Ch 20

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၀

ကောင်းလျန်သည် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် မျက်လုံးများကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး တံခါးဘောင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပုန်းလိုက်သည်။

"ဘော့စ်... ဘော့စ်။ နိုးနေပြီလား။"

သူသည် သူတို့ဘော့စ်၏ 'ဂရုစိုက်ခြင်း' ကို ခံခဲ့ရသော ဆိုးရွားသည့် သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်သတိရသွားသည်။

၁.၈ မီတာကျော် အရပ်ရှိသော သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် မနေနိုင်စွာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့၏။ သူသည် သူ့ခေါင်းကြီးကို သတိဖြင့် ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ရှင်းပြချက်မရှိဘဲ အနိုးခံလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ထုတ်လွှတ်နေသော အမှောင်ရိပ်သည် အကောင်အထည်ဖော်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ကောင်းလျန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်မသာယာပေ။

"မင်းမှာ ခိုင်လုံတဲ့အကြောင်းပြချက်ရှိတာ ပိုကောင်းမယ်။"

အေးစက်ပြီး ဩရှရှနိုင်သော အသံသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရေခဲအအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဖြေက မကျေနပ်စရာဖြစ်ပါက ဤလူသည် အရိုက်ခံရမည်မှာ သေချာကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးနေသည်။

"ဂလု။"

ကောင်းလျန်သည် သူ့ဘော့စ်ထံမှ ဖိအားကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ်၊ မရီး သွားပြီ။"

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

ကောင်းလျန် - …!!!

"ကျွန်တော်… ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက.. ဒေါက်တာစု သွားပြီလို့။ အော် ဟုတ်သားပဲ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက စုရှီ၊ စုရှီ သွားပြီ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီးကူညီခဲ့တယ်ထင်လို့၊ ပြီးတော့ ဘော့စ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘော့စ်ဖြစ်နေတော့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို လိုက်ပို့သင့်တယ် မဟုတ်လား။"

သူစကားပြောနေစဉ် ဘော့စ်၏ ဖြေလျှော့သွားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်းလျန် ပြန်စကားပြောနိုင်လာသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှစ်ခနဲ ထလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဘောင်းဘီကို အမြန်ဝတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူမ ဘယ်တုန်းက သွားတာလဲ။"

ကောင်းလျန်သည် ဘော့စ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာသည် မည်းမှောင်မနေတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်း နေရာမှာပင် ပြန်လန်းဆန်းလာသည်။

'သူသိသားပဲ။ ဘော့စ်က ဒေါက်တာစု အပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေရှိနေတာ။'

သို့သော် ဘော့စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ စုပ်တသပ်သပ်ဖြင့် ကောင်းလျန် သည် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အဝတ်အစားဝတ်ထားလျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူထက် များစွာသန်မာပုံမရသော်လည်း အဝတ်အစားချွတ်လိုက်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကွာခြားသွားရသနည်း။

"မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတယ်လေ။"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ပြီးနောက်  မျက်နှာသစ်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ကောင်းလျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုး၊ အိုး၊ သူမ အခုလေးတင် သွားတာ။ ကျွန်တော်လိုက်ပို့တာကို သူမက မလိုဘူးတဲ့။"

ရိုးရှင်းစွာ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်း သည် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်းလျန်သည် ခဏမျှ သူ၏ပါးစပ်ကို ပုတ်ခတ်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်လို့ ငါသိသားပဲ။ ဘော့စ်က ဒေါက်တာစုကို တကယ်ကြိုက်တာကိုး။ ကြည့်ပါဦး၊ ငါသူ့ကို မရီလို့ ခေါ်လိုက်တာတောင် သူကန့်ကွက်မနေဘူး။ ဟီးဟီး။"

"မင်း အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

 ရှီးယန်နန်သည် ဘေးခန်းတံခါးကို အတင်းဖွင့်လိုက်ပြီး မိုက်မဲသော ကောင်းလျန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ 'အရူးကောင်၊ သေချင်နေတာလား' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းလျန် - အိုး၊ အိုး၊ ဘော့စ်၊ ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော် နတ်ဆိုးဘုရင် ရှီယန်နန် ကြီးကို မနိုင်ဘူး။

နှိမ့်ချ~ အားနည်း~ အကူအညီမဲ့~

……………………

အောက်တိုဘာလ၏ ရွှေရောင်ဆောင်းဦးရာသီတွင် ပင်လုံးကြိုင်ပန်းရနံ့သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

အနည်းငယ်အေးမြသော နံနက်ခင်းလေပြေထဲတွင် ကြွယ်ဝသော ပင်လုံးကြိုင်ပန်းရနံ့သည် စုရှီကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ရှူသွင်းလိုက်သောအခါ လန်းဆန်းသောရနံ့သည် သူမ၏ရင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

စုရှီသည် ပင်လုံးကြိုင်ပင်များအောက်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ဤနူးညံ့သော အဝါရောင်ပွင့်ချပ်များ၏ အလှတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည်။ သူမနောက်မှ ခြေသံများကြားမှသာ သူမသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လောကနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပေါ့ပလာပင်ငယ်လေးကဲ့သို့ ရှည်လျားဖြောင့်တန်းသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် ရှဲ့ကျန်း သည် သူမထံသို့ အမြန်ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နံနက်ခင်းအလင်းရောင်ကို နောက်ခံပြုထားသော ထိုလူသား၏ အမူအရာကို ခဏတာ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။ ၁.၉ မီတာ အရပ်အမောင်းရှိသော သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်၊ သူ ဘာမှမလုပ်၊ ဘာမှမပြောလျှင်ပင် အလွန်အားကောင်းသော တည်ရှိမှုကို ခံစားရနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပင်လုံးကြိုင်ပွင့်ချပ်များသည် ညင်သာသောလေနှင့်အတူ ကြွေကျလာပြီး ထိုလူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တစ်လွှာစီ ကြွေကျလာသည်။

မည်သို့မည်ပုံမသိဘဲ စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လှပသော ဆောင်းဦးလေနှင့် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များပင် ထိုလူ၏ အလှနှင့် မယှဉ်နိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် ထိုလူ၏ အရပ်ရှည်ရှည်က သူမအပေါ် အရိပ်မိုးနေပြီး သူတို့၏ အသက်ရှုသံများ ရောယှက်နေချိန်တွင် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် သူမ၏ နားရွက်များကို ပူတက်လာစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

စုရှီသည် ဘဝနှစ်ခု နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အနေရခက်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရေရေရာရာ ခွဲခြားမသိနိုင်သော်လည်း သူမရှေ့မှလူက သူမ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို သတိပြုမိစေရန် မလိုလားပေ။

ဤသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးကာ သူမသည် တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လွှမ်းမိုးနေသော အရိပ်အောက်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ ထိုအခါမှ စုရှီသည် ထိုလူကို လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ့နဖူးတွင် ရေစီးကြောင်းများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။"

ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ် မင်းကို ကျောင်းပြန်လိုက်ပို့ချင်လို့ပါ။"

စုရှီက ငြင်းဆိုဖို့ရာ လက်ခါပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ တကယ်ပါ။ ကျွန်မဘာသာ ပြန်လို့ရပါတယ်။ ရှင်ပြန်ပြီး နားနေသင့်တယ်။"

သို့သော် ရှဲ့ကျန်း၏ သဘောထားမှာ ပြတ်သားနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ဒီကိုခေါ်လာတာ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျ ကိုယ်ပဲ မင်းကိုပြန်ပို့ပေးမှာပေါ့။ ဒုက္ခမများပါဘူး။"

စုရှီက အခိုင်အမာ ပြောသည်။ "ဒါက ကိစ္စကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပါဘူး။ ကူညီရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တကယ်တော့ ရှင် ကျွန်မကို လိုက်ပို့စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။ ရှင် ဒီလို အပြင်ထွက်နေတာက ပိုစိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်။ အကုန်လုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှဲ့ကျန်းက ပြောသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့က ပါမောက္ခ ရှီကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ်တို့လို အကာအကွယ်ပေးတဲ့သူတွေကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ပေါ်လာတာ ဘေးကင်းပါတယ်။"

ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီက ယုံကြည်မှုမရှိသေးသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်လည်း အနီးတဝိုက်မှာ စောင့်ကြည့်တဲ့သူတွေရှိလားဆိုတာ ထွက်ကြည့်ချင်လို့၊ ပြီးတော့ အနီးနားက လမ်းကြောင်းတွေကို ရင်းနှီးအောင်လုပ်ချင်လို့ပါ။"

သူဤသို့ပြောသောအခါ စုရှီ ဆက်မငြင်းဆန်နိုင်တော့ပေ။

နှစ်ယောက်သား လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောရင်း ကျောင်းသို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ကျောင်းဂိတ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်နေပြီး စုရှီသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဝင်ပေါက်မှ ဖြတ်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

 သူမသည် ထောင့်ချိုးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ သူနှင့် တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် မနေ့က သူ့နှလုံးသားကို ကုတ်ခြစ်ခဲ့သော ကြောင်သည် ပြန်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းက လျင်မြန်စွာ ခုန်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

ထိုအသံသည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံဖြစ်ပြီး ပို၍ကျယ်လောင်လာကာ ပို၍မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေသည်။

ရုတ်တရက် ထိုမိန်းကလေးသည် အဝေးမှနေ၍ လက်မြှောက်ကာ သူ့ဘက်သို့ တက်ကြွစွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာပြီး တောက်ပမှုနှင့် အလှတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်လှပသောကြောင့် ရှဲ့ကျန်း သည် မသိလိုက် မသိဘာသာပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ မြှင့်တက်သွာပြီးနောက် သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ပြန်လည်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်သည် ထောင့်ချိုးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းဆီမှ ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို ခံစားမိမှသာ သူသည် သူဝှေ့ယမ်းပြနေသောလက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

…………..

ပထမဆုံးအတန်းချိန်အပြီးတွင် စုရှီ၏ အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝမ်ဟုန်ပင်းသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ယုံကြည်မှုရှိစွာ လျှောက်သွားပြီး ကျောက်သင်ပုန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များ သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက် တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ပိုင်ယွင်တောင်မှာရှိတဲ့ ငါတို့ အမိမြေရဲ့ လှပတဲ့ရှုခင်းတွေကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ဆောင်းဦးရာသီ ခရီးထွက်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ထားတယ်။ ဆရာတွေက စနေနေ့မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါးနေပြီး တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်။ ပါဝင်မှုက ဆန္ဒအလိုက်ဖြစ်ပေမယ့် ကျောင်းသားတစ်ဦးစီက ကုန်ကျစရိတ်အတွက် ၃ ယွမ် ထည့်ရမယ်။ ပရဟိတလုပ်ငန်းက ငါတို့ကျောင်းသားတွေအတွက် အတွေ့အကြုံကောင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လူတိုင်းစာရင်းသွင်းကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပြောချင်တာ ဒါပါပဲ။ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေက အတန်းဖော် ဘဝကော်မတီဝင် ဝမ်ဟဲဟွား ဆီမှာ တိုက်ရိုက်သွားပြီး စာရင်းပေးသွင်းငွေချေနိုင်ပါတယ်။"

အတန်းခေါင်းဆောင်၏ စကားများသည် အတန်းထဲတွင် အတော်လေး လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေခဲ့သည်။

အပန်းဖြေခရီးဖြစ်စေ၊ ပရဟိတလုပ်ငန်းဖြစ်စေ၊ ဒါသည် အတန်းထဲရှိ အားအင်ပြည့်ဝပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသော လူငယ်များ မျှော်လင့်နေသောအရာဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် စီးပွားရေးအခြေအနေ ပိုကောင်းသောသူများသည် ဝမ်ဟဲဟွား ပတ်လည်တွင် စုရုံးကာ သူတို့၏ အခကြေးငွေများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေးချေကြသည်။

စုရှီ၏ စားပွဲခုံဖော် ဝူဖန်းဖန်းက မေးလိုက်သည်။

"စုရှီ၊ နင်သွားမှာလား။"