Chapter 8

ငါ ကုမ္ပဏီထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းပဲ အတွင်းရေးမှူးက ခွေးလေးတစ်ကောင်လို မျက်လုံးလေးတွေ လင်းပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြေးလာတယ်။

သူ့အသံက ပျော်ရွှင်နေပြီး 

"ဥက္ကဌလော့၊ အားလုံးရောက်နေကြပါပြီ" 

ငါ တိုးတိုးလေးရယ်ပြီးတော့ အစည်းအဝေးခန်းရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။

အခန်းထဲမှာတော့ လော့မိသားစုက ငါ့ရဲ့အဒေါ်၊ ဦးလေးတွေဖြစ်တဲ့ ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်အများစုက ထိုင်နေကြတယ်။ ငါ့အဖေက အရင်တုန်းက သူတို့ကို ဘယ်လိုများ သည်းခံခဲ့လဲဆိုတာကို ငါ အမြဲတွေးမိတယ်။

အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့က ငါ့လို Omega တစ်ယောက်ကို စိတ်မကြည်မသာဖြစ်နေတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူး။

"ကျိုအန်း၊ မင်း လော့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ဥက္ကဌဖြစ်တာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါတောင် မင်းရဲ့အကြီးအကဲတွေကို မင်းက စောင့်ခိုင်းနေတယ်"

ငါ စားပွဲရဲ့ခေါင်းနေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကို စားပွဲခုံပေါ် ခပ်ပေါ့ပေါ့လေး ခေါက်နေလိုက်တယ်။

"မင်း အခုလို စောင့်ရတာကို ပျော်ပျော်ကြီး နေသင့်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးရှိတော့မှာ မဟုတ်လို့ပဲ"

အခုပဲ စကားပြောသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့တတိယဦးလေးက ချက်ချင်းဆိုသလို စားပွဲကို ရိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ 

"မင်း ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြောရဲတာလဲ" 

တခြားဆွေမျိုးတွေကလည်း ပါဝင်ပြီး သူတို့ရဲ့အသံတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထပ်နေတယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျိုအန်း! မင်းအဖေ မရှိတော့တာနဲ့ မင်းရဲ့ဦးလေးကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောလို့မရဘူး"

"ဘယ်လိုတောင်အကျင့်ပျက်တဲ့ Omega လဲ"

ငါက ပြုံးပြလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းတွေကို စားပွဲပေါ် ရိုက်ချလိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ့ရဲ့နောက်က ကြီးမားတဲ့ဖန်သားပြင်မှာ အချက်အလက်တွေက တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှိမ့်တက်လာတယ်။

လော့အဖွဲ့အစည်းကို ငါ့ရဲ့အဘိုးက အစကနေ တည်ထောင်ခဲ့တာ။ မိသားစုကို စဉ်းစားပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ရှယ်ယာတွေနဲ့ အမြတ်ဝေစုတွေ ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေ ကုမ္ပဏီကို သေချာစစ်ဆေးတုန်းကတောင် သူ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။

"ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေကိုကြည့်ရင် ဒီကိစ္စကို သေချာမဖြေရှင်းဘူးဆိုရင် လော့အဖွဲ့အစည်းမှာ အနာဂတ်မရှိနိုင်တော့ဘူး"

အတွင်းရေးမှူးက ခေါင်းညိတ်ပြီး စာရွက်စာတမ်းတစ်အုပ်ကို လူတိုင်းကို ဝေပေးလိုက်တယ်။

"ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်တွေ၊ ကြည့်ပေးပါ၊ ဒီစာရွက်တွေထဲမှာ မင်းတို့ လော့မိသားစုဝင်တွေဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ကောင်းတဲ့ဆွေမျိုးတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်"

ငါ့ရဲ့တတိယဦးလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စာရွက်တွေကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ 

"ကျိုအန်း၊ ဒါ မမှန်ဘူး! ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ မိသားစုအတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်တာက မိသားစုအတွင်းမှာပဲ ရှိနေသင့်တယ်၊ ဒါတွေက မိသားစုကိစ္စတွေပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ကို ထုတ်ပြောနိုင်တာလဲ"

ငါက လက်မြှောက်ပြပြီး အတွင်းရေးမှူးကို လော့အဖွဲ့အစည်းပေါ်က မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ဆိုးကျိုးတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မီးမောင်းတွေကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်တယ်။

တတိယဦးလေး၊ ဒီလုပ်ငန်းခွဲကို ဦးလေးရဲ့အောက်မှာ ထားခဲ့ပြီးတော့ ဦးလေးရဲ့သားက ကောင်းကောင်းစီမံခန့်ခွဲနိုင်မယ်လို့ ဦးလေးက အာမခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သုံးလတောင် မပြည့်သေးဘူး။ သူက ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးကွင်းဆက်ကို လက်လိမ်ဖို့ ရဲရဲကြီး လုပ်ရုံသာမကဘဲ အများပိုင်ငွေကိုတောင် အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တယ်။

"ဒါက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ ဦးလေး မသိဘူးလို့ ပြောလာရင် ကျွန်‌တော်က ယုံကြည်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

သက်သေတွေအားလုံးကို မြင်ရတော့ ငါ့ရဲ့တတိယဦးလေးရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး သူက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

တခြားဆွေမျိုးတွေထဲက တချို့ကတော့ အငြင်းပွားဖို့ လုပ်နေကြပေမဲ့ ငါက သက်သေတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တင်ပြလိုက်တယ်။

"ငါက ငါ့အဖေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အမေနဲ့ ငါ လော့မိသားစုမှာ ဘယ်လိုဆက်ဆံခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သိကြတယ်၊ သွေးသားကိစ္စတွေက ငါ့ကို ချည်နှောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”'

"မင်းတို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ဒီကနေ မထွက်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါက ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးကို ရဲလက်ထဲ အပ်လိုက်လို့ရတယ်"

"ကျိုအန်း၊ မင်း…"

"အဲဒါ မလုပ်ပါနဲ့"

"ဒီကိစ္စမှာ ရဲတွေ ဘယ်လိုလုပ် ပါနိုင်မှာလဲ"

ငါ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်က မေးလာတယ်။

"လော့ကျိုအန်း၊ မင်း တကယ် ဘာလိုချင်တာလဲ"

ငါ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်တယ်။ 

"ဘာမှမရှိပါဘူး၊ စီးပွားရေးပဲ၊ ငါက လော့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ဈေးကွက်တန်ဖိုးနဲ့ ဝယ်ချင်ရုံပဲ"

ခဏတာအတွင်းမှာပဲ အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ လူတိုင်းက ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ရောက်သွားကြပြီး ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲတော့ဘူး။

ငါက ကော်ဖီကို ဖြည်းဖြည်းလေးသောက်လိုက်တယ်။

"အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ချစ်ရတဲ့အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးတို့၊ အတွင်းရေးမှူးစွန်း၊ ဖုန်းခေါ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဌလော့”

အတွင်းရေးမှူးစွန်း ဖုန်းခေါ်တော့မယ်ဆိုတာကို မြင်တော့ သူတို့ထဲက တချို့က ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကို ရပ်တန့်ဖို့ အလျင်အမြန် စကားပြောလာတယ်။

"စောင့်ဦး! ငါ... ငါက ငွေသားနည်းနည်း လိုနေတယ်၊ အမြန်ငွေလိုနေတယ်၊ ငါ့ရဲ့ရှယ်ယာအချို့ကို မင်းဆီကို ရောင်းပေးဖို့ သဘောတူတယ်"

ငါ့ရဲ့တတိယဦးလေးက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတာကို မြင်တော့ ငါ ချက်ချင်းပြုံးလိုက်ပြီး 

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဦးလေး၊ သူတို့ကို စာချုပ်ကြမ်းဆွဲခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒီနေ့ညနေ ဘယ်လိုလဲ"

သူ့နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း ငါ့ရဲ့တတိယဦးလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ 

"အေး…အေးပါ" 

ဒီတိုက်ပွဲက ငါ့အတွက် အနိုင်ရတဲ့တိုက်ပွဲပဲ။

ငါ ထွက်လာတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိတယ်။ 

"ဪ၊ မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ကလေးတွေအတွက် လုပ်ပေးနေတဲ့အရာတွေပဲ..”

~~~