Ch 14

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၄

၁၉၆၀ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁ ရက်။

ဟုန်ချီ ဆပ်ပြာစက်ရုံကို တရားဝင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။

ထိုစက်ရုံသည် ယခင်မြေရှင်များ ထားရစ်ခဲ့သော အိမ်များတွင် တည်ရှိသည်။ မြေရှင်များ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် အိမ်များသည် ရွာ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ထိုအိမ်များသည် အတော်လေး အသုံးဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် စက်ရုံတစ်ခုလုံး၌ ဝန်ထမ်းခြောက်ဦးသာရှိပြီး စုချန်ကျုံးမှာ စက်ရုံမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်။

အလုပ်သမားများ၏ လစာနှင့် ကုန်ကြမ်းစရိတ်များမှလွဲ၍ ကျန်အမြတ်ငွေများအားလုံးသည် အဖွဲ့ အစည်း၏ ရန်ပုံငွေထဲသို့ ရောက်သည်။

ဤသတင်းကောင်းသည် ရွာသားများအတွက် ဘုရားပေးသော ဆုလာဘ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းကို စုရှီက လှူဒါန်းခဲ့ကြောင်း သိရှိပြီးနောက်တွင် ရွာသားအားလုံးနီးပါးသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်အတွက် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

အချို့က ကြက်ဥနှစ်လုံး ယူလာကြပြီး အချို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်စည်း ယူလာကြသည်။ ချို့တဲ့သော မိသားစုများပင်လျှင် ထင်းစည်းအနည်းငယ်ကို ကောက်ယူကာ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်အားလုံးသည် လူများက ငြင်းဆန်ဖို့ကို မစောင့်ဘဲ ပစ္စည်းများကို ထားခဲ့ကာ အမြန်ပြေးထွက်သွားကြသည့် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ရွာသားများသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကဲ့သို့ပင် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ကာ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝကို စတင်ရန်အတွက် ခရိုင်မြို့သို့ ထွက်ခွာရန် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝသည် စုရှီ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အလုပ်မရှုပ်လှပေ။ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးငယ်များသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်၏ အကောင်းဆုံးအချိန်၌ ရှိနေကြသည်။ ထိုခက်ခဲသောအချိန်များတွင်ပင် မတူညီသော လိင်များကြားရှိ နုနယ်သော ဆွဲဆောင်မှုများသည် လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကျောင်းသူအမျိုးသမီးများမှာ ရှားပါးသောကြောင့် စုရှီသည် ကျောင်းသား အမျိုးသားများကြားတွင် အားကျလေးစားရသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လူများသည် ကျောင်းပန်းလေးနှင့် ကျောင်းမြက်လေး ဆိုသည့် အယူအဆ မရှိကြသေးသော်လည်း ကျောင်းတွင် အလှဆုံးမိန်းကလေးမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား မေးမြန်းမည်ဆိုလျှင် စုရှီသည် မလွဲမသွေ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာမည့်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် "ရှန့်ဘုရင် မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်ငြား နတ်သမီးကမူ စိတ်မဝင်စား" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။ နူးညံ့သော ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ လှပသော စုရှီသည် စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပုံရသည့် စာကြမ်းပိုး ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက မည်သည့်အဝတ်အစားသည် ကြည့်အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြချိန်တွင် စုရှီ သည် သူမ၏ စာပေများအပေါ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများက သူတို့သဘောကျရသူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံမိသည့်အခါ ရှက်သွေးဖြာနေချိန်တွင် သူမသည် စာအုပ်များထဲ၌သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများက ချစ်သူရည်းစားထားခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းများတွင် ပါဝင်နေချိန်၌ သူမသည် စာပေများကိုသာ ဇွဲရှိရှိနှင့် လေ့လာနေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်နှစ်တာပတ်လုံး စာပေများအပေါ် စဉ်ဆက်မပြတ် အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီးနောက်တွင် အထက်တန်းပညာရေး တစ်နှစ်သာ ပြီးဆုံးသေးသော သူမသည် အတန်းကျော်ကာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့သည်။

သူမသည် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့ရုံသာမက ပြည်နယ်အဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး အနာဂတ်၏ တောင်ပိုင်းဆေးတက္ကသိုလ်နှင့် ညီမျှသော ပထမစစ်ဆေးတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။

ဤသတင်းသည် ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

စုရှီ ဝင်ခွင့်ရစာကို လက်ခံရရှိသည့်နေ့တွင် စု မိသားစုသည် စုရုံးခဲ့ကြပြီး စုချန်ကျုံး ဖောက်လိုက်သော ဗြောက်အိုးသံများကြောင့် ရွာသားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်ရာတွင် ရွာသားအချို့သည် စုမိသားစုမှ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးသည် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် အတန်းကျော်ကာ တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ဘယ်လောင်တောင် အထင်ကြီးစရာကောင်းလိုက်လဲ! လူများသည် သူမ၏ အောင်မြင်မှုများကို မနာလိုမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ဤအောင်ပွဲခံသည့်နေ့တွင် မိသားစုဝင်များအားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်စုဝေးခဲ့ကြသည်။ စုရှီ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူက သူမကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အိုး၊ ငါတို့ ရှီရှီက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ၊ သူ့အစ်ကိုလိုပဲ သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ"

စုရှီ၏ အကြီးဆုံး အဒေါ်ဖြစ်သူ ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် ရွာသားများ၏ အားကျမှုကို ခံရသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် အခြားသူများ၏ အားကျလေးစားမှုကို ခံယူနေရသဖြင့် သူမသည် ဝမ်းသာမှုနှင့် ခါးသီးမှု ရောနှောနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။

စု မိသားစုရှိ ကလေးများအားလုံးသည် ထူးချွန်နေကြပြီး သူတို့၏ နာမည်ကို ဂုဏ်တက်စေသောကြောင့် သူမသည် ဝမ်းသာမိသည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယမိသားစုမှ ကလေးနှစ်ယောက်၊ ဝံပုလွေကောင်လေးပင်လျှင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ခါးသီးသော ဝေဒနာကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ယခုအခါ ဒုတိယမိသားစုတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား သုံးယောက်ရှိနေပြီး သူတို့၏ အကြီးဆုံးမိသားစုဖက်တွင်မူ တစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

အဘွားချန်သည်လည်း အလားတူပင် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ဟန်ဆောင်ကာ လက်ကို အလျင်အမြန် ယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် စာလုံးများစွာ မဖတ်နိုင်သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကို အလွန်အကျွံ ချီးကျူးခြင်းမပြုရန် သိရှိသည်။

"သူက ဉာဏ်ကြီးရှင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ရှီရှီက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်နှစ်လုံး ကြိုးစားခဲ့တာကို အားလုံးမြင်ခဲ့ကြတာပဲ။ နေ့တိုင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ပြီး အနားမယူဘဲ မမောမပန်း စာကျက်ခဲ့တာ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါ့တူမလေးက ကြိုးစားတဲ့ကလေးပဲ!"

စုချန်ကျုံးသည် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ ရွာသားများကို သကြားလုံးများ စတင်ဝေငှပေးခဲ့သည်။ စုချန်ကျုံးသည် ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် အချိန်အခါမသိဘဲ စကားပြောလိုက်သည့် သူ့ဇနီးကို မာန်မဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း မိသားစုတစ်စုလျှင် သကြားလုံးအနည်းငယ် ပေးဝေခြင်းမှာမူ ဖြစ်နိုင်သေးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကလေးတစ်ယောက်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမတွင် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် သူတို့သည် အချိန်မရွေး သကြားလုံးများစွာကို ဝေငှပေးနိုင်ခဲ့သည်။

…

စုရှီသည် ဘေးတွင်ထိုင်လျက် မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီက ပြုံးရွှင်စွာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မိသားစုရှိခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်!

စုရှီ၏ အဆိုအရ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော်လည်း မိသားစုဝင်တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သဘောမတူခဲ့ကြပေ။ များစွာသော ဆွေးနွေးမှုများအပြီးတွင် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း အားလပ်ချိန်ရသော သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုက သူ့ ညီမကို လိုက်ပို့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ဟုန်ချီ အဖွဲ့အစည်းမှ ပထမစစ်ဆေးတက္ကသိုလ်သို့ ဘတ်စ်ကားအများအပြား စီးခဲ့ရပြီး စုစုပေါင်း ဆယ့်သုံးရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

စုရှီသည် တက္ကသိုလ်ဂိတ်ဝတွင် အိတ်အကြီးအသေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေချိန်၌ လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမသည် အကြီးဆုံးဦးလေးကို လိုက်ပါခွင့်မပေးခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။ ဤအချိန်တွင် ရထားဖြင့် ခရီးသွားခြင်းသည် အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှပြီး အထူးသဖြင့် အနာဂတ်ကာလများ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိမှု၊ ဇိမ်ကျမှုနှင့် အရှိန်မြန်ဆန်မှုတို့ကို တွေ့ကြုံခံစားဖူးသော စုရှီအတွက် ပိုဆိုးရွားသည်။ ဆယ့်သုံးရက်အကြာတွင် သူမ ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်  သူမ၏ ကောလိပ်ကျောင်းသူဘဝကို စတင်ခဲ့သည်။

……………

စစ်ဆေးတက္ကသိုလ်သည် စုရှီ သူမ၏ ယခင်ဘဝက တက်ရောက်ခဲ့သော တက္ကသိုလ်နှင့် အတော်လေး ကွာခြားသည်။ ဤနေရာတွင် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရုံသာမက အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပထမနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် စုရှီ းသည် ပါမောက္ခများဆီ တန်းချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး ဘာသာရပ်တိုင်းတွင် အမှတ်ပြည့်နီးပါး ရရှိခဲ့သောကြောင့် တတိယနှစ်သို့ ကျော်တက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သူမ၏ ပညာရေးကို စနစ်တကျ ဆက်သင်ယူခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူမဆီမှ ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုများကို စောင့်မျှော်နေကြချိန်တွင် သူမ၏ အရှိန်သည် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် အမှန်တကယ်တွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလိုခြင်း မရှိသော်လည်း ၁၉၆၅ ခုနှစ်မတိုင်မီ ဘွဲ့ရရှိရန် လိုအပ်သည်။

ယခုမှာ ၁၉၆၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလဖြစ်ပြီး အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ ပဉ္စမနှစ်ကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

တနင်္ဂနွေနေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး စုရှီသည် ထူးချွန်သော အတန်းဖော်အချို့နှင့်အတူ ဆရာက ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ကူညီရန် ခေါ်ထားခြင်းခံရသည်။ 

"ကျောင်းသူ စုရှီ၊ ကျောင်းဂိတ်မှာ မင်းကိုလာရှာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်" မျက်နှာနီရဲနေသော ကျောင်းသူတစ်ဦးက သူမအား အသိပေးလိုက်သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် စုရှီသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာနီရဲနေသော ရင်းနှီးသည့်မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမအား အသိပေးခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤနေရာတွင် လူအများအပြားကို မသိပေ။ သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စာပေများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး စာကြမ်းပိုးတစ်ယောက်နီးပါး ဖြစ်နေကာ ကျောင်းတွင် သူမကို မည်သူက ရှာဖွေနိုင်မည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

စုရှီ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သိရှိ၍ထင်သည်၊ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းအရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ သူက နင့်ရဲ့ချစ်သူလား"

စကားပြောပြီးနောက်တွင် သူမသည် စုရှီ၏ မျက်နှာကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ 'အတန်းဖော် စုရှီ က တကယ်ကို အရမ်းလှတာပဲ၊ မျက်လုံးတောင် မခွာနိုင်ဘူး'

သူမကို ကြည့်လိုက်လျှင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော ကိုယ်ဟန်၊ မင်နက်ရောင် ဆံပင်၊ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် မျက်ခုံးနက်နက်အောက်မှ ဖီးနစ်ငှက်မျက်လုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။

 အကြည့်တိုင်းနှင့် သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် စူးစိုက်ကြည့်စေသောအရာမှာ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ ပန်းပွင့်ပုံစံ မှဲ့လေးပင်ဖြစ်ပြီး လုံးဝထူးခြားလှသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် မျက်ရည်ခံမှဲ့တစ်ခု ရရှိရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူမသည် ပန်းနုရောင် မက်မွန်သီးပုံစံ မှဲ့လေးတစ်ခုကို ရရှိထားသည့်အတွက် ကံကောင်းလှသည်။

မတရားလိုက်တာ! ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာလိုက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!

ထို့ထက်ပို၍ သူမသည် ထူးကဲသော အလှအပရှိနေသော်လည်း သူမသည် စာပေများကို လစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲတိုင်းတွင် သူမသည် ပထမနေရာ၌ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မနာလိုဝန်တိုမှုသည် ခြေကုပ်ယူစရာနေရာ မတွေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လွန်းသဖြင့် အခြားသူများမှာ ညည်းညူရင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အတန်းဖော်များ၏ ဖော်ပြချက်များကို နားထောင်ရင်း စုရှီသည် သူမ၏ အစ်ကိုများဖြစ်သော နန်နန်နှင့် အစ်ကိုကြီး တုန်တုန်တို့ကို မသိစိတ်ဖြင့် တွေးမိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို ရှာဖွေနေသည်ဆိုလျှင် သူမ၏ အစ်ကိုသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဖူးပွင့်နေသော ပန်းဖြူလေးကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မှင်သက်နေသော သူမ၏ ကျောင်းသူအတန်းဖော်များကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ကျောင်းဂိတ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် သွားခဲ့သည်။

ဂိတ်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် စုရှီသည် အဝေးမှ မရင်းနှီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်သည်။

ဂိတ်သို့ရောက်သောအခါ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းလျက် သူမ၏ ရှေ့မှ ရုပ်ချောသော အမျိုးသားကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အခြားမည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက်တွင် သူက သူမကို ရှာဖွေနေခြင်းဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားက အရင်စကားပြောလာပြီး သူ၏ အကြည့်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော မိန်းကလေး၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးနားရှိ ထူးခြားသော ပန်းပွင့်ပုံစံ မှဲ့လေးထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"စုရှီ၊ ကိုယ်တို့ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်လောက်က တွေ့ခဲ့ကြဖူးတယ်။ မင်း မှတ်မိသေးလား"

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ စုရှီသည် ထိုအမျိုးသား၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးမှ သတိပြုမိလိုက်သည်.. သူက လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က စုစန်းယနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သော ကံမကောင်းသည့် စစ်သားမဟုတ်ပါလား။

ထိုအမျိုးသားသည် သာမန်အရပ်သားကဲ့သို့ ဝတ်စားထားသောကြောင့် သူမ သူ့ကို အမှန်တကယ် မမှတ်မိခဲ့ပေ။

"ရှင်က... ရှဲ့ကျန်းလား"

စုရှီ မသေချာစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်နာမည်ကို သိတာလား" ရှဲ့ကျန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

စုရှီက ပြုံးလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေမှာ ဖြတ်ခနဲတွေ့ဖူးလိုက်လို့ပါ"

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ" ရှဲ့ကျန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် အရေးမကြီးပေ။ ကယ်ဆယ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရဲဘော်များအကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အလျင်စလိုဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

"မင်း အခုကျောင်းထဲကနေ ခဏထွက်လာလို့ရမလား။ မင်းရဲ့ ဆေးကုသမှုလိုအပ်နေတဲ့ လူနာတစ်ယောက်ရှိလို့"

စုရှီက သူနှင့်လိုက်ပါရန် တုံ့ဆိုင်းနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့အစ်ကို ရှီးယန်နန် ဆီကပဲ။ သူက မင်းကိုပေးခိုင်းပြီး မင်းကိုရှာဖို့ ပြောလိုက်တာ"

စုရှီသည် စာယူ၍ အလျင်အမြန် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားသည်။ "ကျွန်မအစ်ကိုလည်း အဲ့ဒီမှာရှိနေတာလား။ သူ ဘာလို့ ရှင့်နဲ့အတူတူ ဒီကိုမလာတာလဲ"

"မင်းအစ်ကိုက ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရထားလို့ ဒီကိုမလာနိုင်ခဲ့ဘူး"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ စုရှီ၏ နှလုံးသားသည် တင်းကြပ်သွားသည်။ သူမသည် ပိုမေးမြန်းလိုသော်လည်း ရှဲ့ကျန်း၏ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိုးရိမ်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ နက်နက်နဲနဲ စုံစမ်းရန် အချိန်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။

သူမ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်မ ပါမောက္ခဆီက ခွင့်ပြုချက်စာ သွားယူလိုက်ဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားခဲ့ရာ ကျေးဇူးတင်နေသော အကြည့်ဖြင့် ရှဲ့ကျန်းကို ချန်ထားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်း - "….."

သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အလားအလာရှိသော စစ်ဘက်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။