Ch 40

အခန်း ( ၄၀ ) - သွမ်းဟွမ်က လာတာလား။ စကားအရမ်းများတာပဲ။

ရှန်းတန် လူကုန်ကူးသမားတွေကို ရိုက်နှက်တာက ခေတ်စားတဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်လာတယ်။

မှတ်ချက်တွေက အမျိုးမျိုးပဲ။

တချို့က လူကုန်ကူးသမားတွေ ရိုက်ခံရဖို့၊ သေလောက်အောင် ရိုက်ခံရသင့်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။

တချို့ကလည်း လူကုန်ကူးသမားတွေမှာလည်း လူ့အခွင့်အရေးရှိတယ်၊ အဲဒီလို မရိုက်သင့်ဘူးလို့ ထင်ကြတယ်။

နှစ်ဖက်စလုံး ငြင်းခုံကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရိုက်နှက်တာကို ထောက်ခံတဲ့ဘက်က အနိုင်ရသွားတယ်။

တချို့က ဒါတွေအားလုံးဟာ ရှန်းတန်က သူ့နာမည်ကောင်းပြန်ရဖို့ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာလို့ သံသယဝင်ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေလို့ပါပဲ။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ယောက်ျားသားတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက နည်းနည်း မယုံနိုင်စရာပဲ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အင်တာနက်သုံးစွဲသူ အများအပြားသည် သူမ၏ ခွန်အားကို လူမရှိသော ကျွန်းအစီအစဉ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့် ရှန်းတန်သည် အလွန်သန်မာကြောင်း သိကြသည်။

ရှန်းတန်ကို သိသော နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်များစွာလည်း သူမအတွက် ထောက်ခံပြောဆိုပေးခဲ့ကြသည်။

ဒါသည် ရှန်းတန်ကို အစွမ်းထက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းသည် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အစိုးရအရာရှိများပင် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ရဲရင့်လွန်းပြီး အန္တရာယ်များလွန်းသည်ဟု ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သူတို့သုံးယောက်စလုံးကို ကုဟွိုင်အန်းက ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကားထဲတွင် သုံးယောက်စလုံး ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

ကလေးပျောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော အဓိကတရာခံအနေဖြင့် ရှန်းတန်သည် အသက်ပင် မရှူရဲပေ။

ကုဟွိုင်အန်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သုံးယောက်စလုံး လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ဦးလေး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲလိုလူတွေကို အလွယ်တကူ မယုံသင့်ဘူး။"

"ညီမလေးကို သေချာ မကြည့်ထားမိတာ ကျွန်တော့်အမှားပါ။"

သုံးယောက်သား ငုံးရုပ်လေးများကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုဟွိုင်အန်းသည် ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီသင်ခန်းစာကို မှတ်ထား။ နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားရင် ကိုယ်ရံတော်တွေ ခေါ်သွား။"

သုံးယောက်စလုံးသည် ခေါင်းများ တညိမ့်ညိမ့် ရှိနေ၏။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အနေအထားကို မြင်သောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

[ဝတ္ထုတွေထဲမှာ စီအီးအိုတွေက လေအေးပေးစက်တွေနဲ့တူတယ်၊ ဒေါသထွက်ရင် ပိုအေးလာတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အခု သူ တည်ငြိမ်နေတာ ဘာလို့များလဲ။]

ကုဟွိုင်အန်းသည် စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ "..."

ရှန်းတန် တွေးနေတာတွေက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာကို သတိရသွားသောအခါ သူလည်း နည်းနည်း ဒေါသထွက်လာသည်၊

"ပြီးတော့ မင်း... ဒီလောက်ယောကျ်ားတွေကို တစ်ယောက်တည်း စိန်ခေါ်နေတာ မင်းကိုယ်မင်း သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိတွေရှိနေတာလား"

"သူတို့မှာ ဓားပါလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ မင်း နိုင်မှာလား"

ရှန်းတန်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

[ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် ပြေးနိုင်တယ်လေ၊ ငါက ကျောင်းရဲ့ တာဝေးချန်ပီယံပဲ။]

[အိုး၊ တကယ် အေးစက်လာတာပဲ။ ဝတ္ထုက ငါ့ကိုမလိမ်ဘူးပဲ။]

ကုဟွိုင်အန်းသည် မျက်ခုံးကို နှိပ်နယ်ရင်း စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့ အိမ်ရောက်ကြပြီး ကုချင်အန်း စိတ်မပူစေရန် သူမကို ဒီကိစ္စအား ပြန်မပြောပြဖို့ လေးယောက်စလုံးသည် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ညစာစားချိန်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်နေကြသော်လည်း အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကုချင်အန်းသည် တူကို ချလိုက်သည်။ "ဝန်ခံကြစမ်း၊ နင်တို့ ငါ့ကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲ"

ရှန်းတန်၊ ကုအန်းရန်နှင့် ကုဝူယန်တို့သည် ကုဟွိုင်အန်းဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကြောင့်လို့ ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ကုချင်အန်းလည်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟင်"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

ကုချင်အန်းသည် ယုံကြည်ပုံမရသော်လည်း ရှန်းတန်တို့ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ထပ်မမေးတော့ပေ။

မတတ်နိုင်ဘူး။ ကုချင်အန်းက ဩဇာကြီးလွန်းတယ်။

ညစာစားပြီးနောက် ရှန်းတန်သည် ပုံမှန်အတိုင်း သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားပြောရင်းအချိန်ကုန်လာသည်။

ထိုညတွင် ကလေးနှစ်ယောက်က ခေါင်းအုံးများကို ပွေ့ကာ ရှန်းတန်၏ အခန်းသို့ ဝင်လာပြီး အိပ်ကြသည်။

အိပ်ရာက ကြီးနေလို့ သုံးယောက်သား လှဲနေသော်လည်း နေရာတွေရှိနေသေးသည်။

"အစ်မ..."

"ဒါပေမဲ့ မေမေက နင့်ကို အန်တီလေးလို့ ခေါ်ခိုင်းတယ်။" ဟု ကုအန်းရန်က ပြောသည်။

ဟုတ်တယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကုချင်အန်းက ရှန်းတန်ကို မသင့်တော်တဲ့ အသုံးအနှုန်း မခေါ်ဝေါ်ဖို့ သေချာမှာထားတယ်။

ရှန်းတန်သည် တကယ်တမ်း သိပ်အရေးမထားပေ။ အရင်က ကုဟွိုင်အန်းကို စိတ်ဆိုးစေချင်လို့သာဖြစ်ပေသည်။

ကုဝူယန်သည် သက်ပြင်းချကာ "ဦးလေးက တကယ်ပဲ ငယ်တဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ချင်တာပဲ။"

"ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ။"

"လူမရှိရင် ဘယ်လိုခေါ်ခေါ်ရတယ်။ လူရှေ့မှာတော့ အန်တီလေးလို့ ခေါ်ပေါ့"

နောက်နှစ်နှစ်လောက်ဆို သူတို့တွေ ဒီလို ခေါ်ရတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့တွေးမိတဲ့အခါ ရှန်းတန်ရဲ့ ရင်ထဲ မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး ခိုးပြေးလိုက်ရမလား မသိပေ။

အပေါ်ထပ်တွင် ကုဟွိုင်အန်းနှင့် ကုချင်အန်းတို့သည် ခုံပေါ်ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြသည်။

"သူ့ကို စိတ်ချပြီလား"

ကုဟွိုင်အန်းသည် မဖြေခဲ့ပေ။

"ကောင်းတယ်" ဟု ကုချင်အန်းက ဆက်ပြောသည်။ "သူက တော်တော်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။"

ရှန်းတန်ကဲ့သို့ တက်ကြွပြီး ထူးခြားတဲ့လူမျိုးကို သူမ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ။ ထိုအရာသည် သူမကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ငယ်ငယ်လေး ပြန်ဖြစ်သွားသလို ခံစားရသည်။

"ဒါပေမယ့် စိတ်ရှုပ်စရာလည်း ကောင်းတယ်"

ကုချင်အန်းသည် စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်ရင်း "ပြောပါဦး" ဟု ဆိုလာခဲ့သည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်လိုက်သည်။ "နောက်ကျပြီ၊ အစ်မလည်း စောစော အနားယူသင့်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကုချင်အန်းသည် တောက်ခတ်လိုက်သည်။

ညကောင်းကင်ယံကို မျှော်ကြည့်ရင်း ကြယ်လေးတွေနဲ့ အစက်အပြောက်တွေ ထိန်ထိန်သာနေတဲ့ လမင်းကို မော့ကြည့်မိပေမယ့် သူမရဲ့ ချစ်မြတ်နိုး တန်ဖိုးထားရတဲ့သူကတော့ မရှိတော့ပြီ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရှန်းတန်ဆီကို သူ့ရဲ့ အေးဂျင့်ကို ပြောင်းရမယ်ဆိုပြီး ကုမ္ပဏီကနေ ဖုန်းဝင်လာသည်။

အစ်ကိုဝမ် မရှိတော့တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အနုပညာရှင်တွေအားလုံးကို ပြန်လည်တာဝန်ပေးအပ်ရတော့မယ်။

အစ်ကိုဝမ်ရဲ့ ကိစ္စကြောင့် ကုမ္ပဏီလည်း နာမည်ပျက်သွားပြီး မကြာသေးခင်က နာမည်ကောင်းပြန်ရလာတဲ့ ရှန်းတန်ကို ဘယ်သူမှ မလိုချင်ကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အေးဂျင့်တွေထဲမှာ နာမည်ပျက်မရှိတဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ အဲလိုလူတွေ ရဖို့ လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်ကလည်း အားနေပြီး ပျင်းနေတာနဲ့ တီရှပ်၊ ဘောင်းဘီအပွနဲ့ ညှပ်ဖိနပ်စီးပြီး ကုမ္ပဏီကို သွားလိုက်တယ်။

ဓာတ်လှေကားထဲမှာ အရင်တစ်ခါက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ရှန်းတန်က သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိပေမဲ့ အောင်နိုင်တဲ့ ကြက်ဖိုလိုမေးစေ့ကိုတော့ မှတ်မိလေသည်။

အခုတော့ အဲဒီမိန်းမက ရှန်းတန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ဝင်လာသည်။ "ရှန်းတန်၊ နင် ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲသွားပြီလား။"

ရှန်းတန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီမိန်းမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

"အနုပညာရှင်ဆိုတဲ့ အဆင့်နဲ့ မလိုက်အောင် နင်က စုတ်ပြတ်နေတာပဲ။"

"ဒါကြောင့်ပဲ ကုမ္ပဏီက အေးဂျင့်တွေက နင့်ကို မလိုချင်တာ။ နင်က တကယ်ကို ပုံသွင်းလို့မရတဲ့ အသုံးမဝင်တဲ့သူပဲ၊။ ငါက အထွတ်အထိပ်ရောက်နေချိန် ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ နင့်ကို ဒီတိုင်း ငုံ့ကြည့်နေရတော့မယ်။"

“ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ့ကို ငုံ့ပဲ ကြည့်နေလိုက်ပါ။ နင် အခု ကြည့်နေတာပဲလေ၊ အရင်ဆုံး နင့်နှာခေါင်းကို သန့်ရှင်းရေးတော့ လုပ်လိုက်ပါလား”

ရှန်းတန်က မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကတော့ သူမ စိတ်ဆင်းရဲနေလို့ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ကို မနာလို မဖြစ်နဲ့။ နင် ငါ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် နင့်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်လေး ပျက်လုဆဲဆဲပင်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောရသေးဘူး၊ ဒီမိန်းမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးပြီး စကားတွေ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

ဘာမှတောင် မဖြစ်မြောက်သေးဘဲနဲ့ အနာဂတ်ကိုတောင် စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်။ ဒီမိန်းမရဲ့ ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာရှိနေပြီထင်တယ်။ သူ သရုပ်ဆောင်လုပ်တာထက် ဝတ္ထုရေးသင့်တယ်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ နင်ပြောတာ မှန်တယ်။"

"ဟမ်၊ ရှန်းတန် နင် အရှုံးပေးတာလား။ အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ဝပ်တွားမယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို အင်တာနက်က နာမည်ကြီးအစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။"

"နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။" ရှန်းတန်က ဒီမိန်းမဦးနှောက်ပျက်နေပြီလို့ သံသယဝင်မိတယ်။

အဲဒီစကားကို ပြောပြီးတော့ အမျိုးသမီးက နောင်တရသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီလိုရအောင် ကြိုးစားခဲ့ရတာမို့ အလွယ်တကူ မပေးနိုင်ဘူး။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ နင်လိုလူက ဘာပဲရောင်းရောင်း နာမည်ပျက်မှာ။ အဲဒီကျမှ ငါက စီးပွားရေးသမားတွေကို တာဝန်ယူနေရမယ်။"

ရှန်းတန် စကားမပြောတော့ပေ။

"သွမ်းဟွမ်က လာတာလား။ စကားအရမ်းများတာပဲ။"

"တော်တော်စကားပြောနိုင်တယ်နော်။ စကားတွေ အဆက်မပြတ်ပြောနေတာ နားစည်တွေတောင် ကွဲတော့မယ်။"

"နင်စကားတတ်တိုင်း လျှောက်ပြောမနေနဲ့။"

အမျိုးသမီးရဲ့ ပါးစပ်က ဒေါသကြောင့် တွန့်သွားသည်။ "နင်၊ နင်..."

"ဘာပြောချင်တာလဲ။"

"ငါ၊ ငါ..." အမျိုးသမီးက ဒေါသကြောင့် တော်တော်ကြာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"ငါ၊ ငါ ဘာဖြစ်လဲ။ ခဏလေး၊ နင့်ရဲ့ ၃၇ လက်မ မျက်နှာကြီးက လမ်းကို ပိတ်နေတယ်။"

ရှန်းတန်က သူ့ကို တွန်းဖယ်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားသည်။

စိတ်တိုစရာကြီး။