Ch 22

🙇‍♂️Chapter 22

ထိုအချိန်တွင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ မြင်းအကောင်ရေ မည်မျှ ခုန်‌ပေါက်ပြေးလွှားသွားသည်ကို လော့ဖေး မသိ‌ပေ။ ရှီယန်ချင်း ထွက်သွားသည့်အသံကို ကြားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ လော့ဖေးမှာ အချိန်ခဏကြာသည်အထိ မထိုင်နိုင်အောင် ကြောက်နေမိသည်။ ၎င်းက သူ့ပါးစပ်သေးသေးလေးကို နမ်းရုံမျှသာ မဟုတ်ပေ။

အဲဒီအစား ဟိုဟာဒီဟာကို လုပ်ပြီး အဲဒါနဲ့အဲဒါကို လုပ်လိမ့်မယ်...

မုန်းလိုက်တာ... သူရဲ့ပထမဆုံးအနမ်း‌လေးက ဒီအတိုင်းပဲပါသွားပြီပေါ့...

လော့ဖေးက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ထိပြီး တံခါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခု ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိသည့်အတွက် အပြင်ထွက်ရန် ဖိနပ်အပါးတစ်ရံကို ၀တ်ဆင်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ခြုံထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက အလွန်အရပ်ရှည်ပြီး ရှီယန်ချင်း၏ နားရွက်နားအထိ ရောက်လုနီးပါးပင်။ လော့ဖေးက သူ့မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း ယခုလောလောဆယ် ထိုအမျိုးသမီးက တံခါးဝ၌ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်ပြီး ရှီယန်ချင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှီတကော ကျွန်မ *ကျွေးဖုန်းကို ယူသွားတော့မယ်... တကောနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

[T/N - ကျွေးဖုန်းဆိုတာက မြင်းရဲ့နာမည်ပါ။ လေဟုန်ခွင်းခြင်းလို့ အဓိပ္ပါယ်ရပါတယ်။]

ရှီယန်ချင်းကလည်း လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြန်လည်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုနေ့က သူ စီးလာသော မြင်းကို လက်ဖြင့် အနောက်မှ ပုတ်လိုက်သည်။

"ကဲ သွားကြတော့"

မြင်းက ရှီယန်ချင်းကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ဧည့်သည်အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရှီယန်ချင်းက ခဏမျှ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လော့ဖေးက ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အကြီးဆုံးမက်မွန်ပင်နောက်သို့ ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီနေရာမှာ ဘာအတွက် ပုန်းနေတာလဲ"

ရှီယန်ချင်းက အမှန်တကယ် လိမ္မာပါးနပ်လှသည်။ ခြံဝင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာပြီး တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မက်မွန်ပင်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။

"ပုန်း— ပုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

လော့ဖေး၏နှလုံးသားက ကျယ်လောင်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်။

သောက်ကျိုးနည်း ဘယ်လိုတောင် စဉ်းစားလိုက်ရတာလဲ... အဲဒီအချိန်မှာ မက်မွန်ပင်ရဲ့ ပင်စည်က အရမ်း‌သေးသွယ်နေတာကို သူ ဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ...

"အိုး... အခု မင်း ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ"

ရှီယန်ချင်းက ပြုံးပြီး ပန်းများ လှိုင်လှိုင်ပွင့်နေသည့် မက်မွန်ပင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဒီည အိပ်ရာပေါ်မှာ မအိပ်သင့်ဘူးလို့ မင်းပဲ ကိုယ့်ကိုပြောခဲ့တယ်လေ... ဆိုတော့ မင်း ပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပါယ်က..."

ရှီယန်ချင်းက သူ့အသံကို သံရှည်ဆွဲလိုက်ပြီး လော့ဖေးကို သစ်ပင်ပင်စည်၌ ဖိထားလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီ‌နေရာမှာ လိုချင်တာလား"

"ဘာ— ဘာကို ဒီနေရာမှာလဲ"

 "ဒါပေါ့... အဲဒါကို လုပ်ရမှာက မင်းတာဝန်လေ..."

ရှီယန်ချင်းက ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး လော့ဖေး၏ရနံ့ကို ညင်သာစွာ နမ်းရှုံ့ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ဇနီးကောင်းလေး"

"ဇ- ဇ- ဇနီးတဲ့လား... ငိုးပဲ... ရှီမျိုးရိုးကောင်... ငါ ပြောချင်တာက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး"

လော့ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများအားလုံး ထောင်မတ်သွားရသည်။ သူက ရှီယန်ချင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံခဲ့သည်။

"မ- မ- မ- မင်း စောင့်နေလိုက်... ငါ အခုထိ ကောင်းကောင်း မနိုးသေးဘူး...အဲဒါကြောင့် ခဏစောင့်... တကယ်ကို ခဏလေး... ငါ ခဏလောက်လေး ပြန်သွားအိပ်လိုက်ဦးမယ်... အခုချက်ချင်း ပြန်သွားအိပ်မှာ"

လော့ဖေးက ရှီယန်ချင်း၏ လက်ကို သူ့ပခုံးမှတစ်ဆင့် သစ်ပင်ဆီသို့ ဂရုတစိုက် ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကဏန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းကို အလျားလိုက် ရွှေ့ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဘန်း" တံခါး ပိတ်သွား‌လေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်..."

ရှီယန်ချင်းက ထွက်ပြေးသွားသော ပုံရိပ်‌လေး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှီယန်ချင်း... အာ ရှီယန်‌ချင်းရေ... ငါတို့ အရမ်းကြီးအလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား... အခုတော့ အရမ်းကောင်းတယ်... သူ မင်းကို ကြောက်သွားပြီ"

လော့ဖေးက ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ထွက်ပြေးသွားသာမကဘဲ ရှူးရှူးများပင် ထွက်ကျလုမတတ်ပင်။

လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်း ရှီယန်ချင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားလူတစ်ယောက်လို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ... အားးး... သူက သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး ခိုးနမ်းတဲ့အပြင် လုပ်ဖို့အတွက်လည်း သူ့ကို မက်မွန်ပင်ပေါ်မှာ အတင်းဖိထားသေးတယ်... ဖီ... မဟုတ်သေးဘူး... မက်မွန်ပင်ရဲ့ ပင်စည်ပေါ်မှာ ဖိထားတာ... သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်က ရိုးရိုးသာမန်လူလိုဆိုပေမယ့် နှလုံးသားကတော့ သားရဲလိုနှလုံးသားပဲ...

ရှီယန်ချင်းက ထိုကဲ့သို့သောလူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လော့ဖေး ထင်မထားခဲ့‌ပေ။

လော့ဖေးက သူ့ကိုယ်သူ အိမ်အတွင်း၌ တံခါးပိတ်ပြီး ခေတ္တမျှ အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ထလိုက်ပြန်သည်။ ပူပြင်းသော သွပ်မိုးပေါ်မှ ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ ရှီယန်ချင်းထံ၌ ကောင်းမွန်သည့် ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိကြောင်းကိုလည်း စိတ်ထဲမှ အမြဲခံစားနေရသည်။

ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြား ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ပိုင်ရှင်တစ်‌ယောက်က သူနဲ့ တစ်နှစ်လောက် အိပ်ပေးရင် idol ဒရာမာမှာ အဓိကဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခွင့်ရမယ်ဆိုပြီး ကမ်းလှမ်းလာတုန်းကတောင် သူက သဘောတူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှီယန်ချင်းကို လက်ခံနိုင်ရမှာလဲ...

လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး...

ပထမဆုံးအ‌နေဖြင့် သူ ရှီယန်ချင်း၏စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ရှင်းလင်းရန် နည်းလမ်းရှာရ‌ပေမည်။ သူ လိုချင်သည်က လိုက်လျောညီထွေရှိသည့် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

သူ့ကို ကြိုက်တဲ့သူတိုင်းကို လက်ခံဖို့ မဟုတ်ဘူး...

လော့ဖေးက ရှီယန်ချင်းကို ရှာဖွေပြီး အခြေခံစည်းမျဉ်းအချို့ကို ချမှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှီယန်ချင်းက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်လုနီးပါး ဘဲငယ်‌လေးကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုဘဲငယ်လေးက သူ့အတောင်ပံလေးများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး ထွက်‌ပြေးသွားလေသည်။ သို့သော် သူ စိတ်မပူပေ။ ရှီယန်ချင်းက မဖူးပွင့်လာသေးသော မက်မွန်ဖူးများကို ညင်သာစွာ ဆော့ကစားရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်အသစ်များကို ရေးဆွဲနေလိုက်သည်။ 

ပထမရည်မှန်းချက်က ပြီး‌မြောက်သွားပြီဖြစ်‌သောကြောင့် သူ၏ချစ်ရသူလေးကို သူ့မိသားစုထဲသို့ ဆွဲခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်မှစပြီး နောက်ထပ်ရည်မှန်းချက်မှာ အနှီချစ်ရသူလေးအား နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေးစွမ်းရန်ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူ(ရှီယန်ချင်း) မရှိဘဲ သူ(လော့ဖေး) နေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟေး ရှီယန်ချင်း... ခင်ဗျား အပြင်မှာလား"

လော့ဖေးမှာ တံခါးကို မဖွင့်ရဲပေ။ အရေးကြီးသော အချက်သည်ကား ယခုအချိန်၌ သူက ရှီယန်ချင်းထက် ဆင်းရဲရုံသာမက သူ၏ခွန်အားမှာလည်း ရှီယန်ချင်းကဲ့သို့ မကြီးမားပေ။ ရန်ပွဲတစ်ခုတွင် သူက တစ်ဖက်သားကို ရိုက်နှက်ပြီး အနိုင်မယူနိုင်သောကြောင့် အကြောင်းအရာများကို ကောင်းစွာဆွေးနွေးရန် စကားလုံးများကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လော့ဖေးက သူ့ခါးကို တံခါးနောက်၌ ဝှက်ထားပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခြေခံစည်းမျဉ်းအချို့ကို သတ်မှတ်ထားလို့ရမလား"

"ဘာကို သတ်မှတ်မှာလဲ"

ရှီယန်ချင်းက ရယ်မောလျက် လျှောက်လာလေသည်။

"ချိန်းတွေ့တာလား... ထမင်းစားတာလား... တစ်ညအိပ်ဖော်လား"

[T/N: ရှီယန်ချင်း အစပိုင်းကပြောတဲ့ “set ____” စကားစုများအားလုံးက “约”/ “yue” ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ အစပြုပါတယ်။ အများအားဖြင့်‌တော့ “တစ်စုံတစ်ခုအတွက် ရက်ချိန်းသတ်မှတ်ရန်” ဒါမှမဟုတ် လော့ဖေး ပြောသလိုမျိုး “စည်းမျဉ်းများသတ်မှတ်ခြင်း” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှီယန်ချင်း အသုံးပြုလိုက်တဲ့ နောက်ဆုံးစကားစုက “约炮”/ “yue pao” ဆိုတဲ့ ဗန်းစကားဖြစ်ပြီး တစ်ညအိပ်ဖော်လို့ အဓိပ္ပါယ်ရပါတယ်]

"ငိုးပဲ... ခင်ဗျား စကားကို လေးလေးနက်နက်‌လေး ပြောလို့မရဘူးလား... နောက်ပြီးတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ဆက်ပြောခွင့်မပေးတော့ဘူး"

လော့ဖေး၏ အပြုအမူမှာ "ခင်ဗျား ဒီထက်ပိုပြီး ဆက်ပြောရဲရင် ငါ ဒီတံခါးကို ပိတ်လိုက်မယ်" ဆိုသည့်ပုံနှယ်။

"ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အဲဒီအကြောင်းကို သေသေချာချာလေး မပြောနိုင်ဘူးလား... ခင်ဗျားအကြောင်းကို တွေးနေတာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်က ပြောနေတာ..."

"ရှူး" တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှီယန်ချင်းက ညွှန်ပြလာသည်။

လော့ဖေး၏ တုံ့ပြန်မှုက အလွန်လျင်မြန်လှပြီး လျင်မြန်စွာပင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရှီယန်ချင်းက သဘာဝအတိုင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီရွာမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး မရှိဘူး... မင်း ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို တစ်ရွာလုံး သိစေချင်‌နေတာလား"

လော့ဖေးက ထိုအခွံပျော့လိပ်လေး ကျန့်ယန်ဖန်းအကြောင်းနှင့် သူ့ကို လွမ်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို တွေးမိသွားပြီး အမှန်တကယ် ရှီယန်ချင်းအား အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ လော့ဖေး ဤလူကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။ ယခင်က ရှီယန်ချင်းမှာ အရပ်ရှည်ပြီး လူကောင်ကြီးသည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်၌

ပို၍အရပ်ရှည်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ကြီးမားမှုနှင့် အရပ်ရှည်မှုက ယုန်ဖြူလေး၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုယ် မင်းကို နောက်နေတာ"

ရှီယန်ချင်းက တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကို စွန့်လွှတ်ရလောက်တဲ့အထိ မလုပ်ပါဘူး"

"ခင်ဗျားကို သောက်ကျိုးနည်း ယုံမိတာပဲ... ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကို မစွန့်လွှတ်ဘူးပေါ့... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ခိုးနမ်းသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

လော့ဖေး ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် နောင်တရသွားသည်။

သူက ထောင့်တစ်‌နေရာ၌ ရပ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျ- ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက..."

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခိုးနမ်းတာ ဖြစ်ရမှာလဲ"

ရှီယန်ချင်းက အလွန်အရှက်မဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နမ်းတာလေ...  ကိုယ်က ကိုယ့်ရဲ့တရားဝင်အိမ်ထောင်ဖက်ကို နမ်းလိုက်တာ... ပြဿနာရှိလို့လား"

"ရှိတယ်... ရှိတာပေါ့"

လော့‌ဖေးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစက ဒေသိယဘာသာစကားတူတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး နေ့ရက်တွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ခင်ဗျားပဲလေ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုလုပ်မယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး‌လေ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"လက်တွဲဖော်အနေနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ဒေသိယဘာသာစကားတူတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတာက ကိုယ် မင်းကို သဘောကျတာနဲ့ ကွာခြားမှုရှိလို့လား"

ရှီယန်ချင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းကို ပုတ်ပြလာသည်။

"လာ... ဒီမှာထိုင်ပြီး စကားပြော... ထောင့်မှာ ရပ်မနေနဲ့... မင်းက ကိုယ့်ကျောင်းသား မဟုတ်ဘူး... အဲဒါကြောင့် အဲဒီနေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မင်းက ဘာလို့ အပြစ်ပေးခံရမှာလဲ"

[T/N- တရုတ်နိုင်ငံက ပြစ်ဒဏ်ပေးတဲ့ ဆရာတွေက အချိန်ကုန်သွားတဲ့အထိ နံရံကို မျက်နှာမူပြီး ထောင့်မှာ မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းတာကို ပြောတာပါ]

"မလိုဘူး... ဒီမှာ မတ်တတ်ရပ်နေရတာက တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်"

လော့ဖေးက သူ့ဂန္ဓမာပန်း‌လေးဒဏ်ရာရပြီး နာကျင်သွားမည်ကို တွေးပြီးသည်နှင့် ရွှံ့နံရံထဲ၌သာ နစ်မြုပ်သွားချင်ပြီး အိပ်ယာပေါ် မတက်ချင်တော့ပေ။

"အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ချမှတ်ဖို့ ပြောရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပြီ... မင်း ပြော... ကိုယ် နားထောင်မယ်"

"အဲဒါက ပထမဦးဆုံး ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လက်ထပ်လိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ အိမ်တစ်အိမ်ကို အတူတူ မျှနေတာပဲ ဟုတ်တယ်မလား... ကျွန်တော်တို့က အတူတူ နေနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့...ကျွန်တော်တို့..."

"ကိုယ်တို့က ဘာလဲ"

ရှီယန်ချင်းက ပြုံးပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဆက်မ‌ပြောတော့တာလဲ"

သောက်ကျိုးနည်း စကားတွေကို မပြောနိုင်တော့ဘူး...

မြင်းများက လော့ဖေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ဖန် ကဆုန်ပေါက်ကာ ပြေးလွှားလာပြန်သည်။ အတူတူ နေထိုင်ခြင်းဆိုသည့် အကြောင်းကို ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ပင်။

အိမ်တစ်လုံးကို မျှဝေခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ဘာလဲ... တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူတူ နေထိုင်တာနဲ့ ပေါင်းသင်းနေထိုင်တာက ဘာများ ကွာခြားသွားလို့လဲ...

ကွာခြားချက်က လူနှစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ဘဝရှိပြီး သူတို့၏ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍမှာလည်း အမှီအခိုမရှိခြင်းပင်။

ဒါပေမဲ့ သူကျတော့ရော...

သူ့နာမည်‌အောက်၌ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟူ၍ တစ်ဆင့်မျှပင် မရှိ‌ပေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြေးနီဒင်္ဂါးများသည်ပင် ရှီယန်ချင်း ပေးထားသည့် လက်ဆောင်များဖြစ်နေ၏။

ယခုအခါ သူက လော့မိသားစုထံမှ ထွက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် အနာဂတ်တွင် ပြန်သွားရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ တစ်ရက်ခန့် နှစ်ရက်ခန့်မျှ အိမ်ပြန်နိုင်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး အိမ်၌နေလျှင် အပြင်လူများက အတင်းအဖျင်း ပြောကြလိမ့်မည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်က သူ့အဖေနှင့်အမေက လုံးဝ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အနာဂတ်တွင် သူက ရှီယန်ချင်း၏ အစားအစာများကို စားရမည်။ ရှီယန်ချင်း၏ သောက်စရာများကို သောက်ရမည်။ ရှီယန်ချင်း၏အိမ်တွင် နေထိုင်ပြီး ရှီယန်ချင်း၏ အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါဆို ရှီယန်ချင်းနဲ့ ဒီအခြေအနေ‌တွေကို ဆွေးနွေးဖို့ သူ့မှာ ဘာယုံကြည်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ... ဒါက သကြားဖေဖေ အသွင်ဆောင်ထားတဲ့ အခြေအနေကြီး မဟုတ်ဘူးလား... ဟမ်...

သူက နှင်းခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံရသော **ခရမ်းသီးလေးနှင့် တူသွားသည်။ လော့ဖေးမှာ သူ့စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို ဆွဲမတင်နိုင်‌တော့ပေ။(**ညှိုးနွမ်း)

သကြားဖေဖေ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတာခံခဲ့ရတဲ့ သူ သိခဲ့တဲ့ အနုပညာရှင်လေးတွေက ဘယ်လိုမျိုးလဲ... သူတို့ရဲ့ ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးသူဆီက ဖုန်းဆက်လာတဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီနေရာကို အရောက်သွားရတယ်... သူတို့က မင်းကို ငို‌စေချင်ရင် မရယ်ရဘူး... သူတို့က မင်းကို ဦးညွတ်ခိုင်းရင် ဦးညွတ်ရမယ်...

သူတို့ထဲမှအားလုံးက ထိုကဲ့သို့ပုံစံမျိုး လုံးဝ မဟုတ်သော်လည်း အများစုမှာ သိက္ခာမရှိကြဆဲပင်။

ရှီယန်ချင်းက စကားမပြောဘဲ တစ်ဖက်သို့ ခေါင်းငုံ့ထားသည့် သူ့ဇနီးသည်လေး၏ ညှိုးငယ်မှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူကလည်း စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ထပ်၍ ဖိအားမပေး‌တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညအချိန်ရောက်ပေပြီ။ ထို့ကြောင့် ချည်မွေ့ရာကို အရင်ချပြီး စောင်ကို အပေါ်မှထပ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ဤချည်မွေ့ယာကို တကယ် သဘောကျ၏။ ၎င်းက တစ်စချင်း ပေါင်းစပ်ထားသော်လည်း အလွန်ကြီးမားပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိနေဆဲပင်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်က ဒီစောင်ပေါ်မှာ လော့ဖေးနဲ့အတူ အိပ်ရမယ်လို့ တွေးလိုက်ရင် ဒီစောင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်လဲ...

လော့ဖေးက ရှီယန်ချင်း စောင်ဖြန့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို တွက်ချက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ ရှာနိုင်သည်အထိ ခေတ္တမျှ ထိန်းထားနိုင်ရန် လုံလောက်ကြောင်းကို တွက်ချက်ကြည့်နေမိသည်။

အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် စောင်နှစ်ထည်နှင့် ဖိနပ်နှစ်ရံမှလွဲ၍ ဆန်ခေါက်ဆွဲအချို့၊ ဂျုံမှုန့်တစ်ထုပ်၊ မြေပဲနှင့် ဖရဲစေ့အချို့သာ ရှိပေသည်။

အဲဒါ‌တွေကို သူ ဘယ်နှစ်ရက်လောက်များ စားလို့ရနိုင်မှာလဲ... ဟုတ်တယ်... သူ့နာမည်အောက်က ကုန်းမြေကလည်း သူ့ဆီကနေ ရှီအိမ်ဆီ ပြောင်းသွားတာကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်း သီးနှံတွေ စိုက်လို့ရတယ်...

သို့သော် သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စိုက်ပျိုးနိုင်လျှင်တောင် ဆောင်းဦးတွင် အခွန်ပေးဆောင်ရန်မဆိုထားနှင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် စာနပ်ရိက္ခာအတွက်ပင် မလုံလောက်သေးပေ။

ရှီယန်ချင်းက လော့ဖေး၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခဏမျှ အပြင်ထွက်သွားသည်။ သူ ပြန်လာချိန်တွင် စားစရာအချို့ကို ယူဆောင်လာသည်။ ထမင်းတစ်ပန်းကန်၊ ဟင်းအချို့နှင့် ဟင်းချိုလည်း ပါလာသည်။

"မင်း ဗိုက်ဆာနေတာ နေ့တစ်ဝက်လောက်ရှိပြီ... မခံစားမိဘူးလား"

ရှီယန်ချင်းက လော့ဖေးထံ တူတစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကိုပဲတွေးတွေး... အရင်ဆုံး ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသင့်တယ်"

"ခင်ဗျားကရော"

လော့ဖေးက တူများကိုယူပြီး ပါးစပ်ထဲ၌ ကိုက်ထားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကရော မစားဘူးလား"

"ဝိုင်သောက်ပြီးရင် ကိုယ့်ဗိုက်က အဆင်မပြေတော့ဘူး... ခဏနေမှ ဟင်းချိုသောက်လိုက်မယ်"

ရှီယန်ချင်းက ပြောပြီး နောက်ထပ်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ယူသွားလိုက်သည်။

"ငါးရိုးတွေကို ဒီမှာထားလိုက်... မင်းအတွက် ငါးတစ်ကောင်လောက်ကို အိမ်မှာ ဖွက်ထားချင်ခဲ့တာ... နောက်တော့ ငါးရိုးတွေကို နွှင်ရတာက အဆင်မပြေလို့ ဖွက်မထားဖြစ်တော့ဘူး... မြည်းကြည့်လေ... ဟန်ယန်နဲ့သူ့အမေ ချက်ထားတာ... အရသာက တော်တော်ကောင်းတယ်... မင်းအတွက် ငါးတစ်ကောင် ထားခဲ့‌‌ပေးဖို့ ကိုယ် အထူးတလည် တောင်းဆိုပေးထားတာ"

"ကျေးဇူးပဲ"

ငါးမှာ မထိရ‌သေးကြောင်း လော့ဖေး အမှန်တကယ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ငါး၏ကိုယ်ထည်က အလွန်ပြည့်စုံနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းအထဲတွင် တိုဟူးအပိုင်းအစ အနည်းငယ်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းကိုမြင်ပြီးနောက် သု အလွန်အရသာရှိလှသည့် ဟင်းချိုအချို့ကို မြည်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဖိအားတွေ ခံနေစရာ မလိုပါဘူး"

ရှီယန်ချင်းက လော့ဖေး စားနေသည်ကို ခဏမျှ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို သဘောကျတယ်... မင်း *ပေါ်ယွမ်ကို မကြိုက်ခင်ကတည်းက ကိုယ် မင်းကိုသဘောကျနေခဲ့တာ ဖြစ်လောက်တယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ဘဝနေထိုင်မှုအပေါ် မထိခိုက်စေဘူး... မင်း ကိုယ့်ကို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လို ညီအစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလို့ရတယ်... သဘာဝအတိုင်းလေးပဲ နေကြတာပေါ့... တစ်နေ့နေ့ မင်း ထွက်သွားချင်နေသေးရင် ဒါမှမဟုတ် မင်း သဘောကျတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ရင်..."

[T/N: *ပေါ်ယွမ် - ရှီယန်ချင်းရဲ့ဝမ်းကွဲပါ]

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

ရှီယန်ချင်းက အပြုံးမမည်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်အတောအတွင်း အကြမ်းဖက်မှုကို ဆက်ပြီး ကျင့်သုံးရဦးမယ်လို့ စဉ်းစားနေတာ"

"ရှီယန်ချင်း... ခင်ဗျားကလေ တကယ်ကို..."

လောဖေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် ခေါင်းများပင် မူး‌နောက်သွားရသည်။

ဒီလူမှာ ပြဿနာရှိနေတာပဲ...

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... မင်း ငါးကို မြန်မြန်စားလိုက်... နည်းနည်းလောက် အေးသွားရင် ငါးညှီနံ့နံ လာလိမ့်မယ်"

ရှီယန်ချင်းက လှည့်ပြီး မြေပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့အိမ်မှာ အပူပေး စားပွဲသေးသေးတစ်လုံးတော့ ရှိထားသင့်တယ်... အဲဒါမှ အေးတဲ့အချိန်ကျရင် ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် အိမ်ထဲမှာ အဆင်ပြေပြေ စားလို့ရမှာ"

"ဒါဆို တစ်ခုလောက် လုပ်လိုက်ပေါ့"

လော့ဖေးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီးတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းရဲ့ ခြံစည်းရိုးကို ပြန်လုပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ... အခုအချိန်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ အချိန်မရသေးတဲ့အတွက် ပျက်စီးနေတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်"

"ဒါဆို ရှင်းကြတာပေါ့"

"မင်း ကိုယ့်ကို အဖော်ပြုပေးမှာလား"

"ခင်ဗျားရဲ့... အိုး ဟုတ်သားပဲ"

*လော့ဖေး၏ ဦးနှောက်က ရုတ်တရက် "တင်" ဟူပြီး အသံမြည်လာသည်။

[*ပြထားတဲ့နေရာက လော့ဖေး အကြံတစ်ခု ရသွားတာကို ပြောတာပါ]

🙇‍♂️🙇‍♂️