ထူးထူးခြားခြား ကြာနေတယ်။

ဘာမှ မဖြစ်လောက်ဘူးမလား။

ငါ ရေချိုးခန်းဆီ ပြေးသွားတော့ အတွင်းကနေ တိုးတိုးလေး အက်ကွဲတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"နင်နင်..."

ငါ့မျက်နှာ ရဲတက်လာပြီး တိတ်တိတ်လေး ဧည့်ခန်းကို ပြန်လာခဲ့တယ်။

ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ငါတို့အားလုံး ယောက်ျားတွေပဲ၊ ငါ နားလည်ပါတယ်။

တဏှာရှိတာ ပုံမှန်ပဲ! နားလည်ပါတယ်!

ငါ့ ဖင်ကြီးကို နားလည်!

သူ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေ လုပ်နေတုန်း ငါ့နာမည်ကို ခေါ်ရတာလဲ!

တော်တော်ကြာတော့ ငါ ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ပျော်ခါနီးပြီဆိုမှ လုပေချန် နောက်ဆုံး ထွက်လာတယ်။

သူ့ကော်လံက တစ်ဝက်ပွင့်နေပြီး ရေစက်တွေက သူ့ဆံပင်ကနေ သူ့လည်ပင်းရိုးပေါ်ကို စီးကျနေတယ်။

သူ့ကြွက်သားတွေရှိတဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို လိမ့်ကျပြီး သူ့ရဲ့ သန်မာတဲ့ ဗိုက်သားတွေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

မနာလိုဖြစ်တယ်၊ အရမ်းမနာလိုဖြစ်တယ်!

ရုံးမှာ ထိုင်ပြီး အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်တဲ့ လုပေချန်က ဘယ်လိုလုပ် ယောက်ျားလေးမော်ဒယ်လ်လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရနေရတာလဲ!

သူ ငါ့နောက်ကွယ်ကနေ လျှို့ဝှက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာ သေချာတယ်!

ငါ အတွေးထဲ နစ်မြောနေတုန်းမှာ လုပေချန်က ဘယ်တုန်းကမှန်းမသိ ငါ့ဆီ လျှောက်လာတယ်။

သူ ငါ့လက်ကို ခုနက ငါလုပ်ခဲ့သလိုပဲ ဆွဲယူပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။ အေးစက်တဲ့ စိုထိုင်းမှုက ပူလောင်နေတဲ့ အပူကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘူး။

"ဇနီးလေး ဖက်အိပ်ကြရအောင်နော်"

~~~