အပိုင်း ၁၁

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁

ကားအတွင်း၌ လုနန်သည် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားနေရသည်။ ဖေးကျန့် ထိုလူဆိုးကောင်လေးသည် ဒေါ်လေးဝူ ဘာမျှမသိကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီး တမင်တကာ စနောက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤမျှ ပြဿနာရှာသော သားတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်သည့်အတွက် သူ့ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆူပူနေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။ “ကားထဲက ဆင်းတော့”

“ဟုတ်ကဲ့” ရှောင်ကျိုးက ပြန်ဖြေပြီး အမိန့်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။ သူသည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဘေးခုံဖက်တံခါးကို ဖွင့်၍ ခြင်းတောင်းနှင့် ဒေါ်လေးဝူ၏ လေးလံသောအိတ်ကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် အိမ်နီသေးသေးလေးဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

ကားထဲတွင် လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းသာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် အစောပိုင်းက ရှက်ရွံ့စရာကောင်းသည့် အခြေအနေကို မေ့လျော့နေပြီဖြစ်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို စိတ်ဆိုးသော လေသံဖြင့် “ဟင်း” ဟု ဆိုကာ ဒေါ်လေးဝူ၏ သေးငယ်သော အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးလုံး ကားထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ရှန့်ကျီမင်နှင့် ဖေးကျန့်တို့သည် သူတို့၏ တီးတိုးပြောဆိုမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေသော အချိန်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။

ညနေခင်း၏ နူးညံ့သော လေညှင်းသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ပွတ်သပ်သွားပြီး ပခုံးပေါ်သို့ ကျနေသော ဆံပင်များကို ဝဲလွင့်စေခဲ့သည်။ ဘေးအိမ်ရှိ ဇီဇဝါပင်သည် လေနှင်ရာသို့ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး လတ်ဆတ်၍ ပြင်းပြသော ရနံ့ကို လေထဲသို့ သယ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

တစ်ခဏတာမျှ ရှန့်ကျီမင်သည် မွှေးရနံ့မှာ ပန်းများမှလား သို့မဟုတ် ရေမွှေးဆွတ်ထားသော သူတစ်ဦးမှလား ဆိုသည်ကို မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ သူ့အတွင်း၌ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ရှင်းလင်းမှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက ဇီဇဝါပန်းနံ့ပါလား” သူ တွေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ရှန့်ကျီမင်ကို တွန်းလိုက်သည်။ “မင်း ဘာတွေ တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ရွတ်နေတာလဲ? ငါ့မိထွေးကို စောင့်ကြည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဇီဇဝါပန်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုနံ့ပဲ မဟုတ်လား? မင်း ဒီအနံ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရနေခဲ့တာပဲ”

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ကုဟွိုက်သည် သူ၏ မိခင်ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မြှောက်ကာ ချီရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “မားမား! မားမား…”

ဒေါ်လေးဝူသည် မှင်တက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လုနန်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုနန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“...မင်းရဲ့မိထွေးက မင်းထက် အသက်ကြီးလား” ရှန့်ကျီမင်က အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် - “…” သူသည် လုနန်ကို မေးရန် အချိန်မရခဲ့သော်လည်း အဖြေက စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူသိရှိခဲ့သည်။

“သူက ငါ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက် ကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ဆိုင်လို့လား” မချိတင်ကဲဖြင့် ဖေးကျန့်က သူ၏ မိထွေးသည် သူ၏ ဖခင်နှင့် အသက်တူညီကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ”  ရှန့်ကျီမင်က မတတ်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။ “မင်းအဖေလိုလူက ဒီလိုလှတဲ့မိန်းမကို ကြိုက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ သူရဲကောင်းတွေက လှပတဲ့မိန်းမတွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်မရှိခဲ့ကြတာ မှန်တယ်။ မင်းရဲ့အမေ၊ ငါ့အဒေါ်က ဒီလိုလူမျိုးကို ရှုံးတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ သတိထားရမယ်။ femme fatale(ယောကျ်ားတွေကို ညှို့ယူဆွဲဆောင်နိုင်သော မိန်းမ) လို့ခေါ်တဲ့ လှပတဲ့မိန်းမမျိုး ရှိတယ်။ မင်းမှာ မိထွေးရှိတဲ့အတွက် မင်းအဖေကလည်း ပထွေးဖြစ်လာမှာကို သတိထား”

“မင်း တကယ်ပဲ သေရမှာ မကြောက်ဘူးလား”

ဖေးကျန့်သည် ရှန့်ကျီမင်ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုအပေါ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖခင်၏ ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်လိုခြင်း မရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အဖေက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး!”

လုနန် - “…” ကောင်းပြီ၊ ဒါက ညီအစ်ကိုအတုအယောင်ပဲ။

ရှန့်ကျီမင်၏ အသံသည် တိုးတိုးလေး မဟုတ်သည့်အပြင် ထိုအချိန်တွင် လုနန်သည် ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူမအား သူ၏ စကားများကို ကြားစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအရာကို ကြားလိုက်သော ဒေါ်လေးဝူသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သခင်မလေးအတွက် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မည်မျှပင် ထုံထိုင်းနေပါစေ၊ ယခုအခါ သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲသည် ဖေးအမည်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

ကလေးတစ်ဦးက ဖေးအမည်ရှိ အမျိုးသား၏ သားဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးက သူ၏ မိခင်ဘက်မှ ဆက်စပ်နေသည်။

မိထွေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်းသည် ဘယ်တော့မှ မလွယ်ကူပေ။ အထူးသဖြင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသော ကလေးများရှိသည့်အခါတွင် ပို၍ခက်ခဲသည်။ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲပြီး မိခင်အရင်းက ရံဖန်ရံခါ ပြဿနာရှာပါက သူမ၏ သနားစရာ သခင်မလေး၏ ဘဝသည် ခက်ခဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဒေါ်လေးဝူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လုနန် သူမကို လာရှာသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။ သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကိုပင် သယ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိသူသည် ဤလူများနှင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

သူမသည် ကူညီရမည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

လုနန်သည် ရှောင်ကုဟွိုက်ကို ဖေးကျန့်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “နင့်အဖေက နင့်ကို ခေါ်နေတယ်” 

“…” ဖေးကျန့်သည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အဲဒီလူကြီးကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

ခဏအကြာတွင် သူသည် ရှန့်ကျီမင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို femme fatale လို့ ခေါ်တာ ရှန့်ကျီမင်။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး”

“ငါ ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး” လုနန်က အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

'ဒီတော့ သူက ဝတ္ထုထဲက ဒုတိယဇာတ်ဆောင် ရှန့်ကျီမင်လား။'

'ဒါဆို အစောပိုင်းက ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နှစ်ယောက်က ဖေးကျန့်ရဲ့ တခြားသူငယ်ချင်းကောင်းတွေလား။

သူတို့နာမည်တွေက ဘာတွေလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ အရေးမကြီးပါဘူး။'

လုနန်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးကျန့်၏ တက်ကြွသော အမူအရာနှင့်မတူဘဲ ရှန့်ကျီမင်သည် သိမ်မွေ့ချောမောသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ သူသာ မျက်မှန်တပ်ထားပါက သိမ်မွေ့သော လူလိမ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပုံပေါ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ဝတ္ထုက သူ့ကို အပြင်ပန်းက ကြင်နာတတ်ပေမယ့် အတွင်းက ကြံစည်တတ်တယ်လို့ ဖော်ပြထားသည်။ လူတွေက သူ့ရဲ့ တမင်တကာ ပြသထားတဲ့ ကြင်နာမှုနဲ့ လှည့်စားခံရပြီး သူ့ရဲ့ထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားကာ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ရောင်းစားခံရတာတောင် ရှိသည်။

သူနှင့် ဖေးကျန့်ပူးပေါင်းကြံစည်သောအခါ သူတို့ ပစ်မှတ်ထားသော မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း သင့်အား အကောင်းဆုံး သိသူသည် သင့်ရန်သူ ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ ကလေးငယ်၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤ ချစ်စဖွယ်ကောင်းပြီး ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ကလေးငယ်သည်ပင် အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖေးကျန့်အား သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းနှင့် လမ်းခွဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤအရာအတွက် သူမက ပြောနိုင်သည်မှာ 'ကောင်းပြီ သားလေး၊ မင်းက မင်းအမေအတွက် လက်စားချေပေးလိုက်ပြီ။'

လုနန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် ဒေါ်လေးဝူကို စနောက်ရုံသာမက သူ၏ အတွေးအခေါ်တွင်လည်း တိုးတက်မှု မရှိသေးပေ။

 သူ၏ ဖခင်အရင်းသည် ထိုသို့သော လူမျိုးမဟုတ်ကြောင်း သူ အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရသော်လည်း သူမအကြောင်းကိုမူ လုံးဝ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဘယ်လိုတောင် ကိုယ့်မျက်ချေး ကိုယ်မမြင်နိုင်တဲ့သူလဲ။

ရှန့်ကျီမင်ကတော့ ... ကောင်လေးသည် စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်ပုံတတ်ရသည်။ နောင်တွင် ကလေးငယ်ကို သူ့ထံမှ ဝေးဝေးထားသင့်သည်။

'ဟားဟား၊ ' သို့သော် ကလေးငယ်၏ ဉာဏ်ရည်ကို ထောက်ရှုပါက မည်သူသည် မည်သူကို အမှန်တကယ် လှည့်ဖြားနေသည်မှာ မသေချာသေးပေ။

လုနန်သည် ဖေးကျန့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ဒေါ်လေးဝူကို အိမ်တွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

သူတို့ အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူအား လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒေါ်လေးဝူ၊ ဒေါ်လေးမြင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မက ကားထဲက ဗိုလ်မှူးကြီးဖေးနဲ့ အိမ်ထောင်ပြန်ပြုလိုက်ပြီ။ ရှောင်ဟွိုက်ကို ချီထားတဲ့ ကောင်လေးက ဖေးကျန့်၊ ဗိုလ်မှူးကြီးဖေး ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား”

“တပ်ရင်းမှူး ကုကရော” ဟု ဒေါ်လေးဝူက သတိထား၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လုနန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ညင်သာစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “စစ်ပွဲမှာ ပြန်ဖြစ်လာတဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းကြောင့် ကွယ်လွန်သွားပါပြီ”

“အား” ဟု ဒေါ်လေးဝူက ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး “ဒီလိုလူကောင်းသူကောင်းက၊ အသက်လေးဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး… ငါ့ သခင်မလေးရယ်၊ အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်နဲ့ သူများမိထွေး ဖြစ်နေရပြီ။ နင့်ဦးလေးသာ နင် မိထွေးဖြစ်နေတာကို သိရင် နင့်ကို ရှေ့တင်ပဲ ဆူမှာ၊ မိထွေးရှိရင် ပထွေးလည်း ရှိတယ်၊ နင်က femme fatale လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ သူ ထွက်သွားရင်တောင် စိတ်မအေးနိုင်ဘူး”

“ကျွန်မက သူနဲ့ ကံမပါခဲ့ပါဘူး…”

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းနှင့် အခြားသူများ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်းတွင် ခန့်မှန်းမရသော အမူအရာရှိနေပြီး ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ကမူ အလွန်ပင် ကသိကအောက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

အထူးသဖြင့် ဖေးကျန့်သည် ဖိအားအောက်တွင် ကွဲအက်သွားမလို ပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

လုနန် - “…”

“ဘာတွေ စောင့်နေကြတာလဲ”

ဖေးကျီအန်းက ကသိကအောက် တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင်ဆုံး ချိုးဖျက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများသည် ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရည်ရွယ်နေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူတို့သည် ခေါင်းငုံ့၍ အခန်းထဲသို့ နာခံစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ ရော်ဘာဖိနပ်များ စီး၍ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ကျောတွင် လေးလံသော စစ်ဘက်သုံး စောင်များ ကိုယ်စီပါလာပြီး အတွင်း၌ အဝတ်ဖိနပ်ဟောင်းတစ်ရံ ထည့်ထားကာ ခါးမှ ရေဗူးများ ဆွဲထားကြသည်။ တစ်ဦးစီ လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းစီ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူတို့၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများအရ သူတို့သည် ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ အပြစ်ပေးခံရဖူးပုံ ရသည်။

ဖေးကျီအန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ငါးကီလိုမီတာ သုံးပတ် ပြေး။ မပြီးရင် မစားရဘူး” 

“နားလည်ပါပြီ!” ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့က ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ခိုင်မာသော အမူအရာရှိနေပြီး သူတို့သည် တန်းစီ၍ စပြေးကြရာ အတော်လေး အလေးအနက်ထားပုံ ရသည်။

ရှောင်ကုဟွိုက်အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် ကလေးငယ်က လက်ခုပ်တီးပြီး သူ့အစ်ကို၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ “ပြေး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က ရှောင်ကုဟွိုက်၏ ခေါင်းလေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ကျေးဇူးမသိတဲ့ကောင်လေး၊ ငါ မင်းအပေါ် ဒီလောက်ကောင်းခဲ့တာကို”

“အာ?” ရှောင်ကုဟွိုက်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာဖြင့် ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

လုနန် - “!” သားလေး၊ မားမားနားကို လာ၊ မားမားနားကပ်နေ။

ဖေးကျန့်သည် အနည်းငယ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ သူတို့ကို နောက်ပြန်ကြည့်မိသည်။

လုနန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူနေပြီး ရှောင်ကုဟွိုက်နားသို့ ထပ်မံကပ်လိုက်သည်။

'ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဒီလို နတ်ပြည်ရောက်နေတဲ့ ဘဝမျိုးကို ဘယ်သူက နားလည်နိုင်မလဲ။'

'အိုး၊ အဲဒီ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ဖေးကျန့်နားလည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခု ပျော်လို့မရဘူး၊ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြေးရဦးမယ် ဟားဟားဟား။"

ရှောင်ကုဟွိုက်နှင့် ပျော်ရွှင်သော အချိန်ကို ခံစားပြီးနောက် လုနန်သည် ဒေါ်လေးဝူ အခြေမကျသေးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်လဲရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ဖေးကျီအန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး “ဖေး…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ နာမည်ကို စပြောလိုက်သည်နှင့် လုနန်သည် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် အသက်ကြီးသူဖြစ်ပြီး ရာထူးမြင့်မားသူဖြစ်ရာ သူ့အား အမည်အပြည့်အစုံ ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ဒေါ်လေးဝူ၏ ဥပမာကို လိုက်၍ ခေါ်ဝေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ဗိုလ်ကြီး”

ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အမူအရာမရှိ၊ ခံစားချက်မပြသည့် သူ့၏ မျက်နှာဖြင့် လုနန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန်က ဖေးကျီအန်းသည် အမြင့်နေရာမှ ငုံ့ကြည့်သည့် ပုံစံနှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် သူတိတ်ဆိတ်နေသည့်အခါ ပို၍ လိုက်ဖက်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။

သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ထူးခြားသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သိမ်မွေ့ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း လူများသည် ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ ထုတ်လွှတ်သော အရှိန်အဝါကြောင့် မကြာခဏပင် စွဲမက်သွားကြပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူတို့သည် သူ၏ မျက်နှာထက် သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ခြိမ်းခြောက်မှုကိုသာ မှတ်မိကြမည် ဖြစ်သည်။

လုနန်ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ဆက်၍ မပြီးဆုံးသေးသော အတွေးကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဒေါ်လေးဝူ ဘယ်မှာနေသင့်လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးပါဦး”

“ရှင်” ဟူသော ဝေါဟာရကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူမ၏ သဘောထားသည် လေးစားမှုရှိသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူမသည် သူ့ထံမှ တစ်ခုခုကို လိုအပ်နေခဲ့ပြီး လုနန်သည် နှိမ့်ချလိုစိတ်ကို ပြသရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကာ ဖေးကျီအန်းအပေါ် အစောပိုင်းက ပြသခဲ့သော ရဲရင့်မှုကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေခဲ့သော ဒေါ်လေးဝူသည် ချက်ချင်း နားများစွင့်သွားပြီး ဖေးကျီအန်း၏ နှုတ်ခမ်းများကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူမကို ထုတ်ပစ်တော့မည်ဟု ကြားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်မှုသည် တကယ်တော့ မလိုအပ်ပေ။ ဖေးကျီအန်းက သူမကို လာခေါ်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သူမအား ထုတ်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါသည် သူမ မည်မျှ စိုးရိမ်နေသည်ကိုသာ ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပါစေ၊ လုနန်ကဲ့သို့သော သူမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးသည် ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး ခက်ခဲမှုများကြားတွင် မည်သူမဆို မပြိုလဲဘဲ ရဲရင့်ရမည်ဟု ယုံကြည်သည်။

အမျိုးသမီးများလည်း အလားတူပင်၊ အမျိုးသမီးများသည် ကောင်းကင်၏ တစ်ဝက်ကို ထောက်ပံ့ထားသည်။

လူအများစုသည် တူညီသော စိတ်နေစိတ်ထားကို ပိုင်ဆိုင်ကြသော်လည်း လူအုပ်စုကြီးတွင် မတူညီစွာ တွေးခေါ်သူ အနည်းငယ် အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အခြားသူများနှင့် တူညီသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ပရိယာယ်ကြံစည်မှုများ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အလွယ်တကူ သိမြင်နိုင်သည်။ သူ့အတွက် ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် လုံးဝ ပွင့်လင်းမြင်သာသော်လည်း သူတို့၏ လိမ်ညာမှု သို့မဟုတ် မရိုးသားမှုကို မည်သည့်အခါမျှ ထောက်ပြခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သူတို့ကို ဟာသတစ်ခုသဖွယ်သာ သဘောထားသည်။

သို့သော် လုနန်သည် မည်သည့်အမျိုးအစားနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ သူမသည် လုံးဝ ဖြူစင်တုံးအလွန်းတာလည်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လှည့်ကွက်များ ရှိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ အခြားသူများက သူတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့် ရှက်ရွံ့နေကြသော်လည်း သူမအတွက်မူ သူတို့သည် လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေဟန်တူသည်။

ယခုအချိန်ကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အစောပိုင်းက မာနကြီးမှုရှိသော်လည်း မည်သည့် စိတ်မသက်မသာမှုကိုမျှ မပြခဲ့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ အတွေးများကို မျက်နှာပေါ်တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသထားပြီး သူ့ကို မြင်စေလိုသကဲ့သို့ ပို၍ပင် နီးကပ်စွာ အနားကိုတိုးကပ်လာနေခဲ့သည်။

သူမသည် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ သခင်၏ ခံစားချက်များကို သတိထား၍ စမ်းသပ်နေပြီး ဗိုက်လေးကို ပြကာ အစာတောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ “ဟန်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ပြောတာပါ။ မြန်မြန် အစာကျွေးပါ”

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်စရာ ရောနှောမှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူ မကြာသေးမီက လက်ထပ်ခဲ့သော ဇနီးအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှေကားမှ ဆင်းလာပြီး လုနန်နှင့် ဒေါ်လေးဝူရှေ့တွင် ရပ်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ ဒါဆို ဒေါ်လေးဝူ ဘယ်မှာနေသင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ”

ခုလေးတင် အပေါ်ထပ်ဆင်းလာတာဖြစ်လို့ ဖေးကျီအန်းက ပိုပြီး ဖော်ရွေပုံပေါက်နေသည်။