Ch 18

 အပိုင်း (၁၈) သဘောရှိတယ်

အပြင်လူများက ကျောက်ယန်ယန်ကို စာကလေးငှက်လေးတစ်ကောင်မှ ဇာမဏီငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုသာ မြင်ကြလေသည်။ လယ်သမား ကလေးတစ်ယောက်က မြို့ကကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီး တောက်ပသည့်အနာဂတ်ရှိသည့် ပညာတတ် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ လက်မထပ်ခင်မှာပင် သူမသည် စားသောက်ပွဲက မည်မျှခမ်းနားမည့်အကြောင်း ပြောကာ နေ့တိုင်း ကြွားလုံးထုတ်နေတတ်သည်။ သူမ လက်ထပ်ပြီးစတုန်းကလည်း နေ့တိုင်းလိုလို လူများကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကြည့်တတ်ပြီး ဘယ်သူကမှ သူမလောက် မကောင်းသယောင်။

သို့သော် သူမသည် ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် သီးသန့်နေထိုင်ဖို့ရန် အဆောင်က ပြောင်းမသွားချေ။ အဆောင်အတူတူနေကြသည့် ဝမ်ကွေးယွဲ့နှင့် ကျိုးဖင့်ရှန်းတို့က တစ်ခုခုကို အမြဲတမ်း သိနေရသည်။

“နင် မင်္ဂလာပွဲအကြောင်း မသိဘူးသေးဘူးလား၊ အားလုံးက ဝက်စတူးဟင်းကို ချီးကျူးနေကြတာလေ၊ အားလုံးက ပြောနေကြတယ် ဝက်စတူးက အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်ထက်တောင် ပိုကောင်းပြီး အရသာရှိတယ်တဲ့၊ ကျောက်ယန်ယန်ကလည်း ပြောသေးတယ်၊ ဟန်ကွမ်းဟွေက သူ့အမေ ပြန်သွားတော့ ဝက်သား၂ကျင်း ထည့်ပြန်ပေးပြီး အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာတဲ့၊ တကယ်က ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း၊ တစ်တုံးလေးတောင် ထည့်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ အနိမ့်ဆုံးဝက်သား ၂ကျင်းကိုတော့ ပေးလိုက်ပါရဲ့၊ ဟန်ကွမ်းဟွေက ဘယ်သူ့ကို ပေးလိုက်မှန်း မသိတာ၊ ဒါက သူ့စိတ်ထဲမှာ ကျောက်ယန်ယန် လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာ သက်သေပဲလေ၊ ဟမ့် သူ့ထိုက်နဲ့ သူ့ကံပေါ့”

“ပြီးတော့ ကျောက်ယန်ယန်က သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးရင် အတူတူနေကြမှာလို့ အစောကြီးကတည်းက ပြောထားတာလေ၊ ဘာဖြစ်သွားလဲ မနက်လင်းတာကနေ ညမှောင်တဲ့အထိ သူ အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ပြောနေတာ ငါ ကြားသားပဲ၊ ဟန်ကွမ်းဟွေက အရူးလို နားမလည်ချင်ဟန်ဆောင်နေတာ၊ တမြန်နေ့ကလည်း ငါ တွေ့သားပဲ၊ အဲကောင် ရွာထဲက လူထုအဖွဲ့ဝင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောပြီး စကားပြောနေတာ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ကပ်နေလိုက်ကြတာ ကျွတ်.. ကျွတ်.. ဖင့်ရှန်း နင်လည်း မြင်လိုက်တယ်နော်၊ အဲလိုမျိုးကို သိက္ခာမဲ့တာနော်”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ရှောင်ကျောင်း နင် အဲဒီတုန်းက သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်တာ မှန်သွားတယ်”

ဝမ်ကွေးယွဲ့က အော်ပြောလေသည်။

“သူ(မ)ကလေ ငွေမကုန်တဲ့အတိုင်း ကပ်ဖားနေတာ၊ သူ(မ)က အရှက်မရှိဘူးလို့ အားလုံးက ပြောနေပြီ၊ အခု ဟန်ကွမ်းဟွေကလည်း သူ့ကို အတည်သဘောထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ကောင်းတာတွေ မဟုတ်ပါဘူးလေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ‘အင်း’တစ်လုံးသာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ငါ မှန်တာပေါ့ဟဲ့။ ယုတ်မာတဲ့ယောကျ်ားက ယုတ်မာတဲ့မိန်းမနဲ့ပဲ တွဲသင့်တယ်လေ။ သူတို့တွေ တစ်သက်လုံး အတူတူနေနိုင်သွားပါစေလို့တောင် ငါက ဆုတောင်းနေသေးတာ။

ခဏလောက်ဆက်ပြီး စကားပြောလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ကွေးယွဲ့က အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ကွာစေ့လက်တစ်ဆုပ် ယူလိုက်ကာ

“ငါ လုပ်စရာရှိသေးတယ်၊ အရင်ပြန်နှင့်မယ်နော်၊ ဖင့်ရှန်း နင် ရှောင်ကျောင်းနဲ့ စကားပြောပေးလိုက်”

သူမက အလောတကြီး ထွက်သွားလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားပြီး

“သူ အလျင်လိုနေတာလား”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက ပြောပြဖို့ရာ တွေဝေသွားသည်။ ဝမ်ကွေးယွဲ့က ထိုအကြောင်းကို တမင်ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်လောက်ဟု စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

“သူနဲ့ ဌာနစာရေး မိသားစုက ဝမ်အားပေါင်က တွဲနေတာလေ”

“တွဲနေတာ ဟုတ်လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အံ့ဩသွားတော့သည်။ ဝမ်ကွေးယွဲ့က အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေပြီး မြို့က လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိတဲ့ လက်တွဲဖော်တစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာချင်တာလို့ ပြောခဲ့တာပဲ။

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် နေ့တိုင်း ဝမ်ကွေးယွဲ့နှင့် အပြင်ထွက်ရသည်။ သူမသည် စကားပြောရသည်ကို သဘောမကျသော်လည်း ကိစ္စများကိုတော့ ရှင်းနေအောင်မြင်နေရလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်နှင့် လက်ထပ်သွားပြီး စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ဖူးဖူးမှုတ်ထားသည်။ ဒဏ်ရာရတုန်းကလည်း သူက သူမကို အကောင်းဆုံးဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။

အဆောင်တူသည့် ကျောက်ယန်ယန်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ဟန်ကွမ်းဟွေက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ထိုအချိန်က သူမအတွက် ပေါ့ပါးသည့်အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အဆောင်တွင် ကျောက်ယန်ယန်နေ့တိုင်း အပြောဆုံးအကြောင်းမှာ သူမသည် မည်မျှ အားလပ်နေသည့်အကြောင်းပင်။

ဝမ်ကွေးယွဲ့၏ ချိန်ခွင်ကလည်း ဘက်မမျှဖြစ်လာတော့သည်။

သူမက နည်းနည်းပါးပါး ပြောပြလိုက်သည်။

“ကွေးယွဲ့လည်း ဒီရက်ပိုင်းမှာ ပေါ့ပါးတဲ့အလုပ်တချို့ ရထားတယ်လေ၊ သူက အဲလောက် မသန်မာဘူးဆိုတော့ ပေါ့ပါးတဲ့အလုပ်က သူနဲ့ သင့်တော်ပါတယ်”

ဝမ်ကွေးယွဲ့က ကျောက်ယန်ယန်၏အလုပ်ကို လုပ်ပေးနေသည်ကိုတော့ မပြောလိုက်ချေ။ ထို့ကြောင့် အဆောင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အနေအထားက မီးနှင့်ရေလို ဖြစ်နေတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ဝမ်အားပေါင်၏အဖေက ဌာနခွဲစာရေးဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်အားပေါင်ကို ထိန်းချူပ်နိုင်သရွေ့ အလွန်အကျွံ မဟုတ်လျှင် ဘယ်အလုပ်မဆို စီစဥ်ပေးဖို့ ပြဿနာမရှိချေ။

သူမသည် တခြားလူများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အမှန်ပင်ဝေဖန်လို့  မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ကျိုးဖင့်ရှန်းကို မေးလိုက်တော့သည်။

“နင်ရော၊ နင် ပင်ပန်းလား၊ နင် ပင်ပန်းရင် ခွင့်တစ်ရက်တော့ သေချာယူလိုက်လေ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ငါက အိမ်မှာလဲ လုပ်နေကျဆိုတော့ မပင်ပန်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်များနေတော့ ငါလည်း စာလုပ်ချိန် အများကြီး မရှိတော့ဘူး၊ ငါနားမလည်တဲ့စာတွေ အများကြီးပဲ”

“ငါ့ကို မေးလေ၊ ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာ ဘာလို့ စာအုပ်တွေ မယူလာတာလဲ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် မကြာခဏဆိုသလို စာအုပ်များနှင့် တစ်ယောက်ထဲ ရောက်လာတတ်သည်။ သူမကလည်း ကျိုးဖင့်ရှန်းကို ဗဟုသုတရစရာအချက်အလက်များကို စိတ်ပါလက်ပါ ရှင်းပြပေးပြီး သူမက ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြီးတစ်ခု လုပ်နေသည်ဟု  အမြဲတမ်း ခံစားရလေသည်။

ကျိုးဖင့်ရှန်းက အနည်းငယ်ရှက်နေ၏။ သို့တိုင် သူမက အိတ်ကပ်ထဲမှာ စာရွက်ပိုင်းလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ

“ငါ ဒီနေ့ ကွေးယွဲ့နဲ့ လာတာဆိုတော့ စာအုပ် မယူလာခဲ့ဘူး၊ သူ ဝေဖန်မှာ စိုးလို့လေ၊ ငါ နင့်ကို ဒီစာ အရင်ပေးထားပြီး အားတဲ့အချိန်မှ လာမေးမလို့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ငါလည်း ပျင်းနေတာ၊ လာလေ၊ အခုပဲ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ကြမယ်”

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် အထက်တန်း ဒုတိယနှစ် သင်္ချာကို လေ့လာနေလေသည်။ သူမ၏အခြေခံက အလွန်မှ ကောင်းမွန်သည်။ သူမ မသိသည့်အပိုင်းများက ပုံမှန်ဆိုလျှင်အလွန်ခက်ခဲတတ်သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ ကျိုးဖင့်ရှန်းအနေနှင့် နောက်နှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဖို့ရာ လုံးဝပြဿနာမရှိနိုင်ဟု ထင်မိသည်။

“ဖင့်ရှန်း နင် အရမ်းကြိုးစားလေ့လာထားတာပဲ၊ ငါ နင့်အတွက် တကယ်ဝမ်းသာတယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမ၏လက်ရှိအားထုတ်မှုကြောင့် နောက်နှစ်တွင် ဆုရလိမ့်မည်ဟု မပြောပြနိုင်ချေ။ သို့တိုင် သူမက ကျိုးဖင့်ရှန်းကို ပြောလိုက်သေးသည်။

“ဖင့်ရှန်း စာလေ့လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အလကားမဖြစ်ဘူး၊ ကြိုးစားနော်၊ အသိပညာကပဲ ကံတရားကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တာ”

စာလေ့လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် စိတ်အေးရပြီး သူမကိုယ်တိုင်၏ သက်သောင့်သက်သာ အဖြစ်ဆုံးအရာလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူမက ခဲတံအဖျားကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက စာလေ့လာရာတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။

“အင်း ရှောင်ကျောင်း ငါ ဆက်ပြီး လေ့လာမှာပါ”

ညနေခင်းတွင် စုန့်ဝေဖျင်သည် နေ့လယ်က တံခါးနားတွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် ကျိုးဖင့်ရှန်းတို့ ပြောနေကြသည့် စကားကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ မျက်နှာပေါ်က လေးစားဖွယ်အမူအရာကို ပြန်သတိရသွားတော့သည်။ သူက သူ့အစီအစဥ်ကို စားပွဲနားတွင် ထိုင်နေသည့် ရွှီကျောင်းအား ပြောပြလိုက်လေသည်။

“မင်း ငါ့ကို စာလေ့လာနည်း သင်ပေးပါလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး

“ငါ နင့်ကို တစ်ချိန်လုံး သင်နေပေးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားမိတော့ စုန့်ဝေဖျင်ကို တကယ် နည်းနည်းလေးတော့ လေးစားမိသား။ သူ့လေ့လာနိုင်စွမ်းက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ သူက မူလတန်းသင်ရိုးစာအုပ်တွေကို နားလည်နေပြီ။ အစတုန်းကတော့ သူက တချို့စာလုံးတွေကို မသိလို့ သူ့ကို သင်ပေးဖို့ ငါ့ကို လာရှာသေးတယ်။ အခုတော့ သူက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာအထက်တန်း သင်ရိုးတွေကို  ဖတ်နိုင်နေပြီလေ။

“ငါ ခရီးသွားတုန်းက အင်္ဂလိပ်စာက အရမ်းအသုံးဝင်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်းမှာလည်း အင်္ဂလိပ်ဖတ်စာအုပ်တွေ ရှိတာ ငါ တွေ့တယ်၊ ငါ အဲဒါကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်ချင်တယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်၏။ စာအုပ်ထဲမှာ စုန့်ဝေဖျင်က အင်္ဂလိပ်စကားကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောတတ်တယ်။ သူ ဘယ်က သင်တာလဲတော့ မသိရဘူး။ နောက်ပိုင်း သူ့အလုပ်မှာ အကူအညီ ဖြစ်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ပါးစပ်လေးလှုပ်ရတာကို မငြိုငြင်ပါဘူး။

“ရတာပေါ့၊ နင်က ဘယ်လိုသင်ချင်တာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီးသားဖြစ်သည်။

“အခု နေ့တာရှည်တယ်လေ၊ ငါ အလုပ်က ပြန်လာပြီး ထမင်းစားပြီးတာတောင် အရမ်းမမှောင်သေးဘူး၊ ဒီအချိန်ကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို နေ့တိုင်း နည်းနည်းချင်းစီသင်ပေး၊ နေ့လယ်ပိုင်း ငါ အချိန်ရရင် ငါ ကြည့်ထားလိုက်မယ်”

“ဒါဆို နင် အရမ်း မပင်ပန်းနေဘူးလား”

ဖြစ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အခုတလော စုန့်ဝေဖျင် အရမ်းပင်ပန်းတာ သိနေတယ်လေ။ ညဆို ဟောက်သံညင်းညင်းလေးကိုတောင် ကြားနေရတယ်။ မနက်ဆို ၃-၄နာရီလောက်ထပြီး မြို့တက်ရတာကြောင့် ဖြစ်မယ်။ ဝက်စတူးရောင်းပြီးရင်လည်း သူက အလုပ်ပြန်သွားရသေးတယ်။ ဝူချွန်းဟွားက မနက်စာနဲ့ နေ့လယ်စာကို ကူညီပေးနေပေမဲ့ သူက ပြန်လာပြီဆိုရင် ငါ စားချင်တာကို နေ့တိုင်း ချက်ပေးသေးတယ်။

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူမ၏အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကို ယူလိုက်ကာ စာပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူမနှင့် ဘေးချင်းယှဥ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး

“မပင်ပန်းပါဘူး”

“ဒီနေ့ စ,မလို့လား” သူ့စိတ်ခွန်းအားက တကယ်ပြင်းထန်တာပဲဟဲ့။

“အင်း အရင်ဆုံး ငါ့ကို ရိုးရှင်းတဲ့ဟာတွေပဲ အရင် သင်ပေး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခဏ စဥ်းစားလိုက်ပြီး

“အရင်ဆုံး နင့်ကို အက္ခရာတွေ သင်ပေးမယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းဖတ်သလို စာလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး နောက်က လိုက်ဖတ်လေသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြီးသွားသည့်နောက်တွင် သူ့တစ်ယောက်တည်း ဖတ်နိုင်သွားတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ၏ ဩရှရှချိုမြသည့်အသံကို နားထောင်နေလိုက်သည်။ အသံထွက် ဖတ်လိုက်သည့် စာလုံးများက အလွန်မှ ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။ သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို စောင်းကာ ကြည့်လိုက်ပြီး

“စုန့်ဝေဖျင် နင့်အသံက အရမ်းက နားထောင်လို့ကောင်းတာပဲ”

နေက မြေကြီးထဲသို့ လုံး၀မြုပ်သွားလေသည်။ နှင်းဆီရောင်က မှိန်ပျပျပင်။ ရေနံဆီမီးအိမ်က အနွေးဓာတ် ခံစားမှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကြောင့် စုန့်ဝေဖျင်သည် တစ်ဖက်တွင် သူ့လက်ချောင်းများကို ကွေးထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“အင်း”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူ့အသံအောက်တွင် အမှတ်တမဲ့ အမောပြေသွားတော့သည်။ သူမက လက်ဖြင့် မေးကို ထောက်ထားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ

“နင့်အသံကလေ အိပ်ရာဝင်ပုံပြင် ပြောတဲ့အသံနဲ့ လိုက်တယ်၊ အင်း၊ နောက်ဆိုရင် ငါကြိုက်တဲ့ ဝတ္ထု ရှိလာလို့ ဖတ်ရမှာ အရမ်းပျင်းတဲ့အခါ နင် ငါ့အတွက် ဖတ်ပြပေးနိုင်မလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ငြင်းလိုက်မည်စိုးသဖြင့် သူမက သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ဆရာမရှောင်ကျောင်းကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာလို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့”

သူမက ကိုယ့်ဟာကိုယ် “ဆရာမရှောင်ကျောင်း”ဟု ခေါ်လိုက်သော်လည်း ချိုချဥ်လိုချင်နေသည့် အလိုလိုက်ခံထားရသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ” စုန့်ဝေဖျင်၏မျက်ခုံးများက သိမ်မွေ့လို့နေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားသည်။ သူမက ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်လက်မ အစား တစ်ပေအထိ ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကာ

“ဒါဆို နင် ငါ့အတွက် သီချင်းလည်း ဆိုပြနိုင်လား”

“အင်း” အသံက အလွန်တိုးနေလေရာ သောက်ကျိုးနဲ ပြုစားနေသည့်နှယ်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏မျက်နှာကို အုပ်ထားပြီး ညည်းညူချင်သွားတော့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမစိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မူမမှန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်က ငါ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မဟုတ်မှလွဲရော။ ဒီခွေးသားက အရင်တုန်းက အမြဲတမ်း ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာလား။ သူ့မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာလား။

သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သတိအနေထား ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက လည်နေသည်။ သူမ၏အသံက မပြောင်းလဲဘဲရှိနေကာ စုန့်ဝေဖျင်နားသို့ ကပ်သွားလိုက်ပြီး

“ဝေး စုန့်ဝေဖျင် ငါ ဒီနေ့ လုံးဝ လမ်းမလျှောက်ချင်ဘူး၊ နင် ငါ့ကို အိပ်ရာဆီ ချီသွားပေးပါလား”

...