(28)တစ္ဆေအဆောက်အအုံ
Viewers 13k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 4) 

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar

ရွှံ့မြွေတစ္ဆေမြို့တော် (ဒုတိယပိုင်း)



Chapter (28)

တစ္ဆေအဆောက်အအုံ



နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ကောအာမုကို ခရီးထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။


အဲဒီနေရာကို မရောက်ဖူးတဲ့အတွက် ခရီးသွားအေဂျင်စီတစ်ခုက သူငယ်ချင်းကို လမ်းညွှန်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကောအာမုကို တိုက်ရိုက်လေယာဉ် မရှိတာကြောင့် သူငယ်ချင်းက ချန်တူးမှာရှိတဲ့ ရွှမ်းလျိုကို အရင်ပျံသန်းပြီးမှ ထပ်သွားရမယ်လို့ ပြောပြလေသည်။ 


သို့နှင့် ဝူရှဲ့လည်း ထိုသူငယ်ချင်အား လေယာဉ်လက်မှတ်နဲ့ ပြည်တွင်း ဟိုတယ်တွေကိုတောင် ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ဒီကနေ မထွက်ခွာနိုင်​သေးတာကြောင့် သူ့အတွက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးဖို့ သူငယ်ချင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ကြိုတင်စာရင်းသွင်းခဲ့ပါသည်။


ဒီတစ်ခါတော့ ဂူဖောက်ဖို့ သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ ကောအာမုမြို့ပြမှာ ဈေးဝယ်ထွက်သလို သွားမှာဖြစ်ကာ အချိန်ကလည်း သိပ်မကြာဘူးဆိုတော့ အနီးကပ် အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ ငွေသားတချို့သာ ယူလာခဲ့သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ စုစုပေါင်းမှ ကျောပိုးအိတ်ပြားလေးပဲ ပါလေသည်။ 


အဲဒီနေ့က ဖက်တီးလည်း ပေကျင်းကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စကိုတော့ သူ့အား မပြောပြခဲ့သလို ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အတွက် ဖက်တီးက ခြွင်းချက်မရှိပေ။ 


လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ဝမ်မန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းသည်။ အိမ်မှာ အဆင်မပြေတဲ့ ရှင်းလင်းချက်တချို့ကို ပေးခဲ့ပြီး ဆက်ဆံရေးကို ပြေလည်စေခဲ့ကာ နောက်နှစ်ရက်အကြာမှာ လေယာဉ်ပေါ် တက်ခဲ့လိုက်သည်။ 


ဝူရှဲ့ တစ်လမ်းလုံး အိပ်ပျော်​နေပြီး ချန်တူးက ရွှမ်းလျိုကိုရောက်တဲ့အထိ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ကောအာမုကို လေယာဉ်စီးချိန်မှာ နာရီအနည်းငယ်ပဲ ကြာတော့ လေယာဉ်ပေါ်မှာလည်း ထိုအကြောင်းအရာတွေကိုပဲ တွေးနေခဲ့၏။ အဲဒီည ရှစ်နာရီလောက်မှာ ကုန်းမြင့်အင်းလို့ ခေါ်တဲ့ ကောအာမုမြို့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။


၎င်းက ဒဏ္ဍာရီလာ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ကောအာမုသည် တိဗက်ဘာသာစကားအရ "မြစ်များထူထပ်သောနေရာ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤနေရာသို့ ပျံသန်းသည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နံရံတွေလို ဖြစ်နေတာကိုသာ မြင်နေရတယ်လို့ ဆိုရသော်လည်း ထိုမြို့ကို အမည်ပေးသောအခါတွင် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်လာကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ 


"ချင်းဟိုင်-အဝေးပြေးလမ်းမ၏ဖခင် ဗိုလ်ချုပ် မုရှန်းကျုံး" သည် ချင်းဟိုင် အဝေးပြေးလမ်း ဖောက်လုပ်ရေး တပ်သားများ၏ တဲများကို ဤနေရာ၌ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ လေယာဉ်ပေါ်တွင် ဖတ်ရသည့် အချက်အလက်များက ထိုအချိန်ကစ၍ ဤမြို့ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ 


မြို့၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ ၎င်း၏အစောပိုင်း နှစ်များတွင် အလွန်ချမ်းသာလာခဲ့ပါသည်။ ယခုအခါတွင် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အစားထိုးလာရာ တစ်မြို့လုံး အရှက်ရဖွယ် အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့ရသည်။


လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းပြီးတဲ့ နောက်မှာ အမြင့်ဖျားနာတဲ့ အကျင့်ကြောင့် လေဆိပ်အထွက်မှာ နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့်လောက် မူးလဲသွားသေးသည်။ ဒါက ချင်လင်တောင်မှာ ရှိတုန်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု သတိမေ့မြောတဲ့ ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ကွဲကွာသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှုခင်းတွေအားလုံး ဟိုဘက်ဒီဘက် ပတ်ပြေးနေသလို ရုတ်တရက် မူးဝေက အမြင်အာရုံတွေ မည်းမှောင်သွားပြီးတော့ အိပ်လိုက်ရလေခြင်းပင်။ 


ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နှစ်စက္ကန့် ၃ စက္ကန့်ကြာပြီးနောက် ချက်ချင်း နိုးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုရှက်စရာကောင်းတာကတော့ ဆေးဝယ်နေတော့မှ သူ့ခမျာ ချင်းဟိုင်း-တိဗက်ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရ​ခြင်းပါပဲ။ သူသည် တရုတ်ပြည်ရဲ့ ပထဝီဝင် အနေအထားနဲ့လည်း မရင်းနှီးပေ။ ကောအာမုက ချင်းဟိုင်-တိဘက်ကုန်းပြင်မြင့်မှာ ရှိနေမှန်းတောင် မသိထားချေ။ ဆေးရောင်းသူက သူ့အား လေယာဉ်မှားသွားသည်ဟုပင် ထင်ခဲ့သည်။


လမ်းဘေး တိဗက်လက်ဖက်ရည် ဆိုင်တွင် ယွမ်၅၀ တိဗက်လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်တစ်လုံး သောက်လိုက်သည်။ ဆေးသောက်ပြီးနောက် သူငယ်ချင်း စီစဉ်ပေးသည့် ဟိုတယ်သို့ သွားသည်။ ခေါင်းကိုက်နေတဲ့ ဝေဒနာကို လျစ်လျူရှုကာ လမ်းမှာမရပ်ဘဲ တက္ကစီပေါ်သို့ တက်၍ လိပ်စာထုတ်ပြီး ကားမောင်းသူကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ 


သို့သော် ယာဉ်မောင်းက လိပ်စာကိုကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းကာ ကားမမောင်းနိုင်သော လမ်းကျဉ်းလေးဟု ဆိုပါသည်။ ထိုနေရာသည် အိမ်ဟောင်းများနှင့် ပြည့်နေပြီး လမ်းများကလည်း အလွန်ကျဉ်းသည်။ သူက အဲဒီအနီးနားကို လိုက်ပို့နိုင်ကာ အထဲကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကို လမ်းမေးပြီး ဝင်သွားရမည်ဟု ပြောသည်။ 


ဝူရှဲ့လည်း ကားဆရာကို တတ်နိုင်သလောက် မောင်းခိုင်းလိုက်တာ ခဏကြာတော့ မြို့ဟောင်းကို ရောက်သွား၏။ ယာဉ်မောင်းက ကောအာမုမြို့သည် အသစ် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ဖြစ်ပြီး လမ်းများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ 


မြို့ဟောင်းကို အကြိမ် မရေတွက်နိုင်အောင် ချဲ့ထွင်ထားသော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် အဆင်မပြေသော နေရာ​တွေ ရှိတာကြောင့် ချန်ထားခဲ့သော ဤကဲ့သို့သော ဧရိယာ သေးသေးလေးများ ရှိ​လေသည်။ ထိုဘန်ဂလို အများစုသည် 1960 နှင့် 1970 ခုနှစ်များအတွင်း ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး တရားမဝင် အဆောက်အအုံများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝူရှဲ့လိပ်စာဟာ ထိုလမ်းကြားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်​ပေသည်။


ဝူရှဲ့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်တော့ နေဝင်ရီတရော မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မျှော်ကြည့်လိုက်တော့ အနက်ရောင် အုတ်ကြွပ်မိုးထားတဲ့ အိမ်တန်းရှည်ကြီးရဲ့ အရိပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးဟာ 1960 နဲ့ 1970 ခုနှစ်တွေတုန်းက တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပြွန်အဆောက်အဦတွေပါပဲ။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့မြို့ဟောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင် အထူးဆန်းကြယ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားရလိမ့်မည်။ 


လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် ဒီနေရာဟာ ခရိုင်လို့တောင် မခေါ်နိုင်​တော့ဘူး ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ မြို့ပြကို ချဲ့ထွင်ပြီးလို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ လမ်းဟောင်းတွေရဲ့ အပိုင်းက အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီအဆောက်အဦးတွေဟာ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုး မရှိသလို ပုံမှန်အတိုင်း မထိန်းသိမ်းထားချေ။ သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပုံရကာ မကြာခင်သေတော့မည့် အတိုင်းပင်။ မြို့ဟောင်းမှာ လူသိပ်မများဘဲ အိမ်တွေကြားက ဆံပင်ညှပ်ဆိုင် အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။ အိမ်ဟောင်းထဲက ဝါယာကြိုးဟောင်းတွေလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ 


နှစ်နာရီခန့် အပြန်ပြန် အလှန်လှန် လမ်းလျှောက်လာရင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ရှိ အစ်မကြီးက သူခိုးမဟုတ်ဘူးဟု ထင်ကာမှ တံခါးဖွင့်ကာ ပြုံးပြသည်။ တက္ကစီသမား ပြောသည့်အတိုင်း အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်က ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။ လမ်းသွယ်များစွာမှာ တရားမဝင် အဆောက်အအုံများဖြင့် ခြားထားသည်။ 


လမ်းဆိုင်းဘုတ် မရှိသလို လူ​တွေကို မေးမြန်းတာကလည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဖြတ်သွားသော ရွှေ့ပြောင်း အလုပ်သမား အများအပြားက ခေါင်းယမ်းတာသာ လုပ်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်ကို မသိကြပေ။


လိပ်စာ ရှာတွေ့ပေမယ့် နေရာရှာမတွေ့တာက ဒါပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာပါပဲ။ လမ်းလျှောက်ရင်း ခါးခါးသီးသီး ပြုံး၍ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်ဟု တွေးနေမိသည်။ ခေါင်းမူးနေတဲ့ အချိန်မှာ အဝါရောင် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်က နောက်ကနေ ရောက်လာပြီး တက်ချင်လားလို့ မေးလာသည်။ သူလည်း လမ်းလျှောက်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီမလို့ ထိုင်ပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။


ကားမောင်းသူမှာ ဟန်လူမျိုးဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းနှစ်များတွင် တောင်ပိုင်းမှ ကောအာမုသို့ ဆင်းလာဖွယ်ရှိသည်။ သူ့တွင် တောင်ပိုင်းလေယူလေသိမ်းရှိပြီး စကားများစွာ ပြောတတ်ကြောင်း တွေ့သိရသည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်းကျန်းစုမှဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးအမည်မှာ ယန် ဖြစ်သည်။ နာမည်ကြီးပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို အားယန်လို့ ခေါ်ကြ၏။ 


သူဒီမှာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ် စီးလာတာ ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ဝူရှဲ့ကို ဘယ်သွားချင်လဲလို့ မေးရင်း သူက အဆင့်မြင့်၊ အနိမ့်ဆုံး၊ ဟန်၊ တိဗက်နဲ့ ဝီဂါ ကောင်မလေးတွေ အကုန်လုံးကို သိတယ်လို့လည်း ဆိုလာသည်။ တစ်အုပ်လုံးကို 20% လျှော့ပေးမယ်လို့ ဝူရှဲ့အား ဈေးဗန်းခင်းလေသည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ကောအာမုမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ နေရာတွေ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် ကောအာမုရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှုခင်းကောင်းတွေရှိတာကြောင့် အားလုံးနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်၏။ 


ဝူရှဲ့လည်း 'မင်းအဖေက မင်းကို နောက်ထပ်စာလုံးသုံးလုံးပေးရင် မင်းရဲ့နာမည်ကို ဟန်ယွမ်းရှောင်လို့ ပြောင်းရမယ်' လို့ တွေးပြီး စိတ်ထဲမှ ရယ်လိုက်သည်။ သူက ဒီမှာ နှစ်အတော်ကြာပြီမို့ လမ်းကြား အများစုကို အလွတ်ရနေပြီ။ နောက်ထပ်မေးခွန်း နည်းနည်း ထပ်မေးလိုက်ရင် သူ့ပါးစပ်က တစ်ခုခုတော့ သင်ယူလို့ရလောက်သည်။ 


ဒါနဲ့ လိပ်စာပြပြီး အဲဒီနေရာကို သိလားလို့ မေးလိုက်သည်။ အစတုန်းကတော့ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိပေမယ့် ပြောပြီးတာနဲ့ ဟန်ယွမ်းရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူသိကြောင်းပြောကာ မောင်းထွက်လာ၏။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အလွန်ဝေးလံတဲ့ လမ်းမကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ 


လမ်းနှစ်ဘက်ခြမ်းမှာ အိမ်ဟောင်းတွေရှိပြီး လမ်းမီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ မရှိသလောက်ပင်။ သူကားကို ရပ်လိုက်တာနဲ့ ပြန်ပေးဆွဲခံရတော့မလို အရမ်းထိတ်လန့်သွားသည်။ သူက ဝူရှဲ့ကို လှည့်ပြုံး​ပြပြီး ရှာနေတဲ့နေရာကို ရောက်ပြီလို့ ပြောလိုက်သည်။ 


ဝူရှဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဟင်းလင်းပြင်ပါရှိတဲ့ သုံးထပ်တိုက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လမ်းမီးရောင် အောက်မှာတောင် အဆောက်အဦးက မည်းမှောင်နေ၏။ အပြင်ဘက် နံရံတွေကိုသာ မြင်ရကာ အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပုံရသည်။ ဝူရှဲ့ခမျာ တစ်အိမ်လုံး တစ္ဆေသရဲတွေ နေတာလားဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။


အံသြသွားပြီး ယာဉ်မောင်းကို ဒီနေရာက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲလို့ မေးလိုက်သည်။ ၎င်းက ဒီနေရာဟာ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်ရဲ့ ဆေးရုံဆေးခန်း ဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။  



Prev Next