Ch 26
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၂၆) တကယ်ကောင်းပါတယ်

 

ထိုမှသာ အမျိုးသမီးရှဲ့သည် သူမ၏ လက်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။

 

“အဖိုးရဲ့ ရောဂါက သက်သာလာရဲ့လား။”

 

အမျိုးသမီးရှဲ့က ခေါင်းခါရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်၊ “သူက ဆေးဝါးတွေ အများကြီး သောက်သုံးထားပေမယ့် မသက်သာဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ချောင်းဆိုးတာက ပိုဆိုးလာတယ်။ အာ့ထောင်၊ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါ ဘာမှ မတက်နိုင်ဘူး… ဒါ့အပြင် ရှန်းမိသားစုက ရှန်းဟယ်ရွာက အချမ်းသာဆုံးမိသားစုတွေက တစ်ခုဖြစ်တဲ့အပြင် နင့်ယောက္ခမကလည်း ကြင်နာတတ်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။ ဒါ့ကြောင့် အရူးထတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးတွေ နင် မလုပ်… မလုပ်နဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”

 

“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ သိပါတယ်” ကျီကျောက်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့။”

 

ကျီကျောက်သည် သူမ ခါးကနေ ငွေချောင်း နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြီး အမျိုးသမီးရှဲ့ကို ပေးလိုက်သည်၊ “ဒါက ကျွန်မမှာ ရှိတာ အကုန်ပဲ။ ဒါတွေကို အရင်ယူထားလိုက်ပါ။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မ ငွေအများကြီးရှာနိုင်ရင် အဖိုးအတွက် သမားတော်တစ်ယောက် ရှာပေးမယ်။”

 

“အာ့ထောင်၊ ငါ တကယ်တောင်းပန်…” အမျိုးသမီးရှဲ့က ခေါင်းငုံ့ပြီး ငိုကြွေးနေပေမယ့် သူမ လက်ထဲမှာ ငွေချောင်း နှစ်ချောင်းကိုတော့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ စွန့်လွှတ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

 

“ကျွန်မ အဖိုးကို သွားပြီးတော့ ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်မ ပြန်လာတွေ့ပါ့မယ်။”

 

ကျီကျောက်သည် အမျိုးသမီးရှဲ့၏ ငိုသံကို ဆက်နားမထောင်ချင်တော့ပေ။ သူမသည် လှည့်ထွက်ပြီး လူအိုကြီးရှဲ့ နေထိုင်ရာ အရှေ့ခန်းကို သွားခဲ့လေသည်။

 

“အာ့ထောင် ပြန်လာတာလား…” လူအိုကြီးရှဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်မှာ ထရနမ် ရုန်းကန်နေရသည်။

 

“အဖိုး သက်သာရဲ့လား” ကျီကျောက်သည် ရှေ့သို့ အလျင်စလို လှမ်းတက်ပြီး အဖိုး၏ နောက်ကျောဘက်မှာ ခေါင်းအုံးကို ထားပေးလိုက်သည်။

 

“အဟွတ်၊ အဟွတ်… ငါ… အဟွတ်၊ အဟွတ်…” လူအိုကြီးကျီသည် ချောင်းထပ်ဆိုးပြန်သည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးပြီး မောပန်းသွားသည်။

 

ကျီကျောက်သည် ရေတစ်ခွက်ကို အလျင်စလို လောင်းထည့်ပြီး သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လူအိုကြီးကျီသည် ဂရုတစိုက် ရေတစ်ငုံသောက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

 

“အဖိုး ရေများများသောက်သင့်တယ်” ကျီကျောက်က တိုးတိုးလေး အကြံပေးသည်။

 

“ဟင့်အင်း” လူအိုကြီးကျီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ရေရှားတယ်။ ရေကို ချွေတာသောက်ရမယ်။ နင့်အဖွားက အသက်ကြီးနေပြီ။ နေ့တိုင်း မနက်မိုးမလင်းခင် ရေခပ်ဖို့ ရှန်းဟယ်ရွာကို သွားရတယ်… ဒါတွေအားလုံး အသုံးမဝင်တဲ့ ငါ့ရဲ့ အမှားတွေချည်းပါပဲ။ တကယ်လို့ ငါသာ နေမကောင်းမဖြစ်ဖူးဆိုရင် ငါတို့ နင့်ကို ရောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

 

လူအိုကြီးက သူမလက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူ့ မျက်ဝန်းများတွင် အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နီရဲနေခဲ့သည်။

 

ပြန်ပြောရရင် ရှီလျို့ရွာအပြင်ဘက်လမ်းမှာ သွေးတွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ ကျီအာ့ထောင်ကို လူအိုကြီးကျီက ကောက်ယူခဲ့တာဖြစ်သည်။

 

“အဖိုး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ ကျွန်မ အခု တကယ်အဆင်ပြေနေပါတယ်” ကျီကျောက်က တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါ့အပြင် ရှန်းမိသားစုက အရမ်းကြင်နာတယ်။ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်။ အဖိုးသာ မကြာခင် နေပြန်ကောင်းအောင် ကြိုးစားနော်။”

 

“အာ့ထောင်၊ နင့်ကိုယ်နင့် ဂရုစိုက်ရမယ်၊ နင့်ယောက္ခမတွေနဲ့ နင့်ခင်ပွန်းကိုလည်း ဂရုစိုက်ရမယ်။ ဒီအရာတွေကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင်၊ ရှန်းမိသားစု… အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်… သူတို့… အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်… သေချာပေါက် နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား။”

 

လူအိုကြီးကျီသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို သေချာကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ဟုတ်ကဲ့၊ သမီး အားလုံးသတိရပါတယ်။”

 

လူအိုကြီးကျီ၏ သွန်သင်မှုတွေဟာ ကျီကျောက်အတွက် တွေးတောပေးနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

 

ကျီကျောက်သည် နာခံမှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာခဲ့သည်။

 

ရှန်းမိသားစုအိမ်သို့အပြန်လမ်းတွင် ကျီကျောက်သည် ခေါင်းငုံ့နေရင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

 

ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှ မပြောဘူး။

 

နေ့လည်တစ်နာရီခွဲတွင် သမီးယောက္ခမနှစ်ယောက်သား နောက်ဆုံးတော့ ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

 

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယမရီးရှန်းသည် မိသားစုအတွက် နေ့လည်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

 

သူမသည် ဘန်းမုန့်ပေါင်း၊ မှိုကြော် ပန်းကန်ကြီး တစ်လုံးနှင့် တောဘဲဥတို့ကို ချက်ပြုတ်ထားခဲ့သည်။

 

“အမေ ပြန်လာပြီလား။ မြန်မြန်လေး နေ့လည်စာ စားကြရအောင်” ဒုတိယမရီးရှန်းသည် ကမန်းတကန်း ထွက်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မ အဖေနဲ့ တတိယမတ်လေးတို့ဆီကိုလည်း နေ့လည်စွာ သွားပို့ပြီးပြီ”

 

“မင်းရဲ့ အလုပ်ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးပါ” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်းနည်းနေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျီကျောက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင်၊ အရင်ဆုံး စားကြရအောင်”

 

ကျီကျောက်က လူအိုကြီးကျီရဲ့ အခြေအနေကို စိတ်ပူနေတော့ စားချင်စိတ်မရှိနေဘူး။

 

ဘန်းမုန့်ပေါင်းကို စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်သွားချင်ကြောင်း ကျောက်လန်ဟွာကို ပြောခဲ့သည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာကလည်း သူမကို မတားခဲ့ပါဘူး။

 

Prev Next