Ch 12 - ငါ့ညီလေးကို လွမ်းရင် ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ( End )

ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဖြတ်သတ်ဖြတ်တဲ့အမှုရဲ့ သက်သေခံအထောက်အထားတွေကို ရှေ့နေရုံးကို မတင်ပြခင်မှာ ချန်မီက ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းကို မဝင်ခင် နောက်ဆုံးပြောခဲ့တဲ့ စကားကြောင့် ငါတို့ ဝူဖန်းသုသာန်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် လီကျယ်ရဲ့ ဂူကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သန့်ရှင်းတဲ့ ပလတ်စတစ် အစားအသောက်ဘူးထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ လက်ရေးစာတစ်စောင်ပဲ တွေ့ရတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါတို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲခဲ့တယ်။ တစ်ဖွဲ့က ချန်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ချန်မီရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ မှန်ကန်မှု ရှိ၊ မရှိ စုံစမ်းဖို့ဖြစ်ပြီး၊ လောင်ခုံနဲ့ ငါကတော့ မိဘမဲ့ဂေဟာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ထပ်မံ စစ်မေးဖို့ တာဝန်ယူခဲ့ကြတယ်။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အသက် ၇၀ ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လီကျယ်ဆိုတဲ့သူ ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာရှာတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး၊ ချန်မီရဲ့ အခြေအနေ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ မေးမြန်းတာ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ပြောပြတယ်။ 

ဒါပေမယ့် ချန်မီက မိဘမဲ့ဂေဟာကို အမှတ်တရ လာလည်တာ အနည်းငယ် ရှိခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာဖို့ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။

စစ်မေးပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဝမ်က သူ့ရဲ့ သစ်ကိုင်းလို လက်တွေနဲ့ ငါတို့နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ 

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တုန်းက သူမက ငါ့ကို မှတ်စုတစ်ခု ပေးခဲ့လို့ပဲ။

မြို့ရုံးချုပ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ချန်မိသားစုကို စုံစမ်းနေတဲ့ အရာရှိတွေက ငါတို့ကို ချန်မီရဲ့ ညီနဲ့ အမေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ပေးအပ်ခဲ့တယ်။ 

အဲဒီ ငါးမျက်နှာနီးပါးရှိတဲ့ စာမျက်နှာတွေပေါ်က စကားလုံးတိုင်းက ချန်မီရဲ့ ချန်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေဟာ သူပြောပြခဲ့တာထက်တောင် ပိုဆိုးရွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။

တစ်လကြာ အလုပ်များပြီးနောက် ရှေ့နေချုပ်ရုံးက ချန်မီကို တရားဝင် တရားစွဲဆိုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

တရားမျှတမှုအတွက် ဒီအမှုရဲ့ ခေါင်းဆောင်စုံစမ်းရေးမှူးအနေနဲ့ ငါ့ကို တရားရုံးကြားနာပွဲကို တက်ရောက်ခွင့် မပြုခဲ့ပါဘူး။ 

ဒါပေမယ့် ချန်မီကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်ကတော့ လူသိများပါတယ်။ 

ရုပ်မြင်သံကြား၊ သတင်းစာတွေ ဒါမှမဟုတ် ပါးစပ်ပြောစကားတွေကနေပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။

သူက တရားရုံးက ခန့်အပ်ထားတဲ့ ရှေ့နေကို ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို တရားရုံးမှာ အပြည့်အဝ ဝန်ခံခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သူ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အဖမ်းခံခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်က တကယ့်နောင်တရမှု မရှိဘူးဆိုတာ ပြသနေပါတယ်။ 

သူ့ကို သေဒဏ်ချမှတ်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စီရင်ခဲ့တယ်။

ချန်မီက စီရင်ချက်ကို မကန့်ကွက်ဘဲ အယူခံလည်း မဝင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မယိမ်းမယိုင် ဖြစ်နေပုံရတယ်။

လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့မှာ သီးခြားစည်းမျဉ်းတွေ ရှိပါတယ်။ 

ယေဘုယျအားဖြင့် သေဒဏ်ပေးပြီး တစ်နာရီအတွင်းမှာ စိတ်ပညာရှင်တစ်ဦးက ပြစ်ဒဏ်ခံရသူကို ပိုမို တည်ငြိမ်စွာ သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ ပံ့ပိုးပေးပါတယ်။ 

ဒီအချိန်ကို ချန်မီကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လာတွေ့ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် လောင်ခုံက တံခါးဝမှာ ငါ့ကို တားလိုက်တယ်။ 

''စည်းမျဉ်းတွေအရ ခင်ဗျား ဝင်လို့မရဘူး'’

ငါ သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ 

''ငါ သိတယ်'’

သူက ငါ့ရဲ့ကျောကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ 

“အဖွဲ့မှူးလီ၊ ခင်ဗျားကျောက မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီလား''

ငါ တုံးတိတိ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ 

''ဘယ်တော့မှ ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး'’

လောင်ခုံက ဆေးလိပ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင်း ခဏရပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ 

''နောက်ဆုံးတော့ သူက သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ခင်ဗျား သူ့ကို ဝင်တွေ့ရင် နှစ်သိမ့်မှုတချို့ ရနိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ခင်ဗျားက သူ့ညီလေးနဲ့ တူတယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့တာပဲ'’

စိတ်မပါလို့ ငါ ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး။

''စိတ်ပညာရှင်က အထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ'' 

လောင်ခုံက ငါ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ 

''ခင်ဗျား ငါးမိနစ်ပဲ ရမယ်'’

သေဒဏ်ပေးတဲ့ ထောင်ထဲမှာ ငါ ချန်မီကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အခုတော့ ဆံပင်ရိတ်ထားပေမယ့် မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေတယ်။ အစောင့်တွေ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အသစ်တွေ ဝတ်ထားပြီး မွေးကင်းစကလေးလေးလို ပြုံးနေတယ်။

သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီးနောက် ငါ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရုံပဲ။ သူလည်း ငါ့ကို အဲဒီအတိုင်း ပြန်ကြည့်နေတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြဘူး။

အစောင့်က အချိန်သတိပေးမှသာ ငါ ပြုံးပြီး ချန်မီကို ပြောလိုက်တယ်။

''နောက်မှ မင်းညီလေးနဲ့ တွေ့ရင် မင်း အကောင်းဆုံး ပုံစံဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်သွား”

သူ့အကြည့်က ငါ့အပေါ်မှာပဲ ဆက်ရှိနေပြီး ငါ ထွက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

''ငါ ငါ့ညီလေးကို မြင်ပြီးပါပြီ အရာရှိ''

သေနတ်သံတစ်ခုက ငါ့ကို အိပ်ရာကနေ နိုးထစေခဲ့တယ်။ ချွေးအေးတွေက ဓားတွေလိုပဲ ငါ့ကိုယ်ထဲကို ထိုးစိုက်နေတယ်။ ပြီးတော့ အရင်ကတည်းက ပျောက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ငါ့ကျောက ဒဏ်ရာတွေက နာကျင်မှု တစ်ချက် ခံစားရတယ်။

သာမန်ညတစ်ညက ဘယ်လောက်ကြာရှည်ပြီး တိတ်ဆိတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။ ကုန်းပေါ်တင်နေတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လိုပဲ လေကို မောဟိုက်စွာ ရှူသွင်းနေတယ်။ ဒါပေမယ့် နက်ရှိုင်းပြီး ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ အားလုံးက အလကားပဲဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ငါ အိပ်ရာကနေ ထပြီး ဒီအတွေးတွေကို ရေးမှတ်ခဲ့တယ်၊ အမှုမှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့။

ငါ့နာမည်က လီကျယ်၊ လီကျယ်ပဲ… ချန်မီရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ညီလေး၊ အခုတော့ စကားမပြောနိုင်တဲ့ လီကျယ်။

ချန်မီရဲ့ ထွက်ဆိုချက်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့အတိုင်း အရာရာတိုင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ 

အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရှုထောင့်ကနေပေါ့။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အမှန်တရားနဲ့ ကွဲလွဲမှုတချို့ ရှိခဲ့တယ်။ ဥပမာ ငါ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ စိတ်အတက်အကျရောဂါ မရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေလည်း ဘေးကင်းလုံခြုံနေတယ်။

၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ အဲဒီနှစ် ဧပြီလ ၂၀ ရက်နေ့မှာ ငါ ကောလိပ်ကနေ ဘွဲ့ရဖို့ နီးနေပြီ၊ ချန်မီနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့တယ်။

သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာပဲ ကလေးဘဝက အမှတ်တရတွေ အများကြီး ငါ့ဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုက ငါ့ကို ဘာမှ ချီတုံချတုံ မဖြစ်ဘဲ သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားစေခဲ့တယ်။ 

သူ့အိမ်က သေးငယ်ပြီး မသပ်မရပ်ပေမယ့် သူက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် စီစဉ်ထားလို့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။

ငါ့ဘဝမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးကို သူ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်။ သူက သစ်သားခုံပေါ် ထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေနဲ့ ငါ့လက်ဖမိုးကို ပွတ်သပ်ပေးနေတယ်။ 

ငါ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပြောပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို သူ တိတ်တဆိတ် နားထောင်ပြီး ငါ ရယ်တဲ့အခါတိုင်း သူလည်း လိုက်ရယ်တယ်။ 

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ စိတ်ထဲမှာ တွေးမိတယ်၊ ချန်မီက တကယ်ကို ကောင်းကောင်း နားထောင်တတ်တဲ့သူပဲ။

အဲဒီနေ့က ငါတို့ ရှောင်းသောင်းဇီကို သောက်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက ငါ့လည်ချောင်းကို ပူလောင်စေပြီး အရသာကလည်း ဆိုးတယ်။ 

ဒါပေမယ့် ချန်မီက သူတတ်နိုင်တာ ဒါပဲရှိတယ်လို့ ပြောတော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မူလက ပြောချင်တဲ့ စကားလုံးတွေကို မြိုချလိုက်ပြီး ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။

“ဒါက ကျွန်တော် သောက်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး အရက်ပဲ'' 

ဒါပေမယ့် သူ အဲဒီနှစ်တွေအတွင်း ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခက်ခဲမှုတွေအကြောင်းတော့ ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။

လအနည်းငယ်ကြာပြီး စစ်ဆေးခန်းထဲ ရောက်တဲ့အထိပဲ။ 

အဲဒီကျမှ ငါ သူ့ရဲ့ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ပြောပြတာကို ကြားခဲ့ရတယ်။

သူက အရမ်းကို တည်ငြိမ်ပြီး အရမ်းကို ထုံပေပေနိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ ထိုင်နေတာကိုတောင် သူ့တည်ရှိမှုကို သိပ်မခံစားရဘူး။

ဒါပေမယ့် နောက်မှ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူက အကျင့်ဖြစ်နေတာပဲလို့ ခံစားရတယ်။ 

ဘယ်အချိန်မဆို ကြိတ်ချေခံရနိုင်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို အကျင့်ဖြစ်နေတာ၊ တခြားသူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကိုင်စွဲရတဲ့ ဓားသွားတစ်ခုလို အကျင့်ဖြစ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သူက ငါ့ရဲ့ စစ်မေးမှုကို မျက်နှာတည်တည်နဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာ။

သူ ငါ့‌ရှေ့မှာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချိန်ကတော့ ငါ ကောင်တာစောင့်ကြည့်ရေးနည်းပညာတွေအကြောင်း ပြောပြီး သူ့ညီလေးကို… တကယ်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ… စော်ကားဖို့ ကြိုးစားတုန်းကပဲ။

သူ့စကားတွေရဲ့ အပြည့်အဝ အဓိပ္ပာယ်က ''မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဲဒီလို ပြောခွင့်မပြုဘူး'' ဆိုတာ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်ပါတယ်။

အဲဒီပြန်လည်ဆုံဆည်းပြီးနောက် ငါ သူ့အိမ်ကို ထပ်မသွားတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ပညာရေးအဆင့်နဲ့ နေထိုင်မှုအခြေအနေတွေ ကွာခြားတာက နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကွာဟချက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။

ကလေးဘဝရဲ့ ဆွေးနွေးမှုဆိုတဲ့ အမြင်နဲ့တောင်မှ ငါတို့ကြားက လူတန်းစားဆိုတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကွာဟချက်ကို အလျင်အမြန် ပေါင်းကူးလို့မရခဲ့ဘူး။

အလှည့်အပြောင်းက ၉၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ငါ လိမ်လည်မှုအမှုက နစ်နာသူတစ်ယောက်ဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီနစ်နာသူက ထျန်းရှင်း ကုန်ပစ္စည်းပံ့ပိုးရေးသမဝါယမမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ငါ ဆိုလိုတာက ငါ့ကို အလယ်တန်းတုန်းက အနိုင်ကျင့်ဖူးတဲ့ လူငါးယောက်က သူတို့ရဲ့ အထက်စီးအလုပ်တွေနဲ့ ရာထူးတွေကို အသုံးပြုပြီး ငါ့အစ်ကိုကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ငါ့မျက်စိနဲ့ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ။

တကယ်ပါပဲ၊ ခွေးတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ စားသောက်တဲ့ အကျင့်တွေကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူး။

ငါ ရှေ့တက်ပြီး သူတို့ကို တားချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ ငါ့ကျောပေါ်မှာ ချန်ခဲ့တဲ့ စီးကရက်အပူလောင်ဒဏ်ရာတွေက ကြိုးတွေလိုပဲ ငါ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချည်နှောင်ထားပြီး ငါ့ကို လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါက အဲဒီမြင်ကွင်းမှာ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုတဲ့ ဘေးမှရပ်ကြည့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့ လူတချို့က အနိုင်ကျင့်ခံရသူကနေ ကိုယ်တိုင် အနိုင်ကျင့်သူ ဖြစ်လာတာလဲ…ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကြောင့်၊ လိုအပ်ချက်ကြောင့်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်။

ဒါပေမယ့် ရယ်စရာကောင်းတာက လောင်ခုံ ယူလာတဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ဖိုင်တွေကို ငါ ဖတ်ကြည့်တော့ သူတို့က ငါ့ကို ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမှတ်မိကြဘူးဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ချန်မီနဲ့ ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ မကြာခဏ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ချန်မီ ပြောခဲ့သလိုပဲ။ ငါ သူ့ကို အမြဲတမ်း မိုးမလင်းခင်လေးမှာပဲ လာတွေ့ပြီး မိုးမလင်းတလင်း၊ ဘယ်သူမှ အလုပ်မထွက်သေးခင်မှာပဲ ပြန်ထွက်သွားတယ်။

တုံးတိ ပြောရရင် ငါတို့ ဖောက်ပြန်နေသလိုမျိုးပဲ။

တစ်ခါတုန်းက သူက ငါ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်လဲလို့ မေးခဲ့တယ်။ ငါက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတချို့ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထည့်ပြောဖို့ တီဗီဒရာမာ ဇာတ်လမ်းတွေကို ဆင်ခြေပေးပြီး အသုံးပြုတတ်တယ်။

ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ဖို့ ခိုင်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရဲ့ အစနေရာပဲ။

အဲဒီနောက်မှာ နောင်တ ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သူ လိုအပ်မယ်လို့ ထင်တဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် နောင်မှာ အသုံးဝင်မယ်လို့ ထင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခဏခဏ ပေးခဲ့တယ်။ 

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်ကြပ် အခန်းလေးက ပိုပြီး ရှုပ်ပွလာတယ်။

အဲဒီတုန်းက ငါ လုပ်နေတာကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ချန်မီရှေ့မှာတော့ ငါက ပွင့်လင်းစာအုပ်တစ်အုပ်လိုပဲ။ 

ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက ငါ့မျက်နှာ၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ သွေးသားထဲမှာပါ ရေးထိုးထားသလိုပဲ။ ငါ ပြောတဲ့ စကားလုံးတိုင်း၊ လုပ်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းက အဲဒီအရာတွေကို သူ့ကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ခံစားချက်တွေ..ခံစားချက်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။

ချန်မီရဲ့ ပုံမှန်စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ နားထောင်လိုစိတ်က ငါ့အတွင်းထဲက ရုပ်ဆိုးဆိုးအရာတွေကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားပစ်ခဲ့တယ်။ 

ငါ ရပ်တန့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကျောပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက ရာသီဥတုပူလာရင် ဘယ်လောက်ပဲ ဆေးလိမ်းလိမ်း ယားယံပြီး နာကျင်နေတတ်တယ်။

၁၉၉၉ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၃ ရက်နေ့မှာ ရာသီဥတုက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပူအိုက်စိုစွတ်နေတယ်၊ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်း လာတော့မယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်ပြနေတာ။

ဒါပေမယ့် ငါ ပျော်ချင်စိတ် ဖြစ်လာပြီး ရေဒီယိုက သီချင်းဖွင့်၊ ပန်ကာက လည်နေတာနဲ့ ချန်မီကို ခြံဝင်းထဲမှာ ကဖို့ ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ Teresa Teng ရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အသံကြောင့်လား မသိဘူး၊ သေးငယ်တဲ့ အိမ်လေးတစ်ခုလုံးကို မရေရာတဲ့ လေထုက ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ငါတို့ ခြေလှမ်းဖို့ နေရာမရှိတော့ဘူး။

အခန်းက သေးတယ်၊ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီခံစားချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားပြီး ငါတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားဖို့ကလွဲလို့ တခြားသွားစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး။

ငါတို့ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောကြတယ်၊ ''မင်းကို လွမ်းတယ်'' ကနေ ''အတူတူ ဘဝကို မျှဝေကြရအောင်'' အထိပေါ့။

ပြီးတော့ ချန်မီကို ငါ နမ်းလိုက်တယ်။ ပေါ့ပါးပြီး ခဏတာလေး နမ်းတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါ သူ့ကို နမ်းခဲ့တယ်။

သူက ငြင်းပယ်တတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အရာရာက သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။

ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ သစ်သားအိပ်ရာပေါ်မှာ ရစ်ပတ်နေကြတယ်…အသက်ရှူသံတွေ၊ ရစ်ပတ်မှုတွေ။ သူ့ကို ငါ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံနဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရတယ်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက ပူနေပြီး ငါ့ကို သူ့ထဲကို လုံးလုံးလျားလျား အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပူတယ်ဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်။

ပြီးတော့ ငါ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။

''ကြောက်လား'' 

ငါ သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။

သူက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ယင်မှုနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

ငါ ထပ်မေးလိုက်တယ်။

''အစ်ကို၊ နာလား''

သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့လက်တွေက ငါ့ကို ပတ်ထားတယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်လို ငါ့ကို ဖက်ထားပြီး အရမ်းတိုးတိုးလေး၊ မကြားရလောက်အောင် တိုးတိုးလေး တီးတိုးပြောလိုက်တယ်။

“မနာဘူး ညီလေး အဆင်ပြေနေတယ်၊ ငါ မနာဘူး'’

ငါ လက်လျှော့ချင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအသံကို ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ကြားလိုက်ရတယ်။

ဒါပေယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူက ငါ့ကျောပေါ်က ကြွတက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သတိထားမိပြီး သတိထားပြီး မေးလိုက်တယ်။

“ဒါက ဘာလဲ” 

“ကျွန်တော် ကလေးဘဝတုန်းက ဆိုးပြီး ထိခိုက်မိတာပါ''

ငါ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် လအနည်းငယ်က ငါတို့ ပြန်ဆုံပြီးနောက်ပိုင်း အပူအပင်အကင်းဆုံး အချိန်တွေပါပဲ။

ငါက သူ့ကို စာလုံးတွေ ပိုပြီး မှတ်မိအောင် သင်ပေးတယ်၊ ငါ့နာမည် ရေးတတ်အောင်လည်း သင်ပေးတယ်။ သူ့ကို ငါနာမည် လီကျယ်၊ ဒဿနိကဗေဒဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ကျယ် လို့ ပြောပြတယ်။ ငါ့မွေးစားမိဘတွေက ငါ့ကို ချစ်တယ်၊ 'တင်းတောင့်' တဲ့ ကျယ် လို့ နာမည်ပေးချင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်မှ 'ဒဿနိကဗေဒ' ဆိုတဲ့ ကျယ်ကို ပြောင်းလိုက်တယ်၊ ငါ ကြီးလာရင် ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်လို့တဲ့။

သူက သဘောတူပြီး ပြန်ပြောတယ်။

''နာမည်ကောင်းပဲ၊ ညီလေးက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့သူပဲ'' 

တစ်ခါတုန်းက သူက ပုံမှန်တိတ်ဆိတ်မှုကနေ ထွက်လာပြီး မေးခဲ့ဖူးတယ်။ ‌

“နောင်မှာ မင်းကို လွမ်းရင် ဘာလုပ်ရမလဲ”

အစတုန်းက သူ့မေးခွန်းကို ငါ သိပ်မတွေးခဲ့ဘူး၊ အရှက်မရှိ ကွန်ဒုံးတစ်ခုကို ငါ့လက်ခလယ်ပေါ် ချွတ်ပြီး သူ့ကို စနောက်လိုက်တယ်။ 

''ဒီလိုလုပ်'’

သူ့မျက်နှာက အိမ်တိုင်းမှာ ချိတ်ထားတဲ့ မီးပုံးတွေလို ချက်ချင်း နီရဲသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် ကောင်းတဲ့အချိန်တွေက ဘယ်တော့မှ မကြာရှည်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ 

၉၉ ခုနှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်လယ်ပိုင်းမှာ မြို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေး တပ်ဖွဲ့ခွဲ (၁) ရဲ့ ဒု-အကြီးအကဲအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ခံရမယ်ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ငါ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထပ်လွှမ်းမိုးသွားပြန်တယ်။

အဲဒီညက သူ ဝယ်ပေးထားတဲ့ Lion စီးကရက်ကို ငါ သောက်တယ်၊ ငါ ယူလာတဲ့ Red Double Happiness စီးကရက်ကို သူ သောက်တယ်။

အခန်းထဲမှာ မီးခိုးတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်၊ သူ့မျက်နှာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပြင်းရှူသံကိုပဲ ကြားနေရတယ်။ 

သူ ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတုန်းပဲလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့ ငါ လက်လှမ်းလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့မျက်နှာပေါ် တင်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်နှာရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ စီးကရက်မီးခဲလေးက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပေါ်လာပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ထပ်ပြီး မှုန်ဝါးသွားပြန်တယ်။

ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက တိတ်ဆိတ်စွာပဲ ထပ်မံ လှုပ်ရှားကြတယ်။ သူက နာခံတယ်၊ ငါ့စိတ်က ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြဘူး၊ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နှုတ်ဆက်ပွဲတစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေသလိုမျိုးပဲ။

ပြီးသွားတော့ သူက အဲဒီဒဏ်ရာတွေကို ညင်ညင်သာသာ ထိပြီး မေးတယ်။

''ညီလေး၊ မင်း တကယ် ဘာမှ မပြောတော့ဘူးလား”

ငါ တွေဝေသွားပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့ ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို ထုတ်ဖော်ပြောပြဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

သူက အဲဒါကို ကြားပြီးနောက်မှာ တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ၊ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ မြူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

စစ်ဆေးခန်းထဲမှာ သူက အဲဒါဟာ သူ အသက်ရှင်လျက် သူ့ညီလေးကို နောက်ဆုံး မြင်ခဲ့ရတာပဲ… သူ့နောက်ကနေ အမြဲတမ်း လိုက်နေတတ်တဲ့သူ၊ တခြားသူတွေကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူ။

ငါ့ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြတဲ့အခါ အဲဒီအဟောင်း လီကျယ်၊ စာနာတတ်တဲ့ ညီလေးက အဲဒီဇာတ်လမ်းနဲ့အတူ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။

သူက သူ့အသက် သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက သူ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တုန်းက ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ ချန်မီကလည်း ငါတို့ အတူတူရှိခဲ့တဲ့ အဲဒီညမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တာ။

သူက သူ့ညီလေးအတွက် မြေကွက်ဝယ်တာဟာ သူ့ကိုယ်သူအတွက် ဝယ်တာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဆိုလိုတာက သူနဲ့ သူ့ညီလေး လီကျယ်၊ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ချိန်တည်း၊ တစ်နေရာတည်းမှာ သေဆုံးခဲ့တယ်တဲ့။ 

ပြန်လှည့်လို့မရတော့တဲ့အတွက် သူက ကံကြမ္မာကိုပဲ လက်ခံလိုက်ရတယ်။

သူက ငါး၊ တခြားသူတွေက သားသတ်သမား ဖြစ်တဲ့ ကံကြမ္မာ။

ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပိုင်းဖြတ်သတ်ဖြတ်တဲ့အမှုရဲ့ ပထမဆုံး နစ်နာသူကို ငါ တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ငါ တုန်လှုပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ချန်မီက လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုတော့ ငါ့မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ 

ဒါပေမယ့် သက်သေအထောက်အထားတွေ ပိုပြီး ပေါ်ထွက်လာလေလေ၊ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နောင်တဆေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ရွေးနှုတ်မှု တံဆိပ်ပြားတွေ ကမ္ဘာမှာ မရှိဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။

မိဘမဲ့ဂေဟာ ဖိုင်တွေ တကယ်ပျောက်ဆုံးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချန်မီ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသတကြီး လီကျယ်ရဲ့ ဖိုင်တွေကို ငါ့စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ခဲ့တဲ့ လောင်ခုံကပဲ သူတို့ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာလားဆိုတာ ငါ မသိဘူး။

ဟုတ်တယ်။ ငါ ပိုစောစောကတည်းက သိခဲ့သင့်တယ်။ သေသေချာချာ သုံးသပ်တတ်တဲ့ လောင်ခုံက ငါနဲ့ ချန်မီရဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း အချက်အလက်တွေကို ဘယ်လိုများ သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ၊ သူ အဲဒီနေ့ ထောင်ထဲမှာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ငါ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ သွယ်ဝိုက်တဲ့ သတိပေးစကားတွေပဲ။

ဒါပေမယ့် အရာရာတိုင်းကြားကနေတောင် မိဘမဲ့ဂေဟာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ မှတ်စုထဲကနေ အမှန်တရားရဲ့ အများစုကို ငါ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။

မှတ်စုထဲမှာ စကားလုံးငါးလုံးပဲ ပါတယ်။ 

"ချန်မီက မင်းကို ကူညီချင်တယ်”

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ချန်မီက ငါ့အတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့တာ။ သူ အဲဒါတွေကို ဘယ်လောက်တောင် စုံစုံလင်လင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မတွေးနိုင်ဘူး၊ တွေးလည်း မတွေးချင်ဘူး။

လီကျယ်ရဲ့ ဂူကနေ ငါတို့ ရခဲ့တဲ့ စာကို ငါ မှတ်မိနေတုန်းပဲ၊ အခုတော့ ရဲမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားပေမယ့် အဲဒီထဲက စာသားတွေကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတုန်းပဲ။

အဲဒီစာထဲမှာ သူ ရေးခဲ့တယ်။

''ညီလေး၊ ငါ့ဘဝက အမြဲတမ်း ဗလာနတ္တိလို ခံစားရတယ်၊ ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့အခါ မင်းအတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ၊

ညီလေး၊ မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်'’

သူ့စာလုံးတွေက ကြီးမားပြီး ကောက်ကွေးနေတယ်၊ စာမျက်နှာအပြည့်ကို စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ပဲ နေရာယူထားတယ်။ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေပဲ။

သူ ဘယ်လိုများ ဉာဏ်မကောင်းဘဲ နေမှာလဲ၊ အစကတည်းက သူ သူ့ညီလေး သူနဲ့ ပြန် ဆက်သွယ်လာရတဲ့ အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိခဲ့တယ်။ 

ငါ သူ့ကို ခြေရာဖျောက်နည်းတွေကို မရည်ရွယ်ဘဲ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ပုံစံကနေ သူ့ညီလေးက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုတောင် သူ ခံစားမိနိုင်ခဲ့တယ်။

သူ လုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ့ညီလေး ထွက်လမ်းရှိအောင် သေချာစေဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပဲ။ သူ ဘယ်လိုများ ဉာဏ်မကောင်းဘဲ နေမှာလဲ။

ငါ အခု နားလည်လာပြီ။ ငါ ချန်မီကို ချစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချက်ကို နားလည်တာ နောက်ကျလွန်းသွားပြီ။ 

ဒါကြောင့် သူ့ကို သက်သေပြဖို့ ငါ့ရဲ့ တိုတောင်းတဲ့ ဘဝကို အသုံးပြုရမှာပဲ။

အခု ငါက ဝူဖန်းသုသာန်မှာ သာမန် ဂူထိန်းတစ်ယောက်ပါ။ 

ငါ့ရဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းက သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာပဲ။ 

လီကျယ်လို့ နာမည်ထွင်းထားပေမယ့် ချန်မီရဲ့ ပြာတွေ ရှိတဲ့ သင်္ချိုင်းကို လာပြီး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတည်ရှိမှုဖြစ်တဲ့ မြေနေရာလေးကို ဂရုစိုက်ပေးနေတယ်။

''အစ်ကို'' 

ငါ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ပြန်မထူးသေးဘူး။

''နောက်ဘဝမှာ မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်''

~~~

စာရေးသူ၏ မှတ်စု :

အဓိက ဇာတ်လမ်း ပြီးသွားပါပြီ။

 ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအရဆိုရင်တော့ ချန်မီကို နာခံမှုရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချတတ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်လိုမျိုး အမျိုးအစားမခွဲလိုက်ချင်ဘူး။ သူက အများကြီး အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့အတွက်ကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို နည်းနည်းလေးဖြစ်ဖြစ် ချစ်ပြခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် သူက သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ အမြင်မှာ သူ့နှလုံးသားက အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်လို့ရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်ဆိုရင်တောင် ထိုက်တန်တယ်လို့ သူက ထင်နေလိမ့်မယ်။ 

 "ငါ" ဆိုပြီး သုံးသွားတာတွေက ဘာလို့ လီကျယ် ဖြစ်နေလဲဆိုရင် အမှန်တော့ စာတွေထဲမှာ သဲလွန်စတွေ အများကြီး ပါပါတယ်။ အရှင်းဆုံးက မိဘမဲ့တာ အပါအဝင် နာမည်၊ ရုပ်နဲ့ သေဆုံးသူ ငါးယောက်နဲ့ ပက်သက်မှုတွေပါ။ ခပ်ပါးပါး သဲလွန်စတွေက ရှောင်းသောင်းဇီ အရက်ပုလင်းတွေရယ်၊ ချန်မီရဲ့ စစ်ကြောရေးအခန်းထဲက "ငါ" ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ပေါက်ကွဲမှုတွေရယ် ( <လောင်ခုံက "ငါ့"ကို ကြည့်လိုက်တယ်> ဆိုတာမျိုးပေါ့ )၊ ပြီးတော့ [ ဒီလောက် အချိန်တွေ အကြာကြီးမှာ သူ ''တောင်းပန်ပါတယ်'' လို့ ပြောတာကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရတာပဲ ] ဆိုတဲ့ စာသားပဲ။ ထပ်ပြောရရင် ချန်မီ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်လာဝန်ခံတဲ့ အကြောင်းအရင်းက "ငါ ငါ့ညီလေးကို လွမ်းတယ်" ဆိုတာပါပဲ။

- The End -