MM Story Teller

Ch 49

Viewers 11k

49: ငါ့ယောက်ျားက လင်းချွမ်

လင်းမိသားစုကို တခြားသူတွေကိုဆက်ဆံသလိုမျိုး ချီးကျူးဂုဏ်ပြုဖွယ်ရာပုံနဲ့ မဆက်ဆံခဲ့တာက ဇာတ်လိုက်မရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲလို့ ပြောရလိမ့်မယ်။

ဥပမာအားဖြင့် သတိပေးဆက်သွယ်စရာ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွေ မရှိသေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ သူမက အခုလိုမျိုး ပြေးထွက်လာနိုင်တယ်ဆိုတာက သူမကသာမာန်လူတွေထက် တရားမျှတမှုတွေ ပိုရှိတဲ့အကြောင်း ပြသနိုင်တယ်လေ။

အနည်းဆုံး တချို့သော ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ လူတွေထက် ပိုပြီးကောင်းမွန်တယ်လို့ဆိုနိုင်လိမ့်မယ်။

တစ်ခုပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အနေနဲ့ နင် ဒီလိုမျိုး အပြေးအလွှားထွက်လာတာက .. အဆင်ပြေရဲ့လား?

ဆုဆုအနေနဲ့ သူမသည်လည်း ကလေးအရွယ်တုန်းက တရားမျှတမှုကိုအလွန်လိုလားတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာကို သတိရမိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့မိဘတွေက မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အပြင်ကိုထွက်ချိန်မှာ သူမကိုယ်သူမလည်း ကာကွယ်သင့်ကြောင်းကို သင်ကြားပေးခဲ့တယ်။

ဒီတော့ ဒါက သူမ နှစ်တွေအများကြီး အသက်ရှင်ပြီးချိန်မှာတောင် သူမရဲ့အကျင့်စရိုက်တွေက ဒီလိုမျိုးပဲ ရှိနေသေးတာလား။

အခုတော့ ဦးတည်ချက်တွေက အနည်းငယ်လွဲချော်သွားပြီလေ။

ဆိုလိုတာကတော့ အခုချိန်မှာ စုန်လော်စန်းကို ချုပ်နှောင်တဲ့လူဆိုးအနည်းငယ်က သူမ သူတို့ကိုနှောင့်ယှက်လိုတယ်လို့ ထင်သွားကြတာကြောင့် ချင်ယွဲ့ယွဲ့ဆီကို ပြေးလာကြတော့တယ်။

ဆုဆုလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့နေပေမယ့် အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မြင်တော့ ကျည်ဆန်ကို ကိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့တယ် ။ သို့သော်လည်း သူမက အလွန်ဥာဏ်ကောင်းထက်မြက်နေတုန်းပဲ။

သူမ စာအုပ်ဖတ်စဥ်တုန်း ဇာတ်လိုက်မက အရံဇာတ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ သူမရဲ့အပိုင်အမျိုးသား လင်းချွမ်ရဲ့နာမည်ကို ငှားပြီးသုံးခဲ့တာကို တွေ့ခဲ့တယ်။

ဇာတ်လိုက်မက လင်းချွမ်ရဲ့နာမည်ကိုသုံးပြီး ထိုလူမိုက်အုပ်စုကိုခြောက်လှန့်ခဲ့တယ်လေ။ လက်ရှိမှာ လင်းချွမ်က စစ်တပ်ထဲမှာရောက်နေတာကိုပဲ မကြည့်နဲ့ ။ သူက ထွက်မသွားခင် ထိုလူမိုက်အုပ်စုကို စိတ်ဖိအားတွေအများကြီးရရှိအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့သူပဲ။

ဒီလိုဆိုမှတော့ သူမလည်း အဲဒီနည်းလမ်းကိုစမ်းကြည့်ရမယ်။ တကယ်လို့ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ ပြန်လှည့်ပြေးပြီးတခြားလူကိုထပ်သွားခေါ်ရလိမ့်မယ်။

“ဒီရွာက အရမ်းအားနည်းလွန်းလို့ လူမိုက်တွေဆီကနေတောင်မှ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတယ်ဆိုတာကို ငါမသိခဲ့ဘူး.. နင်တို့တွေ ဘာလိုချင်နေတာလဲ.. အခု မိန်းမကောင်းတွေကိုတောင် နှိမ့်ချချင်နေတာလား”

ဆုဆုက အရှေ့ကို လှမ်းပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွေ့ပိုက်ထားရင်း သူမရဲ့ အရှိန်အဝါကို ပိုသန်မာအောင်လုပ်ထားခဲ့တယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူရဲဘောကြောင်နေလို့ မရဘူး။

ထိုလူမိုက်လေးတွေက ဆုဆုကိုမြင်တော့ အံ့သြသွားခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုမျိုး လျှာစောင်းထက်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို သူတို့တွေ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြဘူး။

နောက်ပြီး သူမက အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားပြီး အားအင်ကြီးမားကာအစွန်းထက်ပုံလည်းရတယ်။ သူတို့တွေ ခဏလောက် မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ကြတယ်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ?”

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မေးလာတယ်။

ဆုဆုက သူတို့တွေ မမေးမမြန်းပဲနဲ့ အနိုင်ကျင့်လာမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာ။ ဒီတော့ သူတို့မေးလာချိန်မှာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

“ငါလား.. ငါက လင်းချွမ်ရဲ့ဇနီးပဲ.. နင်တို့က ငါတို့ရဲ့ရွာသားကို ငါတို့ရဲ့ ရွာအစွန်နားမှာ လာပြီး ရိုက်နှက်ချင်နေတယ်.. လင်းချွမ်ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် နင်တို့သိရလိမ့်မယ်.. သူ ဘာလုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ....”

သူမက နောက်ဆက်တွဲစကားတွေကို ဆက်မပြောခဲ့ပဲ မျက်ခုံးကိုသာပင့်မ,ပြလိုက်တယ်။ သဘောကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဆက်တွေးလိုက်လို့ပြောချင်တာပဲ။

ဒီလူမိုက်လေးတွေက ပျော့ညံ့သူကိုဖိနှက်ပြီး မာကြောတဲ့အရာတွေကိုတော့ ကြောက်ကြတယ်။ ထိုမာကြောမှုက သူတို့ကိုသေအောင်လုပ်နိုင်တယ်လေ။

လင်းချွမ်က လူတွေကိုရိုက်နှက်ရာမှာ ဘာကိုမှထည့်သွင်းစဥ်းစားလေ့မရှိတဲ့ဆရာတဆူဖြစ်ဖူးတာကြောင့် သူတို့တွေက သူ့ကို အမြဲတမ်းကြောက်လန့်နေခဲ့ကြတာ။

သူ အခု ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုရင်တောင် သူတို့က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲပဲဖြစ်နေတုန်းပဲ။ နောက်ပြီး သူကလည်း ဒီကိုပြန်လာနိုင်သေးတယ်လေ။

ဒီအမျိုးသမီးက လင်းချွမ်ရဲ့ဇနီးဖြစ်ကြောင်းကို ကြားသိရတော့ သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ပြီးနောက်မှာ တစ်ယောက်က ပြောလာခဲ့တယ်။

“လင်းချွမ်ရဲ့ဇနီးက ဒီလောက်ထိ လှလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးဘူး.. မင်း ဘာလို့ ငါတို့နဲ့အတူမလိုက်ရမှာလဲ”

“ကောင်းပြီ ..ငါနင်ပြောတဲ့ကိစ္စကို သူ့ကိုပြောပြလိုက်မယ် နင့်ရဲ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်တာလဲ”

ဆုဆုက အရှေ့နှစ်လှမ်းထပ်တိုးလိုက်တယ်။ သူမက သူတို့ဆီသို့ရောက်တဲ့အထိ ဆက်ပြီးလျှောက်သွားတော့မယ်လို့ ထင်ရလုနီးပါးပဲ။

ဆုဆုရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ဘယ်သူကမှ သူတို့က ဘယ်သူလဲဆိုတဲ့အကြောင်းကို မပြောရဲခဲ့ကြဘူး။ သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ စုန့်လော်စန်းဆီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

“အစားအသောက်လက်မှတ်တစ်ခု.. တကယ်လို့ နောက်တစ်ကြိမ်လည်း မင်း အဲဒါကိုထပ်ပြီးမပေးနိုင်သေးဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီအခုလိုအခေါ်ခံရမယ်”

ဘာလဲ?

ဒီလိုမျိုး လူတွေကိုရိုက်နှက်နေတာက အစားအသောက်လက်မှတ်အတွက်လား?

“ခဏလေး.. သူ နင်တို့ကို ဘယ်လိုလက်မှတ်မျိုးအကြွးတင်နေတာလဲ”

သူတို့တွေ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို မြင်တော့ ဆုဆုက သိချင်စွာနဲ့မေးလိုက်တယ်။

လူမိုက်တွေထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောလာတယ်။

“သူ့ရဲ့အမေက အစာငတ်ပြီးသေခါနီးဖြစ်နေချိန်မှာ ငါတို့ဆီကနေ အစားအသောက်လက်မှတ်ချေးခဲ့တာ.. အဲဒါကို ခုချိန်ထိ ပြန်မဆပ်သေးဘူး”

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက စုန့်လော်စန်းကို ထပ်ပြီးကန်လိုက်ပြန်တယ်။

“ကောင်းပြီ.. အဲဒီအစားအစာလက်မှတ်ကို ငါသူ့အတွက် ပြန်ပေးလိုက်မယ်.. အနာဂတ်မှာ နင်တို့တွေ သူ့ဆီကို ထပ်မလာနဲ့”

ဆုဆုကတော့ ဒီအစားအသောက်လက်မှတ်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ခံစားမိတယ်။ ဒီစုန့်လော်စန်းက အနာဂတ်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ဒီအတွက် အရှုံးရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

လူမိုက်တွေကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဒီအမျိုးသမီးက စုန့်လော်စန်းအတွက် ဘာကြောင့်အစားအသောက်လက်မှတ်ပြန်ပေးရတာလဲဆိုတာကိုတွေးနေခဲ့ကြလေတယ်။

“မလိုချင်ဘူးလား?”

ဆုဆု အစားအသောက်လက်မှတ်ကိုအင်္ကီထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ဒီလက်မှတ်က သက်ဆိုင်ရာဌာနမှ သူမအတွက် ပေးထားတာဖြစ်လို့ သူမက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ထည့်မဲ့အစား သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာပဲ သိမ်းထားခဲ့တာ။

အခုချိန်မှာ သူမ ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုမှတော့ သူ့အတွက်ပေးလိုက်တာပေါ့။ ကံကောင်းစွာနဲ့ သူမဆီမှာ နောက်ထပ်လည်း လက်မှတ်တွထပ်ရောက်လာဦးမှာပဲလေ။

ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ စုန့်လော်စန်းနဲ့ ချင်ယွဲ့ယွဲ့တို့က ဒီခဏမှာ ကြောင်အမ်းနေခဲ့ကြတယ်။ ဒီဘက်ခေတ်ကာလမှာ အစားအသောက်လက်မှတ်ဆိုတာက အသက်ကို ကယ်ပေးနိုင်တဲ့ပစ္စည်းပဲလေ။ ဒါပေမယ့် သူမက သူ့ကိုကူညီဖို့အတွက် အလွယ်တကူထုတ်ပေးချင်နေတယ်။ ဒါက တုံးအ,တာလား ဒါမှမဟုတ် သူမဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေအများကြီးရှိနေလို့လား။

ဒါပေါ့။ တစ်ဖက်မှ လူမိုက်တွေက ဒီအစားအစာလက်မှတ်ကို လိုချင်နေသေးတာအမှန်ပဲ။ ဒီတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆုဆုဆီကို လက်မှတ်လာယူပြီး ပြောလာတယ်။

“ မင်း လင်းချွမ်ကို မပြောနဲ့”

“သူ့မှာ အကြွေးရှိနေလို့ အကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရတာက သဘာဝပဲလေ.. လင်းချွမ်က ဒါကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး.. ဒါပေမယ့် နင်တို့တွေ စုန့်လော်စန်းကို ထပ်ပြီးပြသနာလာရှာနေဦးမယ်ဆိုတာကို ငါသိရင်တော့ ငါ့ကို မယဥ်ကျေးဘူးလို့ အပြစ်လာမတင်နဲ့”

“အစားအသောက်လက်မှတ်ကို ပြန်ရပြီးရင် ငါတို့က သူနဲ့ လာပြီးပတ်သက်မှာမဟုတ်ဘူး”

လူမိုက်တွေက စုန့်လော်စန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး အတူတကွ ထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ထွက်သွားပြီးချိန်မှာတော့ ဆုဆုတစ်ယောက် သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်မိတယ်။ စုန့်လော်စန်းက သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ဟလိုက်မိပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။ ထိုအချိန်မှာ ချင်ယွဲ့ယွဲ့က စကားစလာတယ်။

“ရဲဘော်ဆု အစ်ကိုစုန့်က နင့်ကို အစားအသောက်လက်မှတ်ပြန်ပေးစရာမရှိလို့ စိတ်ပူနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်.. နင်က ဒီလိုမျိုးလုပ်လိုက်တော့....”

“စိတ်မပူပါနဲ့.. ငါ ဒီနေရာကိုမလာခင်တုန်းက အစားအသောက်လက်မှတ်တချို့ယူလာခဲ့တယ်.. နောက်ပြီး သူတို့ရဲ့လက်တွေက လူသတ်တော့မလိုဖြစ်နေတာကို ငါမြင်တယ်.. ဒါကြောင့် ငါ သူသေသွားမှာကို ငါ မကြည့်နိုင်လို့ ပေးခဲ့တာ”

ဆုဆုက စုန့်လော်စန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး :

“ကျွန်မ အလျင်မလိုပါဘူး.. ရှင်ပြန်ပေးချင်တဲ့အချိန် ပြန်ပေးလို့ရတယ်.. ရှင့်ဆီမှာ လက်မှတ်မရှိသေးရင် ပြန်မပေးသေးရင်လည်းရတယ်”

သူမကို အတိုးအနေနဲ့ အပိုထပ်ပေးရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံးကိုဇာတ်လိုက်မဆီကို မပေးလိုက်ခင်မှာ သူမအတွက် သုံးလေးထောင်လောက်ပေးခဲ့လိုက်ရင်လည်း အဆင်ပြေတာပဲလေ။

“တကယ်လား.. ဒါဆိုရင်တော့ လင်းချွမ်ရဲ့ဇနီးသည်ကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ပြီးတော့ ငါ မင်းရဲ့ကြင်နာမှုကို လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်.. တကယ်လို့ မင်းဆီမှာ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် ငါ့ဆီကိုလာခဲ့ပါ”

စုန့်လော်စန်းက စကား ကောင်းကောင်းပြောချင်ပေမယ့် ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒီလူဆိုးလေးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေကချေလိုနေလာခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့စကားတွေက အလွန်ချော်ထွက်နေဆဲပဲ။

ဒီနေ့ရက်တွေမှာ ဆုဆုက စုန့်လော်စန်းအကြောင်းကိုလည်း သိလာတယ်လို့မှတ်ယူနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့အဖေက သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားပြီး သူ့အမေက သူ့ကို ဒုက္ခတွေနဲ့ ပျိုးထောင်ခဲ့ရတယ်။ သို့ပေမယ့် သူက မောပန်းတာတွေ ဖျားနာတာတွေဖြစ်နေခဲ့တာကြောင့် သူ့အမေကို စောင့်ရှောက်ဖို့လိုအပ်လာချိန်မှာ တောင်တန်းပေါ်ကိုသွားပြီး အလုပ်မှတ်တွေရရှိဖို့ အလုပ်မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ အပြင်ဘက်မှာ လူဆိုးလူမိုက်တွေနဲ့ တွဲမိသွားခဲ့ရပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရဲ့ ကရော်ကမည်နိုင်တဲ့စကားတွေကို အပြစ်မဆိုတော့ဘဲ အေးစက်တဲ့ပုံမျိုးဟန်ဆောင်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

“...”

စုန့်လော်စန်းကလည်း သူ့ရဲ့စကားတွေက အဆင်မပြေတာကို သိတာကြောင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိတယ်။ တကယ်တမ်းမှာ သူက သူမကို ဒီလိုလေသံမျိုးနဲ့ စကားပြောချင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ပြောရရင် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကူညီခဲ့တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ။

ချင်ယွဲ့ယွဲ့က တစ်ဖက်လူ အာရုံပျံ့နတာကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

“ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား.. နောက်ဆိုရင် သူတို့နဲ့ ထပ်ပြီးမရှုပ်သင့်တော့ဘူးနော်”

စုန့်လော်စန်းက ချင်ယွဲ့ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးနဲ့ပြန်ပြောလာတယ်။

“မိန်းကလေးက ငါ့ကို အပြစ်မလုပ်မိစေချင်ရင် ငါကလည်း မိန်းကလေးပြောတဲ့အတိုင်း အပြစ်မလုပ်မိအောင်နေရမှာပေါ့.. ခုနကအတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ငါ မင်းကို ညစာဖိတ်ကျွေးမယ်လေ”

ချင်ယွဲ့ယွဲ့က ခဏလောက် ကြောင်,အသွားပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ သူက စနောက်နေတယ်ဆိုတာကိုသဘောပေါက်လိုက်တယ်။ နောက်ပြီး သူက ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲနေတာလေ။ သူမကို ညစာဖိတ်ကျွေးရလောက်အောင် ပိုက်ဆံမရှိလောက်ဘူး။

စုန့်လော်စန်းက သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ထိလိုက်ပြီး ဒီအမျိုးသမီးတွေက အတော်လေးကောင်းမွန်ပြီး တော်လွန်းတာပဲ။

သူ့အနေနဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဆီကနေအကယ်ခံရတာကို မလိုလားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ထွက်ခွာသွားတဲ့လမ်းဘက်ကို မျက်စိတစ်ဆုံးလိုက်ကြည့်မိနေဆဲ။

အနာဂတ်မှာ သူ အောင်မြင်လာရင် သူတို့ကိုနှစ်ဆလောက်ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမယ်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ဆုဆုက အပေါ်ယံမှာ အလွန်အေးစက်တဲ့ မျက်နှာမျိုးဆင်မြန်းထားပေမဲ့ တစ်ဖက်ကိုပြန်လှည့်ပြီးထွက်ခွာလာချိန်မှာတော့ အလွန်ကြောက်လန့်နေခဲ့လေတယ်။ တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူတွေကသာ လင်းချွမ်ကို မျက်နှာသာမပေးဘူးဆိုရင် သူတို့အမျိုးသမီးနှစ်ဦးပဲ ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့နာမည်က ကောင်းကောင်းအလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာ အမေလင်းက ထမင်းပွဲအတွက် အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးနေခဲ့ပြီ။ သူမ ပြန်လာတာကိုမြင်တော့ အမေလင်းက လှမ်းမေးလာတယ်။

“ဘယ်ကိုသွားခဲ့တာလဲ”

“ကျွန်မ မုဆိုးမချောင်ရဲ့အိမ်ကိုသွားခဲ့တာ.. သူမက အမြင့်သံကိုဆိုဖို့အတွက် သဘောတူလိုက်ပြီ.. ဒါကြောင့် အခု ဒုက္ခတော်တော်လေးလျော့ကျသွားပြီလို့ဆိုရမယ်”

ဆုဆုက အပြုံးလေးနဲ့ပြောကာ အားလုံးနဲ့အတူစားဖို့ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

Prev Next