Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း (19) ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံရတာလဲ
လျူယောင်ပြုံးလိုက်ပြီး
"ရပါတယ်၊ အရင်သွားကြည့်ရအောင်။"
ပြောပြီးတာနှင့် လျူလန်ရဲ့လက်ကိုဆွဲကာ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အဆင့်မြင့်ဆိုင်ကြီးထဲကို ဝင်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး နေရာကျယ်ဝန်းကာ ဖုန်းနှင့် လက်ပ်တော့ပ်များအပါအဝင် ဟွာဝေး ထုတ်ကုန်အမျိုးအသားစုံလင်စွာ ရှိနေသည်။
ထောင်ဂဏန်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ စျေးနှုန်းများကို မြင်တဲ့အခါ လျူလန်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပုံရသည်။
ထိုမိန်းကလေးက ဆင်းရဲပြီး ချွေတာတဲ့ အလေ့အထရှိနေသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာတန်တဲ့ ဖုန် ဒါမှမဟုတ် လက်ပ်တော့ပ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
"အစ်ကို၊ ကျွန်မတို့ ပြန်ထွက်ကြရအောင်၊ ဒီကပစ္စည်းတွေက အရမ်းဈေးကြီးတယ်။"
လျူယောင်က "မကြီးပါဘူး၊ လုံးဝမကြီးပါဘူး။ ဒါက သင့်တင့်တဲ့ဈေးပါ။ဒီက တူညီစနစ်ပါတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးကို သုံးလေးထောင်နဲ့ပဲ ရောင်းတာ။ တခြားသူတွေဆိုရင် ခုနစ်ရှစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းနိုင်တယ်။"
လျူလန် ရဲ့ အခန်းဖော်ဖြစ်တဲ့ ဝူဟွေ့ ကလည်း ဒီအချက်ကို သဘောတူသည်။ "အကိုလျူ ပြောတာမှန်တယ်။ ကျွန်မ ဟွာဝေး ဖုန်းကို သုံးတာ။ ယွမ် ၄,၀၀၀ ကျော်နဲ့ ဝယ်ထားတာ၊ အရမ်းကောင်းတယ်။"
နှစ်ယောက်စလုံးက အတင်းပြောနေတဲ့အခါ လျူလန် ပြန်ထွက်ရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မတတ်နိုင်မှတော့ ကြည့်ရုံပဲကြည့်မယ်" လို့ စိတ်ထဲမှပြောလိုက်သည်။
လျူယောင် က လျူလန် တို့ကို လက်ပ်တော့ပ်ဧရိယာသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ဒီနေရာတွင် အမှတ်တံဆိပ်အသစ် လက်ပ်တော့ပ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ပြသထားသည်။
ဝန်ထမ်းက အလွန်စိတ်အားထက်သန်ပြီး သူတို့သုံးဦးအား တက်ကြွစွာ မိတ်ဆက်ပေးကာ "ကျွန်မတို့ရဲ့ ကွန်ပျူတာကို စမ်းသပ်သုံးစွဲနိုင်ပါတယ်" ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။
လျူယောင် ၁၄ လက်မ အရွယ် အလွန်ပါးလွှာသော လက်ပ်တော့ပ်တစ်လုံးကို သဘောကျသွားပြီး၊စျေးနှုန်းက ၈,၆၈၈ ယွမ် ကို မြင်လိုက်သည်။
"လျူလန်၊ ဒီတစ်လုံးကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ? မင်းကြိုက်လား?"
"အာ!"
၈,၆၈၈ ယွမ်တန်ဖိုးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လျူလန်က တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် "အရမ်းဈေးကြီးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကို၊ အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ အစ်ကို ဒီလောက်ဈေးကြီးတာမျိုး ဝယ်ဖို့မလိုပါဘူး။ တကယ်မလိုပါဘူး။ နှစ်ထောင်ကျော်တန် တစ်လုံးလောက်ပဲ ဝယ်လိုက်ပါ။"
လျူယောင် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ လျူလန် က ငွေကြေးကို စိတ်ပူနေမှန်း သိပေမဲ့ အမှန်တကယ်တမ်းတွင် သူမ က ဒီလိုကွန်ပျူတာမျိုးကို သေချာပေါက် ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်ဆိုတာ သူ သိသည်။
"ဒီတစ်လုံးပဲ ဝယ်လိုက်မယ်၊ အစ်ကို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ မင်းစိတ်မပူနဲ့"
ဘေးနားမှ ဝန်ထမ်းကလည်း အားပေးပြောကြားသည်။ "ညီမလေး၊ ဒီကွန်ပျူတာမှာ 16G memory၊ 512G super-capacity hard disk ပါရှိပြီး၊ ... ကို အသုံးပြုထားပါတယ်"လို့ရှင်းပြနေသည်။
လျူယောင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်လုံးပဲ ယူမယ်။ နောက်ပြီး၊ mate30 ဖုန်းရှိရင်လည်း တစ်လုံးယူမယ် "
လျူလန် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ သတိမဝင်နိုင်သေးပေ။ "ကျွန်မအစ်ကို ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိလာတာလဲ" ဟု သူမ တွေးနေသည်။
သူမ သိနေတာက လျူယောင် အချမ်းသာဆုံးအချိန်ကပင် ဒေါ်လာထောင်ဂဏန်းသာ ရှိခဲ့သည်။
“အခုကော?”
၈,၀၀၀ ကျော်တန် လက်ပ်တော့ပ်နှင့် ၆,၀၀၀ ကျော်တန် ဖုန်းတို့ပေါင်းလျှင် ၁၅,၀၀၀ ကျော်သွားပြီ။
"လျူလန်၊ နင့်အစ်ကို က နင်ပြောနေသလောက် ဆင်းရဲတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ထောင်ဂဏန်း၊ သောင်းဂဏန်းတန်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်တာ။ နင့်အစ်ကိုက နင့်ကို တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပြန်လာရင် အတန်းထဲက လူအတော်များများ နင့်ကို အားကျကြမှာဟ"
ဝူဟွေ့ ရဲ့ စကားကို ကြားတဲ့အခါ လျူလန် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ပိုက်ဆံပေးပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများက ပစ္စည်းများကို လျူယောင် ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
ထိုပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာပြီး လျူယောင်က "ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းကြိုက်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
လျူလန် က စိုးရိမ်တုန်းပင် "အစ်ကို၊ အစ်ကို့မှာ ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်အများကြီး တစ်ခါတည်း သုံးလိုက်ရတာ၊ဘာလို့အဲ့လောက်သုံးရလဲ? ဟွာဟိုင်း မြို့မှာ ကုန်ကျစရိတ်တွေက အရမ်းများတယ်"
"မပူပါနဲ့၊ အစ်ကို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ဒါတွေက ပြဿနာမရှိဘူး။"
လျူယောင့် စကားကို ကြားတဲ့အခါ လျူလန် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး စိတ်ပူပန်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ပျော်ရွှင်လာသည်။ "အစ်ကို၊ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ကျွန်မသုံးရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး၊ အိပ်မက်လိုပဲ။"
လျူယောင် က "ဒါက အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကြိုက်တယ် ဆို ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးကွာ "
လျူလန် က "ကြိုက်ပါတယ်၊ သေချာပေါက် ကြိုက်ပါတယ်" ဟု ရယ်ပြီးပြောလိုက်သည်။
လျူယောင်က ရှေ့မှလျှောက်ပြီး လျူလန် နှင့် ဝူဟွေ့ တို့က နောက်မှလိုက်ကာ သုံးဦးသား အဆင့်မြင့်ဆိုင်ကြီး ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လက်ကိုမြှောက်၍ အချိန်ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းလွဲ ၁၁ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်၍ လျူယောင် က "သွားကြစို့၊ နေ့လယ်စာစားရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လျူလန် က "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနားမှာ စားစရာနေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဈေးလည်းသက်သာတယ်၊ တန်လည်းတန်တယ်။"
အနီးအနားတွင် စားသောက်ဆိုင်များစွာရှိပြီး၊ ဈေးနှုန်းလည်းမကြီးဘဲ အဓိကအားဖြင့် ကျောင်းသားများအတွက် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ကြသည်။
လျူယောင်က "အစ်ကို မှတ်မိတာ ဒီနားမလှမ်းမကမ်းမှာ အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင် တစ်ခုရှိတယ်။ အသားကင်သွားစားရအောင်"
"အစ်ကို၊ အစ်ကိုက ကြာကန်နားက လရောင်ဆိုင်ကိုပြောတာလား၊ အဲဒီက အစားအစာတွေက အရမ်းဈေးကြီးတယ်"
"ရပါတယ်၊ မင်းစားချင်ရင် ကောင်းကောင်းစားနိုင်တယ်။ အစ်ကို ဒီကို ကားမောင်းလာခဲ့မယ်။ မင်း ဒီမှာစောင့်နေ။"
"ဘာ"
ကားမောင်းလာခဲ့မယ်လို့ ကြားတဲ့အခါ လျူလန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သတိရလာတဲ့အခါ "အစ်ကို၊ အစ်ကိုက တခြားသူရဲ့ကားကို ငှားပြီး ဒီကို မောင်းလာတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကားဝယ်တဲ့ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူး၊ လျူယောင် ကလည်း ဖုံးကွယ်ချင်စိတ်မရှိတာကြောင့် "ငှားထားတာမဟုတ်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကားအသစ်တစ်စီးဝယ်ထားတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လျူလန် ထပ်မံ၍ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
ဘေးနားမှ ဝူဟွေ့ က "လျူလန်၊ နင့်အစ်ကို ချမ်းသာလာပုံရတယ်။ ဒီလိုငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီး ဝယ်ထားတာ။"
"ပိုက်ဆံရှိလား?"
လျူလန် ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွင် သူမရဲ့ အစ်ကိုမှာ ပိုက်ဆံများများစားစား ရှိခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် အလုပ်မှာလည်း သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ တစ်လဝင်ငွေက ထောင်ဂဏန်းမျှသာဖြစ်ပြီး တစ်သောင်းပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။
ဟွာဟိုင်း လို မြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် တစ်လဝင်ငွေ ၁၀,၀၀၀ မကျော်ပါက ဝင်ငွေနည်းပါးသူများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်သည်။
"နင့်အစ်ကိုက ဘာလို့ ကားဝယ်တာလဲ?"
"သူ ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံရတာလဲ?.
ဝူဟွေ့ က အများကြီးပြောလိုက်သည်။ "လျူလန်၊ နင့်အစ်ကို ဘယ်လိုကားမျိုး ဝယ်တာလဲ?"
"ကဲ၊ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်၊ သိန်းပေါင်းများစွာတန် ကားတစ်စီးဖြစ်နိုင်တယ်၊ အနည်းဆုံး ၈၀,၀၀၀ ကနေ ၉၀,၀၀၀ လောက်ရှိရမယ်။"
ခဏအကြာတွင် အမှတ်တံဆိပ်အသစ်ဖြစ်သော ကြီးမားတဲ့ အနက်ရောင် G ကားတစ်စီးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့ကို မောင်းနှင်လာကာ ဟွန်းနှစ်ချက်တီးလိုက်သည်။
ဝူဟွေ့ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝိုး၊ ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားတဲ့ကားလဲ၊ ဒါက ယွမ်တစ်သန်းကျော်တန် Big G ပဲ၊ဒီ လူတကယ်ချမ်းသာတာပဲ"
လျူလန် က ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်မှုသိပ်မရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
"ကျွန်မအစ်ကို ဘာလို့ ကားဝယ်တာလဲ? ဘယ်လိုကားမျိုးလဲ?" ဟု သူမ ဆက်စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျူယောင် က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး မပြုံးဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ မှန်ကိုချလိုက်သည်။
"ဘာလုပ်နေကြသေးတာလဲ၊ ကားပေါ်တက်ကြ!"
"ဘာ!!!"
လျူလန် နှင့် ဝူဟွေ့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိတဲ့အတိုင်း လျူယောင် ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက လျူယောင့်ကို ယွမ်တစ်သန်းကျော်တန် ကားတစ်စီးနှင့် လုံးဝဆက်စပ်လို့ မရခဲ့ကြပေ။
ဝူဟွေ့ က အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာနဲ့လျူလန် ကို ကားထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
ကားပေါ်ရောက်မှ လျူလန် က မယုံနိုင်တဲ့လေသံဖြင့် "အစ်ကို၊ ဒါ အစ်ကိုဝယ်ထားတဲ့ ကားလား!" ဟု မေးလိုက်သည်။
လျူယောင်က ကားမောင်းရင်း "ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ဝယ်ထားတာ၊ တရားဝင်လိုင်စင်နံပါတ်ပြားတောင် မထွက်သေးဘူး။ အခုက ယာယီလိုင်စင်နံပါတ်ပြားပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အစ်ကို၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်ချမ်းသာလာတာလဲ?"
ဘယ်လိုဖြေရမလဲဆိုတာ လျူယောင် က စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ့မှာ မျိုးပြောင်းလိပ် ရှိတယ်လို့ ပြောလို့မရတဲ့အတွက် ဆင်ခြေတစ်ခုပေးလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ထီနှစ်စောင်ဝယ်ခဲ့တာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ ပထမဆု ပေါက်သွားတယ်။"
ပြောပြီးတာနဲ့ ဝူဟွေ့ က "ဒါဆို ဆုနှစ်ဆု ပထမဆု ပေါက်တာ အစ်ကိုပေါ့" ကံကောင်းလိုက်တာ "
“ဒါက ကံတရားက ကူညီပေးသလိုပဲ!”
ဝူဟွေ့ က ဒီလိုပြောတော့ လျူလန် ယုံသွားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့အခန်းဖော်က တစ်နေ့ကျရင် ဆုကြီးပေါက်မယ်ဆိုပြီး ထီလက်မှတ်တွေ မကြာခဏ ဝယ်လေ့ရှိလို့ပဲ။
မကြာသေးခင်က ဟွာဟိုင်း မြို့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဆုနှစ်ဆုရဲ့ ပထမဆုကို တကယ်ဆွတ်ခူးသွားပြီး ဆုငွေက သန်းပေါင်းများစွာ ရှိပုံရသည်။
သတင်းတွေမှာလည်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး လျူယောင် ကလည်း ဖုန်းသတင်းတွေကနေ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့ရတာ မို့ အချိန်ကိုက် ထို ဆင်ခြေကိုပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါက မုသားဖြူတစ်ခုလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ တကယ်ရှင်းပြရခက်နိုင်တယ်။
""ဟူးး "" လျူယောင် တိတ်တိတ်လေးသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လျူလန်မှာ ယုံသွားပြီး လုံးဝပျော်ရွှင်နေသည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER