Chapter (22)

Chapter (22)

ရှေ့မတိုးနောက်မဆုတ် 

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တကယ် မဟုတ်ဘူး။

ဒါအမှန်မဟုတ်ဘူး!

တင်းရွှယ် သူမ၏ မိခင်အလောင်းကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူမခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်လာသည်။ သူမ မူးဝေသွားကာ လှေကားပေါ်ရှိ လူများကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မချီသည် ချီကျန်းရင်ဘတ်ကို အားပျော့စွာ မှီ၍ လုံးဝတုန်လှုပ်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေချိန်တွင် ချီကျန်းက တင်းရွှယ် ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြ။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ တင်းရွှယ် ရုတ်တရက် ရှေ့ကို ပြေးတက်လာပြီး ချီကျန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ 

"နင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ! နင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာမလား? နင် သူ့ကို တမင် တွန်းချလိုက်တာ။ နင် သူ့ကို သတ်ချင်နေတာ!" 

ထို့နောက် သူမက သခင်မချီကိုကြည့်ကာ ထပ်အော်သည်။ 

"နင်! နင်လည်းသူ့ကိုသတ်ချင်နေတာ ကြာပြီ ဟုတ်တယ်မလား? အူကြောင်ကြောင် လုပ်မနေနဲ့!"

ချီကျန်း၏ မျက်နှာသည်လည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူကလည်း သူ့ဒေါသတွေကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး။ 

"နင် အရူးပဲ! ငါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မလုပ်ခဲ့ဘူး...သူကသာ ငါ့အမေကို နာကျင်စေချင်​နေတာ အသိသာကြီး... ငါ သူ့ကို တားဖို့ လာခဲ့တာ... ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး..."

တင်းရွှယ် ရှိုက်ကြီးတငင် ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဟားဟားသား ဒါဆို မင်းဘာလို့ မသေသေးတာလဲ၊ ငါ နင့်ကို သတ်လို့ရတယ် မရည်ရွယ်ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်လေ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖန်းချူ၊ ယွိစစ်ကျဲနှင့် ချန်ကျားတို့လည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ပြေးလာကြစဥ် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချန်ကျား၏အကြည့်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်က တင်းရုံ၏ အသက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ရောက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ပြေးလာပြီး တင်းရွှယ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ဖုံးကွယ်ရမှာတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ 

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ဒါပေမယ့် တင်းရွှယ် ငိုပဲ ငိုနေတော့၏။ ချန်ကျား ချီကျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချီကျန်း အမူအရာက အနည်းငယ် သဘာဝမကျပါ။ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောပြလာသည်။ 

"တင်းရုံက အမေ့ကို ဓားနဲ့ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ငါသူ့ကိုတားဖို့ တက်လာရင်း မတော်တဆ တွန်းချလိုက်မိတာ" 

တင်းရုံ ပထမတွင် အပြစ်ရှိဟန်ရှိသော်လည်း မတော်တဆ သတ်ဖြတ်မှုကတော့ ချီကျန်းကို အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေခဲ့သေးသည်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ချေ။ 

ချန်ကျားလည်း :"ဒါပေမယ့် အန်တီတင်းက သခင်မချီကို ဘာလို့သတ်ချင်တာလဲ?"

ဖန်းချူလည်း ဒီမေးခွန်းကို သိချင်နေခဲ့သည်။ တင်းရွှယ်သည် သခင်မချီနှင့် သူမသားကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်နေ၏။ ချန်ကျားသာ သူမကို မထိန်းထားဘူးဆိုရင် သူမတက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်​တော့မှာ သေချာသည်။ 

ဒီအခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သခင်မချီလည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ စကားပြောလာခဲ့ပါသည်။ သူမသည် အားလုံးကို ဖြူဖျော့ဖျော့ဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်က တင်းရုံအလောင်းကိုလည်း ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် သနားခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။ သူမအသံ တိုးတိုးလေးဖြင့်။ 

"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်...  ငါသိ​လောက်တယ်"

တင်းရွှယ် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မချီက သူမပါးစပ်ကို အုပ်ထားရင်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် ချောင်းဆိုးရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ 

"ငါ့ခင်ပွန်းကို ငါသတ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်နေတာ... ငါသူ့ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ...သူမတကယ် အတွေးလွန်နေတာ... နှစ်တွေပဲကြာလာပြီ သူမက ပထမဆုံးမဟုတ်သလို နောက်ဆုံးလူလည်း မဟုတ်ဘူး... ငါ လက်လွှတ်ခဲ့တာကြာပါပြီ ငါ အခု ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘူး သားလေးကြီးပြင်းလာတာကိုပဲ ကြည့်နေတာ အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်နိုင်မှာလဲ.... "

သူမက ရည်ညွှန်းတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား မပြောဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေပေမယ့် အားလုံးက သဘောပေါက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် တင်းရွှယ်ပင်။ သခင်မချီ၏ ဂရုမစိုက်ဘဲ မထီမဲ့မြင်ပြုသော သဘောထားကို ကြည့်ပြီး တင်းရွှယ် အလွန်အရှက်ကွဲသွားကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားသည်။

သခင်မချီ လူအုပ်ကို စကင်န်ဖတ်ပြီး :"မင်းတို့ထင်တာ မှန်တယ်... တင်းရုံ နဲ့ ငါ့ခင်ပွန်းမှာ မလျော်ကန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ် ငါ ဒါကို အမြဲသိပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သဘောတူခဲ့တယ်... အဲဒါကြောင့် သူမကို ငါ သည်းမခံနိုင်​လောက့ဘူးလို့ တွေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါကြောင့် ငါ့ခင်ပွန်း ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အခုလို လုပ်ခဲ့တာ..."

တင်းရွှယ် မျက်ရည်များဝဲလာသည်။ 

"နင် ငါတို့ကို ဆဲနေတာပဲ ငါ့အမေက ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး နင် သူ့ကို သတ်ချင်နေတာ"

သခင်မချီက သူမကို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သနားစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ သဘောထားက ဤသို့ပင် ပြောနေပုံရသည်။ ဒီလူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်စိတ်မရှိပေမယ့် လူတိုင်းက သူတို့ကို ရန်မစဘူးလို့ မပြောနိုင်ချေ။ 

နောက်ဆုံးတွင် သူမလို သခင်မ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကောင်သေးလေးတွေက စင်မြင့်ပေါ်တင်ပေးဖို့ အရာဝင်ပေ။ 

တင်းရွှယ်သည် သခင်မချီ၏ လျစ်လျူရှုသော မျက်နှာကို ခွဲထုတ်ပစ်လိုသော မုန်းတီးစိတ်များနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျားလည်း တင်းရွှယ်ကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။ သခင်မချီတွင် အခိုင်မာဆုံးသော သက်သေအထောက်အထား ရှိထား၏။ ဓားသည် တင်းရုံလက်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူမှာ တင်းရုံ ဖြစ်​နေမှာ သေချာသည်မို့ သူမ မလိမ်ညာခဲ့ဘူးဟု ပြောနေသည်။ 

ချန်ကျားက တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။ 

"ဇာတ်ကွက်ရိုက်​နေတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့"

ဒါကိုကြားတော့ တင်းရွှယ် ချန်ကျားကို လေးလေးနက်နက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချန်ကျားတောင် သူမဘေးမှာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့အားလုံးက သူမကို နှိမ့်ချပြီး အရှက်တကွဲ အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြသည်။ သူမ ချန်ကျားလက်ကို အကြမ်းပတမ်း တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ 

"ထွက်သွား!" 

ထို့နောက် သူမသည် မိခင်အလောင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကျွေးပစ်၏။ ချန်ကျား ထိုနေရာတွင်သာ မျက်နှာပေါ်က အဆင်မပြေသော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။ 

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းချူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တင်းရုံခန္ဓာကိုယ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး ဘေးဖယ်ထား​ပေးရန် အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ တင်းရွှယ် တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လင်ပိုင်လည်း ကြည့်နေသည်။ ချီကျန်းက လာဖို့ အဆင်မပြေသလို တင်းရွှယ် စိတ်ဆိုးမှာကြောက်လို့ ပိုင်လင်ကပဲ လာကူညီရင်း ဖန်းချူကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ချီကျန်း ဒီမိသားစုကို စွန့်ခွာချင်နေတာကြာပြီ"

ဖန်းချူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး :"ဒီအကြောင်း သူသိလား?"

လင်ပိုင် ခေါင်းခါပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ 

"သိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် မသိခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် ဘာအရေးလဲ သခင်မချီ ပြောတာကို မင်းတို့လည်းကြားတာပဲ သူတို့က ထုံနေပြီ ချီကျန်းနဲ့ ငါ နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းတက်ဖို့ သဘောတူထားတယ်.... မနက်ဖြန် ငါတို့ ထွက်သွားတော့မလို့... ဒါပေမယ့် အခု ကြည့်ရတာ ငါတို့ မသွားနိုင်လောက်တော့ဘူး"

ဖန်းချူ၏ အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ 

ချမ်းသာတဲ့သူတွေတောင် လိုချင်တာကို လွယ်လွယ်နဲ့ မရကြဘူးပဲ။

လင်ပိုင်က ဒီလိုပြောပြီး ထွက်သွားကာ ချီကျန်းဘေးတွင် ထိုင်​နေလိုက်သည်။ 

ဖန်းချူမှာ အလောင်းများနှင့်အတူ ခန်းမထဲတွင် မနေချင်သော်လည်း အပြင်လည်း မထွက်နိုင်ပေ။ သူလည်း အနားယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ချင်၏။ သို့နှင့် ယွိစစ်ကျဲကိုကြည့်ပြီး အစမ်းသဘောနဲ့ မေးလိုက်သည်။ 

"ငါတို့လည်း ပြန်သွား​ကြမလား" 

နောက်ဆုံးတော့ သူတော်တော်လေး သူရဲဘောကြောင်လိုက်သည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေရတာ ကြောက်စရာကောင်းသည်လေ။ 

သူက ယွိစစ်ကျဲရဲ့ဘေးကနေ သုံးမီတာထက် ပို​ပြီး မခွာချင်ဘူး။ 

ယွိစစ်ကျဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ဒုတိယထပ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

သေခြင်းတရားကြောင့် ဖန်းချူ အခန်းထဲရောက်တဲ့အထိ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အဖြစ်အပျက်က ထူးဆန်း​နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုရှိ​​နေပုံရပြီး တစ်ခုခုမှားနေကြသလိုပင်။ 

ဒုတိယထပ်စင်္ကြံကို အနီရောင်နက်ဖြင့် ကော်ဇောခင်းထားပြီး နံရံများ​​ပေါ်တွင် ပန်းချီကားများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဖန်းချူ ၎င်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စိုက်ကြည့်မိလိုက်စဥ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆီဆေးပန်းချီကားကို မသိမသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းက ဖန့်ကောင်းရဲ့ နေကြာပန်း ဖြစ်ပုံရ၏။

ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင်တော့ ပုံမှန်ပဲလို့ ထင်ရပေမယ့် အခု ပန်းချီကားထဲက ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ အမှောင် ပန်းပွင့်တွေကို ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ အေးစက်စက် လေထုက သူ့နှလုံးသားထဲကို သိသိသာသာ စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။ 

ဖန်းချူ အမြန်ထွက်သွားချင်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ယွိစစ်ကျဲကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကားကို စေ့စေ့ငုငု ကြည့်နေသည်။ ဖန်းချူလည်း အတွေးတစ်ခုနဲ့ ထပ်ကြည့်ရင်း။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလား... ဒီပန်းချီကားမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီလား။"

ယွိစစ်ကျဲက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အပြုံးမပျက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ 

"အင်း... အတု..."

ဖန်းချူ : "..."

ယွိစစ်ကျဲ : "ပြန်ကြရအောင်"

ဖန်းချူ အတွေးထဲ၌ 'ဒါဆို မင်းအဲဒီမှာ လေးလေးနက်နက် အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေတာ အကြာကြီးပဲလေ... အဲဒါက ဒါ အတုလား ဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား မင်းတော်တော် စိတ်ထားကောင်းနေတယ်ပေါ့?'

ထိုညတွင် ဖန်းချူ ကုတင်အတွင်းပိုင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ နေရာယူကာ သူ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော ယွိစစ်ကျဲကို ကြည့်နေ၏။ သူ့စိတ်က ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးပေါင်းစုံဖြင့်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ 

“တစ္ဆေတွေ သူတို့ကြားမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ မင်းထင်လား” 

နောက်ဆုံးတော့ သူသည် အပျော်စီးသင်္ဘော အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လောကအမြင်ကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ရွှီရွှီသည် ထိုအချိန်က သရဲတစ္ဆေဖြစ်​နေသော်လည်း ဘယ်သူမှ သူမကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဒါဆိုအခုရော အဲဒီတစ္ဆေက သူတို့နဲ့အတူ တစ်ချိန်လုံးရှိနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။ ဒါတွေအားလုံး ဖြစ်နိုင်သည်။

သခင်မချီတွင် ယောက်ျားဖြစ်သူကို သတ်နိုင်မယ့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိပြီး တင်းရုံကိုလည်း သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်။ သူတို့ပြောသမျှ စကားတွေ အားလုံးက ယုံနိုင်စရာကောင်းပေမယ့် တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလို ခံစားနေရ၏။ 

ဖန်းချူ သူ့ဦးနှောက်တွေကို အံကြိတ်ကာ အလုပ်​ပေးထားပေမယ့် တစ္ဆေဖြစ်နိုင်မယ့်သူကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့အားလုံးက ပုံမှန်လူတွေ အတိုင်းပဲ။ 

ယွိစစ်ကျဲ : "တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး"

ဖန်းချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး :"ဒါဆို သူတို့ကို သတ်တဲ့လူက တကယ်လူလား... ဒါပေမယ့် ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်သွားလို့မရဘူးလေ... ဒီလို သဘာဝလွန် အခြေအနေမျိုးက လူလုပ်လို့မရဘူး"

ယွိစစ်ကျဲ ပြုံးပြီး ဖန်းချူဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဒီမှာ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်... အထင်မသေးပါနဲ့ မလောနဲ့ ဆက်ကြည့်ရင် သိနိုင်မှာပါ"

ဖန်းချူ : “…”

ယွိစစ်ကျဲ : "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တို့လည်းဒီမှာ ပိတ်မိနေတာပဲ...ဒီအထဲကနေ ကိုယ်တို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ထွက်သွားလို့မရဘူး...  လူလုပ်တာလား တစ္ဆေလား ဘာကွာခြား​တော့လို့လဲ"

ဖန်းချူ : "... " 

ကြီးမားတဲ့ ပစ်ခတ်မှုကြီး မင်းပဲ ဒီလိုမျိုး ပြောနိုင်တာ!

ထိုညတွင် ဖန်းချူသည် အိပ်ရေးမဝ ဟန်ဆောင်ကာ နီးကပ်လာသော ယွိစစ်ကျဲလက်မောင်းကို ခေါင်းအုံအိပ်လိုက်သည်။ ယွိစစ်ကျဲဆီက နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရစဥ် အိပ်ငိုက်နေတာကလည်း တဖြေးဖြေး တိုးလာတော့၏။ 

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အကူအညီတောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ 

ဖန်းချူ၏ ခက်ခက်ခဲခဲရခဲ့သော အိပ်ငိုက်ခြင်းက ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။ အသံတစ်သံတည်းကတင် သူ့အား တစ်စုံတစ်ယောက် သေလုမျောပါး ခံစားနေရကြောင်း သဘောပေါက်သွားစေ၏။ 

သူနှင့် ယွိစစ်ကျဲ အပြေးအလွှား ထွက်လာတဲ့အခါ ညအိပ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် တင်းရွှယ် စင်္ကြံကိုဖြတ်၍ ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချွန်ထက်သော လက်နက်ဖြင့် လှီးဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ သူမ၏လက်မောင်းမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမမျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ဖြူဖျော့နေပါသည်။

အော်ဟစ်သံက လူတိုင်းကို သတိပေးသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တင်းရွှယ် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ ဆံပင်များကလည်း ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ချီကျန်းကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ ရုတ်တရတ် ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားပြီး။ 

"မလာနဲ့!"

ချီကျန်းမှာ တင်းရွှယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို နားမလည်ဘဲ လုံးလုံးလျားလျား အံ့သြသွားဟန်ရှိသည်။

ယွိစစ်ကျဲ : "မင်းကို ဘယ်သူ နာကျင်အောင် လုပ်တာလဲ မင်း သူ့ကို တွေ့လား"

တင်းရွှယ်က ချီကျန်းကို ထိတ်လန့်တကြားကြည့်ရင်း :"အဲဒါ သူပဲ! မနေ့ညက အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် လာခေါက်သံ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်တာနဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ သူပဲ.. သူကျွန်မကိုသတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ... ကျွန်မ အော်ပြီး ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့ သူက ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ပြေးသွားတာ"

လူတိုင်း ချီကျန်း 

ကို သံသယနဲ့ သတိနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။ ချီကျန်း ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် သူ၏ချောမောသော မျက်နှာကလည်း ဒေါသနှင့် တင်းမာလာသည်။ 

"မတော်သေးဘူးလား.. မင်းအမေကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိတာနဲ့ ငါ့ကို ချောက်မချနဲ့!"

တင်းရွှယ်ကလည်း လိမ်ပုံမပေါ်။ သူမ သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

"ငါ နင်ကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မမှားနိုင်ဘူး နင်ပဲလေ!"

ချီကျန်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်ပိုင်က ရှေ့တက်လာပြီး ချီကျန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ 

"ချီကျန်း မဖြစ်နိုင်ဘူး သူ ငါ့အခန်းထဲမှာ တချိန်လုံး ရှိနေတယ်... ငါလည်း သူနဲ့ တချိန်လုံး ရှိနေတာ... တင်းရွှယ်ရဲ့ အခန်းထဲကို သူ ဘယ်လို သွားပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ"

သခင်မချီမှာ တင်းရွှယ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း အေးစက်သွားသည်။ သူမလည်း တင်းရွှယ် သူမသားကို ချောက်ချနေတယ်လို့သာ ခံစားနေရ၏။ 

ချန်ကျား ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ရှေ့ကို လှမ်းလာသည်။ 

"ရှောင်ရွှယ် မင်း ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တာ သေချာလား... ချီကျန်းကလည်း ဆန့်ကျင်ဘက် အခန်းထဲက ထွက်လာတာ... ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချလိုက်ရင် အချိန်တိုတိုအတွင်းမှာ အဝေးက တခြားအခန်းကို ပြန်ဖို့ဆို ခက်လိမ့်မယ်"

တင်းရွှယ် သူ့ကို ကြည့်ပြီးတော့ ရိုးသားစွာ ဒေါသကြီးတဲ့ လင်ပိုင်နဲ့ တခြားသူတွေကို လျစ်လျူရှုထားတဲ့ သခင်မချီကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"နင်တို့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မယုံဘူး...ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်တာ ငါ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး သူပဲ"

ချီကျန်း အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရွဲ့စောင်းမှု အရိပ်အမြွက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ 

“ဟုတ်လား? ဒါဆို မင်းမှာ ငါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ဘာအထောက်အထား ရှိလဲ ဒါမှမဟုတ်… ငါ့ကို ချောက်ချဖို့ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို တမင်ထိခိုက်စေခဲ့တာရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

တင်းရွှယ် ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်လာတော့သည်။ 

တခဏတာအတွင်း နှစ်ဖက်စလုံးက လက်မလျှော့ဘဲ အသီးသီး မိမိတို့၏ အဖြစ်အပျက်များကို အယူခံဝင်ကာ ရှေ့မတိုးနောက်မဆုတ် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

ဖန်းချူလည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

စကားမပြောနိုင်သော တိတ်ဆိတ်မှု အလယ်တွင် နူးညံ့သော ရယ်မောသံက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ရာ အားလုံးက ရယ်မောသံများဆီသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယွိစစ်ကျဲက ခေါင်းမော့ကာ အနက်ရောင်မျက်လုံးတစ်စုံကို ပေါ်လွင်စေပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ 

"ငါ သိပြီ"