Ch 3

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၃

ယန်ရွှယ်အတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးမည့်အကြောင်း စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ မျက်ခွံများမှာ သိသိသာသာ လှုပ်ခါသွားခဲ့သည်။

သူမ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ယန်ရွှယ်၏ ဒေါ်လေးမှာ အိမ်မကြီးထဲမှ ယန်စုန့်ရှန်းကို သွားခေါ်လာကာ အနောက်ဘက်ဆောင်ရှိ ဒုတိယအဘွားကိုပါ လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

ယန်ရွှယ်၏ ရွှံ့မြေဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ကျေးလက်အိမ်လေးထဲတွင် လူခြောက်ဦးစလုံး တိုးဝှေ့နေကြသဖြင့် နေရာမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ယန်စုန့်ရှန်းကမူ နူးညံ့သောအပြုံးကို ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ မျက်နှာမှာမူ မှောင်မည်းနေပြီပင်။

စကားအပိုမဆိုဘဲ အဘွား၏ညီမဖြစ်သူက ၁၀ ယွမ်တန် အထပ်လိုက်လေးကို ထုတ်ယူကာ အုတ်ခုတင်ပေါ်သို့ တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ယွမ်တစ်ရာပဲ၊ သတို့သားဘက်က ပေးတဲ့ တင်တောင်းငွေပေါ့" ဟ

မည်သူမျှ စကားမဆိုမီ သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အရင်ပေးထားတဲ့ စရန်ငွေပဲ၊ အကြောင်းမပါရင်တော့ ဒီငွေကို ပြန်ပေးရမယ်။ တကယ်လို့ အဆင်ပြေသွားရင်တော့ အဝတ်အစား၊ အိပ်ရာနဲ့ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂတွေကို သီးသန့် ထပ်ပေးဦးမှာ" 

ပိုင်ရှို့ကျန့်မှာ ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

တင်တောင်းငွေက နည်းလွန်းသည်ဟုလည်း သူမ မပြောနိုင်ပေ။ ရွာထဲရှိ အချို့မိသားစုများမှာ မင်္ဂလာဆောင်ရန်အတွက် ဤမျှလောက်ပင် မတတ်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ တောက်လောင်နေပြီး မချင့်မရဲ ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဒီလောက်ငွေတွေ အများကြီး ပေးနိုင်အောင် သူက ဘာအလုပ်လုပ်လို့လဲ။ သူ့မှာ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းချက် ရှိနေလို့လား" 

"ငါက အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကလေးရောင်းစားမဲ့ စိတ်နှလုံးမရှိတဲ့ ဆွေမျိုးမျိုး မဟုတ်ဘူး"  အဘွား၏ညီမဖြစ်သူက သူမအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးမှ ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ငါ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မြေး။ သူ့မိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာကတည်းက မြောက်ဘက်ပိုင်းကို ပြောင်းသွားတာ၊ အခု သူက သစ်တောစခန်းမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ သူ့အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ မိဘတွေကို ငါကောင်းကောင်းသိတယ်၊ သူတို့က ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ချွေတာသူတွေ။ သူက အရပ်လဲ ရှည်တယ်၊ ခြောက်ပေကျော်တောင် ရှိတယ်။"

သစ်တောဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ယွမ်တစ်ရာကို အလွယ်တကူ ပေးနိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငွေတစ်ယွမ် မြင်ရခဲသည့် သူတို့၏ ကျေးလက်ဘဝနှင့်တော့ အလွန်ပင် ကွာခြားလှ၏။

ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ မနာလိုစိတ်က သူမကို ထိုးဆွလာသည်။ "ဘာလို့ မြောက်ဘက်ပိုင်းက ဒီကလူကို ရှာရတာလဲ။ အဲဒီဘက်ကို ပြေးကြတဲ့သူတွေက စားစရာတောင် မရှိလို့ အရမ်းဆင်းရဲကြတာလို့ ငါကြားဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က ယဉ်ကျေးမှုလဲ မရှိဘူး၊ မိန်းမတွေကို ထမင်းဝိုင်းမှာ အတူထိုင်ခိုင်းတယ်ဆိုပဲ။"

အတိတ်ကာလတွင် လူတို့သည် မိမိတို့၏ ဇာတိမြေကို အလွန်တွယ်တာကြလေ၏။ အသည်းအသန် အခြေအနေမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မထွက်ခွာလိုကြပေ။

အဘွား၏ညီမဖြစ်သူ၏ အကြီးဆုံးသမီး စုန့်ရှို့ဖန်မှာလည်း မြောက်ဘက်ပိုင်းသို့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ ထမင်းဝိုင်းတွင် အတူထိုင်စားတတ်သည့် အလေ့အထကြောင့် လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူး၏။

အဘွားကြီးက ဘာမှမပြောဘဲ ပိုင်ရှို့ကျန့်ကို ခပ်တည်တည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်စုန့်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ဇနီး၏ အလိုက်မသိမှုကို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသလို ယန်ရွှယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသို့သော သဘောထားမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူမ ဘယ်တော့မှ ကျင့်သားမရနိုင်သလို လက်လည်းမခံနိုင်ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့ ခေတ်နောက်ကျသော ဓလေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီပင်။

အိုးတိုးအမ်းတမ်း နိုင်လှသော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အဘွား၏ညီမဖြစ်သူက ပထမဆုံး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူတို့ကို ကျိအန်းရဲ့ အခြေအနေကိုလဲ အကုန်ပြောပြထားပြီးပြီ။"

သူမသည် ငြင်းခုံရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ ပိုင်ရှို့ကျန့်မှာ အကောင်းဆုံးပြောရလျှင် ပွင့်လင်းလွန်းပြီး အဆိုးဆုံးပြောရလျှင် လုံးဝစဉ်းစားဉာဏ်မရှိသူ ဖြစ်၏။ သူမက လူဆိုးလုပ်နေစဉ် အခြားသူများက သူမနောက်ကွယ်မှနေ၍ လူကောင်းဟန်ဆောင်ကာ အကျိုးအမြတ် ရယူနေကြခြင်းပင်။

တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသော ယန်ကျိအန်းက စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းမော့လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားကြီးက သူ့ကို စိတ်ချစေရန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့က သဘောမတူရင် ဒီတင်တောင်းငွေကို ပို့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယခုမူ ပိုင်ရှို့ကျန့်ပြောစရာ တစ်လုံးမှ မကျန်တော့ပေ။

ယခု သတို့သားလောင်းနှင့် သူမ အဆိုပြုထားသူကြားတွင် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှ၏။ အကယ်၍ သူမ၏ သတို့သားလောင်းမှာ အစောပိုင်းက ပယ်ချမခံခဲ့ရလျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် ထိုသူအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းမှာ စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ အကြည့်များက ငွေထုပ်ဆီသို့ ဝဲကျသွားသော်လည်း အဘွား၏ညီမဖြစ်သူက ပိုမြန်ကာ ငွေကို ဆွဲယူပြီး ယန်ရွှယ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "သစ်တောစခန်းက ဆောင်းရာသီမှာ အလုပ်များတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ခွင့်ယူလို့မရဘူး။ တကယ်လို့ ညည်း စိတ်ဝင်စားရင်တော့ သွားတွေ့လိုက်သင့်တယ်။ ညည်းရဲ့ အဒေါ် ရှို့ဖန်က အဲဒီမြို့မှာပဲ နေတာ၊ ငါ သူ့ကို ညည်းနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ်။"

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ အဘွား၏ညီမဖြစ်သူ၏ အကြီးဆုံးသမီး ဖြစ်၏။

ကိစ္စများမှာ အဆင်ပြေသွားပြီဟု ထင်ရသဖြင့် ယန်စုန့်ရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။ "အခြေအနေတွေကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော်လဲ ဒါက သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းဝေးလွန်းတယ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အဘွား၏ညီမဖြစ်သူ၏ သမီးမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်ကို သတိရကာ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရွှယ်က ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် အချိန်ကာလထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့က နှစ်နှစ်လောက် စောင့်နိုင်မလား မသိဘူး" 

"အတိအကျပဲ"  ပိုင်ရှို့ကျန့်က အလျင်အမြန် ထောက်ခံလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတို့ ဤကိစ္စကို ပျက်ပြားအောင် ကြိုးစားရပေမည်။

သို့သော် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယန်ရွှယ်က သူမကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ "အန်တီ၊ ဟိုနေ့က ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတုန်းက ဒီဓလေ့တွေက အရေးမကြီးတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ တစ်နှစ်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီလို့လေ။"

ချက်ချင်း အဘွား၏ညီမဖြစ်သူနှင့် ဒုတိယအဘွားတို့က ပိုင်ရှို့ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လေးလံလှသဖြင့် သူမမှာ အနေရခက်ကာ တွန့်လိမ်သွားတော့၏။

ထိုသို့ အကြည့်ခံရခြင်းကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် ပိုင်ရှို့ကျန့်က ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်စုန့်ရှန်းက အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာပန်းလှရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ "ရှို့ကျန့်က လုပ်စရာလေး ရှိလို့ပါ၊ သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်တော့မလို့လေ" သူက ခွင့်တောင်းပြီး နောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားတော့၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ ယန်ရွှယ်၏ မိဘအရင်းများ မဟုတ်ပေ။ မြင်းကို ရေရှိရာသို့ ခေါ်သွား၍ ရသော်လည်း ရေသောက်ရန် အတင်းအကြပ် မလုပ်နိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ တစ်ခုခု စလုပ်သည်နှင့် သူမအဘွား၏ညီမမှာ အိမ်ထောင်ရေး ကမ်းလှမ်းချက်နှင့် ရောက်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်ဟု သူတွေးမိလေသည်။

ယန်ရွှယ်၏ အခန်းထဲတွင် ထိုဇနီးမောင်နှံ ထွက်သွားပြီးနောက် ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေသော ဒုတိယအဘွားက နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်၏။ "ဒါကို ညည်းဘာသာ ရှာကြံထားတာ မဟုတ်လား" 

ယန်ရွှယ်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယန်ကျိအန်းက ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခု ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသလို ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်သွားရ၏။

ခုတင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် သူမ အဘွား၏ညီမဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အဖြေကို အတည်ပြုပေးနေခဲ့၏။

ဒုတိယအဘွား၏ မျက်လုံးများက သဘောကျဟန်ဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ "ညည်းက ဒီလောက် အလွယ်တကူ အချုပ်ကိုင်ခံမဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။"

"သမီးက သတိထားနေရုံတင်ပါ၊ ပြီးတော့ သမီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်နေတာလဲ ကြာပါပြီ" ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် လူကြီးနှစ်ဦးအတွက် ရေနွေး ငှဲ့ပေးလိုက်၏။

သူမသည် အရွယ်ရောက်ရန် စောင့်နေခဲ့ခြင်းသာမက ယန်စုန့်ရှန်းနှင့် ပိုင်ရှို့ကျန့်တို့ကလည်း အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ မသင်္ကာဖွယ်ကောင်းသော အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးမှုကို သတိထားမိသည်နှင့် သူမသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မိမိဘာသာ ထိန်းချုပ်ရန် ရှန် ကျေးရွာသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ၏ အဘွား၏ညီမကို မှီလျက် ယန်ရွှယ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။"ဒါနဲ့… သူက တကယ်ရော ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ" 

"တကယ့် အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မလေးပဲ" အဘွား၏ညီမဖြစ်သူက ခပ်ဖွဖွ ငေါ့လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "လတ်တလော ဓာတ်ပုံယူဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။ ဒါက သူငယ်ငယ်တုန်းက ဓာတ်ပုံပဲ၊ ကြည့်ကြည့်ဦး"

၎င်းမှာ မိသားစု ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်၏။ ယန်ရွှယ်က တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဘွားကြီး၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာရှိ ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံထဲတွင် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း သူ့တွင် ကြည့်ကောင်းသော ရုပ်ရည်နှင့် မျက်လုံးကြီးကြီးများ ရှိသည်ကိုတော့ ခပ်ရေးရေး သိနိုင်လေ၏။

"ညည်းရဲ့ အဒေါ် ရှို့ဖန် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက လူရည်သန့်လေးလို့ ပြောတယ်။ သူ့မိသားစုမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေလဲ မရှိဘူး။ သူ့မိဘတွေက ၁၉၆၀ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတုန်းက ဆုံးသွားကြတာ၊ သူ့မှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမလဲ မရှိဘူး။ သူ့ကို သူ့ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးက မွေးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဆွေမျိုးအရင်း မဟုတ်တော့ ညည်းတို့ လက်ထပ်ရင် ဝင်ရှုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ မိဘမဲ့ဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ မောင်လေးကို ခေါ်လာမည်ဖြစ်ခြင်းတို့အပေါ် သူတို့ စိတ်မရှိကြခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။

နှောင့်ယှက်မည့် ဆွေမျိုးမရှိ၊ ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမရှိ၊ တည်ငြိမ်သော အလုပ်ရှိပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း အသင့်အတင့် ရှိနေသည်။

ယန်ရွှယ်၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမ ဆက်စောင့်နေလျှင်ပင် ဤထက်ကောင်းသော အိမ်ထောင်ဖက်ကို တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။ "ဒါဆို အတည်ပဲနော်၊ သမီး နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ထွက်သွားတော့မယ်။"

အဘွား၏ညီမဖြစ်သူကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဒုတိယအဘွားမှာ တံခါးဝတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမက ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။  "မြောက်ဘက်ပိုင်းကို သွားမဲ့ ဒီခရီးမှာ ကျိအန်းကို ချက်ချင်း ခေါ်မသွားသင့်သေးဘူး" 

ယန်ရွှယ်မှာ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး ယန်ကျိအန်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

ဒုတိယအဘွားက သူ့ပုခုံးကို အမြန်ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်းက နောက်ကျ သွားရမှာပါ၊ မသွားရဘူးလို့ မပြောဘူး။ မင်းအစ်မက အဲဒီမှာ အရင်ဆုံး အခြေကျဖို့ လိုတယ်လေ။"

နေရာသစ်တစ်ခုတွင် ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲနိုင်မလား ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အဘွားကြီးက သံသယမရှိပေ။

ဤကိစ္စကို သူမ ကိုင်တွယ်ပုံက သူမ၏ စရိုက်အမှန်ကို ဖော်ပြနေ၏၊ ယန်စုန့်ရှန်းနှင့် သူ့ဇနီးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စီမံနိုင်သလို တစ်ဖက်မှာလည်း သူမအတွက် တခြားအိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးရန် အဘွား၏ညီမဖြစ်သူအား တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။ သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်ရုံသာ ရှိသေးသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှ၏။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် တော်ပါစေ၊ အိမ်ထောင်အသစ်ဆီသို့ မောင်လေးကို ခေါ်သွားခြင်းက သူမကို အစကတည်းက အားနည်းချက် ဖြစ်စေပြီး ခေါင်းမော့နိုင်ရန် ခက်ခဲစေပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယအဘွားက ဤအချက်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ "ယန်ရွှယ် အရင်သွားသင့်တယ်။ သူမ အဲဒီမှာ အခြေကျသွားရင် ဒါမှမဟုတ် ကလေးရလာရင် ကျိအန်းကို ခေါ်လို့ရတယ်။ ကျိအန်းအတွက်တော့ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ ရှိသေးတယ်။ ညည်းတို့ အဘွားက တခြားဘာမှ မတတ်ပေမဲ့ ကြက်ဥဖောက်တာတော့ တတ်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဗိုက်ဆာအောင် မထားပါဘူး။"

သူမသည် ကြက်ဥဖောက်ခြင်းနှင့် ကြက်ကလေးများ မွေးမြူခြင်းတွင် နာမည်ကြီးပြီး နှစ်စဉ် ၎င်းတို့ကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် ဝင်ငွေအသင့်အတင့် ရရှိနေ၏။ အကယ်၍ သူမသည် အခြားသူများကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား အမှီပြုနေရပါက ယခုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရှက်ရမှုများကို ကြုံတွေ့နေရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒုတိယအဘွားမှာ အမြဲတစေ ခပ်အေးအေးသာ နေထိုင်တတ်ပြီး အတိတ်က သူတို့နှင့် သိပ်မပတ်သက်ခဲ့ပေ။ ယန်ပိုင်ရှန်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် မောင်နှမနှစ်ဦးကို တိတ်တဆိတ် စတင်စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ကြီးလေးသော တာဝန်မျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မယူဖူးခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ်က အလိုအလျောက် ငြင်းဆိုချင်သဖြင့် "အဘွား—" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဒုတိယအဘွားကမူ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိနေပုံရသည်။ "ကျိအန်းက ငါ့မြေးပဲ။ မွေးစားစာချုပ်လဲ ရှိတယ်၊ ရွာသားတွေလဲ သက်သေရှိတယ်။ ဘယ်သူမဆို ဝင်ရှုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ကို အရင်ကျော်ရလိမ့်မယ်။ မိသားစု ခွဲတုန်းကလဲ ငါ့ဝေစုအဖြစ် အခန်းနှစ်ခန်းနဲ့ သေတ္တာတစ်လုံး ရထားပြီးသားပဲ။"

သူမ စကားပြောသောအခါ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လူကြားထဲ မထွက်ဘဲ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နေတတ်သော မုဆိုးမအဘွားကြီး၏ အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေလေ၏။

ယန်ရွှယ်တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်နေစဉ် ယန်ကျိအန်းက သူ၏ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ "အစ်မ… ကျွန်တော့်ကို နေခဲ့ခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်တော် မကြောက်ပါဘူး။"

ကောင်လေးက သူမကို မော့ကြည့်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်မအေးသေးသော်လည်း အကြည့်များကတော့ ခိုင်မာနေသည်။ "အစ်မ… အခြေကျသွားရင်… ကျွန်တော့်ကို ပြန်လာခေါ်ပါ။"

သူ၏ စကားထစ်ခြင်း၊ အပြင်ထွက်ရန် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အတင်းအားယူထားသော သတ္တိတို့ကို စဉ်းစားမိရင်း…

ယန်ရွှယ် အံကြိတ်လိုက်မိ၏။ "ခြောက်လထက် မကြာစေရဘူး။"

စိတ်ခံစားမှုနောက် လိုက်နေရုံနှင့် ဘာမှဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် အခြေကျရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခြောက်လ အချိန်ပေးလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ မောင်လေးကို ထောက်ပံ့နိုင်ရန် ငွေရှာမည့်နည်းလမ်းကို ရှာရမည်။ သူမ မောင်လေးကို တခြားသူများက ကျွေးမွေးမည်ဟု မမျှော်လင့်နိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ်ထွက်ခွာသည့်နေ့တွင် ယန်စုန့်ရှန်း၏ မိသားစုမှာ လိုက်မပို့ကြပေ။ သူတို့၏ ကလေးများမှာ ချောင်းကြည့်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မိဘများက အမြန်ပြန်ခေါ်သွားကြ၏။

ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သူတို့က အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စ ပျက်သွားလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ အိမ်က လွတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။ ယန်ရွှယ်က ယန်ကျိအန်းကို ထားရစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒီကောင်မလေးက သူ့မောင်လေးကို အမြဲတမ်း အသည်းစွဲချစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပစ်ချချင်လို့ တစ်ချိန်လုံး ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာလား။

သို့သော် သူတို့ လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ယန်ရွှယ်ကို ဒုတိယအဘွားက ခြံဝင်းတံခါးအထိ လိုက်ပို့ပြီး မောင်လေးဖြစ်သူကတော့ ရွာထိပ်အထိ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့၏။

အကွာအဝေး ပိုဝေးလာသော်လည်း သူမ၏ အထုတ်အပိုးကို သယ်လာသော ကောင်လေးမှာ ရပ်မည့်အရိပ်အယောင် မပြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်က ရပ်လိုက်တော့သည်။

သူမ ဘာမှမပြောသော်လည်း ယန်ကျိအန်း နားလည်သွား၏။ သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီးမှ "အစ်မ… ပြန်လာမှာ… မဟုတ်လား" ဟု လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိသည်။

"ခြောက်လထက် မပိုစေရဘူး" ယန်ရွှယ်က သူမ၏ လက်အိတ်များကို ချွတ်လိုက်၏။

ယန်ကျိအန်းကလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုလုပ်ကာ သူ၏ လက်သန်းလေးကို သူမ၏ လက်သန်းနှင့် ချိတ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ခုခု ထပ်မပြောမီ သူက အထုတ်ကို သူမရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်ပြေးသွားတော့၏။ အတန်ငယ်ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်မှသာ သူက သူမဘက်သို့ ခိုးကြည့်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရန် ဝေးလွန်းသော်လည်း သူ လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် လက်ဖမိုးဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်နေသည်ကိုတော့ ယန်ရွှယ် သတိထားမိလိုက်၏…

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချန်ပိုင် တောင်ခြေရှိ မြို့လေးတစ်မြို့သို့ အစိမ်းရောင် ရထားအိုကြီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရထားထိန်းက ချန်ရွှေ့ ဘူတာသို့ ရောက်ရှိကြောင်း ကြေညာသောအခါ ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ လည်စည်းကို ပိုတင်းကြပ်စွာ စည်းလိုက်ပြီး အထုတ်အပိုးများကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။ "ယန်ရွှယ်" ဟု ရေးထားသော ကတ်ထူပြားကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အနားသို့ တိုးသွားကာ "အဒေါ် ရှန်ရှို့ဖန်လား" ဟု မေးလိုက်၏။

အဝတ်အစားများ ထူထူထဲထဲ ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးက ခြေဆောင့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယန်ရွှယ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ညည်းက ယန်ရွှယ်လား။"