ငါ အရင်က CEO ကို စော်ကားခဲ့တဲ့အတွက် သူက ငါကို အထဲမှာ အိပ်ခွင့်မပေးလောက်အောင် ဒေါသထွက်နေခဲ့တယ်။
ငါ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ လှဲအိပ်နေပြီး ဖုန်းရဲ့ အကြောင်းကြားသံက ဆူညံစွာ မြည်နေတယ်။
အိပ်ခန်းထဲကနေ ကျန်းစစ်ယန်က အော်ပြောလာသည်။
"အသံပိတ်ထား"
ငါ အမြန်ဆုံး တုန်ခါမှုပုံစံကို ပြောင်းလိုက်တယ်။
စုန့်ရန်ဟယ်က စာတွေ ဆက်ပြီးပို့နေတုန်းပဲ။
[ ဒီညလည်း CEO ရဲ့အိမ်မှာ အိပ်မှာလား ]
[ ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲ၊ သူနဲ့ ကုတင်အတူတူလား ]
[ CEO က အဝတ်အစားတွေနဲ့ အိပ်လား ]
[ နင် သူ့အိမ်ရောက်တာ တစ်နာရီကြာတဲ့အထိ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲ ]
[ ရှည်လျားတဲ့ ဒီညအတွက် ဘယ်လိုအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ ]
ဖုန်းကို ပစ်ပေါက်လိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငါ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
[ မင်း ဒီလောက်စပ်စုမနေပါနဲ့ ]
စုန့်ရန်ဟယ်က ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
[ နင်က ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေတာလား၊ CEO ကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတာလား ]
[ ပါးစပ်ပိတ်စမ်း ]
စုန့်ရန်ဟယ် : [ ဒီလောက်လည်း မကြမ်းပါနဲ့၊ ငါတို့က တကယ်ကို သိချင်နေတာ၊ CEO က နင့်ကို ဘာလို့ သူ့အိမ်မှာ အိပ်ဖို့ အမြဲတမ်း ခေါ်တာလဲ၊ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ CEO က တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ဖူးလား၊ သူ နင့်ကို နည်းနည်းလေးတော့ ကြိုက်နေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောပေါက်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းထင်လား ]
ငါပြန်ပြောလိုက်တယ်။
[ သူက အမှောင်ရယ်၊ ပိုးကောင်တွေရယ်ကို ကြောက်လို့ ငါ့ကို အမြဲတမ်းနေဖို့ ပြောတာ၊ ဒါ့အပြင် သူက ငါ့အတွက် ထားပေးထားတဲ့ အိပ်ရာအသေးလေးမှာ အိပ်ပါတယ်၊ မင်းထင်သလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး ]
စုန့်ရန်ဟယ်က အံ့ဩသွားပြီး
[ သူက နင့်အတွက် သူ့အခန်းထဲမှာ အိပ်ရာအသေးလေးတောင် ထားပေးထားတယ်လား အဲ့ဒါ အချစ်မဟုတ်ဘူးလား ]
ငါ့ ဖင်ကို အချစ်။
သူက မင်းကိုပဲ ချစ်တာ။
စိတ်တိုနေတဲ့အတွက် ငါက စုန့်ရန်ဟယ်ကို ပြန်မဖြေတော့ပါဘူး။ အဲဒီအစား ဆိုဖာပေါ်ကို ခေါင်းစိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခြေထောက်ကို ကန်ကျောက်နေလိုက်တယ်။
အိပ်ခန်းထဲက အသံမကြားရတော့ သူ အိပ်ပျော်သွားပြီ ထင်တယ်။
ငါ အိပ်ရာပေါ်မှာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ စုန့်ရန်ဟယ်ရဲ့ စကားလုံးတွေက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာနေတယ်။
သူက နင့်ကို နည်းနည်းလေးတော့ ကြိုက်နေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောပေါက်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလို့ နင်ထင်လား။
ငါ CEO နဲ့ ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို ပြန်သတိရမိလိုက်တော့ ငါ့နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်နေတုန်းပါပဲ။ မသိစိတ်ကနေ ငါ့ရင်ဘတ်ကို ထိမိလိုက်တယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြိုက်နေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သဘောပေါက်သေးတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ရဲ့လား။
~~~