Chapter : 69 ( ထာဝရတောက်ပခြင်း [9] )

Chapter : 69 ( ထာဝရတောက်ပခြင်း [9] )

ရှန့်ချန့်ယန်: "ကျွန်တော် အလုပ်များနေတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ညီမဝမ်းကွဲကို သွားရှာချေ!"

ဟိုင်ရိ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်ဝါ၏ လက်ထဲတွင် ဗန်းသုံးချပ်နှင့် သူ၏ ပါးစပ်က ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို တွဲလောင်းဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုင်ရိ သူ့ကို ကူညီရန် အလျင်အမြန်သွားလိုက်၏။

ကျောင်းချီ: "ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်"

ဟိုင်ရိ: "ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ ဂရုစိုက်နော်"

ကျောင်းချီသည် ရှန့်ချန့်ယန်ကို မသွားချင်သလို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဟိုင်ရိကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မခွဲခွာချင်သောကြောင့် သူမ၏ လက်များသည် ဘားကောင်တာပေါ်တွင် ဆက်လက်တင်ထားဆဲဖြစ်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်က ရှိတ်ကာကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ နှစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် လက်ထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကျလာသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းမှ ညို့မှိုင်းပြာရောင် အရက်ကို ငှဲ့ထုတ်လိုက်၏။

ဟိုင်ရိက ဆံပင်ဝါလက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်နှင့် ဗန်းများကို ယူလိုက်သည်။

"မင်းသူနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်လား"

ကျောင်းချီက အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ရရဲ့လား"

ဟိုင်ရိ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရတယ်"

ကျောင်းချီ၏ မျက်နှာတွင် သွေးများ အနည်းငယ် ရဲတက်လာသည်။ ဟိုင်ရိက ရှန့်ချန့်ယန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က ဝိုင်ခွက်ကို တွန်းထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဘားက အနည်းငယ်ဆူညံနေသောကြောင့် သူကိုယ်ကို စောင်းပြီး ဟိုင်ရိနားနား ကပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

 "ဟုတ်"

ကျောင်းချီသည် ဟိုင်ရိ သူ့နားနားကပ်ပြီး ပြောနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။ သူခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဟိုင်ရိက သူ့ကို တစ်ဝက်ရယ်ပြီး တစ်ဝက်စိတ်ဆိုးစွာ တွန်းလိုက်သည်။ ဟိုင်ရိ နောက်လှည့်လိုက်၏။

"လာ၊ သွားကြမယ်"

ကျောင်းချီသည် မျက်နှာလေး ရှက်ရဲရဲဖြင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က ကောင်တာနောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး လက်များကို သုတ်နေ၏။ လက်သုတ်ပဝါကို ဘေးတွင် ချထားပြီးနောက် သူ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားလိုက်ရာ ထိတွေ့မှုမရှိဘဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ရာ ရှန့်ချန့်ယန်သည် ယခင်ကလို မမြင့်တော့ပေ။ ဟိုင်ရိက ကျောင်းချီ၏ ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး ရေတွက်လိုက်သည်။

"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ ချိစ်"

ကျောင်းချီ ရှက်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

ဟိုင်ရိက ကင်မရာထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး"

ကျောင်းချီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟိုင်ရိ: "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါသူလုပ်သင့်တဲ့အရာပဲ"

ရှန့်ချန့်ယန် ကောင်တာဆီ ပြန်သွား၏။ လက်များကို ကောင်တာပေါ်တင်ကာ သူလည်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါငါလုပ်သင့်တဲ့အရာပဲ"

ကျောင်းချီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

ဆံပင်ဝါက လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံဖြင့် လျှောက်လာ၏။ ကြွက်သားများကို ဖြေလျော့ရင်း သူကြေညာလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ်စိတ်ဆိုးတော့မှာ"

"ငါ လာနေပါတယ်"

ဟိုင်ရိမှ ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်လျှော့ပါ ဘော့စ်"

ဆံပင်ဝါက သူ့ကိုကြည့်ကာ အလေးအနက်ထားပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ချိန်းတွေ့လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကို မထိခိုက်ဘူးလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က လျစ်လျူရှုစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က မည်သည့် ချုပ်ချယ်မှုမျှ မရှိဘဲ

"ငါ ချိန်းတွေ့နိုင်ဖို့ အလုပ်လုပ်တယ်"

ဆံပင်ဝါ: ...

ဆံပင်ဝါ: "ကျွန်တော်ဒါမျိုး မလုပ်တော့ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်လက်တွဲဖော်ကို ခေါ်လာမယ်၊ အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာလည်း ချိန်းတွေ့ချင်တယ်"

"သေချာတာပေါ့"

ဟိုင်ရိ သဘောတူစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါသူ(မ)ကို မတွေ့သေးဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်: "အဲဒီလူ တကယ်ရှိနေလားဆိုတာ ကျွန်တော်သံသယရှိမိတယ်"

ဆံပင်ဝါ: "ခင်ဗျားဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ကျွန်တော်က ကောင်မလေးရှိတယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေတယ်ထင်လား"

ဟိုင်ရိ၏ မျက်လုံးများသည် ဆံပင်ဝါပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

"သူ(မ)ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်လိုက်"

ဆံပင်ဝါ: "သူ(မ)က နည်းနည်းရှက်တတ်တယ်၊ တကယ်တော့ ယန်ကော သူ့ကို အရင်က တွေ့ဖူးတယ်၊ သူဒါကို တမင်လုပ်နေတာ"

ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ကျောင်းချီသည် သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများကို မျက်နှာပေါ်တွင် မှုန်မိုက်သောအပြုံးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဟိုင်ရိက သူမ ရှန့်ချန့်ယန်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် နှစ်သက်ကြောင်း သိလိုက်၏။

"ဒါတော်တော်ကောင်းတယ်"

ဟိုင်ရိ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းချီက ပြောလိုက်သည်။

ဟိုင်ရိက သူမဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွား၏။ ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ စကားများကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဒါတော်တော်ကောင်းတယ်"

ဆံပင်ဝါနှင့် ရှန့်ချန့်ယန်တို့သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ဆက်လက်ပြောဆိုနေကြစဉ် ဟိုင်ရိနှင့် ကျောင်းချီတို့သည် စကားစပြောလိုက်သည်။

"အရင်က ဒီကိုလာဖို့ မရဲခဲ့ဘူး၊ ပိုစောစော လာခဲ့သင့်တယ်"

ဟိုင်ရိ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း အနာဂတ်မှာ ဒီကို မကြာခဏ လာလို့ရတယ်"

ကျောင်းချီက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နားလည်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"ရှင်လည်း ပရိသတ်တစ်ယောက်လား"

ဟိုင်ရိ: "အရင်ကတော့ ဟုတ်တယ်"

"အခုတော့ ငါ ရာထူးတိုးသွားပြီ"

ကျောင်းချီ: "ရှင်က အရမ်းချောတာပဲ"

ဟိုင်ရိ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းလည်း အရမ်းလှပါတယ်"

ဟိုင်ရိက ကျောင်းချီ သူ့ကို တော်တော်သဘောကျပုံရသည်ကို သိနိုင်၏။ သူမ၏ အကြည့်မှ ထင်ရှားသည်။ ဟိုင်ရိက ထိုအကြည့်ကို ရင်းနှီး၏။ ၎င်းသည် သားမက်ကို ကြည့်သည့်အခါ အသုံးပြုသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိ: "..."

ကျောင်းချီက ရယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားတော့မယ်"

"ခဏလေးနေဦး၊ သူ ဆက်တက်ပြီး သီချင်းဆိုဦးမှာ"

ဟိုင်ရိက သူမကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"နောက်မှပြန်ပါ၊ ညကျရင် ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် နှစ်သက်သူများကို ခွဲခြားသိနိုင်သည်။ သူမသည် လက်မှတ်ထိုးရန်သာ လာရောက်သူများနှင့် မတူပေ။ ရှန့်ချန့်ယန်၏ ပရိသတ်များသည် မလွယ်ကူသောကြောင့် ထိုသို့သော ပရိသတ်များအပေါ် သူ၏အမြင်သည် အလွန်ကောင်းမွန်၏။

သို့သော် ကျောင်းချီက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ သူ့သီချင်းဆိုတာကို အကြိမ်များစွာ ကြည့်ဖူးတယ်၊ ဖျော်ဖြေပွဲတွေ အများကြီးကိုလည်း သွားဖူးတယ်၊ ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်၊ ညဘက် ကားစီးပြီး သူဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ချင်ရုံပါ"

"ကျွန်မ သူ့ကို နှုတ်မဆက်ခဲ့တာကို အမြဲတမ်း အရမ်းနောင်တရနေခဲ့တယ်"

ကျောင်းချီ၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် သူမပြုံးလိုက်သောအခါ နီရဲလာ၏။ သူမက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလာ၏။

ဟိုင်ရိ: ...

ဟိုင်ရိသည် ထိုခံစားချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူလည်း ငိုချင်လာ၏။

ကျောင်းချီ: "သူပျော်နေတာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ကျွန်မ သွားတော့မယ်"

ဟိုင်ရိ: "မင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်"

သူထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရှန့်ချန့်ယန်က ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"

"သူ(မ)ကို ပြန်လိုက်ပို့တာ"

ဟိုင်ရိက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ငါပြန်လာမယ်"

ဆံပင်ဝါ: "အမှိုက်တွေ ယူသွား၊ ခင်ဗျားအပြင်သွားတိုင်း အမှိုက်တွေ လိုက်ပစ်ပေးလို့မရဘူးလား"

ဟိုင်ရိသည် ကျောင်းချီကို လမ်းကြားမှ ထွက်မလာမီ အမှိုက်များကို ပြန်ယူရန်အတွက် ပြန်လှည့်သွားရန် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ကျောင်းချီ: "ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံမှုက တကယ့်ကမ္ဘာမှာဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဟိုင်ရိ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူခါးသက်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသေချာခဲ့။ သူ့မှာ ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ပေ။

ကျောင်းချီ: "အားလုံးအဆင်ပြေပါစေ"

ဟိုင်ရိ: "အားလုံးအဆင်ပြေပါစေ"

"အားလုံးကြိုးစားကြရအောင်"

ရုတ်တရက် သတိမထားမိဘဲ ကျောင်းချီ၏ ပါးပေါ်မှ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်။

"သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါနော်"

ဟိုင်ရိ: ...

"အာ"

ဟိုင်ရိ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါလုပ်မှာပေါ့"

ကျောင်းချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာပျက်သွားသည်ကို သိသောကြောင့် တောင်းပန်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွား၏။

ဟိုင်ရိသည် သူမ အမှောင်ထဲသို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဟိုင်ရိလှည့်ပြန်လာ၏။ ဘား၏မီးရောင်များသည် ခိုနားရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ သူအမှောင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာ၏။ ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး တံခါးတွင် တပ်ဆင်ထားသော မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်မီးကို မော့ကြည့်နေသည်။

ဟိုင်ရိ: "မီးကျွမ်းသွားပြီလား"

"အင်း"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ အရပ်နဲ့ဆိုလျှင် လက်ဆန့်လိုက်ရုံနှင့် မီးလုံးကို မှီနိုင်သည်။

"မီးပိတ်လိုက်"

ဟိုင်ရိ မီးဖြတ်ရန် သွားလိုက်သည်။ မီးလုံးကို ဖြုတ်ပြီးနောက် ရှန့်ချန့်ယန်က ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

"အသစ်နဲ့ လဲလိုက်ရုံပါပဲ"

ဟိုင်ရိ သူထိုင်နေသည့်နေရာမှ သူ၏ချောမောသောမျက်နှာနှင့် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကန့်အသတ်မဲ့သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် စိတ်ခံစားမှုလှုပ်ရှားစေသော ခံစားချက်များသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏နှလုံးသားမှ လည်ချောင်းအထိ ပျံ့နှံ့သွား၏။

ကျောင်းချီသည် ထိုနှစ်များမှ အမှတ်တရအချို့ကို နိုးထစေခဲ့သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့သောနေ့၊ သတင်းကိုမြင်ပြီးနောက် ချက်ချင်းခံစားခဲ့ရပုံ။ သူတို့သည် ထိုအမှတ်တရများကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဟိုင်ရိ: "ရှန့်ချန့်ယန်"

ရှန့်ချန့်ယန်သည် မီးလုံးအတွင်းရှိ ဖလင်မန်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် ဟိုင်ရိ၏ အသံကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဟိုင်ရိက: "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန် ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုမှားနေလို့လား"

ဟိုင်ရိ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ တကယ်တမ်းပြောစရာ ဘာမှမရှိပေ။ သူ ရှန့်ချန့်ယန်၏နာမည်ကို ခေါ်ချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသူဌေးကို ဝယ်ခိုင်းလိုက်"

"ဒါကလည်း ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်ပဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားလည်မှုပေါ်လာသည်။ သူ ဟိုင်ရိကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထူလိုက်၏။

"လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူ ကောင်တာက မီးလုံးကိုလည်း လဲလို့ရတယ်"

ဟိုင်ရိ၏ ပါးစပ်မှ ရယ်မောသံထွက်လာသည်။ ထိုအကြောင်းအား ကြားပြီးနောက် ဆံပင်ဝါ၏ ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံကို သူ စိတ်ကူးထဲမှာ မြင်နေမိသည်။

တကယ်ကိုပင် သူတို့ဝင်သွားသည်နှင့် ဆံပင်ဝါက လက်များကို ခါးထောက်ပြီး

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အလုပ်မလုပ်ဘူးလား၊ ကျွန်တော်ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်အတွက် အလုပ်လုပ်နေရတာလဲ ပြောစမ်းပါ"

ဟိုင်ရိ: "ဆောရီး၊ ငါလာနေပြီ"

ဆံပင်ဝါ: "ဒီလိုဆက်သွားရင် ကျွန်တော်သပိတ်မှောက်မယ်၊ ကျွန်တော်မရှိဘဲ ဒီနေရာက အသက်ရှင်နိုင်မလား ကြည့်လိုက်စမ်း"

ဟိုင်ရိ: "ဘယ်ရှင်နိုင်မလဲ" 

 "မင်းမရှိဘဲ တစ်ရက်တောင် မခံပါဘူး၊ ဒုတိယသူဌေး"

ထိုအခါမှသာ ဆံပင်ဝါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ဟိုင်ရိက ဗန်းများကို နောက်ဘက်သို့ပို့နေသော ရှန့်ချန့်ယန်ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ရှန့်ချန့်ယန်က မတော်တဆ လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။

ဟိုင်ရိ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

တစ်ခါတစ်ရံ ဝမ်းနည်းမှုသည် ကြိုတင်လက္ခဏာမပြဘဲ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတတ်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ပင် အသက်ရှူစရာနေရာမကျန်တော့အောင် နစ်မြုပ်သွားတတ်သည်။ ဟိုင်ရိအတွက် ရှန့်ချန့်ယန်သည် အဆုံးအစမရှိ ရေမွန်းနေစဉ် ပေါ်ထွက်လာသော ငါးကုဗမီတာခန့်ရှိသော သေးငယ်သည့် သဲကန္တာရအိုအေစစ်လေးနှင့်တူ၏။ သူ့အတွက် ခြေကုပ်ရရန် လုံလောက်ရုံမျှသာဖြစ်သော်လည်း ထိုမျှနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟိုင်ရိသည် ထို့ထက်ပို၍ မလိုအပ်တော့ပေ။

ဘဝက လူများအပေါ် ပေးဆပ်သည့် မရပ်မနား၊ မပြတ်မတောက်၊ ပြင်းထန်သည့် ရက်စက်မှုများကို တိုက်ထုတ်၍မရ၊ နာကျင်မှုများ၏ မကြာခဏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း တိုက်ထုတ်၍မရပေ။ သို့သော် ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်လေးပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိခဲ့လျှင် ၎င်းအား မြဲမြံစွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး လမ်းပြခိုင်းရမည်။ ဟိုင်ရိက သူ့ကိုယ်သူ မြင့်မြတ်သောသူတစ်ယောက်ဟု မထင်ချေ၊ မည်သူ့ကိုမှ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိ။ သို့သော် ပျော်ရွှင်မှုလေးတစ်စွန်းတစ်စကတော့ သူဖန်တီးပေးနိုင်သောအရာပဲ။ သူဆက်လက်ရှင်သန်ပြီး ရှန့်ချန့်ယန်ကို အနားယူစရာနေရာပေးနိုင်လျှင် အဆင်ပြေသည်။

ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုလို ကြီးမားသည့် ဆန္ဒများအားလုံးကို ပယ်ချလိုက်ပါ။ ဆက်လက်ရှင်သန်နေနိုင်ရုံနှင့်ပင် အောင်မြင်မှုတစ်ခုပါပဲ။

ဒါမျိုးပဲ ဖြစ်နိုင်တာလား…

ဟိုင်ရိ တွေးလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှန့်ချန့်ယန် မှာထားသော ဆိုင်းဘုတ်ရောက်လာ၏။

ဆိုင်က ကားနှင့်ရောက်လာသည်။ သူတို့အတွက် တပ်ဆင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဟိုင်ရိက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို အပြင်ထုတ်ပြီး ထိုင်လိုက်ကာ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြည့်ရှုရင်း နေပူစာလှုံနေ၏။

ရှန့်ချန့်ယန် ခဏအကြာတွင် erhu ဖြင့် ထွက်လာပြီး ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စတင်တီးခတ်လိုက်သည်။ erhu အသံများကြားတွင် အလုပ်သမားများက ဆိုင်းဘုတ်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ တပ်ဆင်ကြ၏။

ကောင်းကင်ရှိ မီးခိုးရောင်ဝေလငါးကို မော့ကြည့်ရင်း ဟိုင်ရိ အတွေးနယ်ချဲ့သွားသည်။ ရှန့်ချန့်ယန် ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို သူပြန်မှတ်မိလိုက်၏။

'နာမည်ပေးမယ်ဆိုရင် ကောင်းကောင်းလုပ်ရမယ်'

သူဆိုလိုသည်မှာ သူဒီနေရာ၌ အချိန်အကြာကြီး ဆက်နေမည်ဖြစ်ပုံရသည်။

ဟိုင်ရိသည် စိတ်ကူးယဉ်မွန်းကြပ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နိုင်သနည်း။ သူ့အတွက်တော့ ဒါဟာ ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှန့်ချန့်ယန် ရှိနေလျှင်၊ သူက ခြောက်သွေ့ပြီး ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော နေ့စဉ်ဘဝကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်။

နေ့စဉ်ပုံမှန်လုပ်ခကို ရရှိခြင်း၊ နေ့တိုင်း မနက် ၉ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခြင်းပင်။ သို့သော် ရှန့်ချန့်ယန်အတွက်မူ သေချာပေါက် ကွာခြားလိမ့်မည်။

ဟိုင်ရိသည် ဤအိပ်မက်ကို ရှန့်ချန့်ယန်အား ပြောပြရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့သာ ချပြပြောလိုက်လျှင် ရှန့်ချန့်ယန်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်သည်။

ဟိုင်ရိ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။

🌟🌟🌟