Ch 17

🌚Chapter 17

"အကောင်းဆုံးအနုပညာရှင်ကို ခန့်မှန်းရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်...ဘာလို့ ငါ့ကို အရင် မမေးတာလဲ..."

ရန်ထင်းရွှမ်က မတ်တတ်ထပြီး သူ့ကိုယ်သူ အကြံပြုလိုက်၏။ 

အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် သူ့ကို အာရုံစိုက်လိုက်ကြလေသည်။

ပိုင်လင်းက ဟို့ရန်ကျီး၏ ကုတ်အင်္ကျီကို သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ကူရှင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူက ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မခန့်မှန်းတော့ဘူး..."

ရန်ထင်းရွှမ်က ခေါင်းယမ်းကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ့အမူအရာက ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ အခြားဘာကိုမှ မပြောပေ။

ကွမ်ထုံက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသည့် လေသံနှင့် ပြောလေသည်။

"မင်းတို့အားလုံးက အချင်းချင်းသိကြတဲ့အတွက် ရိုးရှင်းလွန်းတယ်...ငါတို့က ခန့်မှန်းလို့ပဲ ရတယ်..."

ကွမ်ထုံက ယို့မြန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟန်နီ...မင်း တစ်ခု မေးလို့ရတယ်..."

ပိုင်လင်းက ဒူးပေါ်မှ ကုတ်အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက တခဏမျှ ပြောင်းလဲသွား၏။

ယို့မြန့်က အဘယ်ကြောင့် သူတို့ကို မသိဟန်ဆောင်နေကြောင်း ပိုင်လင်းက နားမလည်ပေ။ သူက လူတိုင်းရှေ့တွင် ယို့မြန့်၏ လိမ်ညာမှုများကို ထင်ရှားစေရန် ကင်မရာရှေ့နှင့် အခြားဧည့်သည်များရှေ့တွင် စက္ကူပြတင်းပေါက်ကိုဖောက်ပစ်ရန်ပင် တွေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းကို အသေအချာ တွေးကြည့်လျှင် ယို့မြန့် လိမ်ညာခဲ့သည်မှာ သူတို့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မသိကြဟူ၍ပင်။ ၎င်းက တစ်နည်းအားဖြင့် ယို့မိသားစု၏ သခင်လေးဟူသည့် အထောက်အထားကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

'ရှို့မင်' ၏ ရှယ်ယာများ၊ ယို့ကျီယွမ် နှင့် ယို့မိသားစု၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် အကာအကွယ်များအပြင် အိမ်ကြီးနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများက သူ့အတွက်သာဖြစ်သည်။

၎င်းက ကောင်းမွန်သော အရာ ဖြစ်ပြီး ပိုင်လင်းက ၎င်းကို ဝင်မစွက်ဖက်လိုပေ။ ယို့မြန့်က ယို့မိသားစုထံ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘဲ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

မီးပုံကြီး၏ အလင်းရောင်က အနီးနားတွင် ထိုင်နေသော လူများကို လင်းထိန်နေစေသည်။ ပိုင်လင်း၏ ‌အကျည်းတန်‌သော အမူအရာမှာ သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါ မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရတော့ဘဲ တောက်ပသောမီးရောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကွမ်ထုံက ယို့မြန့်ကို မေးခွန်းမေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယို့မြန့်က ကွမ်ထုံကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်ကာ အဝေးမှ ရန်ထင်းရွှမ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ပုံမှန်အလုပ်မှာ စကားလုံးတွေနဲ့ နံပါတ်တွေနဲ့ ပိုပြီး ဆက်စပ်မှုရှိလား..."

ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရှန်းနန်ရှောင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားလေသည်။

ကွမ်ထုံက ပြောလာ၏။

"မင်းက အရမ်း ထက်မြက်တာပဲ ယို့မြန့်...ရန်ကောက ရုံးကအကြီးအကဲတစ်‌ယောက်လိုပုံစံမျိုးဆိုတော့ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီးကို ဖယ်ထားနိုင်တယ်...!"

ယို့မြန့်က ဆက်၍ မပါဝင်လိုတော့သောကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မထင်မှတ်ဘဲ ကံကောင်းသွားတာပါ..."

ရန်ထင်းရွှမ်က ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က စကားလုံးတွေနဲ့ ပိုပြီး အဆက်အသွယ် ရှိတယ်..."

ရုံးဝန်ထမ်း အထက်တန်းစား အများစုက ငွေကြေး အရင်းအနှီးပိုင်းတွင် ပါဝင်တတ်ကြသည်။

နံပါတ်များ ရွေးချယ်မှုကို ပယ်ချလိုက်သည်နှင့်...

ကွမ်ထုံ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး ချက်ချင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမယ်...ရှေ့နေ...ရန်ကောက ရှေ့နေ မဟုတ်လား..."

ရန်ထင်းရွှမ်က သူ၏ နားထင်ကို လက်ညိုးနှင့် ထောက်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းလွန်းတယ်..."

ကွမ်ထုံက သူ့ပါးကို ကိုင်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေ၏။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယမေးခွန်း...ရန်ကောက ဘယ်မှာ ကောလိပ်တက်ခဲ့တာလဲ..."

ရန်ထင်းရွှမ်က ပြန်‌ဖြေသည်။

"A ကောလိပ်ကို တက်ခဲ့တာ..."

ဧည့်သည်များက စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

"ရန်ထင်းရွှမ်က ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားပဲ..."

ဟို့ရန်ကျီးက ရန်ထင်းရွှမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းနန်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခုက အသက်ကို ခန့်မှန်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ယွင်ကွမ်းချင်က သူ့လက်မောင်းကို ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ကာ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူက ဂဏန်းတချို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"၂၆...၂၇...?"

လီလီစံအိမ်မှ ဧည့်သည်များက ငယ်ရွယ်ပုံမပေါ်ကြပေ။

ရန်ထင်းရွှမ်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ငါက ၂၆နှစ်ပါ..."

ကွမ်ထုံ၏ လေသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားသည်။

"နန်ရှောင်...မင်း ဘာလို့ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်တာလဲ...ဒါရိုက်တာက အမှန်တရားကို ရှာဖို့ မေးခွန်းလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်..."

ရှန်းနန်ရှောင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီလာသည်။ သူက ခေါင်းကို လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာမေးချင်တာလဲ..."

ကွမ်ထုံက လေထုကို အသက်ဝင်စေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူက ချက်ချင်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောပြန်သည်။

“ဒီမေးခွန်းက ရေတွက်လို့မရဘူး...နောက်တစ်ခု မေးမယ်..."

ရန်ထင်းရွှမ်က မီးပုံဘေးတွင် အေးဆေးထိုင်နေကာ အလွန်သဘောကောင်းပုံပေါ်နေသည်။ ၎င်းက ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှိုးတစ်ခု ရိုက်ကူးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ဝင်စားမှုရှိကာ စကားများများပြောလိုလျှင် သူက ရှောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကွမ်ထုံက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရန်ကောရဲ့ စံပြပုံစံက ဘာလဲ..."

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ကွမ်ထုံက မေးပြီးသည်နှင့် ရန်ထင်းရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရိုးမန့်စ်ရှိုးက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းဖို့ လိုတယ်...

ဟုန်ရှန်းက ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ကင်မရာနောက်၌ ထိုင်နေသည်။ ၎င်းကို မြင်ပြီးသည်နှင့် သူက ကွမ်ထုံကို လက်မထောင်မပြဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ယို့မြန့်က ကွမ်ထုံ၏ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ရန်ထင်းရွှမ်၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူက စူးစမ်းလိုစိတ်မရှိသလို ခံစားချက်များလည်း အပြောင်းအလဲမရှိပေ။

ရန်ထင်းရွှမ်နှင့် ပတ်သက်၍ အစမှအဆုံးအထိ သူ့တွင် မည်သည့်အတွေးမှ မရှိပေ။

သူတို့က သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့ကြရုံပဲ...

ရန်ထင်းရွှမ်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နားရွက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အလွန်ချောမောသည့် အပြုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ ဒီလို တိုက်ရိုက် မေးခွန်းမျိုး မေးတာလဲ..."

ကွမ်ထုံက အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး...ဒါရိုက်တာ ပြောခဲ့သလိုပဲ ခင်ဗျား ဖြေရမယ်...မဟုတ်ရင် မှတ်စုတစ်ခု ရွေးရမယ်..."

ဟို့ရန်ကျီးက ရန်ထင်းရွှမ်၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဖြေပါ...ရှက်နေတာလား..."

 ဟို့ရန်ကျီးက နောက်ပြောင်လိုက်၏။

ရန်ထင်းရွှမ်က သက်ပြင်းချ ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရန်ထင်းရွှမ်၏ အကြည့်က သူ့ရှေ့မှ လူအုပ်စုကို အမှတ်မထင် ကျော်ဖြတ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်လင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများက ယို့မြန့်ကို အမှတ်မထင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ကြိုက်တာက..."

ရန်ထင်းရွှမ်က ပိုင်လင်းကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို တွေးနေသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ယို့မြန့်နှင့် ဘေးချင်းကပ် ထိုင်နေသည့် မြင်ကွင်းက သူ့စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရန်ထင်းရွှမ်၏ အသံက တင်းမာနေသည်။

သူက ယို့မြန့်နှင့် သိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူက သူ၏ သက်တမ်းတစ်ဝက်‌ခန့်မျှ အတူကြီးပြင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

...

[ခင်ဗျားက အနာဂတ်မှာ ဟွားကျန်းရဲ့ အကောင်းဆုံးရှေ့နေ ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်...]

...

[ဒီရှေ့နေကတော့...ခင်ဗျားနဲ့ ချိန်းဖို့က ခက်ခဲလိုက်တာ...လာပြီး ကျွန်တော့် ပန်းချီကားတွေကို ကြည့်ပါဦး...]

...

[ထင်းရွှမ်...ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့သားအရင်းမဟုတ်ဘူး၊ မွေးစားထားတာလို့ အဖေက ပြောတယ်...ဒီအကြောင်းကို ခင်ဗျား သိလား...]

...

မှောင်မိုက်နေသော ညတွင် ရန်ထင်းရွှမ်၏ အာဒမ်ပန်းသီးက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက မျက်လုံးများကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲ၌ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားသည့် ခံစားချက်များကိုပြန်၍ ငြိမ်သက်သွားအောင် ထိန်းလိုက်သည်။

ကြင်နာတတ်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်သော နူးညံ့သည့် လူငယ်တစ်ယောက်ပုံပေါ်သည့် ရန်ထင်းရွှမ်က  လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်သော အမူအရာများကြားတွင်  ယခုပင် ဝန်ထမ်းမှ နေရာချထားသော ကျည်တောက်ဘူးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြုံးပြကာပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေး...ဒီလောက်ဖြေရခက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး...ငါ မှားပြီး တွက်ချက်မိတာပဲ..."

ရန်ထင်းရွှမ်က ရှိုးပွဲသက်ရောက်မှုအတွက် မလွှဲရှောင်ပေ။ သူက အမှန်တကယ် ကျည်တောက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အထဲက အလုပ်တာ၀န်မှတ်စုလေး‌ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

နောက်‌ပြောင်နေဆဲ ဖြစ်သည့် ဟို့ရန်ကျီးက 

ခဏတာအံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ပြောသည်။

"ဟေး ဒါက ဘာသဘောလဲ..." 

ထို့နောက် သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဲ့ဒါက Ideal type အကြောင်း ပြောတာလေးပဲမဟုတ်ဘူးလား...

ရန်ထင်းရွှမ်က ဘာမှမကြားလိုက်သလို လက်ထဲက မှတ်စုလေးကို ဖွင့်၍ ကင်မရာဘက်ကိုပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"ကံကောင်းတာပဲ အကြိမ်၅၀ ဒိုက်ထိုးခြင်း..."

သူက သူ၏ရွှေရောင်ကိုင်းနှင့်မျက်မှန်ကို ချွတ်ရန်အတွက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ့နှဖူးပေါ်တွင် ဆံပင်အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲနေပြီး သူက အင်္ကျီလက်ကြယ်သီးကိုဖြုတ်ကာ တံတောင်ဆစ်အထိလိပ်တင်နေချိန်မှာပင် ချောမောလွန်းလှသည်။

ရိုက်ကူးရေး၀န်ထမ်းများက သိတတ်စွာနှင့်ကော်ဇောပါး‌လေးကို အချိန်မှီခင်းပေးလိုက်သည်။

ယို့မြန့်က မျက်နှာအမူရာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိ လက်ပိုက်ကာရပ်နေခဲ့သည်။

မီးပုံအရှေ့တွင် ရန်ထင်းရွှမ်က ဒိုက်ထိုးရမည့်အ‌နေအထား ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ကွမ်ထုံက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ခြင်းက ကိစ္စကြီးတစ်ခုလို့ မ‌ထင်ပေ။ သူကမတ်တတ်ထရပ်၍ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော် ရန်ကော ရဲ့ စံပြပုံစံကို မကြားလိုက်ရပေမဲ့လည်း ဒီမှာ ရန်‌ကော အကြိမ်၅၀ဒိုက်ထိုးတာကို ကြည့်ရမှာနဲ့တင် တန်ပါတယ်လေ ဟားဟားဟား..."

ကွမ်ထုံက ယခုအချိန်မှာ သူ့ဖုန်းကိုအနားမှာရှိနေစေချင်သည်။ ဤကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကိုသာ သူ့ချန်နယ်အတွက် ရိုက်ကူးပြီး တင်လိုက်ပါက အမှန်တကယ်ကို ကျော်ကြားသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ကာရံညီသော နှလုံးခုန်သံ" ရှိုးပွဲ၏ Guest များကို ရိုက်ကူးရေး၀န်ထမ်းများက ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုသူတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နှင့် အချိုးအစားများက ပြောနေစရာကိုပင် မလိုပေ။ သူတို့ အတန်းလိုက်ရပ်နေ‌ချိန်တွင် ကြည့်ဖွယ်ရှု့ဖွယ်ဖြစ်လှသည်။

မမျှော်လင့်ပါဘဲ ရန်ထင်းရွှမ်က ပိန်ပါးပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ ကော်ဇောပေါ်တွင်လက်ထောက်၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏လက်မောင်းကြွက်သား‌မြှောင်းများက ပေါ်လွင်ကာ သူ့၏ အမျိုးသားဟော်မုန်းများကို ထုတ်ဖော်ပြနေလေသည်။

"တစ်၊ နှစ် ၊ သုံး..."

မီးပုံပတ်ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည့် ကျန်Guestများက ရန်ထင်းရွှမ်အတွက် ညင်သာစွာ ရေတွက်ပေးနေကြသည်။

ယွင်ကွမ်းချင်က သူ့မေးကိုဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူပြုံးလိုက်ချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးထဲ မီးတောက်များ ထင်ဟပ်နေလေသည်။ 

"ဒါက အပြစ်ပေးတာလား ဆု‌ ပေးတာလား... ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ရန်ထင်းရွှမ်ကို ပုံရိပ်ထုတ်ပြဖို့အတွက် အကြံနဲ့လုပ်ထားတာမလား..."

ယွင်ကွမ်းချင်က စကားပြောနေရင်းနှင့် ထောင့်ဖက်ကို လှန်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက မရေရာသည့် အဓိပ္ပာယ်နှင့် ပြောသည်။

"ဘာလို့ ငါကျတော့ ထုတ်ပြဖို့ အခွင့်ရေးမရှိရတာလဲ..."

အခြားသူများ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်ယှဉ်လျှင် ယို့မြန့်က မျက်လွှာချကာ အခင်းပေါ်‌တွင် တိတ်တိတ်ထိုင်နေလေသည်။ သူ့ကို အလွန်တည်ငြိမ်သူဟုပင် ခေါ်နိုင်သည်။ သူကထမင်းစားသောက်ထားပြီးနောက် အိပ်ချင်လာကာ ပျင်းရိနေပုံနှင့်အနားယူနေသည်။

ရန်ထင်းရွှမ်က မီးပုံဘေးတွင် ဒိုက်ထိုးနေခဲ့သည်။ သူ့လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါတိုင်း ထောင့်တွင် ထိုင်နေသည့် ယို့မြန့်ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

ကောင်ငယ်လေးက စိတ်၀င်စားမှုမရှိချေ။ အခါတိုင်းကဲ့သို့ သူပျင်းရိနေသည့်အချိန်မှ တွေ့ရတတ်သည့်‌ မျက်လွှာချထားသည့်အခြေနေတွင်ရှိနေသည်။

ရန်ထင်းရွှမ်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

ယို့မြန်က ပျင်းနေတာလား...

ရန်ထင်းရွှမ်က ထိုအတွေး စိတ်ထဲပေါ်လာချိန်ယို့မြန်က သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ပေါ့‌ပေါ့ပါးပါးသမ်း‌လိုက်လေသည်။

ရန်ထင်းရွှမ် "......"

လူတိုင်းက ရန်ထင်းရွှမ်အတွက်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေတွက်ပေးနေကြသည်။ ထိုလူ၏လှုပ်ရှားမှုက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့နောက်ကျောတောင့်တင်းသွားမည်ဟု သူတို့မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

ကွမ်ထုံက ခဏထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ရန်ထင်းရွှမ်က အလွန်အားနည်းလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူခံစားမိသည်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပါက ယခု ရပ်လိုက်ခြင်းက တကယ်ကို ခဏလေးဖြစ်သည်။

ရန်ထင်းရွှမ် စိတ်ပြန်လည်လာပြီးနောက် သူ့အခြေအနေကို ချက်ချင်းညှိလိုက်သည်။ သူက ကျန်နေသည့် ဒိုက်ထိုးချက်များကို လျင်မြန်စွာ စံနှုန်းမှန်မှန်ဖြင့် ပြီးမြှောက်စေခဲ့သည်။

အကြိမ် ၅၀ ဒိုက်ထိုးအပြီး ရန်ထင်းရွှမ် ထလိုက်သည့် အချိန်တွင် အသက်ပြင်းလေးတစ်ချက်သာ ရှုလိုက်သည်။

သူ့နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးသီးများကလွဲ၍ ရှုပ်ပွနေခြင်းမရှိပေ။ သူက သပ်ရပ်စွာ၀တ်ဆင်ထားပုံပေါ်နေသေးသည်။

လူတိုင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချီးကျူးလိုက်သည်။ ရန်ထင်းရွှမ်အပေါ် သူတို့အမြင်က အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သာမန်အထက်တန်းရှေ့နေ မှ ကောင်းမွန်သော လက်မောင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကြံခိုင်သည့် ရှေ့နေတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရန်ထင်းရွှမ်က ၀န်ထမ်းတစ်ယောက်စီမှ သူ့မျက်မှန်ကို ပြန်ယူလိုက်ကာ နှာတံပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။ သူက နေရာသို့ပြန်သွားလိုက်ပြီးနောက် ချိုသာစွာပြုံး၍လက်ခုပ်တီးနေသည့် ပိုင်လင်း ကို တမင်ကြည့်လိုက်၏။

" ငါ့ရဲ့ မေးခွန်း သုံးခုက ပြီးပြီမလား... တခြားတစ်ယောက်ပြောင်းလိုက်တော့..."

ဤအစီအစဉ်ကို ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က မူလက ဧည့်သည် ရှစ်ဦးကို အချင်းချင်းအလုပ်အကိုင်နှင့် အချက်အလက်များကို နားလည်စေရန်အတွက် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရန်ထင်းရွှမ် ၏အလုပ်အကိုင်နှင့် အသက်အရွယ်ပေါ်လာသောအခါ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုက လီလီစံအိမ်၏ ဒုတိယမြောက် Guest ဆီသို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ဟို့ရန်ကျီးက ကမ်းခြေတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့လက်မောင်းကြွက်သားမြှောင်းများက ချောမွတ်၍တောက်ပနေသည်။

ပြတ်သားတဲ့မျက်ခုံးများနှင့် ကြီးမားသည့်အရိုးများက ခွန်အားပြည့်နေသည့်ပုံပေါ်သည်။

ရှန်းနန်ရှောင်က ရန်ထင်းရွှမ်အကြောင်းကိုအနည်းငယ်ခန့်မှန်းသိ‌နိုင်သော်လည်း ဟို့ရန်ကျီးအကြောင်းကို ဘာမှမသိပေ။

"ဟို့ကော ရဲ့ကြွက်သားတွေက Gym သွားရုံနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးလာတာတော့မဟုတ်လောက်ဘူး..."

ရှန်နန်ရှောင်က အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ 

"အစ်ကိုဟို့ က ပုံမှန်ဆို ပြိုင်‌ပွဲတွေမှာ က‌စားဖြစ်တာလား..."

ဟို့ရန်ကျီးက အဓိကအချက်ကိုမေးခံလိုက်ရသည်။ သူ့လက်ကို ခေါင်းကုတ်ဖို့ မြှောက်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့အပြုံးနှင့် ဖြေလေသည်။

"မင်းက တကယ် အရမ်းမိုက်တာပဲ...ဒီလိုမျိုးတိကျတဲ့အချက်ကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဘယ်လို‌ တောင်ခန့်မှန်းနိုင်ရတာလဲ..."

ဟို့ရန်ကျီးက ရွှင်မြူးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၀န်ခံလိုက်သည်။ 

" ငါ ပြိုင်လေ့ရှိတယ်..."

ကွမ်ထုံနှင့် ရှန်းနန်ရှောင်က အချင်းချင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့က လက်ဝါးချင်းရိုက်လိုက်ကြကာ ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်ကြသည်။

"ငါ နောက်တစ်ခေါက် ခန့်မှန်းမိပြန်ပြီကွ..."

ရှန်နန်ရှောင်က သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟို့‌ကောက လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက် ဟုတ်တယ်မလား..." 

သူ့ကြွက်သားများက စနစ်တကျလေ့ကျင့်ထားပုံပေါ်သည်။ သူက အားကစားနည်းပြ တစ်ယောက် မဟုတ်ရင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အဆင့်ပြိုင်ပွဲ၀င် တစ်ဦးဖြစ်‌ပေမည်။

ဟို့ရန်ကျီး၏ ကြွက်သားထုများက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားခြင်းမှ အလွန်မင်းကြီးမားနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့က ချောမွတ်ပြီးလှပသော လိုင်းများကို တစ်လွှာချင်း ခွန်အားစုပြီးဖွဲ့တည်လာမျိုးဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ပေါက်ကွဲမှုစွမ်းအားအပြည့်ရှိ၏။

ဤလိုပုံပန်းသဏ္ဍာန်မျိုးသည် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းမှာသာလျှင် ဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်သည်။

ကွမ်တုန်က ယို့မြန့်ကို သူ့ပုခုံးနှင့်တွန်းလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးနဲ့ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းမိုက်တယ်..." 

လူငယ်များက ခွန်အားနှင့် အလှအပအပေါ် အမြဲ တစ်စိုက်မက်မက်ချစ်ခင်ကြသည်။

ယို့မြန်က ဟို့ရန်ကျီး၏လက်မောင်းကြွက်သားများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကခေါင်းငုံ့ကာ သူ့လက်မောင်းပေါ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံများက မတူညီကြပေ။ သူက Gym မှာနေခဲ့လျှင်‌တောင်မှ ဟို့ရန်ကျီးလိုမျိုး ခန္ဓာကိုယ်ရဖို့က မဖြစ်နိုင်တာကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

မေ့လိုက်ပါတော့...

စောင့်ကြည့်ခန်းထဲမှ နာမည်ကြီး ဧည့်သည်များက စခရင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တော့ မေးခွန်းမေးချင်စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ကောစုက ပြောလိုက်သည်။

 "  အိုင်းရစ်စံအိမ် ဘက်က Guest တွေက ဟို့ရန်ကျီးရဲ့ ပရော်ဖော်ရှင်နယ်အထောက်အထား ထုတ်‌ဖော်ပြီးရင်သူတို့စိတ်ထဲမှာ ပြောင်းလဲမှုရှိလာမလားလို့ သိချင်မိတယ်..." 

ချွီ့ရှောက်ကလည်း ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။ 

"တကယ်တော့ မသေချာ‌ သေးပါဘူး ‌တကယ်တမ်းကျတော့လည်း ရှိုးကအခုမှစတာလေ ပြီးတော့ အားလုံးကလည်း မသိရသေးဘူးလေ..."

"အသက်ကရော?..."

ကွမ်ထုံက သူ့ကိုတစ်နေ့လုံး ဟို့‌ကော ဟုခေါ်ခဲ့သော်လည်း ဟို့ရန်ကျီးက သူ့ထက်ငယ်သလား ကြီးသလားကို တကယ်မသိပေ။

ဟို့ရန်ကျီး ၏စိတ်ထားသည်ရိုးရှင်းသည်။ သူက လူတိုင်းကိုမခန့်မှန်းခိုင်းတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်သာဖြေလိုက်သည်။

"ငါက မင်းထက်ငယ်မလားမသိဘူး ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းထင်ထားတာထက်တော့ ငယ်တယ်..."

"၂၄နှစ်ပါ..."

ဟို့ရန်ကျီး၏စကားများထွက်လာတဲ့အခါမှာ ရှိနေသည့် လူအချို့မျက်နှာ‌ပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့်အမူအရာများ ချက်ချင်းပေါ်လာလေသည်။

ကွမ်ထုံက ပို၍ပင်အံ့အားသင့်သွားကာ မတ်တပ် ရပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

ဟို့ရန်ကျီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သူ့မျက်နှာကို လက်နှင့်ကာ၍ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှရယ်လိုက်သည်။

"အရမ်းမအံ့ဩနေကြပါနဲ့... ကျွန်တော်က အဲ့လောက်မကြီးသေးပါဘူး..."

ရှန်းနန်ရှောင် အသက်အနည်းငယ်မျှရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲတွင်ရှိတာကိုပြောလိုက်သည်။

 "မင်းက တကယ်တော့ ကြီးလွန်းတာမဟုတ်ပါဘူး.... ဟို့ ကော မင်းက ရင့်ကျက်တဲ့ပုံပေါက်နေရုံပါ..."

ဟို့ရန်ကျီး၏လက်မောင်းကြွက်သားများက အနည်းငယ် ဖောင်းကြွလာပြီး‌ မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏အလယ်တွင်‌ ရောက်နေသည့်အတွက် သူ့နားရွက်ဖျားများက နီရဲလာသည်။ 

"ကဲ နောက်တစ်ယောက်သွားရအောင်..."

နောက်တစ်ယောက်ကတော့.... ဖေးဟွိုက်ကျီး

လီလီစံအိမ်၏အခြားGuestများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအချိန်က တက်ကြွမှုနှင့်ကွဲပြားလှသည်။

 ဖေးဟွိုက်ကျီး၏ အေးစက်စက်မျက်နှာနှင့် အလွန်ဖိနှိပ်ထာသည့် ခံစားမှုကိုရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင် အားလုံးခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးဟွိုက်ကျီးက ရှက်ရွံ့သောခံစားချက်ကို မသိသလိုမျိုး သူ့ခုံတွင်သာ အေးအေးသက်သာထိုင်နေလေသည်။

🌚🌚