Chapter (11)

Chapter (11)

မတော်တဆ!

ဖန်းချူ၏ လက်များသည် သူ့ဖုန်းစခရင်ကို လက်တွေ့ကျကျ ဖိထားပြီး "ကောင်းပြီ" ဟူသော စကားလုံးကို အချိန်အတော်ကြာ စေ့စေ့ကြည့်ကာ ခဏကြာမှ ဒါက စိတ်ကူးယဥ်နေမိတာ မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပါသည်။

ယွိစစ်ကျဲက သူ့ date ကို လက်ခံလိုက်​ပြီ။ 

သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူ့ထိုင်ခုံမှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်မိသည်။ သူ့ရဲ့ တုန်လှုပ်မှုက သူ့ဘေးမှ ကျန်ဖေးယွီနဲ့ ပိုင်ရှောင်ရှန်တို့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့သည်။

ကျန်ဖေးယွီ၏ အာရုံစူးစိုက်ခံရမှုကို အနည်းငယ် ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သော ပိုင်ရှောင်ရှန်သည် ဖန်းချူဆီက တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ဖန်းချူ ဖုန်းကို အေးအေးဆေးဆေး ဖယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း။ 

"တောင်းပန်ပါတယ် ဒီည မင်းတို့နဲ့ ညစာ မစားနိုင်တော့ဘူး ငါ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်ထားပြီ"

ပိုင်ရှောင်ရှန် ချက်ချင်း သူ့ကို အတင်းအဖျင်း အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ 

"Dateမလား?"

ကျန်ဖေးယွီကလည်း ဖန်းချူကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"ချစ်သူကောင်လေး" 

မှန်ပါသည်။ ဖန်းချူဟာ သူ့ရဲ့လိင်စိတ်ခံယူချက်ကို ဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါဘူး။ သူသည် ချစ်သူကောင်လေးနှင့်သာ ချိန်းတွေ့ကြမည်ကို အားလုံးသိကြပြီး နောက်ပြောင်သည့် အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှန်က ရယ်လျက် : "ရည်းစားသစ်လား ချစ်သူဟောင်းလား?"

ဤမေးခွန်းက ဖန်းချူကို ခဏလောက် စဉ်းစားစေခဲ့သည်။ "ရည်းစားဟောင်း" လား? ကွဲသွားကြပြီ။ "ရည်းစားအသစ်" လား? သူ့ကို ပြန်မလိုက်နိုင်သေးဘူးလေ။ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ သူ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ 

"အသစ်လည်းမဟုတ် အဟောင်းမဟုတ်ဘူး ဆိုပါတော့" 

ပိုင်ရှောင်ရှန်နဲ့ ကျန်ဖေးယွီ : "..."

ဖန်းချူသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် လက်ထပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးကာ: "ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ...ငါ အောင်မြင်ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ် ဟားဟားဟား!"

ပိုင်ရှောင်ရှန်နဲ့ ကျန်ဖေးယွီ : "..."

ဝမ်ထောင်းက သူ့အနီးနားတွင် အိမ်စာလုပ်ရင်း ဖန်းချူ၏ ရယ်သံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ကလေးအသံက တစ်ဆက်တည်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ 

"ဦးဦးဖန်းချူ... နိုးထပါတော့!"

ဖန်းချူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး :"ငါ လုံးဝ သတိရှိနေတယ်!"

ဝမ်ဖုန်း မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်နေစဥ် ဖန်းချူက ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာ မြင်လိုက်ရ၏။ 

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ဝမ်ထောင်းက ဖန်းချူအတွက် ဝင်ပြောပေးသည်။  

"ဦးလေးဖန်းချူက ချမ်းသာတဲ့မိသားစုမှာ လက်ထပ်ပြီး ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တော့မယ်တဲ့"

ဝမ်ဖုန်း : "..."

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ဖုန်းက ရယ်မောကာ လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။ 

"ထောင်းထောင်း အပေါ်ထပ်တက်ပြီး မင်းအမေအတွက် ထမင်း ယူသွားပေးလိုက်... ကလေးတွေက ပေါက်ကရတွေ မပြောသင့်ဘူး" 

ဝမ်းထောင်း : "???" သားဘယ်မှာ ပေါက်ကရတွေ ပြောလို့လဲ

သို့သော် နာခံမှုရှိသော ကလေးဖြစ်သောကြောင့် အစားအသောက်များ ပို့ဆောင်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်သွားသည်။ 

ကလေးအပေါ်ထပ် တက်သွားတာမြင်တော့ ဝမ်ဖုန်း ဖန်းချူဘက်လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

"မင်း ချိန်းတွေ့မှာလား မင်း အရင်ရည်းစားနဲ့ လမ်းခွဲသွားတာ မကြာသေးဘူး... မင်းဘယ်တော့မှ အခြေချပြီး မှန်ကန်တဲ့ဆက်ဆံရေး ထားမှာလဲ ယောက်ျားတွေကို သဘောကျတာကောင်းပေမယ့် အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ မင်းနဲ့အခြေချဖို့ ယုံကြည်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့လိုသေးတာမလား"

ဖန်းချူ ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

"စိတ်ချပါ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သေချာပေါက် အတည်... စိတ်ချ"

ယွိစစ်ကျဲကို ထိန်းနိုင်ရင် တခြားသူကို ကြည့်နေရဦးမှာလား။ သူ့ထက် ပိုချမ်းသာပြီး ပိုချောတဲ့သူကို ရှာဖို့ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။ 

ဖန်းချူရဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ဖုန်း သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

"သွားလေ သွား...ငါ မင်းကို ညစာစားဖို့ မခေါ်ထားတော့ဘူး" 

ဖန်းချူ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း ယွိစစ်ကျဲကို ညစာစားဖို့ ဘယ်ခေါ်သွားရမလဲ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ အီတလီ အမြောက်၏ ခံတပ် အရိပ်အောက်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော နေ့၏ အရိပ်ကနေ ယခုမှ လွတ်မြောက်လာသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

"ခေါက်ဆွဲဆိုရင်ရော?" 

ဒါကို စဉ်းစားရင်း ရီစရာ အပြုံးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ် ပေါက်သွားပေမယ့် မလှမ်းမကမ်း တံခါးဝဆီ လှမ်းကြည့်မိလိုက်ချိန် သူ့နောက်ကွယ်ကနေ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခိုက် ဝမ်ထောင်းသည် စားစရာများ ပြန့်ကျဲနေသည့် ဒုတိယထပ် လှေကားမှာ ထိုင်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေ၏။ 

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်မှုက ဝမ်ဖုန်း၏အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး။

“မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သတိမထားရတာလဲ…”

ဝမ်ထောငိးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်း လှည့်လာသည်။ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖန်းချူ ရုတ်တရက် ကျောရိုးအောက်က အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အပြင်ထွက်တော့မည့် ခြေလှမ်းများလည်း ရပ်သွား၏။ 

ဝမ်ဖုန်းကလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်နှင့် သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး ရှေ့ကို ပြေးတက်သွားသည်။ ကျန်ဖေးယွီ၊ ပိုင်ရှောင်ရှန်တို့လည်း နောက်မှ အနီးကပ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ထောင်းကြည့်နေရာအတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လှေကားထစ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းတွင် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရ​ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အာကာသတစ်ခုလုံးသည် သေမင်းတမန် ရောက်လာသည့်အလား တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်အနည်းငယ်ပင် ကြာသွား၏။ 

ပိုင်ရှောင်ရှန် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ပြန်လှည့်ကာ သူမမျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ထားရင်း အော့အန်ပစ်သည်။ 

ကျန်ဖေးယွီလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားလွန်းလို့ လှုပ်တောင် မလှုပ်ရှားနိုင်​တော့။

ဖန်းချူ သူ့ရှေ့က အရာအားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ 

ဝမ်ဖုန်းဆိုလျှင် တုံ့ပြန်မှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အသက်လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသားသည် မျက်လုံးများ သွေးယိုစီးမတတ် နီရဲလာကာ နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးပစ်လိုက်တာကြောင့် လက်မောင်းက အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသည်။

ချွေးယွိရှီး သေသွားပြီ။ 

သူမသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး လည်ချောင်းအလှီးခံရကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးများစီးကျနေကာ မျက်လုံးများ ပွင့်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ သေဆုံးမှုအပေါ် စိတ်မအေးချမ်းနိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။ 

ရုတ်တရက် ဝမ်ဖုန်းက သူ့သားကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ရင်ဘတ်နဲ့ အတင်းဖိကာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ​အော်ပြောလိုက်သည်။ 

"မကြည့်နဲ့" 

ထိုခဏတွင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ သန်မာသော အမျိုးသားမှာ သိသိသာသာ အသက်ကြီးသွားသလိုပင်။ 

ဖန်းချူ ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းကာ တဖြည်းဖြည်း အာရုံများ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

သူ အပျော်စီးသင်္ဘော အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံဖူးပြီးနောက် သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု သိသိသာသာ တိုးတက်လာပါ​ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဒီထက် ဆယ်ဆ ပိုကြောက်စရာကောင်းပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ဖူးသည်လေ။ ဒါကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ဝမ်းနည်းနေသေးပေမယ့် အဆင်မပြေမှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အခန်းတွင်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေဆဲပါ။

ချွေးယွိရှီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ခြမ်းနစ်မြှုပ်လျက် ရှိသည်။ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ စွန်းထင်းနေသော်လည်း အဝတ်အစားမှာ သန့်ရှင်းနေပြီး လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှလွဲ၍ အခြားဘာဒဏ်ရာမှ မရရှိခဲ့ပေ။ အခန်းသည် ဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အံဆွဲများမှ ပစ္စည်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားသည်။ ပဏာမလေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ ဖောက်ထွင်းမှုနှင့် လူသတ်မှု ဖြစ်ပုံရသည်။

ဖန်းချူ သူ့ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး 110 ကို စတင်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ကျန်ဖေးယွီ ကြောင်တက်တက် ဖြစ်​နေပြီး ထိုးအန်ထားတဲ့ ပိုင်ရှောင်ရှန်၏ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူလည်း ကြောက်လန့်ပြီး ဝမ်းနည်းနေပေမယ့် သူကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြသခဲ့နေသေးသည်။ ကျော်တက်သွားကာ ပိုင်ရှောင်ရှန်၏ ယိမ်းနွဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ကူပေးလိုက်သည်။ 

"ငါ မင်းကို အောက်ထပ်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ပိုင်ရှောင်ရှန်က မိန်းကလေးပဲလေ။ ဒီလို သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အတွက် အတော်လေး ထိတ်လန့်နေသည်။ သူမကို ကျန်ဖေးယွီ မကူညီတော့ရင် လှုပ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်။ 

"အစ်မယွိရှီး.... အစ်မယွိရှီး..."

သူမ၏ လေသံမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာ အပြည့်ရှိသည်။

လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ပြင်းထန်လာသည်။

ဖန်းချူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဝမ်ဖုန်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ 

"အစ်ကိုဖုန်း... ထောင်းထောင်းကို အောက်ထပ် အရင်​ခေါ်သွားရအောင်" 

သူတို့က အရွယ်ရောက်ပြီးသော်လည်း ဝမ်ထောင်းက ငယ်သေးသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆိုးရွားလှသော သေဆုံးမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး စိတ်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားဖွယ်ရှိသည်။ သူဒီမှာနေဖို့ မသင့်တော်ချေ။ 

ဝမ်ဖုန်း ကောင်းကင်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လေသည်။ 

"ကောင်းပြီ" 

ဖန်းချူ လက်ဆန့်တန်းပြီး ဝမ်ထောင်းလက်ကို ကိုင်ကာ သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဦးနဲ့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းရအောင် ဟုတ်ပြီလား?"

ကောင်လေး၏ မျက်နှာသည် သေမင်းတမန်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ မှိတ်ထားသလိုမျိုး သူ့မျက်လုံးများက လစ်လပ်နေသေးသည်။ ရုပ်သေးရုပ်ကဲ့သို့ပင် ဖန်းချူ အောက်ထပ်သို့ ပို့ဆောင်ရာနောက် လိုက်ပါလာ၏။ 

မကြာသေးမီက ကောင်လေး၏ ရက်စက်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာကို သတိရလိုက်တဲ့အခါ ဖန်းချူနှာခေါင်းမှာ ချဥ်စူးလာတော့သည်။

သူသည် ချွေးယွိရှီးနှင့် အထူး မရင်းနှီးသော်လည်း ဤနေရာတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် စားဖူးသည်။ ချွေးယွိရှီးဟာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ထက်မြက်ကာ အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ ဖန်းချူလာတိုင်း သူမက သူအကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများကို စဉ်းစား​ပေးပြီး သူမအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ 

ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူမသေသွားပြီ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာတော့ မည်းမှောင်နေပြီး အလင်းရောင် တစ်ချက်မှ မမြင်နိုင်ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း သူတို့၏ လေးလံသော အသက်ရှုသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

အချိန်အတော်ကြာသွားသည်။

ကျန်ဖေးယွီသည် ပိုင်ရှောင်ရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ဖုန်းကို တိုးတိုးလေး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ 

"အစ်ကိုဖုန်း... ရှောင်ရှန်ရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး သူ့ကို အိမ်အရင် ​ပြန်ပို့ပေးလိုက်တော့မယ်.."

ဝမ်ဖုန်း ထိုသို့သော ကိစ္စများအတွက် စိတ်မ၀င်စား​တော့ပါ။ သူက အလိုလို ပြုံးပြနေပုံရပေမယ့် အသက်မပါခဲ့။ သူ့အသံက နိမ့်ပြီး ဆူညံနေကာ သူ့အမူအရာကလည်း နာကျင်နေမှန်း သိသာသည်။ 

"ဟုတ်လား... မင်း သူ့ကို အိမ်အရင် ပြန်ခေါ်သွားသင့်တာလား..."

ပိုင်ရှောင်ရှန်ဟာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖန်းချူလည်း မြင်​နေရပြီး သူမသည် မည်သည့်အချိန်၌မဆို မေ့လဲသွားမည့်ပုံပေါ်သည်။ 

"မင်း သူ့ကို အိမ်အရင် ခေါ်သွားပေးလိုက်... ငါနေခဲ့မယ်"

ကျန်ဖေးယွီ ဖန်းချူကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ဖုန်းနှင့် သူ့သားတို့သည် ဤအခြေအနေတွင် အလိုအပ်ဆုံး အကူအညီက သူတို့ဖြစ်သောကြောင့် သူနေသင့်သည်ဟု ခံစားမိပါသည်။ ဒါပေမယ့် ပိုင်ရှောင်ရှန်ရဲ့ အခြေအနေက နေနေဖို့ မသင့်တော်တော့ပါဘူး။ သူမက မကူညီနိုင်သလို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တာကြောင့် သူလည်း အကျပ်ရိုက်နေရသည်။ ယခု ဖန်းချူ၏ စကားများက သူ့ကို သိသိသာသာ စိတ်ချစေခဲ့သည်။

သူ ပိုင်ရှောင်ရှန်ကို အိမ်အရင်ခေါ်သွားပြီးမှ ပြန်လာလို့ရသည်။ 

"ပြန်ကြရအောင်" 

ပြောပြီး ပိုင်ရှောင်ရှန်ကို ကူညီပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အမူအရာက ခဏတာ မှိန်းနေပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာသည်။

"ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းပါတယ်...."

ပထမထပ်က စားပွဲတွေ အများကြီးရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ပါ။ သူတို့သည် အတွင်းအကျဆုံး စားပွဲ၌ ထိုင်နေကြပြီး ယခု ထွက်ရန် စားပွဲနှစ်တန်းကို ပတ်ကာ လမ်းလျှောက်သွားရမည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျန်ဖေးယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နင်းမိသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး ဆွံ့အသွား၏။

"........"

ပိုင်ရှောင်ရှန် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်သည်- 

"အားးးးး!"

ဖန်းချူနဲ့ ဝမ်ဖုန်းတို့ ပြေးထွက်လာသောအခါ သွေးစွန်းနေသော မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ဝင်လာတုန်းက ဒီဓား မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတာကို သေချာပေါက် သိလိုက်သည်။ အခု တစ်ခုခုက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရက်စက်စွာ ကြွေးကြော်နေသလိုမျိုး ရုတ်တရက် အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့သည်။ 

ဖန်းချူ : "....."

ကျန်ဖေးယွီ ရုတ်တရက် ရှေ့ကို အမြန်ပြေးထွက်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သော်လည်း တံခါးက ဂဟေဆော်ထားသကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်လာပေ။

ထိုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။

ဖန်းချူလည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

သွေးစွန်းနေသော မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လည်ချောင်းကို လှီးဖြတ်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အသေမဖြောင့်ခြင်း။ ဖွင့်မရသော တံခါး။

တစ္ဆေ!

ဤစကားလုံးသည် ရင်းနှီးလွန်းလှသော်လည်း ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် မတွေးမိဘဲ ယခုတော့ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး သူတို့နှလုံးသားထဲက အနက်ရှိုင်းဆုံး အကြောက်တရားများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါ်ထွက်လာ​စေသည်။

ဝမ်ဖုန်း သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။ 

"နောက်​ဖေးတံခါး…"

သူက အနောက်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်နှင့် ဖန်းချူနှင့် ကျန်ဖေးယွီတို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်လာခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။ နောက်ဖေးတံခါးကိုလည်း ခိုင်မြဲစွာပိတ်ထား၍ ဖွင့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ 

သူတို့မျက်နှာများ ပို၍ မည်းမှောင်လာတော့သည်။ ပိုင်ရှောင်ရှန်ဆို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

ဖန်းချူခမျာ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရပြီး ထိုမျှလောက် ကံမကောင်း​တော့ဘူးဟု တွေးမိလာသည်။ 

ကျန်ဖေးယွီလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ အပေါ်ထပ်က ချွေးယွိရှီး၏ အလောင်းကို တွေးပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်သော ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသည်။ သူသည် သရဲတစ္ဆေနှင့် အမှောင်ကို ကြောက်ရွံ့လာကာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွား၏။

ဝမ်ဖုန်း အမူအရာပြောင်းသွားပြီး အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်" 

သူသည် ဤကဲ့သို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသော်လည်း အသည်းကွဲပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲရဆုံးသူ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးနှင့် အခြားသူများ၏ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရန် ဖြစ်ကြောင်း အသိတရား ရှိသေး၏။ 

ကျန်ဖေးယွီ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ပြတင်းပေါက်သည် ပါးလွှာသော မှန်အလွှာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မဖွင့်နိုင်ရင်တောင် ရိုက်ခွဲနိုင်သေးသည်လေ။ 

ရိုးရိုး မှန်ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။ ဝမ်ဖုန်း အဲဒါကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဖွင့်မရတာကို လန့်မသွားပါ။ ထို့နောက် ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားကာ သတ္တုကုလားထိုင်ကို ကောက်ယူပြီး အစွမ်းရှိသမျှ ဖြိုချပစ်လိုက်သည်။

ဝုန်း!

သူလုပ်လိုက်သည်နှင့် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ မြင့်မားသောထိပ်က ပန်းအိုးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာကာ နဖူးကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည် ။

ခွမ်း! 

ပန်းအိုးနှင့် ပြတင်းပေါက်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ကွဲအက်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းနဖူးပေါ်မှ သွေးများ စီးကျလာတဲ့အခါ ကျန်ဖေးယွီ ကြောက်လန့်တကြား ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်၏။

ဖန်းချူ၏ သူငယ်အိမ်များလည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းအိုးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကျုံ့သွားကြသည်။

ဝမ်ဖုန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သူတို့အားလုံး မြင်နေရသည်။ သူက အင်အားအတော်အတန် သုံးပေမယ့် ပြတင်းပေါက် ဘောင်ထိပ်ကို တကယ်မထိမိတဲ့အတွက် ပန်းအိုးက ပြုတ်ကျမသွားသင့်ပါဘူး။ သို့တိုင် လဲကျသွားပြီး ဝမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သေးသည်။

မမြင်ရတဲ့လက်က သူတို့ထွက်သွားမှာကို တားဆီးနေသလိုပါပဲ။

ဤသဘောပေါက်မှုက သူတို့၏ အကြောက်တရားကို ပိုမိုဆိုးရွားလာစေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ပန်းအိုးက မကြီးတာကြောင့် ပြတ်ရှမှု အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကြောက်စရာလို့ ထင်ရပေမယ့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် မခံရခဲ့။ သို့သော် ပြတင်းပေါက်ကတော့ ကွဲသွားခဲ့ပါသည်။

ဝမ်ဖုန်း သူ့နဖူးမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ ကြည့်ပြီးတာနဲ့ တခြားလူတွေနဲ့ စိုးရိမ်တဲ့ အကြည့်တွေချင်း ဖလှယ်လိုက်၏။ 

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

စားသောက်ဆိုင်ငယ်သည် ရုပ်ရှင်စတူဒီယိုဧရိယာရှိ လမ်းတစ်လမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ အမှန်ပင် ညဘက်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသော်လည်း အနည်းဆုံး လမ်းမီးများ မြင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်ရှိ လူနေအဆောက်အအုံများတွင်လည်း မီးများ လင်း​နေသင့်သည်။ ယခုမူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းသည် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုလို လုံးလုံးလျားလျား ဗလာကျင်းနေသည်။ အမှောင်ထုကြီးက သားကောင်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့စိတ်ထဲမှာ မလိုလားအပ်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

သူတို့ ဒီကနေ တကယ်ထွက်နိုင်ပါ့မလား။

မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဝမ်ဖုန်း နောက်ဆုံးတော့ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ပုံရသည်။ သူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဖန်းချူဘက် လှည့်လာ၏။ 

"ထောင်းထောင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးထား... ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်"

ဖန်းချူ :“ငါတို့ မစောင့်သင့်ဘူးလား…”

ဝမ်ဖုန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် အနက်ရောင် ဒုတိယထပ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ :"ဒီမှာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် ငါတို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ငါ အပြင်ထွက်ပြီးရင် မင်းတို့ကို အပြင်ကနေ ခေါ်လိုက်မယ်... မင်းက ထောင်းထောင်းကို ခေါ်လာခဲ့... ဖေးယွီက ရှောင်ရှန်ကို ခေါ်... တကယ်လို့ ငါထွက်သွားပြီးလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်...."

စကား ဆက်မပြောတော့ပေမယ့် အဖြေကတော့ ရှင်းပါသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ် ပြတ်သားသော သဘောသဘာဝကို ဤအစ်ကိုကြီး​နေရာ၌ တစ်ဖန် ပေါ်လွင်နေပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး အခြားသူများ တုံ့ဆိုင်းနေချိန်တွင် ဇနီးဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည့် ဝမ်ဖုန်းတစ်ယောက် ယောက်ျားနှင့် ဖခင်၏ တာဝန်ကို သရုပ်ပြကာ ရှေ့ကို လှမ်းတက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များသော လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ပြန်လမ်းမဲ့ ခရီးလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ကျန်ဖေးယွီ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး စကားမပြောချင်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဖန်းချူ သူ့ကိုကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ဝမ်ဖုန်း စကားရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ပေါ် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးများထဲက ပြတ်ပြတ်သားသား အကြည့်ဖြင့် ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပုံသဏ္ဍာန်သည် အမှောင်ထုထဲ ချက်ချင်း တိမ်မြုပ်သွားကာ ပြတင်းပေါက်မှ အခြားကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်သွားတော့၏။ 

ဖန်းချူ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ။

“အစ်ကိုဖုန်း?”

ဒါပေမယ့် အဖြေမရှိခဲ့ပါဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု ​ပြန်မ​ရောက်လာသေးပေ။

ကျန်ဖေးယွီ : "အစ်ကိုဖုန်း သူ၊ သူ..."

ဖန်းချူ အေးစက်စွာဖြင့် :"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

အချိန်တွေကုန်သွားတော့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတော့ပေ။ စိတ်ဓာတ်ကျခါနီးမှာပဲ ဒုတိယထပ်က အသံတစ်ခု ထွက်လာ၏။ ၎င်းက ပြတင်းပေါက်ကနေ တစ်ခုခု ဝင်လာသလိုပါပဲ ။

ချွေးယွိရှီး သေဆုံးသည့်အခန်းမှ အသံထွက်လာခြင်းပင်။ 

လေးလံသော ခြေသံများနောက်မှ လိုက်၍ ခြေဆောင့်သံများ ထွက်လာ၏။ 

ကျန်ဖေးယွီ ရူးသွားတော့မည်။ 

ဖန်းချူသည် ဝမ်ထောင်းကို သူ့နောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ကိုဆွဲကာ ဒုတိယထပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူလည်း ကြောက်နေပေမယ့် အနားမှာ ထိုင်ပြီး သေဖို့ စောင့်မနေချင်ပေ။ 

ရှပ် ရှပ် ရှပ်...

နောက်ဆုံးတော့ တံခါးဝမှာ အရပ်မြင့်မြင့် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ အခုမှ ထွက်သွားတဲ့ ဝမ်ဖုန်းပါပဲ။ 

ပိုင်ရှောင်ရှန်၏ မျက်လုံးများ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူမ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလွန်းသဖြင့် မေ့လဲသွား​တော့သည်။ ဖန်းချူလည်း အေးခဲနေပြီး လက်ထဲက ကုလားထိုင်ကို မလျက် မတ်တပ်ရပ်နေမိသည်။ 

ဝမ်ဖုန်းမှာ သူတို့ကို ဒုတိယထပ်ကနေ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့အမူအရာက အံ့သြသွားပုံပါပဲ။ 

"အပြင်ထွက်ပြီးတာနဲ့ ဒီအခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်ထဲ ဝင်သွားတာလား..."

ကျန်ဖေးယွီမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ရီနေသဖြင့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်လို လှုပ်နေသည်။ 

ဖန်းချူကတော့ ငြိမ်သွားပါ​ပြီ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူလည်း ထိုင်ခုံပေါ်မှ လှဲချကာ မျက်ရည်များကို ထိန်းလိုက်ရသည်။ 

"ယွိစစ်ကျဲ... တောင်းပန်ပါတယ် ဒီနေ့ မင်းရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှိုက်နေရင်တောင် မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ပြီးသွားမှာမို့လို့ပဲ...."

ထိုအချိန်မှစ၍ တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားအပြောအဆိုမရှိသော ကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကာ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ ပေါ်လွင်စေသည်။ အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးလို အသံဖြင့် သူသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကာလအတန်ကြာ စွဲနေသော်လည်း ဝန်ခံလိုစိတ်မရှိသော စကားများကို ပြောလာခဲ့သည်။

"မေမေ...ကို... သရဲက သတ်လိုက်တာလား။"

စာရေးသူ၏မှတ်ချက်-

ဖန်းချူချူ : Date သွားချင်ပါတယ်။

ယွိစစ်ကျဲ : ငါ့ကို ညစာကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးတဲ့သူက ဘယ်မှာလဲ။