Ch 2

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၂

ကျန်းနျန်သည် သူမလက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုလူမှာ သူမနှင့် နှစ်လှမ်းခန့်အကွာတွင် ရပ်နေပြီး သူမကို ကူတွဲရန် လက်ကို ဆန့်ထားကာ၊ ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းမတစ်ဦးအကြား သင့်လျော်သောအကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းရင်း လက်ချောင်းများကို ဂရုတစိုက်ကွေးထားသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့၍ ခြေဖျားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ “မလိုပါဘူး… ကျွန်မ ရေအိမ်သွားချင်လို့။”

သူမ မမြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ထိုလူသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

လုယွီသည် သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမအတွက် လျှောက်လမ်း ဖယ်ပေးရင်း သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် စည်းထားသော ပတ်တီးကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖြေးဖြေးသွားပါ။”

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကျန်းနျန်သည် ဤဂရုစိုက်မှုကို ကျင့်သားမရသေးပေ။ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် တစ်ကိုယ်ရေနေလာခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ရုတ်တရက် မုဆိုးမဖြစ်သွားခြင်းနှင့် သူစိမ်းတစ်ဦးမှ 'မရီး' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရခြင်းသည် အတော်ပင် နေရခက်၏။ မည်သည့်နေရာမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှန်းမသိသော ဤမတ်ကို မြင်လိုက်သောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ မည်သို့မည်ပုံ စာအုပ်ထဲ ရောက်လာသည်ကို မသိသလို၊ ပြန်သွားရန် နည်းလမ်းလည်း ထင်ထင်ရှားရှား မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် နံရံကို ကိုင်ထားရင်း၊ ခေါင်းထဲမှ ထိုးကိုက်နေသော နာကျင်မှုနှင့် မူးဝေခြင်းကို သည်းခံကာ အိမ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

နေဝင်ရီတရောအချိန် ရောက်နေပြီပင်။

ခြံဝန်းငယ်လေးသည် ညနေဆည်းဆာ၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ယမန်နေ့ညက သူမ မြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း ရှေးဟောင်းဆန်သော အသွင်အပြင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

အိမ်သာမှာ ခြံဝန်း၏ အနောက်ဘက်ထောင့်တွင် ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် နံရံကို အားပြုရင်း ထိုနေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အတွင်းဘက်တွင် အုတ်ချပ်များချထားသော ယင်လုံအိမ်သာဖြစ်သည်။ သူမသည် အုတ်ခဲများပေါ် နင်းပြီး အောက်သို့ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ နောက်ထပ် လုပ်ရမည့်ကိစ္စများကို စဉ်းစားနေမိသည်။

စာအုပ်ထဲမှ ဇာတ်လမ်းအရ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်မှာ ငါးရက်အကြာတွင် ပြန်လာကာ မူလဇာတ်ကောင်၏ ဈာပနကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ရထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်သည်။ ရထားပေါ်တွင် သူသည် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်နှင့် တွေ့ဆုံမည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်စွာ ချစ်ကြိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သဘာဝအတိုင်း အိမ်ထောင်ပြုသည်အထိ တိုးတက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သည့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ လက်ထပ်တော့မည့် အပိုင်းအထိ ဖတ်ပြီးမှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုမူ ဇာတ်လမ်းအရ သတ်မှတ်ထားသည်ထက် ငါးရက်စောပြီး အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ပြန်လာခြင်းသည် သူမရှိနေခြင်းကြောင့် လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သွားခြင်းလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုအကြောင်းကို ယခုအခါ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားမနေသင့်တော့ပေ။ ဤ ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာသစ်တွင် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ကို ရွာမှ ခေါ်သွားရန် နည်းလမ်းရှာရမည်ဖြစ်သည်။ ဤထူးဆန်းသော ကမ္ဘာသစ်တွင် သူသည် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရာလမ်းပင်။

“မရီး။”

လုယွီ၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး ခုန်လိုက်မိသည်။ “ကျွန်မ ဒီမှာ။”

သူမ ကိစ္စကို အလျင်အမြန် ပြီးစီးစေပြီး အိမ်သာမှ ထွက်လာကာ နံရံကို မှီလိုက်သည်။ လုယွီမှာ ရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်များအား ခေါက်တင်ထားရာ နေလောင်ထားသော အသားအရေနှင့် ကြွက်သားများမှာ ထင်ရှားနေသည်။ သူ့လက်များနှင့် လက်ဖျံများသည် သန်မာပြီး အလုပ်ကျွမ်းကျင်ပုံပေါ်သည်။ ရေနံဆီမီးခွက်မှ အလင်းရောင်သည် သူ၏ မေးရိုးကို ပိုနူးညံ့စေပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေသည်။

ကျန်းနျန်မှာ သူ့ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ချေ။ သူက အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်မှာ မဆန်းပါ။ အနှီသူက တကယ်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောလှသည်။

“ဘာလိုအပ်လို့လဲ။” မူလပိုင်ရှင်၏ တိုးညင်းသောအသံနှင့် အမူအရာကို တုပ၍ ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်သည်။ မျက်လွှာချထားပြီး အကြည့်မစုံစေသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိနေသည့်ပုံစံကို ဖော်ပြနေသည်။ 

လုယွီသည် သူမ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရေပုံးကို ရေတွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ “မရီး အနားယူသင့်တယ်။ ကျွန်တော် ညစာ ပြင်လိုက်မယ်။”

ကျန်းနျန်သည် နံရံဘေးတွင် ရပ်နေရာမှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းလိုက်ပြီး လုယွီ ရေတွင်းမှ ကျွမ်းကျင်စွာ ရေခပ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ရေနံဆီမီးခွက်သည် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ကို ပေးနေပြီး ဖွင့်ထားသော သူမ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ ညစာပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ထိုလူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်ခြင်း၊ ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီဆူအောင်တည်ခြင်း စသည်တို့ကို အလေ့အကျင့်ရှိသူကဲ့သို့ တစ်ဆက်တည်း ချောမွေ့စွာ ပြုလုပ်နေသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ချက်ပြုတ်တတ်သည်ကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ မီးဖိုချောင်တွင် ဤမျှကျွမ်းကျင်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့သြမိ၏။

လုယွီ အိမ်အတွင်းရှိ ရေနံဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် လက်ဆေးရန် တံခါးဘေးရှိ ရေချိုးစင်သို့ သွားပြီးနောက် ခြံဝန်းအတွင်းရှိ စားပွဲဝိုင်းငယ်လေးဆီ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခုံတိုလေး တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေဆဲဖြစ်သည့် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ကို ဖြတ်ခနဲ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းအရ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် ငါးရက်ကြာမှ ပြန်လာရမည့်အစား စောပြန်လာခဲ့ပြီး၊ သေဆုံးရမည့် မူလပိုင်ရှင်သည်လည်း အသက်ရှင်နေသေးသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် စာအုပ်နှင့် လုံးဝသွေဖည်သွားခဲ့ပြီပင်။

သူမ အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် ကြောက်နေမိသည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နေရာယူလိုက်ခြင်းကြောင့် ဇာတ်လမ်း ပျက်စီးသွားပြီး ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။

မည်သို့သောဆိုးကျိုးများ ဖြစ်လာမည်ကို မသိသော်လည်း သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ဇာတ်လမ်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေရန်အတွက် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရထားဖြင့် ထွက်ခွာရမည်။ ထိုနေ့သည် စာအုပ်ထဲတွင် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သည့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရမည့်အချိန်ပင်။

သူမကိုယ်တိုင်အတွက်ဆိုလျှင်…

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင်၊ နံရံကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းနှင့် ပြေးဆောင့် ကြည့်ရန် ကြိုးစားရမည်။ သူမ သေသွားပါက သူမ၏ မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်ကောင်း ရောက်သွားနိုင်၏။

သို့သော် သူမသည် အခုချိန်တွင် ခေါင်းကို ဆောင့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဒဏ်ရာသည် ထိုးကိုက်နေသည်။ ထပ်ဆောင့်မိပါက မသေဘဲ နာကျင်မှုကသာ ပိုဆိုးလာပြီး ခံစားရမှာပင်။

လုယွီသည် ချက်ပြုတ်ပြီးသောအခါ အစားအသောက်များကို ခြံဝန်းအတွင်းရှိ စားပွဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားပြီး ရေနံဆီမီးခွက်နှင့် တူများကို သွားယူသည်။

ကျန်းနျန် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီသည် အသားနှင့် ပဲသီးကြော် တစ်ပန်းကန်၊ အသားနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်ထားသော ဟင်းတစ်ခွက်နှင့် ကြက်ဥဟင်းချို နှစ်ပန်းကန် ချက်ထားသည်။ အစင်းကြောင်းပါသော ပန်းကန် တစ်ခုတွင် ပေါက်စီ အများအပြား ထည့်ထားသည်။ ထိုအနံ့သည် ဆာလောင်နေသော ကျန်းနျန်အတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ညစာဖြစ်နေသည်။

သူမ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှ တောက်ပမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေရာတွင် အိမ်တွင် အစားအသောက် မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ မိသားစုသည် အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ပေးပို့သော လစဉ် ထောက်ပံ့ငွေဖြင့်သာ နေထိုင်ကြသည်။ ရှု့ချန်၏ ဖခင် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ကျန်း၏မိခင်သည် လစဉ်လာရောက်ကာ ဆင်းရဲကြောင်း အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ထောက်ပံ့ငွေ အများစုကို မူလပိုင်ရှင်ထံမှ ယူသွားကာ မူလပိုင်ရှင်နှင့် ရှု့ချန်အတွက် လစဉ် စားနပ်ရိက္ခာအတွက် အနည်းငယ်သာ ချန်ထားခဲ့သည်။

မူလပိုင်ရှင်သည် အမြဲတမ်း အကျပ်အတည်းတို့ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ရှု့ချန် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မူလပိုင်ရှင်သည် ကျန်ရှိသည့် ငွေအနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ အိမ်နီးနားချင်းများအား ရှု့ချန်၏ ဈာပနကို ကူညီပေးရန် တောင်းခံခဲ့ရသည်။ ယခုမူ မိသားစုသည် တစ်နပ်စာမျှပင် မပြင်ဆင်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲနေလေ၏။

ဤပြဿနာများသည် မူလပိုင်ရှင် ချန်ထားခဲ့သော ပြဿနာများ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ခံထားသည်နှင့်အမျှ၊ သူမနှင့်အတူ ပါလာသော တာဝန်များကိုလည်း လက်ခံရမည်ပင်။

ကျန်းနျန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ဦးစွာစကားပြောမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သို့သော် သူမ စကားမပြောမီ လုယွီက အရင် ပြောလာသည်။ 

“မနေ့ညက ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တော့ မီးဖိုချောင်မှာ ဂျုံမှုန့်တို့၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့ တစ်ခုမှ မရှိတာ တွေ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ဒီနေ့ ခရိုင်ကို သွားပြီး ဝယ်လာခဲ့တယ်။ မရီး မအေးခင် မြန်မြန်စားပါ။”

ကျန်းနျန်မှာ တစ်ခဏမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

လုယွီသည် မူလပိုင်ရှင် မနေ့ညက အဓမ္မပြုကျင့်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ရှောင်ရှားပြီး လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးမှာ မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် အဘယ်ကြောင့် မလုံလောက်ရသည်ကိုပင် မမေးခဲ့ချေ။ သူသည် ယနေ့ အစားအသောက်များ ဝယ်လာခဲ့ကြောင်းကိုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောခဲ့သည်။

သူ အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ပြတ်သားသည်။

“အော…”

ကျန်းနျန် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

သူမသည် ပူနွေးသော ကြက်ဥဟင်းချိုကို အရင် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရေနွေးထဲတွင် ကြက်ဥကို မွှေ ထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ်မှ ကြက်ဥဟင်းချိုနှင့် မတူပေ။ ပေါက်စီများက နွေးနေပြီး၊ ၎င်းတို့ကို အသားဟင်းများနှင့် စားရသည်မှာ နေ့လယ်က ဒေါ်လေးကျောက် ယူလာပေးသည့် ပေါက်စီနှင့် အသီးအရွက်ချဉ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်း သည်။

အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် ဤညစာသည် ဤခေတ်တွင်၊ အထူးသဖြင့် ရွာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ညစာပင်။ အသားဟင်း နှစ်မျိုးပါသော ဤကဲ့သို့သော ညစာမျိုးကို နှစ်သစ်ကူး အချိန်၌ပင် မရနိုင်ချေ။

ညစာစားနေစဉ်အတွင်း ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်တပ်တွင် နေခဲ့ရခြင်းကြောင့် ထိုလူသည် အလျင်အမြန် စားသော်လည်း ရိုင်းနေခြင်း မရှိပေ။ သူ စားသောက်ပြီး တူကို ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် လျင်မြန်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ ညစာကို ဆက်စားနေလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ အနှီသူသည် ရေတွင်းမှ ရေခပ်ပြီး နှစ်ပုံးကို မီးဖိုချောင်သို့ အလွယ်တကူ သယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ခြံဝန်းအတွင်း ရေပက်သံက စိတ်အေးချမ်းစေသည်။

သူမ ညစာစားပြီးချိန်တွင် လုယွီသည်လည်း သူ၏ အလုပ်များကို ပြီးစီးနေချေပြီ။

သူသည် ခုံပုတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းနျန် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လာသည်။ သူသည် ကျောမတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားလျက် ခြေထောက်များကို စုထိုင်ကာ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အမြဲတမ်း မြေပြင်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်နေသည်။

တကယ်တော့ ကျန်းနျန် ရှု့မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ သူမကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးသည်။

သူသည် ဦးလေးရှု့ ဆုံးပါးသွားသောနှစ်က အိမ်သို့ နှစ်ရက်ပြန်လာကာ ကျန်းနျန်ကို ဈာပနအတွက် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူတပ်သို့ ပြန်သည့်နေ့တွင် ကျန်းနျန်သည် ထူထဲသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ကျယ်ပြန့်သော နှင်းတောထဲတွင် သူမ၏ပုံရိပ်သည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကျန်းနျန်ကို ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့သည့်အချိန်ပင်။

When he learned that Jiang Nian had been bullied by village hooligans and had died by hitting her head on the wall, he lived in regret every day of his future life until he had an accident and unexpectedly returned to this point in time. He applied for leave from the army, bought a train ticket, and rushed back overnight. Although he didn't make it to see his older brother one last time, he was fortunate enough to save the pitiful Jiang Nian in time, making up for the regrets of his past life.

ကျန်းနျန်သည် ရွာထဲရှိ လူမိုက်များ၏ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီးနောက် နံရံကို ခေါင်းနှင့်ရိုက်ကာ သေဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ နေ့စဉ် နောင်တများဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ဤအချိန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် တပ်မှ ခွင့်ယူခဲ့ပြီး ရထားလက်မှတ်ဝယ်ကာ တစ်ညလုံး အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်။ 

သူ၏အစ်ကိုကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် အချိန်မီရောက်ရှိလာပြီး သနားစရာကောင်းသော ကျန်းနျန်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ယခင်ဘဝက နောင်တများကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ “ ကျွန်တော် မရီးနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာရှိပါတယ်။”

ကျန်းနျန်သည် မော့မကြည့်ဘဲ မြေပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပုရွက်ဆိတ်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သံသယမဖြစ်စေရန် သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ အသံနှင့် အမူအရာကို တတ်နိုင်သမျှ အတုယူရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ပြောပါ။ ကျွန်မနားထောင်နေတယ်။”

လုယွီ ဆက်ပြောလာသည်။ “မရီးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထပ်ထဲ ခေါ်သွားချင်တယ်။”

“အာ”

ကျန်းနျန် အံ့ဩသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လုယွီသည် စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ “စစ်သားမိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေနဲ့ပေါ့။ တပ်စခန်းမှာ စစ်သားမိသားစုတွေအတွက် နေရာတစ်ခုရှိတယ်။ မရီး အဲဒီမှာ ပြောင်းနေလို့ရတယ်။ အိမ်နီးချင်းတွေက စစ်သားမိသားစုတွေပဲမို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တယ်။ အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော်လဲ ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်သလို ဒီမှာထက်ပိုပြီး လုံခြုံတယ်။ ပြန်မလာခင်ကတည်းက တပ်ထဲကို အစီရင်ခံထားပြီးသား။ အဲဒီရောက်ရင် နေဖို့ နေရာ ရမှာပါ။”

ကျန်းနျန်သည် အားနည်းပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်သူဖြစ်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည့် အခွင့်အရေးကြောင့် သူမသည် ရှု့မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပင် ကျန်းမိသားစု၏ နှိပ်စက်မှုမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အချိန်မီရောက်ရှိလာပြီး သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမကို မခေါ်သွားဘဲ ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပါက သူမသည် ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးရလဒ်သည် သူ၏ အတိတ်ဘဝကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဦးလေးရှု့နှင့် သူ့အစ်ကိုကြီးကို လေးနှစ်ကြာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သဖြင့် ရှု့မိသားစုက သူမကို အကြွေးတင်‌နေသည်။ သူသည်လည်း ရှု့မိသားစုက သူ့ကို ဆယ်နှစ်ကျော် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူမအပေါ် ကျေးဇူးကြွေးရှိသည်။ သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော် ငါးရက်ခွင့်ယူထားတယ်။ ရထားနဲ့ သွားတာက နှစ်ရက်ကြာမယ်၊ ဒါကြောင့် အိမ်မှာ သုံးရက်ပဲ နေလို့ရမှာ။ မနက်ဖြန် အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီး သဘက်ခါကျ ထွက်ကြမယ်။ ညနေလေးနာရီလောက်မှာ ရထားဘူတာရုံကို ရောက်သင့်တယ်။”

ထိုယောကျ်ားသည် ပန်းကန်ပေါ်ရှိ ကျန်ရှိသော အစားအသောက်များကို တစ်ခါတည်း စားပြီးနောက် ထရပ်ကာ ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားပြီး ဆေးကြောနေသည်။ ကျန်းနျန်လည်း မီးဖိုချောင်မှ ပန်းကန်ဆေးသံကို ကြားမှသာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုယွီ ပြောခဲ့သည်များကို အပြည့်အဝ နားလည်လိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်း သက်သာရာရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

မူလက သူမသည် ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာမှ ခေါ်သွားရန် လုယွီကို မည်သို့ ချောမွေ့စွာ တောင်းဆိုရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ရသည်။ သူက အရင် စကားစပြော လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ စကားစရမည့် အခက်အခဲမှ လွတ်မြောက်သွား၏။

ထို့နောက် ကျန်းနျန်သည် အခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသည်။ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်သည် ခုနစ်ရက်နေမှ ရထားပေါ်တွင် ပေါ်လာမည်။ အကယ်၍ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် သန်ဘက်ခါ ထွက်ခွာသွားပါက အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်နှင့် မတွေ့ဆုံနိုင်ဘဲ ဇာတ်လမ်းသည် ပို၍ပင် သွေဖည်သွားလိမ့်မည်။

မဖြစ်ဘူး။ သူမ သူတို့ ထွက်ခွာမည့်အချိန်ကို ခုနစ်ရက်အကြာအထိ အချိန်ဆွဲရန် လိုအပ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ထားရင်း အတွင်းဘက်တွင် ရေနွေးတည်နေသော လုယွီအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မည်သို့ စကားစရမည်ကို ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ လုယွီသည် ရေနွေးပူအိုးထဲသို့ ရေတစ်ပုံး ထပ်လောင်းထည့်ရင်း သူမကို ပြောလိုက်သည်။ “မရီး ရေချိုးဖို့ ရေနွေးတည်ထားတယ်။” 

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်သည် သူမ မေ့နေခဲ့သော အရာတစ်ခုကို သတိရစေခဲ့သည်။

ဤဘက်ကျေးလက်ဒေသခေတ်တွင် ရေချိုးခန်း မရှိသောကြောင့် ရေချိုးရန်အတွက် ရေအိုးကြီးထဲတွင် ရေနွေးခပ်ပြီး ရေအေးနှင့်ရောကာ ရေချိုးဇလုံထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ အိမ်အတွင်း၌ ရေချိုးရသည်။ ၎င်းသည် နွေရာသီအလယ်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုံမျှဖြင့် ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်လာစေသည်။ ထို့အပြင် မူလပိုင်ရှင်သည် မနေ့က အများကြီး ခံစားခဲ့ရပြီး ရွှံ့များလည်း ပေနေ၏။ ဒီနေ့ အိပ်ရာထဲ လဲနေစဉ်အတွင်း ချွေးများ ထွက်ခဲ့သောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး စေးကပ်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ ခဏတာမျှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

“လုယွီ၊ ကျွန်မပြောချင်တာ ရှိတယ်။”

ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများသည် တံခါးဘောင်ကို ကုပ်ခြစ်နေပြီး မီးဖိုဘေးရှိ ထင်းပုံအား ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် မူလပိုင်ရှင်၏ အားငယ်စိတ်နှင့် ရှက်ရွံ့စိတ်ကို ထင်ဟပ်နေပြီး အခြားသူများနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းကို ရှောင်ရှားနေဟန်ပင်။