Ch 15

🍼 Chapter 15

🍼 Qingqing is Abducted

ကြမ်းပြင်သည် အေးစက်ပြီးမာကျောကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တုန်ခါနေပြီးအလွန်ကြမ်းတမ်းလှသည်။

ချင်ချင် မသက်မသာခံစားရကာ နိုးလာတော့သည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

၎င်းသည် အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး လုံးဝအမှောင်ထုအတိဖြစ်ကာ သူလေး ကြီးမားသောရထားတွဲတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေပုံရသည်။ သူ့ နှာခေါင်းသည် စူးရှသော ဓာတ်ဆီနံ့နှင့် ဖော်မပြနိုင်သော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

၎င်းသည် လပေါင်းများစွာအချဉ်ပေါက်နေသော စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားပုံနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဟင်းသီး ဟင်းရွက်များကဲ့သို့ အနံ့ထွက်နေပြီး—လုံးဝ ရွံရှာဖွယ်အတိပင်။

အနံ့ဆိုးကြောင့် ချင်ချင် အော့အန်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သူလေး သူ့ နှာခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားပြီး မျက်နှာသေးသေးလေးမှာ ရှုံ့မဲ့နေသော်လည်း အသံထွက်ရန် မရဲပေ၊ သို့သော် သူ အခြေအနေအား ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။

သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဆိုးသွမ်း၍ဝံပုလွေဆိုးကြီးထံမှ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သူ့ မိခင်ဖြစ်သူမှ အပြင်ဘက်တွင် အန္တရာယ်ရှိပြီး သူမ၏ မိဘများကိုငွေတောင်းခံရန်အတွက် သူမကဲ့သို့ ချမ်းသာ သောကလေးများကို တမင်တကာပြန်ပေးဆွဲမည့် လူဆိုးများစွာရှိသည် သို့မဟုတ် ငွေမရလျှင် သူ‌လေးကိုသတ်ပစ်မည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ အပြင်ထွက်ခွင့် ဘယ်တော့မှ မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တစ်စုံတစ်ဦးအား သတ်ပစ်ခြင်း" ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလို သည်ကို ချင်ချင် နားမလည်သော်လည်း လူကြီးများက ကလေးများကိုခြောက်လှန့်ရန် အသုံးပြုသည့် မည်သည့်အရာမှ ကောင်းသောအရာဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ကလေးထိန်းပြောခဲ့သလိုပင် ဆိုးသွမ်းသော ကလေးများအား ဝံပုလွေဆိုးကြီးမှ ဖမ်းယူစားသောက်ပစ်လိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ချင်ချင် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

သူ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ထောင့်တွင်ကွေးနေပြီး တုန်ယင်နေကာ မျက်ရည်များ သူ့ မျက်နှာပေါ်တသွင်သွင်စီးကျနေသော်လည်း သူလေး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူ့ မိဘများ၏ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းကို မလိုလားသကဲ့သို့ ဝံပုလွေဆိုးကြီးမှ သူ့အား စားသောက်ခြင်းကိုလည်း မလို လားပေ။

အရမ်းကြောက်နေပြီ ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာမကယ်ပဲနေမှာ  တော့ မဟုတ်ဘူးမှတ်လား ??

ဦးဦး... တိတိ... အာကျင်း... သားလေး...

သူ့ ဘေးနားမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကိုကြားလိုက်ရပုံရသည်။ ချင်ချင် လန့်သွားသည်၊ သူ အော်ဟစ်ငိုကြွေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သေသေချာချာနားထောင်ကြည့်သောအခါ ငိုနေသူ တစ်ဦးထက်မကရှိကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ရထားတွဲထဲတွင် သူမအပြင် အခြားကလေးများရှိနေသေးသည်။

"နင်တို့ကိုလည်း ဝံပုလွေဆိုးကြီး ဖမ်းလာတာလား" ဟု သူ တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

သူမ အသက်အရွယ်တူ အခြားသူများရှိနေခြင်းက သူ့အား လုံခြုံမှု အနည်းငယ်ပေးလိုက်ပြီး ချင်ချင် စကားပြောရန် ရဲလာသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အခြားအသံတစ်သံက သူမကို ပြန်ဖြေသည်– "ဝံပုလွေဆိုးကြီး မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကို လူကုန်ကူးသူတွေ ပြန်ပေးဆွဲသွားတာ"

"လူကုန်ကူးသူတွေဆိုတာ ဘာလဲ" ဤသည်မှာ ချင်ချင်အတွက် စကားလုံးအသစ်ဖြစ်သည်။

"..." 

အခြားသူသည် ချင်ချင်မှာ လူကုန်ကူးသူဆိုသည်ကိုပင် မသိလောက်အောင် အလွန်ရိုးသားလွန်းသည်ကို အံ့အား သင့်နေကြပုံရသည်။

သို့သော် သူလေး၏ ကလေးဆန်သောအသံကို သတိရပြီးနောက် သူ အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်– "မင်း ဒီနှစ် ထဲ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"သုံးနှစ်ခွဲ" ဇွန်လလယ်ဖြစ်ပြီး ချင်ချင်သည် လအစောပိုင်းတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဂဏန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သဘာဝအတိုင်း ထူးချွန်သောကြောင့် သူ့ အသက်ကို တိကျစွာမှတ်မိ သည်။

"မထူးဆန်းပါဘူး" ဝေးလံသောနေရာရှိ တစ်စုံတစ်ဦးမှ  ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အစားထိုးအနေဖြင့် ချင်ချင်နှင့် အစောပိုင်းစကားပြောခဲ့သော ကောင်လေးသည် သူမနှင့် ထပ်မံစကားပြောစပြု သည်– "ငါ့နာမည်က နျန်ကောင်း၊ ငါ ငါးနှစ်ရှိပြီ"

"နျန်ကောင်းကော" ချင်ချင် သူ့အား ယဉ်ကျေးစွာနှုတ် ဆက်ပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်သည်– "သမီးနာမည်က ချင်ချင်ပါ"

"ညီမလေး ချင်ချင်"

အပြင်ဘက် မိုးကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်းလင်းလာပြီး နေရောင်ခြည်သည် ရထားတွဲ၏အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အတွင်းမှောင်မိုက်သော နေရာကိုလင်းလက်စေသည်။

ဤနည်းပါးသော အလင်းရောင်ဖြင့် လူတိုင်းနောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏အမြင်အာရုံအနည်းငယ်ကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည်။

"သူ့ကို မချည်ထားဘူး" တစ်စုံတစ်ဦး တိုးတိုးလေး အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

ဤအသံနောက်သို့လိုက်၍ လူတိုင်းက သူမမှလွဲ၍ အခြားကလေးအားလုံးသည် လက်နှင့်ခြေကိုတင်းကျပ်စွာချည် နှောင်ထားပြီး လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ လိမ်ထားသောအနေ အထားများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူ ကြည့်လိုက်သော လူတိုင်းသည် သူမ ကြိုးမဖြေပေးမည်ကိုကြောက်ရွံ့၍ မသိစိတ်ဖြင့် တင်းမာသွားကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲနှင့်ပုံမှန်အတိုင်း ချင်ချင် အလွယ်တကူ သဘောတူခဲ့သည်– "ကောင်းပြီ"

အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူ နျန်ကောင်းဘေးသို့ တွားသွားပြီး သူ့ကျောနောက်မှ ကြိုးကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။

လူကုန်ကူးသူများသည် ထူထဲသောလျှော်ကြိုးများကို အသုံးပြုထားပြီး ၎င်းကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည်။

ချင်ချင် အချိန်အကြာကြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း ကြိုးကို မဖြေနိုင်ရုံသာမက သူ့လက်လေးများပင် နာကျင်လာသည်။

"နာတယ်..." သူမ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ငိုလိုက်သည်– "ချင်ချင် ဖြေလို့ မရဘူး"

အခြားသူများ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ မျှော် လင့်ချက်မှ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအတွက်ပင် သည်းမခံနိုင်ရာ ကလေးတစ်စုအတွက်ဆိုလျှင် ပိုဆိုးတော့ သည်။

နျန်ကောင်း တစ်ဦးတည်းသာငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် စိတ်ရှည်စွာ ချင်ချင်ကိုနှစ်သိမ့်သည်– "စိတ်မပူနဲ့၊ နည်း နည်းချင်းစီ ဖြေလိုက်၊ ချင်ချင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံ ကြည်တယ်"

ချင်ချင် သူ့ နှုတ်ခမ်းများကိုစေ့လိုက်ပြီးနောက် နျန်ကောင်းနောက်သို့ ရိုးရှင်းစွာတွားသွားကာ သူ့ လက်ထဲရှိ ကြိုးထုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကိုက်လိုက်သည်။

သိသာသည်မှာ သူလေး၏ ကလေးသွားလေးများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်လှသည်။

အစပိုင်းတွင် မဖြုတ်နိုင်ဟုထင်ရသော ကြိုးထုံးများသည် နည်းနည်းချင်းစီ လျော့ရဲလာပြီး လက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ဖြေနိုင်သည်အထိဖြစ်လာသဖြင့် ချင်ချင် ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

"ချင်ချင် အရမ်းတော်တယ်!" 

လက်များ လွတ်မြောက်သွားသော နျန်ကောင်းသည် ချက် ချင်းကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ ခြေထောက်များကိုချည် နှောင်ထားသောကြိုးများကို ဖြည်လိုက်သည်။

လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် သူ အခြားကလေးများကို ကယ်တင်ရန် ချက်ချင်းသွားလိုက်သည်။

ချင်ချင်သည် ထို့နောက် လုပ်စရာမရှိတော့ပေ၊ သူလေး နျန်ကောင်း၏ ကြိုးများကိုဖြည်ရန် အလွန်အားစိုက်ခဲ့ရသဖြင့် အနားယူရန်လိုအပ်သည်။

နျန်ကောင်းသည် ချင်ချင်ထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးသော်လည်း သူ့ သွက်လက်ဖျတ်လတ်မှုသည် အလွန်သာလွန်သည်။

အချိန်တိုအတွင်း ကားထဲရှိ ကလေးအားလုံး၏ကြိုးများကိုဖြေလိုက်နိုင်သည်။

လွတ်မြောက်သွားသော ကလေးများသည် သူတို့၏လက်ခြေများကို ဆန့်ထုတ်ရန် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကြသော်လည်း ဆူညံသံမဖြစ်စေရန် ဂရုစိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရပြီး ဆူညံသံများထွက်ပေါ်ကာ လူကုန်ကူးသူများ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိပါက အနည်းဆုံးနှုတ်ဖြင့် စော်ကားခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဆိုးရွားပါက ရိုက်နှက်ခံရမည်ကို သိထားကြသည်။

ယခင်က ရိုက်နှက်ခံရဖူးသောကြောင့် သူတို့သည် သင်ခန်း စာရထားခဲ့ကြသည်။

"ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်"

နျန်ကောင်း အခြားသူများကို တိုးတိုးလေးပြောသည်။

သူသည် ပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများအနက် အသက်အကြီးဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အကြောင်းမသိဘဲ လူအုပ်က သူ့အား ဝိုင်းရံကာ သူ့အမိန့်တိုင်းကို နာခံကြသည်။

"ဘယ်လို ထွက်ပြေးမလဲ" တစ်စုံတစ်ဦးက မေးလာသည်။ 

"သူတို့က လူကြီးတွေ၊ ငါတို့ထက် အများကြီးပိုမြင့်တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့မှာ ကားရှိတယ်၊ ငါတို့ ဘယ်လိုမှထွက်ပြေးလို့ မရနိုင်ဘူး"

"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ရင် ဖြစ်နိုင်တယ်!" နျန်ကောင်းက ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်သည်။

သူလည်း ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ယခု မထွက်ပြေးလျှင် သူတို့၏မိဘများကို ဘယ်တော့မှပြန်မတွေ့ရတော့မည်ကို ပိုမိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းနားလည်သည်။

"မင်းတို့ အိမ်ပြန်ချင်ဘူးလား၊ မင်းတို့ မိဘတွေဆီ ပြန်သွားချင်ဘူးလား"

မိဘများနှင့် သူတို့၏တစ်ချိန်က နွေးထွေးပျော်ရွှင်သော အိမ်များကိုတွေးမိသော ချင်ချင်အပါ ကလေးများစွာသည် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးမိကြပြန်သည်။

သူမသည် သူ့ ဦးဦးနှင့် တိတိကိုလွမ်းသည်၊ သူ့သားများကိုလည်းလွမ်းသည်။

အိမ်ပြန်လိုစိတ်၏အားပေးမှုကြောင့် လူတိုင်းသည် ချက် ချင်းဆိုသလို အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အင်အားကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အလှည့် ကျ အိပ်စက်အနားယူခြင်းဖြင့်စုရုံးနေကြသည်။

နျန်ကောင်း၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာသော ကင်း စောင့်သည် သတိရှိနေပြီး ယာဉ်ရပ်နားရန် အရိပ်အယောင် ပြသပါက လူတိုင်းကိုသတိပေးလာသည်။

လူတိုင်းသည် ကြိုးများကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပြန်ချည်ကြပြီး ဆက်လက် ချည်နှောင်ခံထားရသလို ဟန်ဆောင်ကြသည်။

သို့သော် ပြန်ချည်ထားသော ကြိုးများသည် ချည်ရလွယ် ဖြေရလွယ်သော ကြိုးထုံးများဖြစ်သည်။ ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အလွယ်တကူ 

ဖြေနိုင်ကြသည်။

"ချင်ချင်၊ မင်းမှာ ကြိုးမရှိဘူး၊ ကားရပ်ရင် အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မလှုပ်နဲ့၊ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့"

နာရီပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်ပြီးနောက် ပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများစွာကို သယ်ဆောင်လာသည့် ထရပ်ကားသည် နောက်ဆုံးတွင် လူပြတ်ကာ စွန့်ပစ်ထားသောစက်ရုံတစ်ခုတွင် ရပ်နားသည်။

ထရပ်ကားမောင်းသူ လူကုန်ကူးသူ ထွက်လာပြီးနောက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်ကာ ၎င်း၏အေးစက်ပြီး စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် အတွင်းသို့ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးအားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်၊ သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားနေကြသည်။ သူတို့၏ လက်နှင့်ခြေများကို တင်းကျပ်စွာချည်နှောင်ထားပြီး မည်မျှ ရုန်းကန်နေပါစေ သန်ကောင်များကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် လှုပ်ရှားနေသော ငွေပုံကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေ သည်။

လူကုန်ကူးသူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ မျက်နှာကို တမင်တကာ ရန်လိုသောအပြုံးဖြင့် ရှုံ့မဲ့လိုက်ကာကြမ်း တမ်းသောအသံဖြင့် ပြောသည်– "မင်းတို့အားလုံး လိမ်မာ ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ညစာစားရမှာ မဟုတ်ဘူး!" 

ဤပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများထွက်ပြေးရန် ခွန်အားမရှိစေရန်အတွက် သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင်တစ်နပ်သာ ကျွေးပြီး ၎င်းပင်လျှင် ဗိုက်ပြည့်ရန်မလုံလောက်ပေ။

အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် သူတို့ကို အသက်ရှင်နေစေရန်သာ လုံလောက်သည်။

ဤကလေးများသည် ဆာလောင်မှုကိုခံစားခဲ့ရပြီး သင်ခန်း စာရခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ မခုခံရဲကြဘဲ ကိုယ့်ဘာ သာကိုယ် သဲအိတ်များကဲ့သို့ သယ်ဆောင်ခံရပြီး လူကုန်ကူးသူများစွာဖြင့် စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ကြသည်။

အတွင်းထဲတွင် ပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများစွာရှိနေသေးသည်။

၎င်းတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် ချင်ချင်နှင့် အခြားသူများထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်မှာ ရှင်းနေသည်၊ သူတို့ မည်မျှကြာအောင် ညှဉ်းပန်းနှိပ် စက်ခံခဲ့ရသည်ကို မသိပေ။

"ဟမ် ? ဒီမှာ မချည်ထားတဲ့ တစ်ယောက်က ဘာလို့ရှိနေရတာလဲ"

ချင်ချင်အားခေါ်လာသော လူကုန်ကူးသူမှ သူမကို ကြိုးမချည်ထားသည်ကို ထူးဆန်းစွာသတိပြုမိသည်။

"အော်၊ ငါ အဲ့ဒီကလေးကို မနေ့ညက ခေါ်လာတာ သူက သေးသေးပဲရှိသေးတယ် သိပ်မပြေးနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မချည်ထားတာ"

ချင်ချင်အား ခေါ်လာသော လူကုန်ကူးသူမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြသည်။

"ကြိုးတစ်ချောင်း ရှာလိုက်"

လုံခြုံရေးအတွက် ကလေးအားလုံးကိုချည်ထားရဦးပေမည်။

ဤအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သူများသည် မတရားသော နည်းလမ်းများဖြင့် းငွေရှာကြသည်၊ အမှားတစ်ခုတည်းကပင် သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ထောင်ထဲ ရောက်စေနိုင်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့" လူကုန်ကူးသူက ပြောသည်– "ငါ မနေ့က အရမ်းများ သောက်လိုက်လို့ ကလေးကိုဆေးများသွားတာထင်တယ်၊ သူ သတိလစ်နေတုန်းပဲ၊ အဲ့တော့ သူ့ကို ဒီတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရအောင်"

လူကုန်ကူးသူ စိတ်ပြောင်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူသည် ချင်ချင်၏ငယ်ရွယ်သော အသက်နှင့် နုနယ်မှုအတွက် စိုးရိမ်မိသည်။

ဆေးသုံးထားပြီးဖြစ်၍ ကြိုးချည်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထားခဲ့ပါက သူမ ဖျားနာနိုင်ကာ သေဆုံးနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

ကလေးက လှပသည်၊ သူမသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဈေးကောင်းရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ ငွေကြေးဆုံးရှုံးခြင်းအားမလိုချင်ပေ။

သူ့ အဖော်က သဘောတူလာသည်။

ထို့အပြင် လူဆယ်ဦးကျော်က ဤဧရိယာကို စောင့်ကြပ်နေသည်၊ သုံးနှစ်သမီးလေးအား စောင့်ကြည့်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား ?

ထို့ကြောင့် သူတို့ ချင်ချင်ကို ထပ်မချည်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်လဲလျောင်းခွင့်မပြုဘဲ စက်ရုံထဲရှိ စက္ကူပြားအဟောင်းပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

နှစ်ခုလုံးသည် ညီတူညီမျှ ညစ်ပတ်နေခဲ့သည်။

ချင်ချင်တို့အဖွဲ့တွင် ကလေးနှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး နိုင်ငံအနှံ့မှဖြစ်သည်၊ နိုင်ငံခြားသား အနည်းငယ်လည်းပါဝင်သည်။

ဤလူကုန်ကူးဂိုဏ်းသည် မည်မျှကြီးမားသည်အားကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

သို့သော် ဤအရာများသည် ချင်ချင်နှင့် အခြားသူများ စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့်အရာများ မဟုတ်သေးပေ။ ၎င်းတို့၏ လက်ရှိဦးစားပေးမှာ ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းရှာပြီးနောက် အကူအညီတောင်းခံရန်သာ။

နျန်ကောင်း၏အစီအစဉ်သည် ရိုးရှင်းသည်– သူတို့သည် ယာဉ်ပေါ်တွင် မလွတ်မြောက်နိုင်သောကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရဟန်ဆောင်ကာ လူကုန်ကူးသူများနှင့်အတူ သူတို့၏ပုန်းခိုရာနေရာသို့ လိုက်ခဲ့မည်။

ထို့နောက် ညစာစားပြီး ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် ညနှောင်းပိုင်းအထိစောင့်ဆိုင်းမည်။

ထိုအချိန်တွင် လူကုန်ကူးသူများ အိပ်ပျော်နေသင့်ပြီး သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရမည်ဖြစ်သည်။

စက်ရုံထဲရှိ အခြားပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများသည် နျန်ကောင်းအတွက် ဝမ်းသာစရာ အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို လွှတ်ပေးရန်ပြင်ဆင်သည်။

လူတိုင်း အတူတကွပြန့်ကျဲစွာပြေးပါက သူတို့၏ထွက် ပြေး နိုင်ခြေသည် ပိုမိုများလာမည်ဖြစ်သည်။

မည်သူမဆို တစ်ဦးတည်းကပင် လူကြီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး ရဲအားသတင်းပို့နိုင်သရွေ့ သူတို့ ကယ်ဆယ်ခံရရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျန်တဲ့သူတွေကို ဖမ်းထားတဲ့နေရာကို လူကြီးတွေကို ဘယ်လိုပြောပြရမှာလဲ"

အသက်ကြီးသော ကလေးများထဲမှ တစ်ဦးကမေးသည်။

သူတို့သည် ဤနေရာသို့ သယ်ဆောင်ခံရပြီး မှောင်မိုက် သော ယာဉ်ထဲတွင် အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည်၊ အပြင်ဘက်ကို မမြင်နိုင်ဘဲ သူတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

"ချင်ချင် သိတယ်"

ချင်ချင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ထောင်၍ ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်းက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ချင်ချင် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ကို မသိသော အခြားကလေးများထဲမှ တစ်ဦးက မေးသည်။

"နိုးလာတယ်"

ပစ္စည်းပုံထဲမှ မကျွမ်းကျင်စွာ ဆင်းလာပြီး ချင်ချင်သည် နျန်ကောင်းထံပြေးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူတို့၏ ထွက်ပြေးရေး အစီအစဉ် ဆွေးနွေးမှုထဲပါဝင်ချင်သည်။

"ညီမလေး ချင်ချင်က ငါတို့ ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ဘယ် လို သိတာလဲ" နျန်ကောင်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"အိမ်နံပါတ်၊ ဂိတ်တံခါးရှေ့မှာ ကပ်ထားတယ်" ချင်ချင်သည် အပြင်ဘက်ရှိ စက်ရုံဂိတ်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြသည်။

သူမသည် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဗီလာဧရိယာတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံတိုင်းသည် အလွန်ဆင်တူ သည်။

ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကစားပြီးနောက် ကလေးများ သူတို့၏ အိမ်များကို မမှတ်မိမည်ကို တားဆီးရန်အတွက် မိဘများ သည် သူတို့အား အိမ်နံပါတ်များကိုမှတ်မိစေရန် သင်ပေးလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ချင် အိမ်နံပါတ်များအား ဖတ်တတ်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

"ရှောင်နင် ? ၃၃၈၊ ချင်ချင် မမှတ်မိတဲ့ နောက်ထပ်စာလုံးတစ်လုံးရှိသေးတယ်"