Ch 8

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၈

ယန်ရွှယ်သည် အဝေးမှ နားထောင်နေပြီးနောက် ဝင်ပါလိုက်၏။ သူမသည် အနီးနားရှိ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လည်ပင်းရှည်ကြည့်နေသော အခြားဈေးသည်တစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" 

အတင်းအဖျင်းစကားမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘာသာစကားပင် ဖြစ်၏။ ဈေးသည်က ဖြစ်ပျက်သမျှကို ချက်ချင်း ဖောက်သည်ချတော့သည်။

အဘိုးအိုဝမ်သည် လျိုချွမ်းချိုင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း၊ ဖောက်သည်တစ်ဦး ရောက်လာတိုင်း သူမ၏ မှိုများက မကောင်းကြောင်း၊ ဟောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ သူ့မှိုများကိုသာ ဝယ်ယူရန် တိုက်တွန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာရှည်ခံဆေးများ မရှိသည့် ထိုခေတ်တွင် နွေရာသီကတည်းက သိုလှောင်ထားသော မှိုများမှာ ပိုးကျတတ်ပြီး ရောင်းမရတော့ပေ။ မိန်းကလေးသည် လူကြီးကို ရိုသေသောအားဖြင့် အစပိုင်းတွင် အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ ဖောက်သည် သုံးလေးဦးကို လုယူခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။

ဈေးသည်က လျှာသပ်လိုက်သည်။ "အဲဒီ အဘိုးကြီးကတော့ တကယ်ပဲ၊ ကလေးမလေးကို အနိုင်ကျင့်နေတာ။ သူမ တစ်မနက်လုံးနေမှ နှစ်လျန်လောက်ပဲ ရောင်းရသေးတယ်"

မှိုခြောက်များသည် ရေစိမ်လျှင် ပွလာတတ်သဖြင့် လူများသည် တစ်ကြိမ်လျှင် အနည်းငယ်သာ ဝယ်ယူလေ့ရှိရာ၊ လျိုချွမ်းချိုင်မှာ တစ်မနက်လုံးနေမှ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ရောင်းရသေးလေ၏။

ရထားခ အသွားအပြန်မှာ ရှစ်မောင် ရှိသည်ဖြစ်ရာ၊ နည်းနည်းပဲ ရောင်းရပါက အရှုံးပေါ်ပေလိမ့်မည်။

မိန်းကလေး မျက်ရည်သုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မျက်ရည်သုတ်လိုက်။ တခြားတစ်နေရာကို ရွှေ့ကြရအောင်"

"ဘာလို့ ကျွန်မက ရွှေ့ရမှာလဲ။ သူ ဘာလို့ မရွှေ့တာလဲ"  လျိုချွမ်းချိုင်က ဒေါသတကြီး ပြော၏။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မနက်ခင်းမှာ ခွေးချေးနင်းမိရင် အဲဒီမှာပဲ ရပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်နေရာမှာ အမြန်သွားဆေးမလား"

ထိုဥပမာပေးစကားမှာ ဘေးမှကြည့်နေသူများကို ရယ်မောစေခဲ့၏။ လျိုချွမ်းချိုင်ပင်လျှင် သူမ၏ မျက်ရည်များကို မေ့သွားတော့သည်။ အဘိုးအိုဝမ် တစ်ယောက်သာ မကောင်းသည့်အရာတစ်ခုကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ယန်ရွှယ် မိန်းကလေးလျိုကို ပစ္စည်းသိမ်းရန် ကူညီပေးလိုက်၏။ "တခြားနေရာ ရှာကြမယ်။ ညီမလေးက သူ့ထက် ပိုရောင်းရပြီး ပိုက်ဆံပိုရစေရမယ်လို့ မမ ကတိပေးတယ်"

အဘိုးအို ဝမ်က ထိုစကားကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ကောင်မစုတ်လေး၊ မင်းက မှိုခြောက်နဲ့ ဟေဇယ်မှို ဘာကွာလဲတောင် သိရဲ့လား။ စကားကတော့ အကြီးကြီးပဲ"

"ဒါတွေ သိဖို့ ဘာလို့လိုတာလဲ" ယန်ရွှယ်က အပြစ်ကင်းစင်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အသံက အစကနေ အဆုံးထိ အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာဖြင့် အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မက လူနဲ့ တိရစ္ဆာန် ဘာကွာလဲဆိုတာ သိရင် လုံလောက်ပါပြီ"

လျိုချွမ်းချိုင်မှာ ငယ်သေးသဖြင့် ထိုစကား၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း၊ ဘေးမှလူများမှာမူ ထပ်မံ၍ ရယ်မောကြပြန်သည်။

မိန်းကလေးမှာ ငယ်သော်လည်း စကားပြော အလွန်ထက်လှသည်—ဆဲဆိုခြင်း မရှိဘဲ လူတစ်ယောက်ကို အရှက်ရအောင် ပြောဆိုရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လှ၏။

လျိုချွမ်းချိုင်သည် နားမလည်သော်လည်း ယန်ရွှယ်အပေါ် ယုံကြည်စိတ် အပြည့်ရှိနေသည်။ မိန်းကလေးသည် ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းကာ ခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးပြီး ယန်ရွှယ်နောက်မှ ဈေး၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လိုက်သွားတော့၏။

သူတို့နှစ်ဦး ကျွမ်းကျင်စွာ ဆိုင်ခင်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အဘိုးအိုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "သူတို့က ဈေးတောင် မခေါ်တတ်ဘဲနဲ့။ ဘယ်လိုများ ရောင်းရမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

လျိုချွမ်းချိုင်သည် ဖောက်သည်ခေါ်ရန် အော်ဟစ်ဖို့ အားနာနေသည်—သူမ၏ ငယ်ရွယ်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုက သူမကို တားဆီးနေခြင်းပင်။ သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာမူ သူမ၏ ဖခင်ကို ဈေးတွင် ကူညီပေးရင်း ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သည်။

 ဖခင်ယန် အလုပ်ပြုတ်ပြီးနောက် မတော်တဆမှုကြောင့် ခြေထောက်တစ်ဖက် ဖြတ်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင် သူသည် အလုပ်ရှာမရခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မသန်စွမ်းသုံး ဘီးတပ်ယာဉ်ဖြင့် ပစ္စည်းများကို ဈေးသို့ သယ်ယူရောင်းချကာ သူမကို ကျောင်းထားပြီး ကျွေးမွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိသားစု၌ ထပ်မံ၍ ကံဆိုးမှုများ ကြုံရသည့်အခါ ယန်ရွှယ်သည် ဈေးထဲတွင် ခြောက်လခန့် နေထိုင်ကာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်နိုင်ရန် ပိုက်ဆံ စုဆောင်းခဲ့ရသည်။

ပစ္စည်းများ ချပြီးသည်နှင့် သူမက လျိုချွမ်းချိုင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "ဒါတွေကို ခွဲလိုက်ရအောင်။ အကြီးဆုံးတွေကို ရွေးပြီး နှစ်ပုံ ပုံလိုက်"

"ဘာလို့လဲဟင်" လျိုချွမ်းချိုင်က ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ မေးသော်လည်း ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရှာသည်။

"ဈေးနှုန်းမတူဘဲ ရောင်းမလို့လေ" ယန်ရွှယ်က ရှင်းပြလိုက်၏။

လျိုချွမ်းချိုင်၏ မှိုများသည် အဘိုးအို ဝမ်၏ မှိုများထက် ပိုကောင်းကြောင်း သူမ သတိပြုမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသေးများ ရောနေသဖြင့် မသိသာခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ခွဲပြီးသည့်အခါ ယန်ရွှယ်က အကြီးပုံကို အရှေ့တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ထားလိုက်ပြီး အသေးပုံကိုမူ ခြေရင်းရှိ အိတ်ထဲတွင် ထည့်ကာ ဖုံးထားလိုက်သည်။

သူတို့ ဆိုင်ခင်းပြီးသည်နှင့် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက အရည်အသွေး ကွာခြားသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။ "ဒီမှိုခြောက်တွေက ဘယ်လောက်လဲ"

"တစ်ပေါင်ကို သုံးယွမ်နဲ့လေးမောင်ပါ" ယန်ရွှယ်က ဈေးကို နှစ်မောင်ခန့် တိုးကာ ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။

ဖောက်သည်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "သုံးယွမ်နဲ့နှစ်မောင် မဟုတ်ဘူးလား။ တခြားလူတွေက အဲဒီဈေးနဲ့ ရောင်းနေတာပဲကို"

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ကုန်ပစ္စည်းကို မည်သို့ ညွှန်းဆိုရောင်းချသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်အထိ လျိုချွမ်းချိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်က အပုံနှစ်ပုံလုံးမှ မှိုများကို လက်တစ်ဆုပ်စာစီ ယူကာ ယှဉ်ပြလိုက်၏။ "သုံးယွမ်နဲ့နှစ်မောင်တန်တွေလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေလောက် မကောင်းဘူး။ အရှေ့ကဟာတွေက ပထမဆုံးအသုတ် မှိုတွေလေ—ပိုပြီး အချိန်ယူထားတော့ အနံ့ပိုမွှေးပြီး အသားလဲ ပိုကောင်းတယ်။ လက်ဆောင်ပေးဖို့ဆိုရင်တော့ ဒါက အသင့်တော်ဆုံးပဲ"

သာမန်လူပင်လျှင် ယှဉ်ကြည့်လိုက်ပါက ကွာခြားချက်ကို မြင်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ ဖောက်သည်မှာ သိသိသာသာ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ "ဈေးလေး နည်းနည်း လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒါကိုပဲ ဝယ်ပါ" ယန်ရွှယ်က အကောင်းပုံကို ပြန်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အရသာနဲ့ အသားကတော့ နည်းနည်း ကွာပေမဲ့ သေချာ မစားကြည့်ရင်တော့ မသိသာပါဘူး"

သူမက လျှော့ပြောလေလေ၊ ဖောက်သည်က အကောင်းပုံကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားလေလေ ဖြစ်လာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါပဲ ယူမယ်။ နှစ်လျန်လောက် ချိန်ပေးပါ" 

အမှန်စင်စစ် ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ်သာ ကွာခြင်းဖြစ်ရာ၊ အကောင်းဆုံး ရှိနေပါက မည်သူက အညံ့ကို ရွေးချယ်မည်နည်း။

လျိုချွမ်းချိုင်က မှိုများကို အမြန်ချိန်တွယ်ပြီး ပိုက်ဆံယူလိုက်စဉ်၊ ယန်ရွှယ်က သတင်းစာဟောင်းဖြင့် ထုပ်ပေးလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီမှိုတွေက တကယ် အရသာရှိပါတယ်။ အကယ်၍ မကောင်းဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ"

အမှန်တကယ်တွင်မူ ယနေ့ပြီးနောက် ဤနေရာ၌ သူတို့ ထပ်လာရောင်းမည် မဟုတ်သဖြင့် မည်သူကမှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဖောက်သည်မှာ စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ခေတ္တမျှ စကား ပြောသွားခဲ့သေး၏။

လူများသည် လူစုလူဝေးရှိရာသို့ လိုက်တတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက် ဝယ်ယူနေသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားသူများလည်း လာရောက်မေးမြန်းကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ယန်ရွှယ်နှင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့ ဒုတိယမြောက် ဖောက်သည်ကို ရောင်းလိုက်ရပြန်သည်။

လူတိုင်းက ဈေးပိုပေးရန် အဆင်မပြေကြချေ။

ယန်ရွှယ်က ဈေးနှုန်းကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေသော ဖောက်သည်ကို မြင်သည့်အခါ စကားကို ပြောင်းပြောလိုက်၏။ "ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စားဖို့ဆိုရင်တော့ ဒါတွေကလဲ အဆင်ပြေပါတယ်။ နည်းနည်း သေးပေမဲ့ အရသာကတော့ သိပ်မကွာပါဘူး—ဈေးလဲ ပိုသက်သာတာပေါ့။ ကုန်ကျစရိတ်ကို စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အိုကြီးတစ်လုံး ချက်လို့ရတယ်"

ထိုသို့ဖြင့် လျိုချွမ်းချိုင်သည် သုံးယွမ်နဲ့နှစ်မောင်တန် အပုံမှ သုံးလျန်ခန့် ထပ်ရောင်းလိုက်ရသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းသွားတော့၏။ "အစ်မ ယန်ရွှယ်က တကယ် တော်တာပဲ။ လူအိုကြီး ဝမ်တောင် အစ်မလောက် မြန်မြန် မရောင်းနိုင်ဘူး။"

သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဈေးလာခြင်းဖြစ်ရာ အဘိုးအို ဝမ်မှာ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော နှိုင်းယှဉ်စရာ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ အထင်ကြီးမှုမှာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်၏။ "အစ်မက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်သင့်တာ။ သူက အစ်မထက် အသက်နည်းနည်းပဲ ကြီးတယ်"

မှိုတစ်ခါ ရောင်းရရုံနှင့်ပင် သူမ၏ အစ်ကိုကို အတင်းပေးရန် ကြိုးစားနေပြီး မောင်နှမသံယောဇဉ်က ကြီးမားလှပေ၏။

ယန်ရွှယ်သည် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ လူတစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ "ဟိုမှာ လူအိုကြီးဝမ် လာနေပြီ”

သူမတို့မှာ မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ မြို့ပြင်မှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် အဘိုး ဝမ်က သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် မှိုခြောက်များကို ဆက်လက်ရောင်းချနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လာမေးလျှင် မိန်းကလေးများ၏ ဆိုင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ထိုမှိုများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မကောင်းကြောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။ သို့သော် သူ့ထံသို့ လာရောက်သော ဖောက်သည်မှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ရွှယ်နှင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့ရှိရာသို့ လူများ ခဏခဏ လာရောက်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှစ်ဦး သုံးဦး အုပ်စုလိုက်ပင် စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။

အဘိုးအိုသည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများကို မှေးကာ သူတို့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။ သူကြည့်လေလေ ပို၍ ဇဝေဇဝါဖြစ်လေလေပင်—လူတွေက ဘာလို့ သူတို့ဆီက ဘာလို့ ဝယ်နေကြတာလဲ။

ထို့ထက်ပိုသည်မှာ အချို့ဖောက်သည်များသည် သူ၏ဘက်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းမေးမြန်းကာ သူက ထိုမိန်းကလေးများ၏ ပစ္စည်းကို အပြစ်ပြောနေသည့်တိုင်အောင် ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးထံသို့သာ ပြန်လှည့်၍ ဝယ်ယူသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

လူအိုကြီး ဝမ်သည် သူ၏ သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အိမ်သာသွားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အနားရှိ ဈေးသည်အား ဆိုင်ခေတ္တကြည့်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေမှန်ကို သိရှိနိုင်ရန် မိန်းကလေးများရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြုမူကာ ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်းသိမ်း၍ အခြားတစ်နေရာသို့ ရွှေ့သွားကြလေသည်။

လူအိုကြီးဝမ်သည် "မနက်ခင်းမှာ ခွေးချေးနင်းမိရင် အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာသွားဆေးမလား" ဟူသော ယန်ရွှယ်၏ စကားကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ သူဝတ်ထားသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီဟောင်းကြီးကဲ့သို့ပင် မည်းမှောင်သွားတော့၏။

“သူတို့ ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းနေတာလဲ” သူက အနီးနားရှိ အခြားဈေးသည်တစ်ဦးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့သည် ဈေးနှုန်းကို လျှော့ချရောင်းနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု လူအိုကြီးဝမ်က သံသယဝင်နေသည်—မဟုတ်ပါက လူများက အဘယ်ကြောင့် သူ့ထံမှမဝယ်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးများထံမှ ဝယ်ယူကြမည်နည်း။

သို့သော် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေသော ဈေးသည်က ခြေဆောင့်ရင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။“တစ်ပေါင်ကို သုံးယွမ်နဲ့လေးမောင်”

“သုံးယွမ်နဲ့လေးမောင်၊ အဲဒီဈေးနဲ့ ရောင်းရတာလား” အဘိုးအိုသည် သူ၏ နားကြားများ မှားနေသလားဟုပင် တွေးတောမိသွားသည်။

“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ” ချမ်းလွန်းသဖြင့် စိတ်တိုနေသော ဈေးသည်က ပြောလိုက်သည်။ “ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ ခင်ဗျားသဘောပဲ” 

လူအိုကြီးဝမ်သည် ယင်းကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ထပ်စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက ယန်ရွှယ်နှင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့သည် သုံသုံးယွမ်နဲ့လေးမောင်ဖြင့် ရောင်းနေသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုကြသော်လည်း အချို့ကမူ သုံးယွမ်နဲ့နှစ်မောင်အထိ ဈေးနည်းသည်ဟု ဆိုကြ၏။

အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် မှိုအကြီးများကို ဘေးလူမမြင်နိုင်သော ထောင့်တစ်ခုတွင် သီးသန့်ရွေးထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ်ကို မည်သူမျှ သေချာမသိကြပေ။

လူအိုကြီးမှာ အတော်လေး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး အမှန်တရားကို သိနိုင်ရန် သူတို့နောက်သို့ ထပ်လိုက်သွားဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုသို့လုပ်ရန် အရှက်မရှိသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ထွက်ပြေးနှုန်းကိုမူ မမှီနိုင်ခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ်နှင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့သည် တတိယမြောက်နေရာတွင် စိတ်အေးလက်အေး ဆိုင်ခင်းကာ မွန်းလွဲပိုင်းအထိ ရောင်းချခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မှိုအကြီးပုံမှာ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ပြီး အသေးပုံမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီပင်။

ယန်ရွှယ်က ကျန်နေသော မှိုများကို စုစည်းလိုက်သည်။ 

“ဒီအမှုန်အမွှားလေးတွေထဲမှာ အမှိုက်တွေ နည်းနည်းရောနေတယ်။ ဈေးလျှော့ရောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ယူသွားပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ စားကြမလား”

“အိမ်ပဲ ယူသွားကြရအောင်” မိန်းကလေးသည် အေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် အပြင်၌ ရပ်နေရသည်ကို အတော်လေး ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤခရီးစဉ်မှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ပါသည်။ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေစဉ် လျိုချွမ်းချိုင်က ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အကြံပြုလိုက်သည်။

 “အစ်မ၊ ကျွန်မတို့မှာ အချိန်ကျန်သေးတယ်၊ သမဝါယမဆိုင်ကို ဝင်ကြရအောင်။ ကျွန်မ ဆံပင်မှာ ပတ်ဖို့ ပန်းရောင် ဖဲကြိုးလေးတွေနဲ့ ကလစ်အချို့ ဝယ်ချင်လို့။ စခန်းက ဆိုင်မှာက ရိုးရိုးလေးတွေပဲ ရှိတယ်၊ သိပ်မလှဘူး” 

သူမ မြို့သို့ လာရောက်ရောင်းချရန် အဘယ်ကြောင့် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ—နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဈေးဝယ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးမှာ ကပ်စေးမနဲချေ။ သူမအတွက် တစ်စုံ ရွေးပြီးနောက် ညီမဖြစ်သူအတွက်လည်း တစ်စုံ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ယန်ရွှယ်၏ လက်ထဲသို့လည်း လှပသော ကလစ်တစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်”

ထိုကလစ်များမှာ တစ်ခုလျှင် ငါး ဖန် ရှိပြီး ရိုးရိုးကလစ် ငါးခုစာနှင့် တန်ဖိုးတူလှသည်။ ယန်ရွှယ်သည် လက်မခံနိုင်သဖြင့် ပြန်ပေးလိုက်၏။ “ခုနကမှ မှိုရောင်းထားတာလေ။ ပြီးတော့ မနက်ကလဲ အန်တီတို့အိမ်မှာ စားခဲ့ရသေးတာပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစ်မက ဒီလိုမျိုးတွေကို သိပ်မကြိုက်ဘူး”

၎င်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်—ယန်ရွှယ်၏ ဆံပင်တွင် မည်သည့် အဆင်တန်ဆာမှ မပါဘဲ ရိုးရှင်းသော သားရေကွင်းဖြင့်သာ ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ပြင်ဆင်မှုမှာပင် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလျော့ပါးစေဘဲ၊ အထူးသဖြင့် ပြုံးလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ လခြမ်းပုံမျက်လုံးများမှာ မည်သူ့ကိုမဆို ကြွေဆင်းသွားစေနိုင်သည်။

လျိုချွမ်းချိုင်က သူမကို အားကျစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အစောပိုင်းက မပြီးသေးသော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ “တကယ်ပြောတာပါ အစ်မ ယန်ရွှယ်ရယ်၊ အစ်မက ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်သင့်တယ်။ သူက တကယ့် လူကောင်းပါ”

မိန်းကလေးသည် ယခုအခါ အတည်ပေါက်ဖြင့် သူမ၏ အစ်ကိုကို တက်တက်ကြွကြွ ကြော်ငြာနေတော့သည်။ “သူက ချီဖန့် လောက်တော့ မချောဘူးပေါ့လေ—ဘယ်သူမှလဲ ချီဖန့်လောက် မချောပါဘူး—ဒါပေမဲ့ သူက စခန်းမှာတော့ အချောဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ အလုပ်လဲ အရမ်းကြိုးစားတယ်။ အသက် ၂၃ နှစ်မှာတင် လွှစက်သမား ဖြစ်နေပြီ၊ အဘိုးဆီကလဲ အမဲလိုက်တာ သင်ထားသေးတယ်။ သူ့ကို လက်ထပ်ရင် အသားစားရဖို့ ဘယ်တော့မှ ပူစရာမလိုတော့ဘူး”

အကယ်၍ ယန်ရွှယ်သာ ချီဖန့်နှင့် လူတွေ့ရန် သစ်တောစခန်းသို့ လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက၊ လျိုချွမ်းချိုင် ပြောသလို သူမအစ်ကိုက တကယ်ပဲ လူကောင်းဆိုလျှင် စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သစ်တောစခန်းရှိ ဘဝသည် ကျေးလက်ထက် ပိုက်ဆံရှာရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလှသည် မဟုတ်ပါလား။

အမဲလိုက်ခြင်းမှာ လေ့ကျင့်မှု လိုအပ်ပြီး သူမကဲ့သို့ သေးသွယ်သော မိန်းကလေးအတွက် မသင့်တော်သဖြင့် ထိုအကြံကို ဖယ်ထုတ်လိုက်၏။ သို့သော် အလုပ်သမားများ၏ မိသားစုဝင်များသည် “မိသားစုအဖွဲ့” ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ရှာဖွေခြင်း၊ မှိုနှင့် သစ်စေ့များ ကောက်ယူခြင်းဖြင့် ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ရှာနိုင်ကြောင်း လျိုချွမ်းချိုင်က ပြောပြလာ၏။

သို့သော် ချီဖန့်မှာ ငြင်းမရလောက်အောင် ချောမောသူဖြစ်ကြောင်း လျိုချွမ်းချိုင် ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံထားပြီးဖြစ်သလို၊ သူသည် ဂရုစိုက်တတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် သူမ၏ ကတိကို မဖျက်လိုပေ။

သူမသည် စင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း စကားလမ်းကြောင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောင်းလိုက်သည်။ “စခန်းက လူတွေအားလုံးက ဒီလိုဖိနပ်တွေပဲ စီးကြတာလား။ တောင်ပေါ်မှာရော အောက်မှာရော နေရာတိုင်းမှာ မြင်နေရလို့”

လျိုချွမ်းချိုင်က သူမ ညွှန်ပြနေသော ဝူလားဖိနပ်ထူကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကြည့်ရတာတော့ ဆိုးပြီး ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ အထဲမှာ မြက်ခြောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပြောင်းဖူးခွံတွေ ထည့်စီးရင် အရမ်းနွေးတာ။ သစ်တော စခန်းမှာက နှင်းတွေ အများကြီးဆိုတော့ အစ်မစီးထားတဲ့ဟာ ဒါမှမဟုတ် ဟိုကချည်ဖိနပ်မျိုးဆိုရင် ချက်ချင်း စိုကုန်မှာ”

“ဒါဆိုရင် အစ်မ နောက်တစ်ခါလာရင် တစ်စုံ ဝယ်ရမယ်။ ဒီနေ့တော့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မပါလာဘူး”

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ အနာဂတ်ကို မသေချာသေးမီ ပိုက်ဆံကို အလဟဿ မသုံးလိုသဖြင့် လျိုချွမ်းချိုင်က ပိုက်ဆံချေးပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း သူမ ငြင်းဆိုခဲ့၏။