Chapter 58

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၆】

Chapter 58

မနက်ပိုင်းအတန်းများ မြန်မြန်ပြီးသွာပြီး နေ့လယ်ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်လာသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကျောင်းတံခါးဆီသို့ လူအုပ်နောက်မှ လိုက်လာကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် မနက်ခင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စိုးရိမ်တကြီး သတိရမိသည်။

ထိုအနမ်းပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ပထမနှစ်ချိန်တွင် ကံဆိုးမှုတစ်စုံတစ်ရာမကြုံခဲ့ရဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ် အနည်းငယ်ကံကောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် တတိယနှင့် စတုတ္ထအချိန်ကြားက အနားယူချိန်ကစပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏ကံဆိုးမှုများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူနှင့် လုဖန်တို့သည် အောက်ထပ်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီး စကားနေစဉ် ရိုင်းစိုင်းသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်သည် တစ်ဝက်ကျန်သော နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ပစ်ချလိုက်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏ခေါင်းကို လုံးဝတိကျစွာ ရိုက်မိသွားတာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ စေးကပ်ကပ် လက်ဖက်ရည်များနှင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးနှင့် ၅ စင်တီမီတာဝေးသော လုဖန်ကို တစ်စက်တောင် မစင်ခဲ့ပေ…

အရမ်းဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်ကို ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ဆဲဆိုနေသော လုဖန်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သန့်စင်ခန်းသို့သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့ဆံပင်ကို ရေအေးနှင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာသင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး သူ၏ကပ်စေးနေသော ရှပ်အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အားကစားဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး ဇစ်ကို အဆုံးထိ ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ အထဲတွင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ 

ဒါတွေအားလုံးပြီးသွားသည့်နောက် မနက်ခင်း၏ နောက်ဆုံးအတန်းချိန်မစခင် နှစ်မိနစ်လောက် ကျန်နေသေးသည်။

"ဟေ့ ဒီနို့လက်ဖက်ရည်က ဘာလို့ ငါ့ကို မထိသွားတာလဲ။ တကယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုလည်း ထိစေချင်တယ်။ မင်း ဒီမနက် နည်းနည်းကံကောင်းသွားတယ်" လုဖန်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို တစ်ရှူးတစ်ထုပ်ပေးကာ သူ့အမူအရာက ညှိုးငယ်နေသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့လက လေတိုက်လို့ ဒုတိယထပ်ပြတင်းပေါက်ကနေ ရှားစောင်းပင်တစ်ပင် လွင့်ကျသွားတာကို မှတ်မိသေးလား။ ငါတို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်နေတုန်း ရှားစောင်းပင်က မင်းအပေါ် မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားတယ်‌လေ။ ဆူးအနည်းငယ်ပါ ဘောလုံးသေးတာမျိုးဖြစ်နေလို့ ကံကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းက ရှားစောင်းပင်အဖြစ် ပြောင်းသွားလောက်တယ်"

"ငါကိုယ်က ကံဆိုးတာပါ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏စိုစွတ်နေသောဆံပင်ကို တစ်ရှူးနှင့်သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကြီးမားသော ပယင်းရောင်မျက်လုံးများကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ မှိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တစ်ရက်နှစ်ရက်ပဲ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ဟုတ်သားပဲ" လုဖန်သည် လက်ပိုက်လျက် ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က နေ့လယ်ခင်းမှာ ငါတို့ထဲက လူအနည်းငယ် အသင့်စားခေါက်ဆွဲတွေ အတူတူစားခဲ့တာကို မှတ်မိလား။ အရသာမှုန့်ထုပ်မပါတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသောသူက မင်းပဲဖြစ်လို့ လူတိုင်းက မင်းကို နည်းနည်းစီ ဝေပေးခဲ့တာလေ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ‌ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းလှည့်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ကံဆိုးမှုများကို ပြန်အမှတ်ရလိုခြင်းမရှိပေ။

လုဖန်: "ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ငါတို့ထဲက အတော်များများ အတူတူ အပြင်စာမှာခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ တစ်ခါသုံးတူတွေက တစ်ချောင်းစီဖြစ်နေတယ်လေ"

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

လုဖန်: "ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ငါတို့အားလုံး ကန်တင်းမှာ အတူတူစားကြတော့ မင်း တစ်ယောက်ပဲ ပိုးဟပ်စားမိတာလေ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ကြားဖြတ်လိုက်သည်။ "သူတို့က အိုးတစ်လုံးတည်း ချက်ပြုတ်တာလေ"

"အဲဒါက မဖြေမနေ မှန်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ" လုဖန်က ရိုးသားစွာ ဆိုသည်။ "ပိုးဟပ်က မင်းပန်းကန်ထဲကို တက်လာတာဖြစ်နိုင်တယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြောမနေနဲ့တော့"

"ငါ မပြောတော့ပါဘူး" လုဖန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မင်းရဲ့ကံဆိုးခြင်းအကြောင်းအားလုံး ပြောနေရင် အတန်းချိန်တစ်ခုလုံး ကုန်သွားနိုင်တယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဝမ်းနည်းမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ "ဒါဆို ငါ တစ်ရက်လုံး ဒီအကြောင်းကို ပြောနိုင်တယ်"

"မင်း အမွှေးတိုင်ပူဇော်ဖို့ ပိုထိရောက်တဲ့ ဘုရားကျောင်းကို သွားကြည့်ပါလား" လုဖန်က အကြံပြုသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းကိုခါယမ်းပြီး သူ့မိဘများသည် လွန်ခဲ့သည့်ငါးနှစ်က နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ နာမည်ကြီးပြီး ထိရောက်သော ဘုရားကျောင်းအားလုံးဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ့သူငယ်ချင်းကို ပြောပြချင်စိတ် မရှိပေ။

သို့သော် အကျိုးမထူးပါ။

ငါ တကယ်ကံကောင်းချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အရမ်းကံကောင်းနေဖို့မလိုပါဘူး၊ သာမန်လူလို ဖြစ်ဖို့ပဲလိုတာ။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စဉ်းစားနေရင်း သူ့မျက်နှာကို စားပွဲမှာ ကပ်လျက် အဝေးကို ငေးကြည့်လိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က အဖြူရောင်တိမ်တိုက်များကို နောက်ခံထားပြီး သူ၏ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးများက ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။

တိမ်တိုက်။

တိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ကိုဖြတ်၍ ရွေ့နေသည်။ 

ကံကောင်းခြင်းလို နားလည်ရခက်တဲ့အရာမျိုးက ဒီလိုနည်းနဲ့… ကူးစက်နိုင်လို့လား…

"အားးး… အရမ်းစိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာပဲ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး သူ၏ရေစိုနေသောဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

နေ့လယ်ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တံခါးပေါက်တွင် သူ့အား စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် သူ့နောက်ကကားကို မှီပြီး လက်ပိုက်လျက် သူ၏ရှည်လျားဖြောင့်တန်းသော ခြေတံများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ထားကာ မနက်ခင်းလို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရှပ်အင်္ကျီကော်လာကို ဖွင့်ထားပြီး သူ၏ချောမောသောမျက်နှာပေါ်က ပျင်းရိပြီး ဂရုမစိုက်ဟန် အမူအရာသည် ကောင်းကင်မှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များလိုပင်။

သွားလိုက်လာလိုက်လုပ်နေသော ကျောင်းသားများသည် ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ 

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ စကားတစ်လုံးမှမပြောသလို ရှန်ရှင်ယွင်ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ကားထဲဝင်သွားသည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခေတ္တမျှတန့်သွားပြီးနောက် ရယ်လိုက်ကာ သူ ကားတံခါးကို မပိတ်နိုင်အောင် ကိုင်ထားရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နာရီက မင်းကံပြောင်းလဲသွားလား"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မကြားရလောက်အောင် အသံပြုပြီး ကြွေရောင်သမ်းနေသောပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှုက ဖြည်းညှင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပို၍နီးကပ်လာပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။ "နောက်ထပ် ၂ နာရီလောက် ထပ်နေချင်သေးလား"

"တော်ပြီ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျား မေးစရာတချို့ရှိတယ်"

"ကောင်းပြီ" သည်အချိန်တွင် ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ကို ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။ သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မြင့်လိုက်ပြီး ကျီစယ်သောအပြုံးအား ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ "ကောကောက မင်းကို နေ့လယ်စာစားဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုး၏နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် မျက်လုံးဆန်လှန်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျောင်းအနီးရှိ အနောက်တိုင်းစတိုင် အမြန်စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုစားသောက်ဆိုင်သည် အနီးနားက ကျောင်းသားများကို အဓိကထားရောင်းချသည်။ စားသောက်ဆိုင်ကို လင်းထိန်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး စားထိုးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို မီနူးများ ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မီနူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ မှာခဲ့သည်။ "ချိစ်ဝက်သားပြားဘာဂါအတွဲလိုက် လိုချင်တယ် ကျေးဇူးပါ"

စားပွဲထိုးက တောင်းပန်လေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဝက်သားပြားကုန်သွားပြီ"

"လူညစ်ကလေး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် မေးကို လက်ပေါ်တင်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် ကော့တက်သွားပြီး အပြုံးက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသည်။ "မင်း ဘာမှ မှာလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လျက် မေးခွန်းပြောင်းလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့မှာ ပင်လယ်စာပုဇွန်ဘာဂါအတွဲလိုက်ရှိလား"

စားပွဲထိုးက ပို၍ပို၍ တောင်းပန်လာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပုဇွန်လည်း ကုန်သွားပြီ"

"..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ခြေသလုံးကြွက်သားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ခြေထောက်တစ်စုံကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသောအခါ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"အခုမှာတော့" ရှန်ရှင်ယွင်သည် စားပွဲပေါ်က သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် အလွန်လေးနက်နေပြီး စားပွဲအောက်က သူ့ခြေထောက်များသည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ခြေသလုံးများကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပွတ်တိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး၏နှလုံးခုန်သံ ပိုမြန်လာပြီး သူ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို… အီတလီကြယ်ပွင့် Whopper အတွဲလိုက်ရော…"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့မှာရှိပါတယ်" စားပွဲထိုးသည် သူ့ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။

"...ဒါဆို ကျွန်တော် အဲဒါယူမယ်၊ ကျေးဇူးပါ"ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှန်ရှင်ယွင်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘယ်လိုအမူအရာပြရမလဲ မသိတော့ပေ။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် စားပွဲထိုးအား မီနူးကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော်လည်း အဲဒါပဲလိုချင်တယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုး: "…"

အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ ခင်ဗျားတို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ထားတာလား။

"ဘယ်လိုလဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ခြေထောက်တွေကို စားပွဲအောက်မှ ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။

"သိပ်မကောင်းဘူး" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့မပေးသေးဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။ "ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် စိတ်ရှုပ်စွာ လျှာသပ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ငါးသန်းအနိုင်ရတာ မင်းကိုပြရမလား"

"မလိုဘူး" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့အကြည့်ကိုလှည့်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ခဏလောက် ကလိပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်ဆီ ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် သဘာဝအပြုံးတစ်ခုရှိနေပြီး သူ၏နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းက နာခံမှုရှိစွာ မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် အနည်းငယ် လိမ္မာပါးနပ်ပုံရပြီး တစ်ခုခုဆိုးဝါးတာလုပ်ချင်နေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လိုပင်။ "ခင်ဗျား ဒီမှာ မဲနှိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကြည့်မယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ဖုန်းကိုယူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် မကြာသေးမီက အလွန်ရေပန်းစားခဲ့သော ဇွန်ဘီသေနတ်ပစ်ဂိမ်းတစ်ခုမှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကစားသမားများသည် အီစတာဥများကို ရိုက်ခွဲခြင်းဖြင့် အဆင့်မြင့်လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်နိုင်သည်။ လက်နက်များက ကြယ်သုံးပွင့်ကနေ ငါးပွင့်အထိ ရှိပါသည်။ ကြယ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မြင့်လေလေ လက်နက်က ပိုအားကောင်းလေလေဖြစ်သည်။ ကြယ်ငါးပွင့်ထက်ကျော်သော ဒဏ္ဍာရီလာရှေးဟောင်းပစ္စည်းများတောင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ခုကိုဆွဲနိုင်မလားဆိုတာက ကံအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝမူတည်သည်။ ကံဆိုးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ငွေးအများကြီးသုံးစွဲပြီး ကြယ်သုံးပွင့်လက်နက်များကိုပဲ အဆုံးမရှိဆွဲဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သောအရာမဟုတ်ပါ။ 

"ခင်ဗျား ဆယ်ခါလောက် ဆက်တိုက် မဲနှိုက်ကြည့်" ယဲ့ဖေးကျိုး၏မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေပြီး "ခင်ဗျား ဒဏ္ဍာရီလာပစ္စည်းတွေကို ဆွဲနိုင်မှ ကျွန်တော် ယုံမယ်"

"...တကယ်တော့ မင်းယုံနေပြီးပြီပဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းလျက် ယဲ့ဖေးကျိုးကို အပေါ်အောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ 

ရက်စက်စွာ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသော အကြံသမားလေး ယဲ့ဖေးကျိုးက မေးလိုက်သည်။ "…ဒါဆို ခင်ဗျား မဲနှိုက်မှာလား မနှိုက်ဘူးလား"

"မဲနှိုက်မှာပေါ့" ရှန်ရှင်ယွင်သည်

ဖန်သားပြင်ပေါ် သူ့လက်ချောင်းကိုတင်ကာ ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ကိုယ့်ရဲ့ကံဆိုးသူလေး"

TK Team Chapter 58