(5)တောင်တက်ခရီးစဥ်
Viewers 13k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 6) 

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar



Chapter (5)

တောင်တက်ခရီးစဥ်



ဖန်းမာသားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး။ 


“ဒီအကြောင်း ပြောရရင် စိတ်ဓာတ်ကျလာသလိုတောင် ခံစားရတယ်... ကျွန်တော့်အဖေ လက်ထဲမှာ သံအပိုင်းအစ တစ်ခုရှိတယ် သူကအဲဒါကို ရတနာတစ်ခုလို ဝှက်ထားတာ... တောင်ပေါ်ကနေ ကောက်ရတယ်လို့လည်း ပြောတယ်... ရောင်းလို့ရမလားလို့ မေးဖို့ ခရိုင်ကို သွားခိုင်းဖူးတယ် အဲဒါက ပိုက်ဆံတော်တော် ရမှာလေ... အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ ရူးနေပြီလို့တောင် ထင်ခဲ့တာ ဝယ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် စျေးကလည်း မမြင့်ဘူး အဖေက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရောင်းမလို့ဟာကို ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်လိုက်တယ်လေ... ပြီးတော့ အဲချောက်ထဲ လျှောက်သွားနေခဲ့တာ... အခုတော့ ကျွန်တော်ကပဲ ခဏခဏ ဝယ်လက်တွေရဲ့ နှောင့်ယှက်တာကို ခံနေရတာ..."


ဝူရှဲ့ မျက်နှာသေကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာသေဘက်ကလည်း အဓိ​ပ္ပာယ်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ကြည့်လာခဲ့ငည်။ အဖိုးအိုက သူတို့ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ချိန်းထားတာကို ဖျက်လိုက်သလိုပဲ။ ဒါ သူ့ရဲ့အဝေးက တူလေးကို ရှောင်ဖို့လား။ သံတုံး။ အဘိုးကြီးမှာလည်း မျက်နှာသေရဲ့ အိပ်ရာအောက်မှာ တွေ့တဲ့ ပစ္စည်းလို သံတုံး ရှိနေတာလား။


အားကွေ့က ရယ်မောရင်း တစ်ဖက်မှာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။ 


"မင်းအဖေဆီက တိတ်တိတ်လေး ခိုးလို့မရဘူးလား.... ပိုက်ဆံနဲ့ ပြောင်းလိုက်ရင် မင်းရမှာပဲလေ.... နောင်မှာ အစိုးရက လာသိမ်းသွားရင် မင်းလည်း တစ်ပြားမှ မရတော့ဘဲ နေမှာနော်"


သားဖြစ်သူက “မရောင်းချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... တစ်ခါတုန်းက သူ ဒေါသမထွက်အောင် လွှင့်ပစ်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ဖွက်ထားလိုက်တော့တာပဲ... အခုထိကို ရှာမတွေ့ဘူး ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် ပါးရိုက်ချင်နေပြီ ဒါပေမယ့် အဲ့သံတုံးက တကယ်တန်ဖိုးရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူးဆိုရင် ကောင်းကင်က ရွှေဥတစ်လုံးလို့တောင် ထင်မိသွားလိမ့်မယ်... ရောင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော်သား ကျောင်းတက်ရမှာ အတွက် သိပ်စိတ်မပူစရာ မလိုတော့ဘူး"


ဒီသားလေးက ဒေါသကြီးပြီး အဘိုးကြီးနဲ့လည်း နည်းနည်း အဆင်မပြေပုံပေါ်ပေမယ့် မိသားစုက တကယ့်ကို အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာကို မြင်နေရ၏။ ဝူရှဲ့တို့လည်း ဒီလိုအိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရချေ။ ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာသေက ရုတ်တရက် ဝင်မေး​လေသည်။ 


"မင်းအဖေက အဲ့ပစ္စည်းကို ဖွက်လိုက်တာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကလား"


ဖန်းမာသားက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရုတ်တရက် ပြန်မေးလာ၏။ 


"ဟေး မင်းကဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"


မျက်နှာသေ ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဝူရှဲ့ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး။ 


"မင်းအဖေက သူ့ပစ္စည်းတွေကို တောင်တွေပေါ်မှာ ဝှက်ထားခဲ့တာဖြစ်မယ်.... အဘိုးကြီးက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်တော့ အဲဒါကို ခဏခဏ သွားစစ်ဆေးကြည့်နေတာ... အဲဒါကြောင့် မင်းအဖေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေရတာ ဖြစ်မယ်"


ဒါကိုကြားတော့ သူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ထိုအခိုက် အားကွေ့ကလည်း ဝင်ပြောလာသည်။ 


"ဒါဆို မင်းအဖေက ဒီကိစ္စကို တကယ်စိတ်ဝင်စားနေပြီပဲ.... မင်း သူ့ကို ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ် မင်းတကယ်ခိုးရင် မင်းအဖေ မင်းကို ပစ်သတ်လိမ့်မယ်... မင်းမလုပ်နိုင်ဘူးမလား"


“အဲဒါက ကျွန်​တော့်အဖေက ဒေါသကြီးလို့ သူနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ စိတ်မဝင်စားလို့ အဆင်မပြေရင်လည်း မေ့ထားလိုက်.... ကျွန်တော့်အဝေးက ဆွေမျိုးတွေက တကယ်ကို ဒေါသထွက်လာမှာ ကြောက်ရတယ်။ သူ့စရိုက်အတိုင်းဆို ကျွန်တော်တို့ပိုက်ဆံ ဆုံးရှုံးရရင် မိသားစုကလည်း အနာဂတ်မှာ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး”


ဖန်းမာ ပြန်လာတာကို စောင့်ရင်း စကားစမြည်ပြောရင်း သူ့သားက သူ့​အဖေအကြောင်း အများကြီး ပြောပြလေသည်။ သူ့စကားတွေကနေတစ်ဆင့် ဝူရှဲ့လည်း ထိုအဘိုးကြီးအကြောင်း နားလည်လာစေ၏။ 


ဖန်းမာသည် ဤမြေပေါ်တွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်လာခဲ့သည့် ဒေသခံ မုဆိုးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ အများစုသည် နည်းပါးသော ကာလများတွင်သာ အမဲလိုက်ကြပြီး ယာခင်းထဲ အလုပ်သွားလုပ်ကြသည်။ မိန်းကလေးတွေလည်း တခြားနေရာတွေမှာ အိမ်ထောင်ကျ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ခရီးသွား လုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး အခြေအနေ ပြောင်းလဲလာပြန်သည်။


ပြောရလျှင် ဖန်းမာသည် ဒေသတွင်းရှိ ကျော်ကြားသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ၎င်းသည် ကျွမ်းကျင်မှုရှိပြီး ပေါ်လစီများကို လှေကားထစ်တစ်ရာ အတွင်း ပစ်သတ်နိုင်ကာ သွက်လက်ပြီး သစ်ပင်တက်ရာတွင်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ 


ယခင်က ဖန်းမာသည် ပွဲတော်များတွင် လူကြိုက်များသော အသားများ ဖြစ်သော တောဝက်ကို အမဲလိုက်ရန် လူတိုင်းက အားကိုးခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးလာကာ သူကလည်း အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ အခြားသူများ၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နည်းနည်းတော့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းနဲ့ ခေါင်းမာတတ်ကာ နောက်ပိုင်းမှာ ကလေးတွေနဲ့လည်း ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံတော့ပေ။ 


ဤအဘိုးကြီးမျိုးသည် ဂန္တဝင်စံနမူနာဖြစ်ပုံရပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အနည်းငယ်ကို ဝူရှဲ့လည်း တွေ့ဖူးပါသည်။ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူမှာ တပ်နီဟောင်း စစ်သားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည် ကမ္ဘာကြီး၏ ယိုယွင်းပျက်စီးမှု အကြောင်းကို မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိကာ ဝူရှဲ့တို့ကဲ့သို့ မသိနားမလည်သော လူငယ်များနှင့် ပေါင်းသင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခရောက်စေတဲ့ ထုံးစံပါပဲ။ ပြန်တွေးကြည့်တော့ လူ​ကြီးတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး စွမ်းရည်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ပါပဲ။


စကားစမြည်ပြောရင်း နေ့ခင်းအထိ အဘိုးကြီးအိမ်မှာ မိုက်မဲစွာ စောင့်ခဲ့ပေမယ့် အဘိုးကြီးက ပြန်မလာသေးပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ တစ်ခုခုဖြစ်လာမှာကို ကြောက်ပြီး တစ်ဖက်မှာလည်း စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ အရမ်းကြာနေပြီ။ 


ဖန်းမာရဲ့သားက အရမ်းရှက်သွားပြီး လိုက်ရှာမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ သူကပါ သူပြန်မလာခဲ့ပါဘူး။ ညနေစောင်းတော့ ဝူရှဲ့တို့လည်း မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ 


အားကွေ့လည်း အလွန်အရှက်ကွဲပြီး သားအဖနှစ်ယောက်ကို အရှက်မဲ့လွန်းသည်ဟု ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ သုံးယောက်သား ပြန်လှည့်လာတဲ့အခါ ကမန်းကတမ်း လျှောက်နေတဲ့ ဖန်းမာရဲ့သားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ မျက်နှာမကောင်းတာကို မြင်တော့ အားကွေ့လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးလိုက်သည်။


“အားလိုင်မိသားစုက သားက အဖေဖန်းမညရဲ့အဝတ်တွေကို တောင်ပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်... သွေးတွေလည်း ဖုံးလွှမ်းနေတယ်တဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အခု အဝတ်အစားတွေ တွေ့တဲ့နေရာကို ရှာဖို့ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ"


"ဘယ်မှာတွေ့တာလဲ" အားကွေ့ ကမန်းကတန်း မေးသည်။


“ကျွဲခေါင်းတောင်ကြားမှာ... အားလိုင်မိသားစုရဲ့ သားက အမဲလိုက်ပြီး ပြန်လာတော့ ဖြတ်သွားရင်း တွေ့ခဲ့တာတဲ့”


"အဲ့လောက် အဝေးကြီးကိုလား?" အားကွေ့ အရမ်းအံ့သြသွား၏။


ဝူရှဲ့လည်း ဒီမှာသုံးတတ်တဲ့ နေရာနာမည်တွေကို နားမလည်တာကြောင့် ဖြတ်မေးလိုက်သည်။ 


"ဘယ်နေရာလဲ"


"ကျွဲခေါင်းတောင်​ကြားနဲ့ သိုးခြေထောက်တောင်က လမ်းလျှောက်ဖို့ တော်တော်ကြာတယ်.... မင်းတို့အရင် ပြန်သွားနှင့် ငါ သွားကြည့်ရမယ်"


ဝူရှဲ့နဲ့ မျက်နှာသေတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အဓိပ္ပာယ်ဖော်လို့မရတဲ့ ခံစားမှုက ဝူရှဲ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာ၏။ တကယ် မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်း တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ မျက်နှာသေ၏ မျက်နှာသည် နဂိုအတိုင်း တည်ငြိမ်နေပြီး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသော်လည်း ဤကိစ္စသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ကာ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။


စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီကိစ္စက ထူးဆန်းတာကြောင့် သေချာပေါက် သွားကြည့်မှ ​ဖြစ်မည်။ 



Prev Next